บทที่ 19 วอเตอร์ลูแห่งชีวิต

บทที่ 19 วอเตอร์ลูแห่งชีวิต

ซื่อลวี่อย่างนั้นหรือ

ความทรงจำของเธอจัดว่าดีเลิศเป็นพิเศษ และความประทับใจที่มีต่อผู้ชายคนนี้ก็ฝังลึกเป็นพิเศษเช่นกัน

ทว่ามันไม่ใช่ความประทับใจที่ดีสักเท่าไหร่

น้ำเสียงของเธอราบเรียบยิ่งนัก "ไม่ต้องไปสนใจเขา"

เธอยังคงมีผลงานการวิจัยสามชิ้นล่าสุดที่เพิ่งจะยื่นขอสิทธิบัตรไป แม้ว่าข่าวสารจะถูกเก็บงำไว้เป็นอย่างดี แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งคนบางกลุ่มไม่ให้ได้รับข้อมูลล่วงหน้าได้

มีผู้คนมากมายที่ต้องการร่วมมือกับเธอ ธุรกิจหลักของตระกูลซื่อมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับผลงานชิ้นหนึ่งของเธอ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการคว้าสิทธิ์ในการร่วมมือจากเธอให้ได้ อย่างแน่นอน

ทว่าเธอคิดว่าซื่อกวนอี้จะเป็นฝ่ายมาด้วยตัวเอง คาดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะส่งซื่อลวี่มาแทน

...

ซื่อลวี่เดินทางมาถึงด้วยรถยนต์นั่งส่วนบุคคลที่ดูเรียบหรู

ตัวรถมองจากภายนอกดูคล้ายกับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลทั่วไป ทว่าหากพิจารณาตราสินค้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนก็จะพบความไม่ธรรมดาของมัน

เพียงแต่มีชาวบ้านในหมู่บ้านไม่กี่คนนักที่รู้จักรถยี่ห้อนี้ การมาถึงของมันจึงไม่ได้ก่อให้เกิดความแตกตื่นใดๆ ตลอดเส้นทาง

ซื่อลวี่ใช้ข้อศอกค้ำหน้าผากพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างเกียจคร้าน

ภายใต้การนำทางของคนกลุ่มหนึ่ง ไม่ช้าตรกรถยนต์ก็มาถึงและจอดลงตรงบริเวณเนินเขาใกล้กับบ้านของอิงหว่าน

วินาทีที่ซื่อลวี่ก้าวลงมาจากรถ สายลมบนภูเขาก็พัดผ่านเข้ามาขุมหนึ่ง เขาชุดเสื้อโค้ตตัวยาวสีน้ำเงินเข้มที่มีความประณีตงดงามราวกับหลุดออกมาจากเวทีปารีสแฟชั่นวีค ช่างดูไม่เข้ากับสิ่งแวดล้อมรอบตัวเลยสักนิด

เขาทอดสายตามองทัศนียภาพตรงหน้า และพบว่ามันเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะเชื่อมโยงสถานที่แห่งนี้เข้ากับอิงหว่าน

ในความทรงจำของเขา เด็กสาวคนนี้เป็นคนจริงจังและเคร่งครัดอยู่เป็นนิจ อีกทั้งยังมีความสันโดษเย็นชา

เวลาผ่านไปหลายปี เธอไม่ควรจะเปลี่ยนไปเลย

ใช่แล้ว เขาโกหกบิดาของตนเอง แท้จริงแล้วเขารู้จักกับอิงหว่านมานานมากแล้ว

เมื่อเขามาถึงประตูรั้วไม้ไผ่ อิงหว่านก็เปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว

เป็นเพราะภาพเหตุการณ์ตรงหน้าช่างแตกต่างจากที่เขาจินตนาการเอาไว้ ซื่อลวี่จึงตกอยู่ในความเงียบงันไปครู่หนึ่ง

สตรีผู้นี้ปรากฏตัวออกมาอย่างเหนือความคาดหมายยิ่งนัก

เรือนผมยาวของเธอถูกรวบเป็นมวยไว้อย่างง่ายๆ สวมเสื้อยืดสีขาวตัวหลวมเรียบง่ายที่มีลวดลายปักรูปแพนด้า และกางเกงยีนส์ทรงตรง

มันเป็นชุดลำลองที่สวมใส่สบายอยู่กับบ้านอย่างยิ่ง เธอยังถือลูกแอปเปิลไว้ในมือพลางกัดกินอยู่ด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ มันจึงไม่ได้สอดคล้องกับภาพจำอันเย็นชาและจริงจังยามที่เธอสวมชุดกาวน์สีขาวในความทรงจำของเขาเลยสักนิด

บุรุษผู้มีความหล่อเหลาจนยากจะหาคำใดมาบรรยายตกอยู่ในความเงียบงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกมุมริมฝีปากขึ้นแล้วเอ่ยเรียก "อิงหว่าน"

อิงหว่านมองเขาโดยไม่ได้แสดงความประหลาดใจใดๆ มีเพียงความห่างเหินอันเย็นชาบางๆ เท่านั้น "ซื่อลวี่"

ซื่อลวี่มีความสูงมากกว่าเธอเกินหนึ่งศีรษะ ในยามนี้เขาจึงก้มหน้าลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันพลางเค่นเสียง "เธอยังจำฉันได้อยู่หรือ อ้อ แน่นอนอยู่แล้ว เธอคงไม่มีทางลืมใครก็ตามที่เคยผ่านตาหรอก"

เธอมีความสามารถในการจำแนกและจดจำสิ่งต่างๆ ได้อย่างแม่นยำราวกับภาพถ่าย

อิงหว่านพยักหน้ารับ "ต่อให้ความทรงจำของฉันจะไม่ดี ฉันก็ไม่มีวันลืมคุณ คุณมอบของขวัญวันบรรลุนิติภาวะที่พิเศษสุดให้ฉันเลยทีเดียว"

เมื่อได้ยินเธอเอ่ยถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากของซื่อลวี่พลันเยือกเย็นลงไปชั่วขณะ

วินาทีต่อมา อิงหว่านก็เอ่ยประโยคที่เหลือออกมา

"อย่างไรเสียในชีวิตของฉัน คุณก็เป็นผู้ชายคนเดียวที่เปลื้องผ้าล่อนจามแล้วนอนอยู่บนเตียงของฉันในวันเกิด"

ช่างไร้ยางอายสิ้นดี

ซื่อลวี่ "..."

อันที่จริง ซื่อกวนอี้คาดเดาผิดไปเรื่องหนึ่ง ซื่อลวี่เคยพยายามที่จะล่อลวงอิงหว่านจริงๆ

ในเวลานั้นเขายังเป็นวัยรุ่นที่คึกคะนองและขาดความยั้งคิด และอัจฉริยะระดับแนวหน้าผู้ซึ่งมีแต่ความเฉยชาอยู่ในแววตาคนนี้ก็ได้ดึงดูดความสนใจของเขา

ยามนั้นเธอเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะและถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด แทบจะไม่มีโอกาสได้พบเจอคู่ครองเลย วันนั้นจึงเป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียว

ซื่อลวี่คิดว่าด้วยรูปร่างหน้าตาและสรีระของตน แผนการของเขาควรจะประสบความสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์

ทว่าความเป็นจริงก็คือ เขาต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับดั่งวันวอเตอร์ลูเพียงครั้งเดียวในชีวิต

และไม่เคยฟื้นตัวจากมันได้อีกเลย