1279 - ยังเป็นคนเดิมอยู่หรือไม่

1279 - ยังเป็นคนเดิมอยู่หรือไม่

ฮั่วอวิ๋นเฟยแต่งกายด้วยชุดสีฟ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเฉยเมย

ที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาคือหลี่เสี่ยวม่าน นางแต่งกายด้วยชุดสีขาวเหมือนหิมะ ผมสีดำเงางามราวกับน้ำตก แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วแต่ความงามของนางยังคงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

ข้างหลังพวกเขาคือชายชราคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ในความมืด คนผู้นี้มีความแข็งแกร่งไม่เป็นรองฉีลั่ว เห็นได้ชัดว่าเท้าข้างหนึ่งได้ก้าวเข้าสู่อาณาจักรเซียนแล้ว

“เขาเอง คนที่ปรากฏตัวเมื่อไม่นานมานี้ คนที่มีรัศมีของอาวุธเต๋าสุดขั้วแผ่ออกมาจากร่างกาย!” สุนัขสีดำตัวใหญ่กล่าว

“หลี่เสี่ยวม่านเจ้ายังกล้าสู้หน้าเราได้อีกหรือ?”

ผังป๋อตะโกน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เดิมทีพวกเขาเป็นสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา อีกทั้งนางยังเคยเป็นคนรักของเย่ฟ่านด้วย

เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลี่เสี่ยวม่านจะทรยศหักหลังและถลำลึกไปในความชั่วได้ถึงขนาดนี้

“นางแพศยาเจ้ายังกล้าปรากฏตัวต่อหน้าข้าผู้เป็นจักรพรรดิอีกหรือ!”

สุนัขสีดำตัวใหญ่ถอนสายตาจากราชาผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นก่อนจะมองหลี่เสี่ยวม่านและฮั่วอวิ๋นเฟยด้วยความเกลียดชัง

“ได้เวลาที่ต้องจบสักที!”

ฮั่วอวิ๋นเฟยมีความสง่างามราวกับผู้อมตะที่แท้จริง น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งเห็นได้ชัดว่าไม่หวาดกลัวต่อเย่ฟ่านแม้แต่น้อย

เย่ฟ่านก้าวไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับฮัวอวิ๋นเฟยและหลี่เสี่ยวม่านเพียงลำพัง

“ถึงเวลาที่จะยุติเรื่องนี้แล้ว”

ฮัวอวิ๋นเฟย หลี่เสี่ยวม่าน และยอดฝีมือลึกลับคนนั้นต่างก็ก้าวไปด้านข้างเพื่อปิดล้อมเย่ฟ่านจากทุกทิศทาง

ฉีลั่วหรี่ตาลงและจ้องมองไปยังยอดฝีมือลึกลับคนนั้น การแสดงออกของเขาค่อนข้างชัดเจนว่าจะไม่อนุญาตให้อีกฝ่ายสอดแทรกกันต่อสู้ระหว่างเย่ฟ่านกับศัตรูเก่า

“ในเมื่อเราอยู่ที่นี่ ก็มาทำให้เรื่องนี้จบๆ ไปเถอะ” ฮั่วอวิ๋นเฟยก้าวไปข้างหน้าโดยต้องการจะต่อสู้เย่ฟ่านตัวต่อตัว

“พวกเจ้าทั้งสองคนเข้ามาพร้อมกันเถอะ ข้าจะได้ฆ่าครั้งเดียว”

ผมสีดำของเย่ฟ่านโบกสะบัดดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความแค้น

“พวกเจ้าสองคนสู้กันไป ข้าจะสังหารหลี่เสี่ยวม่านเอง!”

จี้จื่อเยว่ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับระเบิดพลังศักดิ์สิทธิ์สีม่วงออกมาอย่างเข้มข้น

ขนตางอนยาวของจี้จื่อเยว่สั่นไหว ดวงตากลมโตของนางเป็นประกาย รักยิ้มที่ข้างแก้มทำให้นางมีความงามอย่างที่ยากจะหาใครเทียบได้

เดิมทีจี้จื่อเยว่เป็นนางงามน้อยคนหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไปนานนับสิบปีนางจึงกลายเป็นหนึ่งในหญิงพี่งดงามมากที่สุดในโลกอำพรางสวรรค์ เคียงคู่กับเอี๋ยนหรูอวี้และอันเหมียวอี้ได้อย่างเต็มภาคภูมิ

หลี่เสี่ยวม่านมองไปยังจี้จื่อเยว่ก่อนจะหันมองไปที่เย่ฟ่าน ท่าทางของนางสงบนิ่งและดวงตาก็เปล่งประกายเล็กน้อยราวกับเหมือนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อยี่สิบปีก่อน

สีหน้าของนางมีความปวดร้าวอยู่เล็กน้อยในขณะที่มือกำเข้าหากันแน่น แต่นางก็กลับมาสู่ความเย็นชาอย่างรวดเร็ว นางจ้องมองที่จี้จื่อเยว่พร้อมกับปลดปล่อยกระแสน้ำวนสีทองออกมาโดยไม่ลังเลอีกต่อไป

“จื่อเยว่เจ้าไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าจะฆ่าพวกเขาทั้งสองคนเอง”

เย่ฟ่านกล่าว เขาก้าวไปข้างหน้า ปกป้องนางจากด้านหลัง และมองตรงไปที่หลี่เสี่ยวม่าน โลหิตสีทองของเขาปะทุออกมาภายนอกกลายเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งโหมกระหน่ำขึ้นสู่ท้องฟ้า

หลี่เสี่ยวม่านจ้องมองเย่ฟ่านด้วยสายตาเย็นชา ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันและเห็นได้ชัดว่าจะไม่มีการออมมืออย่างแน่นอน

“เจ้าไม่อยากถามว่าทำไมหรือ?”

ในที่สุดหลี่เสี่ยวม่านก็กล่าวอย่างสงบด้วยท่าทางที่งดงามและเป็นธรรมชาติ นางจ้องมองเย่ฟ่านด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“ยังจำเป็นอีกหรือ? ตั้งแต่เจ้ามุ่งมั่นที่จะสังหารผังป๋อและพี่น้องคนอื่นๆ ไมตรีของเราทั้งสองคนก็ถือว่าจบลงแล้ว แม้ว่าเจ้าจะมีเหตุผลเป็นพันๆ แต่เราทั้งสองคนยังคงต้องจบลงด้วยความตายของอีกฝ่ายอยู่ดี”

คำพูดของเย่ฟ่านทรงพลังอย่างยิ่ง แม้จะเผชิญหน้ากับยอดฝีมือลึกลับผู้แข็งแกร่งคนนั้นท่าทางของเขาก็ไม่ได้มีความหวั่นเกรงแต่อย่างใด

“หลี่เสี่ยวม่านเจ้าทำแบบนั้นได้อย่างไร เรามาจากที่เดียวกัน ทำไมเจ้าถึงใจร้ายขนาดนี้” ผังป๋อถามด้วยความโกรธ

หลี่เสี่ยวม่านยิ้ม แสงในดวงตาของนางมืดลงชั่วขณะในขณะที่กล่าวว่า

“นั่นเพราะการฆ่าพวกเจ้าจะเป็นการทำลายกรรมในอดีตของข้า”

“ทำลายกรรม?” เย่ฟ่านหัวเราะ แต่เขามีจิตสังหารอัดแน่นอยู่ภายใน “ช่างเป็นสิ่งที่เลื่อนลอยและไร้สาระ เจ้าใช้คำพูดปัญญาอ่อนเช่นนี้มาอธิบายเหตุผลในการทำชั่วของตัวเอง ช่างโง่เขลาเหลือเกิน!”

“เจ้าต่างหากที่โง่เขลา แม้กระทั่งอยู่ในโลกใบนี้เจ้าก็ยังไม่พยายามปรับตัวแต่กลับหยิ่งผยองอยู่เสมอ” หลี่เสี่ยวม่านยิ้มอย่างสดใส แต่มีร่องรอยของความโศกเศร้าอยู่ในดวงตาของนาง

“เมื่อถึงจุดนี้ ข้าแค่อยากถามสิ่งหนึ่ง เจ้ายังเป็นหลี่เสี่ยวม่านตัวจริงอยู่หรือเปล่า?”

ดวงตาของเย่ฟ่านเปล่งประกายด้วยแสงสดใสคล้ายต้องการมองให้ลึกเข้าไปในจิตใจของอดีตหญิงคนรักที่อยู่ตรงหน้า

“แล้วเจ้าล่ะยังเป็นเจ้าคนเดิมอยู่หรือไม่?”

หลี่เสี่ยวม่านยิ้ม ความแปลกประหลาดทั้งหมดหายไป จากนั้นนางก็ฟื้นคืนความสงบกลับมาอีกครั้ง

“หลี่เสี่ยวม่านเจ้า...เกิดอะไรขึ้น? บอกเราสิว่าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร” ผังป๋อกล่าวอย่างจริงจัง

“ไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรอีกแล้ว นางไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป หรือต่อให้มีอะไรเกิดขึ้นข้ายังคงต้องฆ่านางอยู่ดี”

มีความเศร้าแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเย่ฟ่าน ในขณะเดียวกันดวงตาของเขาก็ปะทุขึ้นด้วยความแค้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ทั้งสองคนเคยเป็นคู่รักกันอยู่หลายปี มีหรือที่เย่ฟ่านจะไม่รู้ถึงความทะเยอทะยานของหลี่เสี่ยวม่าน อย่างไรก็ตามการที่อดีตคู่รักต้องมาห้ำหั่นกันแบบนี้หรือเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างยิ่ง

“ด้วยคำพูดนี้ความสัมพันธ์ในอดีตของเราถือว่าถูกทำลายสิ้นแล้ว การที่เจ้ามุ่งมั่นจะฆ่าข้าเช่นนี้มันทำให้ข้ารู้สึกเศร้าใจจริงๆ” หลี่เสี่ยวม่านกล่าว

“ไร้สาระ! เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้ายังเสแสร้งอยู่อีกหรือ? หรือว่าเจ้ากับชายคนรักของเจ้ามาที่นี่เพื่อส่งข้าออกเดินทางเท่านั้น?”

เย่ฟ่านประสานอินเพื่อเรียกผนึกขุนเขาให้ตกลงมาจากท้องฟ้าโดยไม่ลังเล

“นี่คือการเผชิญหน้าแห่งโชคชะตา ข้าสัมผัสได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องจบลงในวันนี้” คำพูดของหลี่เสี่ยวม่านเย็นชาเช่นกัน

“แล้วเจ้ายังรออะไรอยู่!”

เย่ฟ่านคำรามเสียงดังก้องก่อนจะตบฝ่ามือเข้าหาหลี่เสี่ยวม่านและฮั่วอวิ๋นเฟย ทันใดนั้นภูเขาสีดำขนาดใหญ่ราวกับดาวหางตายตกลงมาจากท้องฟ้าโดยมีเป้าหมายอยู่ที่ศีรษะของทั้งสองคน

หลี่เสี่ยวม่านกรีดร้องด้วยความโกรธพร้อมกับกระตุ้นกระแสน้ำวนสีทองสามร้อยหกสิบห้าลูกที่โอบล้อมร่างกายของนางอยู่ให้หมุนบนราวกับกงล้อศักดิ์สิทธิ์

แสงสีทองผู้เข้าหาภูเขาสีดำโดยไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย จิตสังหารที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นน่าสะพรึงกลัวราวกับเป็นจิตสังหารของจอมมารแห่งขุมนรก

ฮัวอวิ๋นเฟยย่อมไม่ใช่คนอ่อนแอเช่นกัน ในบรรดาอัจฉริยะหนุ่มสาวทั่วโลกเขาคือหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน หลายปีที่ผ่านมาเขาดูดกลืนแก่นแท้ในร่างกายของเซียนโบราณมากมายนับไปถ้วน

ทักษะอสูรกลืนสวรรค์ที่ทำให้อดีต ปัจจุบัน และอนาคตสั่นสะเทือนเขาแทบจะรู้แจ้งมันแล้ว เมื่อสองแสนปีก่อนจักรพรรดินีผู้โหดเหี้ยมคือผู้อยู่ยงคงกระพันด้วยทักษะนี้

แม้ว่าตัวตนของนางจะเป็นหญิงสาวผู้อ่อนหวานแต่ด้วยทักษะอสูรกลืนสวรรค์นั้นจึงทำให้นางได้รับฉายาจักรพรรดินีผู้โหดเหี้ยมที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

ด้วยทักษะดังกล่าวฮั่วอวิ๋นเฟยซึ่งเป็นเพียงเซียนเทียมขั้นสองระดับสูงสุดสามารถสังหารราชาผู้ยิ่งใหญ่ได้ราวกับมดปลวกตัวเล็กๆ เท่านั้น!

ในเวลาต่อมาเงาร่างของหม้อสีดำสนิทปรากฏขึ้นในความว่างเปล่าพร้อมกับโซ่สีดำสิบแปดเส้น พวกมันฟาดฟันเข้าหาเย่ฟ่านด้วยความเร็วไม่แตกต่างจากสายฟ้า

โครม!

ยอดเขาสีดำเย่ฟ่านของปะทะกับกงล้อสีทองซึ่งเป็นทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของหลี่เสี่ยวม่าน คลื่นที่เกิดจากแรงกระแทกนั้นกวาดออกไปรอบทิศทางและทำให้โลกทั้งใบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ฉีลั่วไม่รอช้า ร่างของเขาพุ่งเข้าหายอดฝีมือลึกลับโดยจะไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายสามารถสอดแทรกการต่อสู้ของเย่ฟ่านได้

ในขณะเดียวกันจักรพรรดิดำและจี้จื่อเยว่ได้พุ่งไปข้างหน้าและเตรียมที่จะปะทะหลี่เสี่ยวเพื่อผ่อนคลายความกดดันให้กับเย่ฟ่านเช่นกัน

………..