บทที่ 12 ความกังวลของแชมเปี้ยน การรับอีวุยมาเลี้ยง

บทที่ 12 ความกังวลของแชมเปี้ยน การรับอีวุยมาเลี้ยง

ภายในห้องประชุม ทุกคนต่างทยอยเดินออกไปจนหมด เหลือเพียงมิคุริและไดโกะที่ยังคงอยู่

มิคุริและไดโกะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันและมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกัน ทั้งสองต่างได้รับการยกย่องจากสมาพันธ์ว่าเป็นอัจฉริยะ จึงทำให้พวกเขารู้จักกันมาอย่างยาวนานและเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอมา

มิคุริหรี่ตามองพลางเอ่ยกับไดโกะว่า เป็นอย่างไรบ้าง การได้เป็นแชมเปี้ยนรักษาการของภูมิภาคโฮเอ็นคืออุดมการณ์ของนายมาตลอดเลยนี่

ฉันคาดว่าในการท้าทายแชมเปี้ยน นายจะสามารถคว้าตำแหน่งแชมเปี้ยนแห่งโฮเอ็นมาครองได้สำเร็จ

ไดโกะยิ้มและกล่าวว่า ฉันจะได้เป็นแชมเปี้ยนหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครบางคนจะยอมออมมือให้หรือเปล่า ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าใครคนนั้นจะไม่ได้ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการในสมาพันธ์ แต่เขาก็ยังมีความแข็งแกร่งที่น่าเกรงขามอยู่ดี

ด้วยชุดสูทที่ดูภูมิฐาน ผมสั้นสีฟ้าอ่อน และใบหน้าที่หล่อเหลา ไดโกะผู้เป็นถึงระดับจตุรเทพจึงเป็นตัวตนที่ดูสง่างามอย่างยิ่ง

ส่วนมิคุริผู้มีรูปลักษณ์ไม่ด้อยไปกว่าไดโกะ ก็ยืนหยัดอย่างสง่างามในชุดสูทสีฟ้าอ่อนเช่นกัน เขากล่าวว่า ฮ่าๆ หากนายต้องการเป็นแชมเปี้ยนของลีก ฉันจะไม่ทุ่มสุดตัวตอนที่สู้กับนายได้อย่างไร ฉันเฝ้ารอการต่อสู้นี้มานานแล้วล่ะ

ว่าแต่ ฉันได้ยินมาว่าบอสโกโดระของนายมีปัญหาทางร่างกายบางอย่าง นายหาสาเหตุพบหรือยัง

ไดโกะไม่ได้แปลกใจกับคำตอบของมิคุริ ในขณะเดียวกัน การต่อสู้แบบทุ่มสุดตัวก็เป็นสิ่งที่เขาตั้งตารอเช่นกัน เหตุผลที่เขาพูดแบบนั้นก็เป็นเพียงการหยอกล้อกันระหว่างเพื่อนเท่านั้น

เมื่อนึกถึงบอสโกโดระของตน ไดโกะก็รู้สึกปวดหัว เขาได้ไปพบบรีดเดอร์ชื่อดังมาหลายคนแล้ว แต่กลับไม่มีใครหาสาเหตุของปัญหาพบเลย แม้แต่ด็อกเตอร์โอดามากิเองก็ยังหมดหนทาง เรื่องนี้ทำให้ไดโกะปวดหัวอย่างหนัก

จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมนั่นแหละ ยังหาวิธีจัดการกับมันไม่ได้เลย

มิคุริครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า แล้วนายจะทำอย่างไรต่อไป นายได้ไปพบปรมาจารย์เหยียนเซิน ประธานสมาคมบรีดเดอร์มาหรือยัง เขาเป็นถึงบรีดเดอร์ระดับสูง เขาควรจะมีวิธีนะ

ไดโกะยิ้มเจื่อนและกล่าวว่า ปรมาจารย์เหยียนเซินได้รับเชิญให้ไปที่ภูมิภาคคาลอส ฉันได้ยินจากครอบครัวของเขาว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าเขาจะกลับมา

ตอนนี้ฉันปล่อยบอสโกโดระไว้ที่บ้าน เพื่อลดกิจกรรมของมันให้น้อยที่สุด ฉันทำได้เพียงรอปรมาจารย์เหยียนเซินและหาวิธีอื่นไปด้วย

มิคุริเองก็จนปัญญาเช่นกันและทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วนายวางแผนจะไปประเมินที่ฟาร์มเอเวอร์กรีนเมื่อไหร่ล่ะ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไดโกะก็ค่อยๆ เอ่ยปาก ในอีกไม่กี่วันน่ะ คุณปู่ของหลี่หวยเพิ่งจากไปได้ไม่นาน เขาจึงต้องการเวลาพักทำใจ ในขณะเดียวกัน ภาระอันหนักอึ้งของฟาร์มก็ตกมาอยู่ที่เขา ดังนั้นจึงต้องให้เวลาเขาปรับตัวสักหน่อย

มิคุริมองไดโกะด้วยความสนใจและกล่าวว่า ดูเหมือนแชมเปี้ยนของเราจะมีความเมตตาไม่น้อยเลยนะ

สำหรับคำหยอกล้อของมิคุริ ไดโกะทำเพียงยิ้มเจื่อนและส่ายหน้า

ในฐานะแชมเปี้ยนของลีก ไดโกะมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมาย ดังนั้นหลังจากอยู่พูดคุยได้ไม่นาน มิคุริจึงเป็นฝ่ายขอตัวลากลับไป

อีกด้านหนึ่ง หลี่หวยเพิ่งเดินออกจากห้างสรรพสินค้า เขาได้เลือกซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันมากมายตามสไตล์ที่เขาชอบ ตั้งแต่เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านขนาดใหญ่ อุปกรณ์ออกกำลังกาย อุปกรณ์สำหรับฝึกฝนโปเกมอน ไปจนถึงของตกแต่งชิ้นเล็กชิ้นน้อย รวมเป็นเงินกว่าหนึ่งแสนเหรียญสมาพันธ์

เหรียญสมาพันธ์ที่คุณนอร์แมนเพิ่งโอนมาให้ยังไม่ทันอุ่นก็ถูกใช้จนหมดเกลี้ยงในพริบตา

โชคดีที่ทางห้างสรรพสินค้าเห็นว่าเขามียอดใช้จ่ายสูง จึงให้บริการจัดส่งสินค้าที่ซื้อทั้งหมดไปส่งให้ถึงบ้านฟรี มิฉะนั้นหลี่หวยคงต้องเจอกับปัญหาใหญ่แน่

ต่อมา หลี่หวยตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังสมาคมบรีดเดอร์ในเมืองเวอดันเทิร์ฟ อุปกรณ์โปเกมอน ผลึกธรรมชาติ และสิ่งของอื่นๆ ที่ขายที่นั่นมีส่วนลดมากมายสำหรับบรีดเดอร์ ซึ่งเหมาะกับเขามากที่สุด

หลังจากที่หลี่หวยเดินไปได้ระยะหนึ่ง สถานรับเลี้ยงโปเกมอนแห่งหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขาในทันที

บนป้ายโฆษณาอันงดงามมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า กระท่อมน้อยแสนอบอุ่น

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย หลี่หวยจึงเดินเข้าไปในร้าน

กรุ๊งกริ๊ง

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น ราวกับเป็นการเตือนเจ้าของร้านว่ามีลูกค้ามาเยือน

ยินดีต้อนรับสู่กระท่อมน้อยแสนอบอุ่น ฉันคือเจ้าของร้าน อวี่ซิน หากคุณต้องการสิ่งใดหรือต้องการความช่วยเหลือ เรียกฉันได้เลยนะคะ

เสียงนุ่มนวลของหญิงสาวดังมาจากหลังเคาน์เตอร์ และเขาก็เห็นหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีชมพูกำลังมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

หลี่หวยกล่าวอย่างสุภาพว่า สวัสดีครับ ผมอยากจะขอดูโปเกมอนหรือไข่โปเกมอนในร้านสักหน่อย หากมีตัวไหนที่เหมาะสม ผมก็จะซื้อครับ

อวี่ซินพิจารณาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะกล่าวอย่างสุภาพว่า

ได้เลยค่ะคุณลูกค้า ไข่โปเกมอนของเราทั้งหมดจัดแสดงอยู่ในตู้โชว์ คุณสามารถเลือกดูได้อย่างอิสระ หากคุณต้องการสิ่งใดหรือต้องการความช่วยเหลือ เรียกฉันได้เลยนะคะ ส่วนโปเกมอนนั้นอยู่ที่สวนหลังร้าน เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปดูค่ะ

หลี่หวยพยักหน้าพลางกล่าวขอบคุณ และเดินไปยังตู้จัดแสดงที่อยู่ด้านข้าง

ตู้จัดแสดงเรียงรายไปด้วยไข่โปเกมอนหลากสีสัน ไข่โปเกมอนบางฟองมีลวดลายหรือรอยตำหนิที่ชัดเจน ในฐานะบรีดเดอร์ระดับสูง หลี่หวยย่อมสามารถเดาได้ว่าโปเกมอนที่อยู่ข้างในคือตัวอะไรโดยพิจารณาจากลวดลายบนเปลือกไข่

ทว่า โปเกมอนที่หลี่หวยต้องการเลือกไม่เพียงแต่จะต้องเป็นสายพันธุ์หายากเท่านั้น แต่ยังต้องมีพรสวรรค์ค่อนข้างสูงอีกด้วย ของแบบนี้หาได้ยากยิ่ง และตัวที่ตรงตามความต้องการของเขาก็มักจะไม่มีปรากฏให้เห็นในท้องตลาดทั่วไป

โปเกมอน: เคมุสโซ ไข่โปเกมอน

ประเภท: แมลง, พิษ

ระดับ: เลเวล 0

ความสามารถ: หลบหนี

พรสวรรค์: สีเหลือง

ทักษะสายเลือด: พ่นใย, เข็มพิษ

โปเกมอน: ทาเนโบ ไข่โปเกมอน

ประเภท: หญ้า

ระดับ: เลเวล 0

ความสามารถ: คลอโรฟิลล์

พรสวรรค์: สีเขียว

ทักษะสายเลือด: ทำให้แข็ง, สังเคราะห์แสง

โปเกมอน: จิกุซากุมะ ไข่โปเกมอน

ประเภท: ทั่วไป

ระดับ: เลเวล 0

ความสามารถ: เก็บของ

พรสวรรค์: สีเหลือง

ทักษะสายเลือด: พุ่งชน, โจมตีอย่างรวดเร็ว, เคลื่อนที่ความเร็วสูง

หลี่หวยตรวจสอบไข่โปเกมอนทุกฟองในร้านอย่างละเอียด แต่น่าเสียดายที่ไม่มีฟองไหนตรงตามความต้องการของเขาเลย

อันที่จริง มีคิโนโคโคฟองหนึ่งที่มีความสามารถรักษาด้วยพิษซึ่งทำให้หัวใจของหลี่หวยสั่นไหว แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์เป็นเพียงสีเหลืองเท่านั้น หากพรสวรรค์เป็นสีเขียว หลี่หวยคงซื้อมันมาแล้ว เขาเชื่อว่าด้วยการฝึกฝนและโพชั่นพรสวรรค์ของเขา เขาจะสามารถยกระดับพรสวรรค์ของมันให้ถึงสีครามได้อย่างน้อยที่สุด

พรสวรรค์สีเหลืองนั้นมีข้อจำกัดมากเกินไป หลี่หวยจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและล้มเลิกความตั้งใจไป

อวี่ซินคอยสังเกตหลี่หวยอยู่ด้านข้าง จากสีหน้าท่าทางต่างๆ ของหลี่หวย เธอรู้ได้ทันทีว่าโปเกมอนในตู้จัดแสดงไม่ตรงตามความต้องการของเขาเลยแม้แต่น้อย

ดูเหมือนว่าไข่โปเกมอนในตู้โชว์จะไม่มีฟองไหนถูกใจคุณเลย ถ้าอย่างนั้นเชิญตามฉันมาทางนี้ค่ะ ฉันหวังว่าจะมีโปเกมอนในสวนหลังร้านที่คุณอาจจะชอบนะคะ

หลี่หวยกล่าวอย่างสุภาพว่า ถ้างั้นรบกวนคุณเจ้าของร้านด้วยนะครับ

ภายในสวนหลังร้าน สวนนิเวศวิทยาขนาดเล็กปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มีทั้งพื้นหญ้า ต้นไม้ใหญ่ ทะเลสาบจำลอง และอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งอาจกล่าวได้ว่ามันตอบสนองเงื่อนไขการดำรงชีวิตของโปเกมอนส่วนใหญ่ได้เป็นอย่างดี

เพียงกวาดสายตามอง เขาก็เห็นทั้งสึบาเมะ เคมุสโซ เอเนโค อีวุย และอื่นๆ อีกมากมาย ในบรรดาพวกมันถึงกับมีโปเกมอนเริ่มต้นอย่างนูมาโครว์อยู่ด้วย

หลี่หวยรู้สึกถูกชะตากับอีวุยตัวนั้นตั้งแต่แรกเห็น เมื่อพิจารณาจากลักษณะต่างๆ ทางร่างกายของมันแล้ว นี่คืออีวุยที่ได้รับการพัฒนามาเป็นอย่างดี

เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบก้อนพลังงานออกมาและเดินตรงไปยังทิศทางที่อีวุยอยู่

อีวุยขนปุกปุยจ้องมองด้วยดวงตากลมโตแสนน่ารัก มันมองดูหลี่หวยที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มันไม่เพียงแต่ไม่วิ่งหนีไปไหน แต่กลับถูกดึงดูดด้วยก้อนพลังงานในมือของหลี่หวย

เมื่อมองดูอีวุยหยุดอยู่ตรงหน้าเขาและกินก้อนพลังงานอย่างมีความสุข หลี่หวยก็ลูบไล้มันอย่างแผ่วเบาพร้อมกับตรวจสอบข้อมูลอื่นๆ ของมัน

โปเกมอน: อีวุย

ประเภท: ทั่วไป

ระดับ: เริ่มต้น เลเวล 11

ความสามารถ: คาดการณ์

พรสวรรค์: สีคราม

ทักษะ: พุ่งชน, สะบัดหาง, สาดทราย, แยกร่าง

ทักษะทีเอ็ม: ไม่มี

ทักษะสายเลือด: โจมตีอย่างรวดเร็ว, บอลชาโดว์

เมื่อมองดูอีวุยที่มีพรสวรรค์สีครามและความสามารถซ่อนเร้น ดวงตาของหลี่หวยก็อดไม่ได้ที่จะเป็นประกาย

นอกจากนี้ รูปลักษณ์ที่ขนปุกปุยของอีวุย ประกอบกับรูปแบบการวิวัฒนาการที่หลากหลายของมัน อาจกล่าวได้ว่าเป็นเหตุผลที่ทำให้เทรนเนอร์หลายคนตกหลุมรักมัน