บทที่ 7 สีแดงฉาน

บทที่ 7 สีแดงฉาน

คนที่ประหลาดใจยิ่งกว่าเหยียนซวง ก็คือหานเฟย

"เจ๊..." เขาหลุดปากออกมาตามสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากกว่านั้น ถูซานชีก็หันกลับมา ลากเท้าของเขาแล้วเริ่มจับเหวี่ยงฟาดลงกับพื้น

ราวกับกำลังฟาดขยะก็ไม่ปาน

"นี่แน่ะชอบตีนักใช่ไหม! ชอบใช้พลังพิเศษนักใช่ไหม! ชอบรังแกคนซื่อนักใช่ไหม!" ถูซานชีตีไปด่าไป "ตอนนี้อยากจะมาเรียกเจ๊เหรอ? ต่อให้เรียกพ่อก็ไม่มีประโยชน์หรอกโว้ย!"

หานเฟย: "..."

เหยียนซวง: "..."

เหยียนซวงหนังตากระตุก มองดูถูซานชีตีจนเสร็จแล้วยังกระชากผมของหานเฟยหลุดติดมือมาอีกกำมือใหญ่อย่างแรง เธอถึงได้เดินเข้าไป แล้วถามหานเฟย "รู้ผิดหรือยัง?"

หานเฟยไม่อยากจะเชื่อความจริงที่ว่าหัวตัวเองล้านไปหย่อมหนึ่ง เขาถลึงตาใส่ถูซานชีอย่างดุร้าย "มีสิทธิ์อะไรที่ยัยนี่..."

เสียง "เพียะ" ดังขึ้น

เหยียนซวงตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วถามอีกครั้ง "รู้ผิดหรือยัง?"

หานเฟย: "..."

ในที่สุด หลังจากโดนตบหน้าติดต่อกันไปถึงแปดฉาด หานเฟยก็ยอมจำนน

"รู้ผิดแล้ว รู้ผิดแล้ว... เลิกตีเถอะ..." หานเฟยกุมหัว ไม่กล้าถลึงตาใส่ถูซานชีอีกต่อไป

ถูซานชีเบ้ปาก ถึงได้คืนผมสั้นกำนั้นในมือให้กับเขา

หานเฟยประคองผมกำนั้นเอาไว้ แล้วกลายเป็นหินไปตรงนั้นเลย

เหยียนซวงไม่ได้สนใจเขา เธอดึงถูซานชีให้เดินออกมาข้างนอกเล็กน้อย "พื้นที่ที่เขาทำลายมันกว้างเกินไป เดี๋ยวอาจารย์ก็จะมาแล้ว เธอไปก่อนเถอะ จัดการเสร็จแล้วฉันค่อยกลับไป"

ถูซานชีรู้ดีว่า เธอกำลังคิดเผื่อตัวเองอยู่

การแอบทะเลาะวิวาทชกต่อยกันในโรงเรียน จะต้องถูกทำโทษ

"แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ?" ถูซานชีเกาหัว แล้วเพิ่งจะรู้ตัวจึงถามขึ้น

"นี่ฉันก่อเรื่องวุ่นวายหรือเปล่าเนี่ย?"

เพิ่งจะมาโรงเรียนได้แค่อาทิตย์เดียวก็กล้ามีเรื่องกับผู้มีพลังพิเศษซะแล้ว... ถูซานชีนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าถูอวี้รู้เรื่องนี้จะมีปฏิกิริยายังไง

เหยียนซวงชะงักไปเล็กน้อย ทว่ากลับรู้สึกดีใจอยู่บ้าง

"เรื่องวุ่นวายนี้ฉันเป็นคนก่อขึ้นมาแท้ๆ"

"ขอบใจเธอมากนะ ถูซานชี"

แววตาของเธอเป็นประกายเล็กน้อย ทำเอาถูซานชีมองแล้วรู้สึกเขินอายขึ้นมานิดๆ

ตอนนี้เหยียนซวงก็มีพลังพิเศษแล้ว ถูซานชีจึงไม่กังวลว่าเธอจะถูกหานเฟยรังแกอีก ดังนั้นสุดท้ายแล้วเธอจึงยอมเชื่อฟังคำพูดของเหยียนซวงแต่โดยดี แล้วแอบหนีออกจากที่เกิดเหตุไป

และหลังจากถูซานชีจากไป เหยียนซวงถึงได้เดินกลับไป หานเฟยยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าโง่งม

"ยังไม่ลุกขึ้นมาอีก?" เมื่อปฏิบัติต่อหานเฟย อารมณ์บนใบหน้าของเหยียนซวงก็เจือจางลงไปมาก

หานเฟยดีดนิ้วดังเป๊าะ ปล่อยไฟจุดเผาผมกำนั้นของตัวเองทิ้งไป

ก่อนหน้านี้เขาถือดีที่ตัวเองปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้ จึงคอยข่มเหยียนซวงไปซะทุกเรื่อง แต่ตอนนี้... พลังพิเศษของเหยียนซวงก็ตื่นขึ้นแล้วเหมือนกัน

แถมเมื่อดูจากสีของรูม่านตาแล้ว ระดับพลังพิเศษของเธอก็ยังอยู่เหนือกว่าเขาซะอีก

หานเฟยยึดคติที่ว่าลูกผู้ชายต้องรู้จักยืดหยุ่นหดได้ขยายได้ จึงสงบเสงี่ยมเจียมตัวเก็บหางตัวเองอย่างรู้สถานการณ์

"เจ๊..." เขาเปล่งเสียงออกมาอย่างแห้งแล้ง และหาเรื่องคุยไม่ได้ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ยังคงพูดถึงผู้หญิงคนที่กล้าพุ่งเข้าใส่เขาอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่นี้

"เพื่อนเจ๊คนนี้ เป็นตัวประหลาดชัดๆ" หานเฟยเบ้ปาก

"มีใครที่ไหนเขากล้าสู้กับผู้มีพลังพิเศษแบบนี้บ้างล่ะ?"

เหยียนซวงกำลังรายงานข่าวกับอาจารย์ เมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็หันไปเหล่มองเขาด้วยสายตาเหยียดๆ น้ำเสียงฟังดูพิลึก "แต่นายก็สู้เธอไม่ได้ไม่ใช่หรือไง?"

"ไม่รู้จักจำเอาซะเลย" เหยียนซวงเยาะเย้ยเล็กน้อย

หานเฟย: "..."

หานเฟยเตะก้อนหินด้วยความคับแค้นใจ แล้วแค่นเสียงเย็นชา "ฉันก็ไม่ได้ดูถูกเธอซะหน่อย ฉันแค่รู้สึกว่าเธอวู่วามมาก วู่วามยิ่งกว่าฉันซะอีก!"

เหยียนซวงไม่สนใจ

หานเฟยพูดพึมพำกับตัวเองอีกว่า "อีกอย่าง คนแบบเธอน่ะ ไม่ช้าก็เร็วต้องได้เข้าค่ายฝึกซ้อมอยู่ดี ฉันจะไปดูถูกเธอทำไมกัน..."

"นายแอบไปสืบเรื่องของเธอมางั้นเหรอ?" เหยียนซวงหันขวับมามองทันที ในแววตาเต็มไปด้วยการตักเตือน

คนที่ถูกหานเฟยหมายหัวเอาไว้ ไม่มีใครได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเลยสักคน

ทว่าหานเฟยกลับทำหน้าซื่อตาใส

"ฉันจะไปสืบเรื่องของเธอทำไมล่ะ? ฉันไม่รู้จักเธอซะหน่อย!" เขายักไหล่ พลางนึกย้อนความหลัง

"ตอนที่เธอเพิ่งจะพุ่งเข้ามาเมื่อกี้ ฉันเห็นตาของเธอเข้าพอดี"

หานเฟยบอกว่า "มันเป็นสีแดงฉาน"

เหยียนซวงชะงักไปเล็กน้อย

หานเฟยกอดอกแล้ววิเคราะห์เอาเองว่า "ถ้าเมื่อกี้เจ๊ไม่ได้ช่วยรับการโจมตีนั้นแทนเธอเอาไว้ ไม่แน่ว่าคืนนี้พลังพิเศษของเธอก็อาจจะตื่นขึ้นมาได้เหมือนกัน"

"เฮอะ! ฉันบอกแล้วไงว่าวิธีของฉันมันได้ผล!" หานเฟยพูดไปพูดมา จู่ๆ ก็เกิดภาคภูมิใจขึ้นมาซะงั้น

เหยียนซวง: "..."

เหยียนซวงตบเขาไปหนึ่งฉาดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"เจ๊!! เจ๊ตีฉันอีกทำไมเนี่ย!"

ถูซานชีกินข้าวเสร็จก็กลับหอพัก จนกระทั่งถึงเวลาปิดไฟก็ยังรอเหยียนซวงกลับมาไม่เจอ รอจนได้แค่ข้อความแจ้งว่าปลอดภัยดีจากเหยียนซวงเพียงข้อความเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น ถูซานชีก็ได้รับข้อความที่สองจากเหยียนซวง

เธอบอกว่าตัวเองถูกส่งตัวเข้าไปในค่ายฝึกซ้อมแล้ว ถ้ามีเวลาจะกลับมาเยี่ยมเธอ และยังหวังว่าเธอจะปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้ในเร็ววัน จะได้เจอกันในค่ายฝึกซ้อมวันหลัง

ถูซานชี: "..."

ความหวังนี้ช่างริบหรี่เสียเหลือเกิน

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่พลังพิเศษของเหยียนซวงปลุกขึ้นมาได้สมความปรารถนา ถูซานชีก็ยังคงรู้สึกดีใจไปกับเธอด้วย... เธอตัดสินใจว่าจะไปกินข้าวที่โรงอาหารสักสองกะละมังเพื่อเป็นการฉลองสักหน่อย

ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ ในตารางเรียนของถูซานชีก็มีการฝึกซ้อมต่อสู้เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งวิชา

อาจารย์แซ่สยง

อาจารย์สยงรูปร่างกำยำยิ่งกว่าอาจารย์ฮั่วเสียอีก ถูซานชีได้ยินจากปากของเพื่อนนักเรียนว่า อาจารย์สยงท่านนี้เป็นผู้มีพลังพิเศษสายดินผสมผสานกับสายพละกำลัง

อีกทั้ง การฝึกซ้อมต่อสู้ของอาจารย์สยงนั้นไม่เหมือนกับการฝึกสมรรถภาพทางกายของอาจารย์ฮั่ว เพราะไม่ใช้เครื่องมือช่วยเหลือใดๆ เลย... เขาจะลงมือชี้แนะนักเรียนแต่ละคนด้วยตัวเอง

ตอนนี้นักเรียนที่อยู่ในสนามล้วนถูกสุ่มแบ่งกลุ่มเรียบร้อยแล้ว สยงเจี๋ยพูดเพียงคำเดียวว่า "ซัด"

ถูซานชีเพิ่งจะมาเรียนวิชานี้เป็นครั้งแรก จึงไม่รู้รูปแบบการเรียนการสอนเลยแม้แต่น้อย แต่หลังจากได้ยินคำว่า "ซัด" เธอก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วและพุ่งทะยานออกไป

การต่อสู้ก็คือการซัดกันไม่ใช่หรือไง?

ซัดใครน่ะเหรอ? แน่นอนว่าต้องซัดคู่ต่อสู้ในกลุ่มน่ะสิ!

แล้วถ้าเกิดให้ไปซัดคนอื่นล่ะ? ช่างมันประไร! ชิงลงมือก่อนได้เปรียบ ซัดไปก่อนค่อยว่ากัน!

ถูซานชีออกตัวได้รวดเร็วมาก ในขณะที่พุ่งตัวไปข้างหน้าก็กำหมัดแน่นแล้ว ในเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายยกศอกขึ้นมาป้องกัน ท่อนแขนทั้งท่อนของเธอก็ปรับองศาอย่างรวดเร็ว แล้วชกตรงไปยังหน้าท้องของอีกฝ่าย

และข้อเท็จจริงก็พิสูจน์แล้วว่า ถูซานชีไม่ได้เข้าใจอะไรผิด

กลุ่มอื่นๆ ในสนามก็เริ่มซัดกันเองภายในกลุ่มแล้วเช่นกัน

สยงเจี๋ยเดินทอดน่องไปมาอยู่ในสนาม ทุกครั้งที่กวาดสายตาไปเจอนักเรียนคนไหน เขาก็จะเข้าไปชี้แนะสักสองสามประโยค พูดเพียงไม่กี่คำก็สามารถทำให้อีกฝ่ายพลิกสถานการณ์ได้... ทว่า พอเขาเดินไปถึงด้านหลัง ความสนใจของเขาก็ถูกคนคนหนึ่งดึงดูดไปอย่างรวดเร็ว

การกินข้าวได้มื้อละสองกะละมังมันมีประโยชน์แบบนี้นี่เอง ถูซานชีทอดถอนใจอยู่เงียบๆ ความเร็วในการออกหมัดของเธอนั้นรวดเร็วจนแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันได้สังเกต

แต่ในชั่วพริบตาหนึ่ง มือที่เงื้อขึ้นสูงก็ถูกแรงอันทรงพลังขุมหนึ่งจับเอาไว้

ถูซานชีชะงักไปเล็กน้อย หันหน้าไปมองอย่างงุนงง และสบเข้ากับแววตาครุ่นคิดของสยงเจี๋ย

"...อาจารย์?" ถูซานชีสงสัยเล็กน้อย

สยงเจี๋ยพูดเสียงขรึม "เธอมาสู้กับฉัน"

ถูซานชี: "???"

เดี๋ยวนะ เธอคู่ควรเหรอเนี่ย???

"เข้ามา!" สยงเจี๋ยตั้งท่าม้า กวักมือเรียกเธอ แววตาให้กำลังใจ

"เธอคิดไว้แค่อย่างเดียว ให้มองว่าฉันเป็นซอมบี้"

"ถ้าเธอซัดฉันไม่ตาย เธอก็มีแต่จะโดนฉันซัดจนตายนั่นแหละ"

ถูซานชี: "..."

ถูซานชีจำใจยืนอยู่ตรงข้ามกับสยงเจี๋ย เธอพ่นลมหายใจออกมาหนึ่งเฮือก แล้วมองว่าเขาเป็นซอมบี้ระดับต่ำตัวที่เธอเกลียดที่สุดอย่างที่เขาว่า

เป็นเพราะมันนั่นแหละ!

ความโกรธปะทุขึ้นจากในใจ ถูซานชีเม้มริมฝีปาก แล้วออกกระบวนท่าเข้าใส่สยงเจี๋ยอย่างไม่ปรานี

หลังจากเหยียนซวงจากไป ถูซานชีเองก็ไม่ได้ละทิ้งความพยายาม นอกจากการฝึกซ้อมในคาบเรียนทุกวันแล้ว เธอยังไปฝึกซ้อมเพิ่มเติมในแคปซูลฝึกซ้อมด้วยตัวเองทั้งเช้าและเย็นอีกด้วย

ประกอบกับก่อนหน้านี้เคยลงไปนอนในแคปซูลรักษามาแล้วหนึ่งครั้ง ตอนนี้ฝีไม้ลายมือของเธอจึงถือได้ว่าปราดเปรียวว่องไว พละกำลังก็สามารถตามได้ทัน

ในตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสยงเจี๋ย ถูซานชีจึงงัดเอาท่าไม้ตายที่ตัวเองเคยเรียนมาใช้จนหมด

ทว่าสิ่งที่สยงเจี๋ยต้องการสังเกตกลับไม่ใช่กระบวนท่าของเธอ

เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารขุมนั้นของถูซานชี... เด็กคนนี้เกลียดซอมบี้เข้าไส้จริงๆ!

สยงเจี๋ยนึกขำอยู่ในใจ แต่สีหน้ายังคงเคร่งขรึม เขารับการโจมตีทั้งหมดของเธอเอาไว้ได้ และตอบโต้กลับไปอย่างหนักหน่วงเป็นระยะๆ เมื่อมองดูสีหน้าของเธอที่เยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับลงมือหนักหน่วงยิ่งขึ้น——

จนกระทั่งเสี้ยววินาทีหนึ่ง รูม่านตาของเธอก็ปรากฏสีแดงฉานวูบผ่านไป