1225 - ตัวอ่อนอสูร

1225 - ตัวอ่อนอสูร

จระเข้ศักดิ์สิทธิ์ไล่ตามเขาจากดาวอังคารมายังโลกนี้ และทุกอย่างก็สับสนมากขึ้นเรื่อยๆ

เย่ฟ่านสงสัยว่าบางทีนรกสิบแปดระดับที่ถูกปราบปรามโดยวิหารต้าเล่ยหยินนั้นอาจถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว ดังนั้นสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ภายในเลยถูกปลดผนึกออกมาทั้งหมด

เป็นเรื่องยากมากที่จะบอกได้ว่ามีอะไรติดตามพวกเขาข้ามความว่างเปล่ามายังดินทุ่งดวงดาวหมีใหญ่

แม้ว่าพวกเขาต้องการออกจากหุบเขาอมตะทันที แต่พวกเขาก็ไม่ต้องการที่จะพลาดช่วงเวลาที่บุปผาเทพอสูรบานสะพรั่ง เพราะเพียงช่วงเวลานั้นเท่านั้นที่พลังของมันจะแสดงออกมาอย่างเต็มที่

การรอคอยนี้กินเวลานานถึงครึ่งเดือน และจักรพรรดิดำก็มีงานยุ่งมากที่สุดในช่วงนี้ มันใช้ไฟใต้พิภพพยายามเผาผลาญไข่ใบนี้ให้กลายเป็นไข่ลวก

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะทำอย่างไรพลังชีวิตที่อยู่ในไข่ยังคงเต็มเปี่ยมไม่หมดลง ด้วยความโกรธมันจึงสร้างหม้อใบใหญ่ขึ้นมาเพื่อต้มไข่จระเข้โดยเฉพาะ

ต้องบอกว่านี่คือไข่ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ มันมีความพิเศษไม่แตกต่างจากไข่เฟิ่งหวง หลายคนคาดเดาว่าจระเข้น้อยที่อยู่ภายในอาจจะเจริญเติบโตอย่างเต็มที่แล้ว นั่นทำให้ไข่ใบนี้มีความแข็งแกร่งมากที่สุด

การต้มไข่นี้กินเวลากว่าสิบวันแต่พลังชีวิตของจระเข้น้อยดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย มันยังคงเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและพร้อมที่จะถูกฟักออกมาได้ตลอดเวลา

“ข้าก็บอกแล้วว่าให้ทำลายมันทิ้ง” หลีเทียนกล่าวเย้ยหยัน

แต่ก่อนที่จักรพรรดิดำจะตอบโต้กลับไปบุปผาเทพอสูรก็เบ่งบานและพ่นสีอันเป็นมงคลออกมา แสงแห่งความสดใสกระจายไปทั่วและตกลงไปบนไข่ศักดิ์สิทธิ์ของเฟิ่งหวงเป็นส่วนมาก

กลิ่นหอมอันเข้มข้นอบอวลไปในอากาศและทุกคนก็มองดูจี้จื่อเยว่ที่กำลังปกป้องไข่ของเฟิ่งหวงสายฟ้าด้วยความกระตือรือร้น

แสงที่กระจ่างใสเหล่านั้นถูกดึงดูดเข้าสู่เปลือกไข่อย่างต่อเนื่อง ความยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้ทำให้ไข่เฟิ่งหวงสุกใสยิ่งขึ้น ระลอกคลื่นต่างๆ แผ่กระจายออกมาพร้อมกับมีเสียงเพลงดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

ไม่ไกลนัก ไข่จระเข้ศักดิ์สิทธิ์ที่จักรพรรดิดำปรับแต่งอยู่ก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง มันเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ และปลดปล่อยคลื่นแห่งความขุ่นเคืองล้นออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

“รัศมีพลังแบบนี้เจ้าอยากออกมาหรือ มันเป็นไปไม่ได้!”

ผังป๋อสัมผัสได้ถึงรัศมีแห่งความคุ้นเคยและกระทืบไข่จระเข้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยความโกรธ

“ไข่กวนจักรพรรดิของข้า อย่าทำให้สกปรกเด็ดขาด” สุนัขสีดำตัวใหญ่กัดขาผังป๋อและลากเขาออกไป

“พวกเจ้าจับตาดูข้าไว้ อย่าให้เกิดอะไรผิดพลาดไข่เฟิ่งหวงสายฟ้าอยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญ หากจระเข้ศักดิ์สิทธิ์สอดแทรกเข้ามาอาจมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น” เย่ฟ่านเตือน

“อย่ากังวล นี่คืออาหารของข้า มันจะหนีไปได้อย่างไร” เฮยฮวงกล่าวและยืมเตาหลอมเซียนปิดผนึกไข่จระเข้ไว้

“บู่!”

กลีบบุปผาเทพอสูรอีกกลีบบานสะพรั่งกลายเป็นพลังอันเป็นมงคลและจมลงในไข่ศักดิ์สิทธิ์สีทอง มีเสียงร้องดังมาจากข้างในราวกับเด็กน้อยกำลังกระซิบกระซาบ

ระลอกคลื่นแผ่กระจายไปทั่วและไข่เฟิ่งหวงก็เปล่งประกายด้วยความงามอย่างถึงที่สุด

ทุกคนตกตะลึง บุปผาเทพอสูรนี้มีผลปาฏิหาริย์จริงๆ ในเวลานี้ พลังปราณที่อธิบายไม่ได้ถูกประทับลงในไข่เฟิ่งหวง เพื่อกลั่นเลือด กระดูก และวิญญาณของมันให้มีความบริสุทธิ์มากขึ้น

จักรพรรดิดำรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก น่าเสียดายที่มันเป็นสัตว์อสูรที่แก่ชรามากเกินไป ต่อให้ได้รับบุปผาต้นนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งสิ้น

“แคร็ก!”

ทันใดนั้นไข่จระเข้ศักดิ์สิทธิ์ก็แตกออกและมีแสงสีทองพุ่งเข้าหาบุปผาเทพอสูร การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้แม้แต่จักรพรรดิดำก็ไม่อาจควบคุมได้

"ปัง"

จี้จื่อเยว่ลงมือขัดขวาง นิ้วเรียวเล็กของนางชี้ไปที่แสงสีทองและสกัดกั้นความเคลื่อนไหวของมัน

สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจมากที่สุดก็คือไข่เฟิ่งหวงก็ต่อสู้กลับเช่นกัน แม้ว่ามันจะยังไม่หลุดออกจากเปลือก แต่มันก็ฉลาดมากพอที่จะพาตัวเองพุ่งเข้าไปในบุปผาเทพอสูร

"จี้"

แสงสีทองเปลี่ยนทิศทางและพยายามหลบหนี แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว เย่ฟ่านก้าวไปข้างหน้ากระทืบมันลงกับพื้นทำให้เกิดเสียงโหยหวนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังก้องสวรรค์พิภพ

เสียงคร่ำครวญนี้เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่วิญญาณของจระเข้ทารก แต่เป็นจระเข้ดึกดำบรรพ์ที่ผ่านการเกิดใหม่เป็นครั้งที่สอง ความสยดสยองของมันแผ่ออกไปรอบทิศทางและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด

ในเวลานี้ทุกคนต่างต้องมองมันด้วยความเย็นชา นี่คือจระเข้ศักดิ์สิทธิ์สีทองที่มีความยาวประมาณครึ่งฉื่อ มันไม่มีแขนขา ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโหดร้าย และเห็นได้ชัดว่ามันไม่มีโอกาสรอดชีวิตภายใต้การโจมตีของเย่ฟ่าน

“แค่เห็นหน้ามันข้าก็โมโหแล้ว”

ผังป๋อกระทืบเท้าลงกับพื้นเพื่อบดขยี้ศีรษะของจระเข้น้อยให้แหลกละเอียด

“ให้ตายเถอะ ในตอนแรกข้าคิดว่ามันเป็นเพียงไข่เท่านั้น ช่างเถอะวันนี้ข้าจะกินจระเข้ย่าง” จักรพรรดิดำกล่าว

“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าจะไม่ปล่อยให้มันหลุดรอดออกมา แล้วนี่คืออะไร?” นี่เป็นครั้งแรกที่เย่ฟ่านตำหนิจักรพรรดิดำด้วยความไม่พอใจ

ไข่เฟิ่งหวงทรงตัวและตกลงไปที่รากของบุปผาเทพอสูร มันดูดซับพลังของเต๋าอย่างต่อเนื่อง อักขระโบราณนับไม่ถ้วนถูกประทับลงในเปลือกไข่ ซึ่งเริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ

ผังป๋อกระทืบเท้าเหยียบย่ำจระเข้ตัวน้อยโดยไม่หยุดพัก ต่อให้ร่างของมันแข็งแกร่งเหมือนกับเหล็กกล้าก็ยังมีท่าทีว่าจะไม่สามารถทนการทุบตีได้แล้ว

"นี่คือตัวอ่อนของเซียนอสูร เราไม่อาจทำลายมันเช่นนี้ได้" จักรพรรดิดำอุทานด้วยความตกใจ

"เจ้าอยากทำอะไร ทิ้งปัญหาใหญ่ไว้หรือ?" เย่ฟ่านเตือนอย่างเข้มงวด เขาไม่มีทางละเว้นชีวิตของจระเข้ตัวนี้อย่างแน่นอน

“ผิดแล้ว ข้าจะไม่ทิ้งอันตรายไว้ข้างหลัง สิ่งที่ข้าต้องการจะกล่าวคือตัวอ่อนเซียนอสูรสามารถใช้เป็นร่างอวตารได้ เจ้าเพียงทำลายวิญญาณของมันทิ้งจากนั้นเจ้าก็ยึดครองร่างของมันให้กลายเป็นอวตารของตัวเอง ด้วยวิธีนี้มันจะยังเติบใหญ่ขึ้นและกลายเป็นเซียนอสูรในอนาคต” จักรพรรดิดำมีความกระตือรือร้นอย่างมาก

หลายคนมองหน้ากัน พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหากจักรพรรดิดำกลายเป็นจระเข้อุบาทว์ตัวนี้ มันจะน่ารังเกียจมากเพียงใด

“อย่าทำลายมัน นี่เป็นอวตารที่หายากในโลก มันสามารถกลายเป็นเซียนอสูรได้ในอนาคต ถ้าจักรพรรดิคนนี้ยึดครองร่างกายที่แข็งแกร่งเหมือนเพชรของมัน ข้าจะกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานของสวรรค์พิภพนี้” สุนัขสีดำตัวใหญ่รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าวิญญาณของจระเข้ศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นมาใหม่นั้นจะต้านทานวิญญาณเซียนที่แข็งแกร่งของจักรพรรดิดำได้อย่างไร ในเวลาไม่นานวิญญาณของมันก็ถูกทำลายจนสิ้นซาก

จากนั้นวิญญาณของจักรพรรดิดำซึ่งก็คือสุนัขตัวเล็กสีดำได้มุดเข้าไปในกะโหลกศีรษะของจระเข้ตัวน้อยและควบคุมร่างที่แข็งแกร่งนี้อย่างชำนาญ

“ฮ่าๆๆ... ร่างกายนี้เยี่ยมยอดเหลือเกิน ในอนาคตมันจะต้องกลายเป็นเซียนอสูรอย่างแน่นอน เมื่อรวมกับวิญญาณเซียนที่เต็มไปด้วยความรู้ของข้า จระเข้ตัวนี้จะกลายเป็นเซียนอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก”

น้ำเสียงที่ยิงผยองของสุนัขสีดำตัวใหญ่ดังออกมาจากร่างของจระเข้ศักดิ์สิทธิ์น้อย

“ทุกครั้งที่ข้ามองเห็นสัตว์อสูรประเภทนี้ข้าอยากเหยียบย่ำให้มันบี้แบนอยู่ตลอดเวลา” ผังป๋อกล่าวด้วยความไม่พอใจ

“เฟิ่งหวงน้อยเจ้าอย่าดูดซับพลังของบุปผาเทพอสูรจนหมด เหลือไว้ให้ข้าบ้าง” จักรพรรดิดำเริ่มวิตกกังวล

ในเวลานี้ บุปผาเทพอสูรบานสะพรั่งเต็มที่ และมีแสงหลายพันดวงร่วงหล่นลงมา ซึ่งทั้งหมดถูกดูดกลืนเข้าไปในไข่สีทอง กลายเป็นสายโซ่แห่งกฎที่สอดประสานกันในรูปแบบอันแข็งแกร่ง

อวตารของสุนัขสีดำตัวใหญ่รีบวิ่งเข้าไปข้างหน้าเพื่อให้ได้รับรัศมีอันเข้มข้นของบุปผาเทพอสูรด้วย แต่มันยังคงช้าเกินไปเพราะในขณะนี้บุปผาเทพอสูรแตกเป็นชิ้นๆและกระจายเป็นฝุ่นผงไปทั่วท้องฟ้า

ในเวลาเดียวกัน ไข่ศักดิ์สิทธิ์สีทองก็แตกออก และลูกไก่ตัวเล็กๆ ขนปุกปุยได้ปรากฏออกมาจากไข่

เจ้าตัวเล็กนี้มีขนาดเท่ากำปั้น มีขนยาวสีทอง ร่างกายของมันมีลักษณะกลม มันกระโดดขึ้นไปบนแขนของจี้จื่อเยว่และส่งเสียงร้องเหมือนเด็กทารก

“นกโง่ตัวนี้ขโมยผลไม้เต๋าของจักรพรรดิ” จระเข้สีทองตัวน้อยลุกขึ้นยืนอย่างไม่พอใจ

“แคร็ก!”

สายฟ้าสีทองพุ่งผ่านความว่างเปล่าและกระแทกร่างของจระเข้ศักดิ์สิทธิ์กลิ้งไปบนพื้น เฟิ่งหวงตัวน้อยส่งเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธก่อนจะอ้าปากพ่นสายฟ้าออกมาหลายสิบเส้น

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...”

จระเข้น้อยกรีดร้อง ร่างกายนี้เพิ่งเกิดขึ้นมาและยังไม่มีโอกาสฝึกฝนแม้แต่ครั้งเดียว นั่นทำให้มันไม่มีภูมิต้านทานต่อสายฟ้าและวิญญาณของจักรพรรดิดำที่อยู่ภายในก็ได้รับความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

………..