1158 - ยังคงไม่คู่ควร

1158 - ยังคงไม่คู่ควร

ระเบียงตงเทียนเปล่งประกายด้วยแสงสว่างจ้า

ในความว่างเปล่า อสูรโบราณเก้าตัวเหล่านั้นเต็มไปด้วยความดุร้าย ความแข็งแกร่งของพวกมันคือราชาผู้ยิ่งใหญ่ที่ยากจะหาได้ในเผ่าพันธุ์มนุษย์

ด้านหลังของอสูรโบราณแต่ละตัวคือโซ่เส้นใหญ่ที่ล่ามพวกมันไว้กับรถม้าสีทอง ราชาล่มสวรรค์ปลดปล่อยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวให้กระจายไปทั่วระเบียงตงเทียน แม้แต่ผู้คนที่อยู่ในระยะไกลก็ยังสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังของเขา

“เจ้าเป็นวีรบุรุษที่หาได้ยากยิ่ง ข้าไม่ต้องการทำลายอัจฉริยะที่อาจเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้ ดังนั้นอย่าบังคับข้า!”

ราชาสวรรค์เจียงไท่ซูเช็ดเลือดที่มุมปาก ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเล็กน้อยในขณะที่กล่าวว่า

“เจ้าเองสินะ เผ่าพันธุ์มนุษย์อยากสนทนากับเจ้ามาโดยตลอด”

มีความเงียบงันเกิดขึ้นอีกครั้ง ผู้คนจำนวนมากสัมผัสได้เพียงเสียงของหัวใจตัวเองที่เต้นระรัว

การดำรงอยู่ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างราชาล่มสวรรค์มาถึงแล้ว เขาคือผู้ท้าชิงตำแหน่งจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าพันธุ์โบราณยุคปัจจุบันโดยแท้จริง!

ในยุคโบราณนั้นเขาได้ทำลายเผ่าพันธุ์โบราณมากมายด้วยมือของตัวเอง แม้กระทั่งราชาแฝดที่เป็นถึงราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ผู้แข็งแกร่งก็ยังเป็นเพียงบุตรของเขาเท่านั้น

“สนทนา? แน่นอนว่าหากอยู่ในสถานะเท่าเทียมกันพวกเราย่อมสนทนากันได้ แต่มนุษย์คู่ควรหรือ?” ราชาล่มสวรรค์ไม่ได้กล่าวอะไร แต่หนึ่งในราชาแฝดได้ขัดจังหวะขึ้น

“พวกเจ้าต้องการให้ทุกอย่างดำเนินไปถึงจุดสุดท้ายหรือไม่?” ราชาสวรรค์มองไปข้างหน้าด้วยท่าทางสงบโดยไม่มีความหวาดหวั่นแต่อย่างใด

ราชาแฝดถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทองสว่างจ้า รัศมีแห่งเทพที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของพวกเขาเพียงพอที่จะทำให้ผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์และสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์โบราณเกิดความหวาดกลัวจับใจ

“เจ้ามีพลังและน่าทึ่งมากจริงๆ เจ้าสามารถสังหารราชาบรรพชนจำนวนมากได้ด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตามเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่แทบจะดินแดนครอบครองทุกตารางนิ้วในโลกอำพรางสวรรค์กลับมีเซียนเพียงคนเดียวเท่านั้น เมื่อเทียบความแข็งแกร่งกับดินแดนที่พวกเจ้าครอบครองข้าคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเท่าไร?” ราชาแฝดอีกคนกล่าว

บนระเบียงตงเทียนตกสู่ความเงียบกันอีกครั้ง ไม่มีใครกล่าววาจาได้ คำพูดของราชาแฝดเป็นสิ่งที่ไม่อาจโต้แย้ง มนุษย์ในโลกอำพรางสวรรค์มีมากเกินไป แต่พวกเขากลับมีเซียนเพียงคนเดียวเท่านั้น

หัวใจของผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มีราชาบรรพชนมากมายเหลือเกิน และสภาพของราชาสวรรค์ของพวกเขาก็ดูเหมือนจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

“คำนับข้าเป็นบิดาบุญธรรม ไม่เพียงแต่เจ้าจะกลายเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น เจ้ายังมีสิทธิ์บรรลุความเป็นอมตะที่แท้จริงอีกด้วย” ราชาล่มสวรรค์ยืนอยู่ด้านหน้ารถม้า คำพูดของเขาก้องกังวาลด้วยเสียงศักดิ์สิทธิ์และไม่อาจปฏิเสธได้

“สหายเต๋าเจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร ตัวเจ้ายังไม่สามารถบรรลุความเป็นอมตะที่แท้จริงด้วยซ้ำในขณะที่บรรพชนของข้าเป็นถึงจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ข้ามีความจำเป็นอะไรต้องขอคำแนะนำจากเจ้า?”

ราชาสวรรค์ในชุดขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ท่าทีของอีกฝ่ายออกจะหยิ่งผยองเกินไปแล้ว

“จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่?” ราชาล่มสวรรค์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ราชาบรรพชนหลายสิบคนมีท่าทางเฉยชาแม้จะรู้ว่าราชาสวรรค์เผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นทายาทของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์จื่อหลินจากรังหมื่นมังกร ในขณะนี้เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า

“แม้ว่านั่นจะเป็นความจริงแต่ก็เป็นเพียงอดีตเท่านั้น!” เขายิ้มอย่างเย็นชาและกวาดสายตามองราชาสวรรค์ด้วยท่าทีเย้ยหยัน

คำพูดของเขามีความหมายชัดเจน ไม่ว่าบรรพชนของเจ้าจะเป็นจักรพรรดิ์ผู้ยิ่งใหญ่คนใด แต่สุดท้ายคนผู้นั้นยังคงตายไปแล้ว และไม่มีทางฟื้นคืนชีพมาช่วยเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้!

“มันเป็นเพียงความคิดที่โง่เขลาของมนุษย์เท่านั้น พวกเจ้าไม่คู่ควรที่จะนั่งอยู่ในระดับเดียวกันกับเรา! พวกเจ้าอ่อนแอมากเกินไปเมื่อเทียบกับดินแดนที่พวกเจ้าครอบครองอยู่” ราชาบรรพชนอีกคนกล่าวด้วยคำพูดโหดร้าย

ความขัดแย้งเรื่องดินแดนนั้นมีมาตั้งแต่ยุคโบราณ ในอดีตเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นเพียงเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอเท่านั้น พวกเขาไม่มีแม้กระทั่งความสามารถที่จะปิดผนึกตัวเองอยู่ในต้นกำเนิดสวรรค์

อย่างไรก็ตามในช่วงที่หลายเผ่าพันธุ์นอนหลับไหลอยู่ใต้ดินพวกเขากลับฉวยโอกาสนั้นในการครอบครองโลกทั้งใบ แต่เมื่อทุบเผ่าพันธุ์ตื่นขึ้นพวกเขาก็ควรจะมอบดินแดนเหล่านั้นกลับคืนมา

ราชาสวรรค์เจียงไท่ซูไม่คิดจะสนใจราชาบรรพชนระดับต่ำ ท่าทางของเขายังคงสงบนิ่งในขณะที่สายตาจับจ้องอยู่บนใบหน้าของราชาล่มสวรรค์อีกครั้ง

“ราชาล่มสวรรค์โปรดลงมือเถอะ หากคนผู้นี้ตายปัญหาเรื่องเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะจบลงเช่นกัน!” ราชาบรรพชนคนแสดงความเคารพต่อราชาล่มสวรรค์และกล่าวเหยียดหยามเผ่าพันธุ์มนุษย์อีกครั้ง

ในเวลานี้ไม่เพียงสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์โบราณเท่านั้นที่จ้องมองไปยังราชาล่มสวรรค์ แม้แต่ผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ยังจ้องมองเขาด้วยความหวาดกลัว

ราชาสวรรค์เจียงไท่ซูมองอีกฝ่ายอย่างจริงจังและกล่าวว่า

“ตั้งแต่ต้นจนจบเจ้าเอาแต่ร่ำร้องว่ามนุษย์ไม่มีคุณสมบัติทั้งที่ความเป็นจริงข้าเพียงคนเดียวก็ทำลายพวกเจ้าไปมากกว่ายี่สิบคนแล้ว นี่ยังไม่เรียกว่ามีคุณสมบัติอีกหรือ?”

ในครั้งนี้คำพูดของราชาสวรรค์เต็มไปด้วยจิตสังหารเข้มข้น สิ่งมีชีวิตโบราณที่ได้ยินคำพูดนี้ต่างสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ เพราะมันเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“แม้ว่าเจ้าจะฆ่าพวกเขาได้แต่คุณสมบัติของเจ้ายังคงไม่คู่ควร!” ราชาบรรพชนคนหนึ่งโบกมือและกล่าวด้วยสีหน้าไม่แยแส

นี่คือการดูถูกจากก้นบึ้งของหัวใจ มันเป็นความรู้สึกที่เหนือกว่าซึ่งถูกปลูกฝังอยู่ในจิตใจของพวกเขามาตั้งแต่ยุคโบราณหลายล้านปีก่อน

“ในยุคโบราณเผ่าพันธุ์ของพวกเจ้าอาศัยอยู่ในมุมเล็กๆ เท่านั้น พวกเจ้าเผชิญหน้ากับวิกฤตถูกทำลายล้างครั้งแล้วครั้งเล่า หากไม่เกาะแข้งเกาะขาเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งเพื่อแสวงหาที่หลบภัย พวกเจ้าคงถูกกวาดล้างตั้งแต่แรก!”

จื่อหลินกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาได้ยินมาว่ามีมนุษย์บุกเข้าไปสร้างความวุ่นวายในวังหมื่นมังกร เรื่องนี้ทำให้เขาเกิดความเกลียดชังต่อมนุษย์อยู่เสมอ

“ในอดีตพวกเจ้าเป็นเพียงหมดปลวกเท่านั้น และพวกเราบางคนที่อยู่ที่นี่คือเจ้านายที่พวกเจ้าเคยเกาะแข้งเกาะขาในอดีต!”

คำพูดดังกล่าวเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์ ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้านด้วยความอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุด

“ที่เจ้ากำลังกล่าวถึงคือเรื่องในยุคโบราณ เมื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์มาถึงดาวดวงนี้เป็นครั้งแรก บรรพชนเราต้องทนทุกข์ทรมานและเสียสละมากมาย แต่สุดท้ายพวกเขายังคงรอดชีวิตมาได้และกลายเป็นผู้ปกครองโลกอำพรางสวรรค์อย่างแท้จริง”

ราชาสวรรค์กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความดุร้ายอย่างถึงที่สุด “แน่นอนว่าความอัปยศที่พวกเขาได้รับจากยุคโบราณพวกเจ้าทุกคนจะต้องชดใช้คืน!”

“ช่างเป็นคำพูดที่ใหญ่โตเหลือเกิน แม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเจ้ายังไม่อาจเปรียบเทียบกับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ของเราด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเซียนตัวเล็กๆ อย่างเจ้า?” ราชาบรรพชนคนหนึ่งกล่าว

“ไร้สาระ ในสมัยโบราณมีจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลายคนและไม่เคยมีเผ่าพันธุ์ใดมีจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ถึงสองคนนอกจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ เพียงสิ่งนี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเราเหนือกว่าพวกเจ้าทุกเผ่าพันธุ์!”

ชายเสื้อสีขาวของราชาสวรรค์เริ่มโบกสะบัด เห็นได้ชัดว่าเขาพร้อมที่จะลงมืออีกแล้ว

ความจริงข้อนี้เป็นสิ่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ในทุกเผ่าพันธุ์โบราณของโลกนี้ ต่อให้เป็นมหาอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างรังหมื่นมังกรก็ยังให้กำเนิดจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

เมื่อมีการเอ่ยถึงจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคโบราณ ทุกเผ่าพันธุ์ที่มีบรรพชนเป็นจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ต่างเกิดความตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด พวกเขาโห่ร้องเสียงดังก้องและทำให้สีหน้าของผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

ในสมัยโบราณมนุษย์อ่อนแออย่างแท้จริง พวกเขาไม่รู้แม้กระทั่งวิธีบ่มเพาะ และทำได้เพียงเป็นอาหารให้กับเผ่าพันธุ์อื่นเท่านั้น

อย่างไรก็ตามเมื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์คิดค้นวิธีการบ่มเพาะของตัวเองขึ้นมาได้สำเร็จ สถานการณ์ของโลกก็เกิดความพลิกผันอย่างหนัก

นับตั้งแต่จักรพรรดิสุริยันขึ้นเถลิงบัลลังก์เทพได้เป็นคนแรก หลังจากนั้นเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็แทบจะครองโลกอำพรางสวรรค์โดยไม่มีผู้ใดกล้าต่อต้าน

หลังจากที่จักรพรรดิสุริยันร่วงหล่นแล้ว ก็ยังมีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ปรากฏตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องและเป็นการตัดโอกาสที่เผ่าพันธุ์โบราณจะมีจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวออกมา

และนั่นเป็นหนึ่งในสาเหตุหลักที่เผ่าพันธุ์โบราณเลือกที่จะซ่อนตัวเองในต้นกำเนิดสวรรค์เพื่อตื่นขึ้นอีกครั้งในยุคที่ไม่มีจักรวรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว

คำพูดของราชาสวรรค์ไม่มีผู้ใดสามารถโต้แย้งได้ แต่ไม่นานหลังจากนั้นราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์จื่อหลินก็เยาะเย้ยและกล่าวว่า

“ทุกสิ่งเป็นอดีตไปแล้ว จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์จากยุคโบราณของพวกเราทรงพลังมากกว่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างแน่นอน นั่นก็เพราะพวกเขาบางคนได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะที่แท้จริงและเดินทางสู่ดินแดนอมตะไปแล้ว แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์กลับตายจนหมดสิ้นไม่มีแม้สักคนเดียวที่บรรลุความเป็นอมตะได้”

………..