บทที่ 4 มีประสบการณ์หลบหนีมาหลายปี

บทที่ 4 มีประสบการณ์หลบหนีมาหลายปี

เวลาพักเที่ยง

เหยียนซวงตื่นขึ้นมาก็เห็นถูซานชีไปหาเอากระจกมาจากไหนไม่รู้ กำลังส่องไปส่องมาด้วยความวิตกกังวล

ถูซานชีถ่างเปลือกตาแล้วมองไปรอบๆ ทั้งบนล่างซ้ายขวา... ตอนนี้ยังไม่พบว่าดวงตาของตัวเองมีความผิดปกติใดๆ

ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้เลยว่าควรจะดีใจดีไหม

"ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก" เสียงของเหยียนซวงดังมาจากฝั่งตรงข้าม

ถูซานชีชะงัก วางกระจกลง และสบเข้ากับสายตาที่แฝงไปด้วยความให้กำลังใจในความเย็นชาของเหยียนซวง

"ฉันเข้าโรงเรียนมาตั้งสองปีแล้ว จนถึงตอนนี้พลังพิเศษก็ยังไม่ตื่นขึ้นเลย คนที่เข้ามาพร้อมฉัน ถ้าพลังพิเศษไม่ตื่นขึ้นแต่เนิ่นๆ แล้วถูกส่งตัวไปตามเขตพิเศษต่างๆ ก็เลือกที่จะยอมแพ้ พอเรียนจบหนึ่งปีก็กลับไปใช้ชีวิตที่ฐานที่มั่นแล้ว"

"เธอเพิ่งจะเข้ามา ยังมีเวลาอีกเยอะ" นานๆ ทีเธอถึงจะพูดอะไรยืดยาวขนาดนี้

ถูซานชีถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก แล้วลุกขึ้นตาม

"ก็คงงั้นมั้ง" เธอมีเรื่องทุกข์ใจที่พูดไม่ออก

"ไปกันเถอะ ตอนบ่ายมีการฝึกสมรรถภาพทางกายนะ" เหยียนซวงเรียกเธอ

ถูซานชีเดินตามไปอย่างห่อเหี่ยว

อาจารย์ที่สอนการฝึกสมรรถภาพทางกายเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำ แซ่ฮั่ว พอเขามายืนอยู่ตรงหน้าถูซานชีทั้งตัว เธอก็รู้สึกว่าอากาศเบาบางลงไปถนัดตา

เวลาในการอบอุ่นร่างกายก็แตกต่างกันไปตามระยะเวลาที่เข้าเรียน

เหยียนซวงต้องวิ่งรอบสนามยี่สิบรอบ ส่วนถูซานชีวิ่งสิบรอบ

ยี่สิบนาทีต่อมา ถูซานชีก็วิ่งเสร็จ พอหยุดพักตรงจุดที่กำหนดไว้ก็เริ่มมองหาเงาของเหยียนซวง

แต่เสียงของอาจารย์ฮั่วก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ถูซานชี! มานี่!"

เธอชะงัก แล้วรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาด้วยความงุนงง "คะ อาจารย์?"

อาจารย์ฮั่วจ้องมองข้อมูลการอบอุ่นร่างกายเมื่อครู่ของเธอ แล้วพูดขึ้นประโยคหนึ่ง "เธอวิ่งเร็วดีนะ"

แถมหลังจากวิ่งเสร็จ สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน หายใจก็ไม่หอบเลยด้วย

ถูซานชีเกาหัวแล้วอธิบาย "ก่อนหน้านี้อยู่ข้างนอกโดนซอมบี้ไล่ตามน่ะค่ะ ก็เลยมีประสบการณ์หลบหนีมาหลายปี"

อาจารย์ฮั่ว: "..."

อาจารย์ฮั่วเข้าใจความหมาย เขาก้มหน้าลงไปกดเครื่องมืออยู่ครู่หนึ่ง ชั่วครู่ต่อมา ข้อมือของถูซานชีก็สั่นเตือน

เธอก้มลงมอง ก็พบว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนการอบอุ่นร่างกายอันใหม่: วิ่งเพิ่มอีกสิบรอบ

ถูซานชี: "???"

เหยียนซวงกำลังวิ่งรอบที่สิบสอง

ตอนนี้ลมหายใจของเธอยังถือว่าสม่ำเสมอ ความเร็วก็ยังคงอยู่ในระดับที่ตัวเองรับไหว เพียงแต่... วิ่งไปวิ่งมา ข้างกายก็ดันมีคนที่ทำหน้าตาอมทุกข์เพิ่มมาอีกคน

ไม่ใช่ถูซานชีแล้วจะเป็นใคร?

เหยียนซวงเกือบจะคิดว่าตัวเองตาฝาด "เธอวิ่งเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ถูซานชีส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึม: "เรื่องที่ผ่านไปแล้ว ก็อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย"

เหยียนซวง: "..."

เหยียนซวงมองถูซานชีสับขาทั้งสองข้างทิ้งระยะห่างจากเธอไปต่อหน้าต่อตา เธอรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย สองขาจึงเร่งความเร็วขึ้นอย่างไม่รู้ตัว แล้ววิ่งตามหลังถูซานชีไปอย่างลืมตัว

ผ่านไปอีกสิบห้านาที

ทั้งสองคนหยุดวิ่งไล่เลี่ยกัน คราวนี้ถูซานชีเริ่มหอบแล้ว ส่วนเหยียนซวงที่อยู่ข้างๆ นั้นหอบหนักกว่าอีก

ไกลออกไป ฮั่วเหวินอู่จ้องมองข้อมูลของทั้งสองคน ในดวงตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย

ยี่สิบรอบเท่ากัน ถูซานชีสามารถวิ่งทำเวลาติดหนึ่งในห้าของห้องได้เลย แถมวิ่งเสร็จแล้วสภาพร่างกายของเธอก็ยังดีกว่าคนอื่นๆ ด้วย

พลอยทำให้เหยียนซวงที่สมรรถภาพทางกายอ่อนแอมาตลอดเร่งความเร็วตามไปด้วย วันนี้ถึงขั้นทำลายสถิติของตัวเองได้โดยตรงเลยทีเดียว

"เอาล่ะ ต่อไปเตรียมตัวเข้าสู่การฝึกซ้อมอย่างเป็นทางการ" ฮั่วเหวินอู่เป่านกหวีด

ทุกคนขยับเข้ามาใกล้กันอย่างรู้หน้าที่ แล้วต่อแถวเรียงคิวรับชุดที่ดูพิเศษมากชุดหนึ่งจากเขา

ถูซานชีรู้สึกแปลกใหม่มาก

รูปลักษณ์ภายนอกของชุดนี้เป็นชั้นผ้าที่ทนทานและแข็งเป็นทรง แต่ด้านล่างมีชิ้นส่วนประกอบอยู่มากมาย นอกจากส่วนลำตัวและแขนขาทั้งสี่แล้ว ภายในหมวกกันน็อกยังมีอุปกรณ์ที่หน้าตาเหมือนแว่นกันแดดอีกด้วย

เธอเลียนแบบท่าทางของเหยียนซวง สวมชุดทั้งหมดจนเสร็จแล้วกลับมายืนที่เดิม จากนั้นก็ได้ยินฮั่วเหวินอู่พูดว่า "เริ่มการฝึกซ้อมได้"

สิ้นเสียง ผู้คนรอบข้างต่างก็กดปุ่มที่แขน

ถูซานชีกดตาม

ในวินาทีนั้น แขนขารู้สึกชาวาบแปลกๆ ขึ้นมา จากนั้น ตัวอักษรสองคำก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าอันมัวซัว: [เริ่มต้น]

เมื่อตัวอักษรหายไป ฉากตรงหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป

รูปร่างของคนอื่นๆ ค่อยๆ จางลง และถูกแทนที่ด้วยความพินาศย่อยยับ ถูซานชีเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย วินาทีต่อมา ซอมบี้ระดับกลางฝูงหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเธออย่างดุร้าย

กลางอากาศปรากฏซับไตเติลขึ้นอีกครั้ง: [ภารกิจ: หลบหลีก]

ถูซานชีตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ มีซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งทะยานจากจุดเริ่มต้นมาตกแนบชิดติดใบหน้าของเธอซะงั้น!

แขนถูกข่วนไปหนึ่งที... วินาทีที่ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามา บนหน้าจอก็แสดงให้เห็นหลอดเลือดที่ค่อยๆ ลดลง

ถูซานชี: "..."

ในที่สุดเธอก็ได้สติ หันหน้ากลับแล้วใส่เกียร์หมาโกยอ้าวทันที

วิ่งไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ฉากตรงหน้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นถนนสายหนึ่ง เธอไปโผล่อยู่บนรถบรรทุกคันหนึ่ง

ซับไตเติลแสดง: [ภารกิจ: ไปให้ถึงที่หมาย]

หลังคารถดังปังๆ ซอมบี้ตัวนั้นทุบแรงขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละหมัด ราวกับว่าสามารถทุบหัวเธอให้ระเบิดได้ทุกเมื่อ

ความรู้สึกนี้กลับสมจริงยิ่งกว่าแคปซูลฝึกซ้อมที่ปรับพารามิเตอร์จนสุดซะอีก ถูซานชีนึกย้อนไปถึงความรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนตอนที่กำลังหลบหนีได้ในแทบจะทันที เธอสตาร์ทรถอย่างลุกลี้ลุกลน

เสียงคันเร่งดังกระหึ่ม เธอและรถพุ่งทะยานออกไปในรวดเดียว

...

ภายใต้การทำงานของชุดเซ็นเซอร์ ทุกคนต่างรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลบหนี ข้ามเขาลงห้วย ขับรถว่ายน้ำ... แต่ในความเป็นจริงแล้ว ทุกคนต่างก็เคลื่อนไหวอยู่ภายในพื้นที่สามตารางเมตรของตัวเองเท่านั้น

หากมองในมุมมองบุคคลที่สาม ก็ดูราวกับคนกลุ่มหนึ่งกำลังชักกระตุกหมู่ยังไงยังงั้น

ฮั่วเหวินอู่เดินลาดตระเวนอยู่ข้างๆ พวกเขา บางครั้งก็จดบันทึกข้อมูล บางครั้งก็ตรวจสอบดูว่าอุปกรณ์มีการแจ้งเตือนใดๆ หรือไม่

และในฐานะเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในวันนี้ ฮั่วเหวินอู่จึงลอบสังเกตถูซานชีบ่อยครั้งขึ้น

ชุดเซ็นเซอร์นี้ถูกพัฒนาขึ้นโดยวิศวกรภายในเขตพิเศษ เช่นเดียวกับแคปซูลฝึกซ้อม มันจะจับคู่ภารกิจการฝึกซ้อมแบบอัจฉริยะตามสมรรถภาพทางกายและพลังจิตของผู้ใช้งาน

ยิ่งสมรรถภาพทางกายและพลังจิตสูงเท่าไหร่ ระดับความเข้มข้นของการฝึกซ้อมที่จับคู่ให้ก็จะยิ่งมากเท่านั้น

ทว่าในขณะนี้ เมื่อจ้องมองไปยังชุดเซ็นเซอร์บนตัวถูซานชี สายตาของฮั่วเหวินอู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย เนิ่นนานกว่าเขาจะดึงสายตากลับมาอย่างเงียบเชียบ

จากนั้นก็บันทึกคำว่า [ยอดเยี่ยม] ตัวเบ้อเริ่มสองคำลงในช่องของถูซานชี

เวลาหกโมงครึ่งตอนเย็น

ถูซานชีกำลังสวาปามอาหารในโรงอาหารราวกับพายุพัดเมฆหมอก

เหยียนซวงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองจนตาค้าง

ถูซานชีกินไปได้ครึ่งท้อง ก็บังเอิญสบเข้ากับสายตาที่มองมาของเหยียนซวงอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "มีอะไรเหรอ?"

เธอก็แค่กินข้าวไปสองกะละมังเองนะ... ผู้ชายฝั่งตรงข้ามก็กินไปสองกะละมังเหมือนกันนี่นา

เหยียนซวงดึงสายตากลับมา แล้วเปิดเครื่องมือสื่อสารด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ถูซานชีคดข้าวเข้าปากอีกคำ ข้อมือก็สั่นขึ้นมาตามลำดับ เธอก้มหน้าลง ได้รับข้อมูลชุดหนึ่งที่เหยียนซวงส่งมา

ด้านบนบันทึกระยะเวลาการฝึกซ้อมในช่วงบ่าย ผลงาน และคำประเมินของเธอไว้

"เธอมีเจ้านี่ได้ยังไง?" ถูซานชีประหลาดใจมาก วางตะเกียบลงแล้วมองดูผลการฝึกซ้อมของตัวเองอย่างละเอียด

ตรงระยะเวลาแสดงผลว่า 4 ชม. ผลงานเขียนว่า [ปกติ] คำประเมินด้านหลังมีสองคอลัมน์ แบ่งเป็นสมรรถภาพทางกายและพลังจิต ซึ่งทั้งสองคอลัมน์นี้ล้วนเขียนเอาไว้ว่า [ยอดเยี่ยม]

"ฉันได้ระดับยอดเยี่ยมเลยแหละ" ถูซานชีประหลาดใจเล็กน้อย

เธอยังคิดว่าผลงานของตัวเองที่เพิ่งมาใหม่จะออกมาแย่มากซะอีก!

เหยียนซวงฝั่งตรงข้ามไม่ได้ตอบคำถามก่อนหน้านี้ของเธอ เพียงแค่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ยอดเยี่ยม หมายความว่าเธอมีโอกาสสูงมากที่จะกระตุ้นพลังพิเศษให้ตื่นขึ้นได้ในเวลาอันสั้น... ซานชี เธอเป็นคนมีศักยภาพที่ยอดเยี่ยมมากนะ"

ในแววตาของเธอไม่ขาดซึ่งความอิจฉา

แต่หลังจากถูซานชีได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งค้างไปชั่วขณะ

"ก็ไม่แน่เสมอไปหรอก" ถูซานชีถอนหายใจในใจ หยิบตะเกียบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง คิดไปคิดมา จู่ๆ เธอก็ลดเสียงให้เบาลง แล้วขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "เหยียนซวง"

"เธอเคยเห็นผู้มีพลังพิเศษที่ฟังภาษาซอมบี้รู้เรื่องบ้างไหม?"