บทที่ 18 กู้ซานฉี

เสี่ยวติง: "โอเค! ฉันจะเช็กให้!"

ขอทานคนนั้นกำลังพูดอย่างเมามัน จู่ๆ ก็ชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขามองซ้ายมองขวา สงสัยว่าใครเป็นคนพูดเมื่อกี้

【โอ๊ะ! เขาเป็นอะไรไป? เจอผีหรือไง? ทำไมถึงได้กลัวขนาดนั้น?】

เสี่ยวติง: "เจ้านาย ฉันเจอประวัติเขาแล้ว เขาคือพี่ชายคนที่สามในตระกูลกู้ของคุณ กู้ซานฉี"

【นายว่าไงนะ? เขาคือคุณชายสามแห่งตระกูลกู้ กู้ซานฉี พี่สามดีกรีจักรพรรดิแห่งจอเงินของฉันเนี่ยนะ?】

คราวนี้ถึงตากู้หนิงซีเป็นฝ่ายอึ้งบ้าง ใบหน้าที่ถูกทาจนดำขำบวกกับดวงตาเบิกโพลงเห็นแต่ตาขาว ทำให้เธอดูตลกพิลึก

แต่ตอนนี้กู้หนิงซีไม่มีอารมณ์มาห่วงสวยแล้ว เธออยากจะสบถออกมาดังๆ เธอแค่มาหาเงินพิเศษง่ายๆ กลับต้องมาเจอคนในตระกูลกู้ แถมยังเป็นพี่ชายคนที่สามของเจ้าของร่างเดิมอีก นี่มันเวรกรรมอะไรกันเนี่ย? ช่างเป็นกรรมตามสนองที่เลวร้ายจริงๆ!

เสี่ยวติง: "ใช่แล้ว เขาเองแหละ"

【แทนที่จะไปเป็นจักรพรรดิจอเงิน กลับมานอนเล่นเป็นศพอยู่ที่นี่เนี่ยนะ? เรื่องแปลกๆ มีให้เห็นได้ทุกวันจริงๆ! โดยเฉพาะกับคนในตระกูลกู้!】

กู้หนิงซีอดไม่ได้ที่จะอยากรู้กระบวนการความคิดของกู้ซานฉี

ในขณะเดียวกัน ขอทานที่กำลังตกใจ ซึ่งก็คือกู้ซานฉี พยายามเงี่ยหูฟังอยู่นาน ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเสียงนั้นมาจากไหน

มันเป็นเสียงของยัยเด็กเหลือขอที่อยู่ตรงหน้าเขานี่เอง เพียงแต่ปากของเธอไม่ได้ขยับเลย หรือว่านั่นจะเป็นเสียงในใจของเธอ?

แถมความหมายแฝงในคำพูดของเธอก็คือ เธอเป็นน้องสาวของเขางั้นเหรอ? แต่รั่วหลานไม่ใช่น้องสาวของเขาหรอกเหรอ? หรือว่าเธอจะเป็นลูกนอกสมรสของพ่อ?

ก็กู้ซานฉีไม่รู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในบ้านนี่นา ตอนที่กู้หงอี้โทรหาพวกเขาทั้งห้าคน ไม่สายไม่ว่าง ก็อยู่นอกพื้นที่ให้บริการ หรือไม่ก็ติดประชุมจนเลขาฯ ต้องรับสายแทน

สรุปก็คือไม่มีใครรับสายเขาเลย ทำเอากู้หงอี้โกรธจนแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง และใช้เวลาเป็นชั่วโมงในการด่าทอลูกชายที่ไม่เอาไหนพวกนั้น

และกู้ซานฉีก็เป็นหนึ่งในคนที่ติดต่อไม่ได้

"เธอ...!"

กู้ซานฉีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปาก ผู้กำกับก็ชี้หน้าพวกเขาแล้วตะโกนลั่น:

"พวกแกสองคนตรงนั้นน่ะ! เล่นเป็นไหมห๊ะ? นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ทำไม? เป็นศพไม่เป็นหรือไง? ถ้าเล่นไม่เป็นก็ไสหัวไปเลย!"

"โอ๊ะ ได้ค่ะๆๆ"

กู้หนิงซีรีบตอบรับเสียงดัง หลับตาลงแล้วล้มตัวลงนอนด้วยท่าทีที่ดูสงบสุขสุดๆ

กู้หนิงซีนอนพักผ่อนอย่างสบายใจเฉิบ แต่กู้ซานฉีกลับกระสับกระส่ายไปหมดเพราะคำพูดของเธอจนเสียสมาธิ เมื่อเห็นกู้หนิงซีนอนลง เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนอนลงตาม แต่ในหัวของเขากลับมีแต่เรื่องที่กู้หนิงซีเพิ่งพูดเมื่อกี้

ผลก็คือ จักรพรรดิจอเงินผู้สูงส่งต้องมาโดนผู้กำกับด่าเช็ดเพราะเล่นเป็นศพไม่สมบทบาท

กู้หนิงซีนอนอยู่บนพื้น ไหล่สั่นระริก พยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ

【ฮ่าๆๆ ถ้าผู้กำกับรู้ว่ากำลังด่าจักรพรรดิจอเงินฉีอยู่ เขาจะไม่ร้องไห้จนตายเลยเหรอ? ฮ่าๆๆ ทำไมกู้ซานฉีถึงมาทนลำบากอยู่ที่นี่ล่ะ? หรือว่าตำแหน่งจักรพรรดิจอเงินของเขาจะใช้เงินซื้อมา? ไม่มีฝีมือจริงๆ เลยสินะ?】

กู้หนิงซีนอนอยู่บนพื้น ในหัวมีแต่เรื่องซุบซิบเต็มไปหมด ส่วนกู้ซานฉีที่ได้ยินเสียงในใจของเธอก็ยิ่งไม่มีสมาธิในการแสดง เป็นวงจรอุบาทว์ที่แท้ทรู

ในที่สุด กู้ซานฉีก็อดทนจนถ่ายทำฉากนี้เสร็จ เขาเดินเข้าไปหาด้วยใบหน้าดำทะมึน คว้าตัวกู้หนิงซีที่นอนอยู่แล้วลากออกไปทันที

"เฮ้ยๆๆ! นายทำอะไรเนี่ย? แบบนี้มันผิดกฎหมายนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย"

กู้หนิงซียังไม่ทันได้ตั้งหลักก็โดนลากไปซะแล้ว เธอเกือบจะสะดุดล้มพลางร้องโวยวายด้วยความตกใจ

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองตัวประกอบที่แต่งตัวมอมแมมสองคนนี้ด้วยความงุนงง!

"พวกเขาสองคนเป็นแฟนกันเหรอ? ทะเลาะกันหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไม่รู้สิ!"

คนที่อยู่ใกล้ๆ มองทั้งสองคนด้วยความอยากรู้อยากเห็นและซุบซิบกันไปต่างๆ นานา

กู้ซานฉีลากกู้หนิงซีไปโดยไม่พูดไม่จา พาเธอตรงดิ่งไปที่รถคันหนึ่ง

ผู้ช่วยที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับเห็นจักรพรรดิจอเงินของตัวเองจู่ๆ ก็ลากตัวขอทานสาวกลับมา ดวงตาก็เบิกกว้างเป็นประกาย เขามองผ่านกระจกมองหลังด้วยความสงสัยใคร่รู้เต็มที่

"ลงไป!"

กู้ซานฉีเอ่ยเสียงเย็นเยียบ สีหน้าไร้อารมณ์

กู้หนิงซีนึกว่าเขาไล่เธอ จึงหันหลังเตรียมจะลงจากรถ แต่กลับรู้สึกถึงแรงกระชากที่หลังคอเสื้อ ดึงเธอให้กลับมานั่งที่เดิม ใบหน้าของกู้หนิงซีมืดครึ้ม เธอตะโกนใส่กู้ซานฉีด้วยความโกรธจัด:

"นี่! นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย? ก็บอกให้ฉันลงไปไง แล้วถ้าไม่ปล่อยฉันจะลงไปได้ยังไงฮะ?"

นี่เขาจงใจแกล้งเธอใช่ไหมเนี่ย?

กู้ซานฉียังคงปิดปากเงียบ แต่จู่ๆ ชายที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับก็เปิดประตูแล้วลงจากรถไป

กู้หนิงซี: อ้าว ที่แท้เขาไม่ได้ไล่ฉันเหรอเนี่ย?

"อะแฮ่ม! แล้วตกลงนายต้องการอะไรจากฉันกันแน่? อยู่ดีๆ ก็ลากฉันมาแบบนี้ ฉันแจ้งความจับนายข้อหาลักพาตัวได้เลยนะ"

กู้หนิงซีกระแอมไอแก้เขิน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นพูดพยายามรักษาฟอร์มไม่ให้เสียหน้า

"เธอ... มีความเกี่ยวข้องยังไงกับตระกูลกู้?"

กู้ซานฉีจ้องมองใบหน้าดำขำของกู้หนิงซี พยายามจับสังเกตจากสีหน้าของเธอ แต่มันดำเกินกว่าจะมองอะไรออก เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามในที่สุด

"...ตระกูลกู้? ตระกูลกู้ไหน? ไม่เห็นรู้จักเลย"

กู้หนิงซีปฏิเสธเสียงแข็งไปสามรอบติด

【กู้ซานฉีเริ่มสงสัยแล้วเหรอว่าฉันเกี่ยวข้องกับตระกูลกู้? เมื่อกี้ฉันไม่น่าพูดอะไรออกไปเลย หรือว่าคุณลุงสุดหล่อจะโทรหาพี่ชายแล้ว? แต่ถ้าเขาโทรบอกแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมาถามฉันนี่ว่าฉันเป็นใคร? ช่างเถอะ ไม่ว่าเขาจะรู้มาได้ยังไง ฉันก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด】

กู้ซานฉีจ้องหน้ากู้หนิงซีต่ออีกครู่หนึ่ง หลังจากที่ได้ยินเสียงมาตลอดทาง เขามั่นใจเต็มร้อยแล้วว่าสิ่งที่เขาได้ยินคือเสียงในใจของเด็กสาวคนนี้จริงๆ ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงได้ยินนั้น เขาเองก็ไม่แน่ใจ แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า

เด็กผู้หญิงคนนี้คือคนของตระกูลกู้ และเป็นน้องสาวของเขา ดูเหมือนเขาจะต้องกลับบ้านสักหน่อยแล้วล่ะ เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในครอบครัวขนาดนี้ ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ?

"ลงไป!"

หลังจากที่กู้ซานฉีปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว เขาก็รีบไล่กู้หนิงซีลงจากรถทันที

กู้หนิงซีไม่ได้ใส่ใจกับน้ำเสียงของเขา เมื่อรู้ว่าเป็นอิสระ เธอก็เปิดประตูรถแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

【กู้ซานฉีนี่อารมณ์ร้ายกว่ากู้อู่หงซะอีก ผีเข้าผีออกสุดๆ มิน่าล่ะถึงได้ไปล่วงเกินคนในวงการบันเทิงตั้งเยอะแยะ จนสุดท้ายก็โดนใส่ร้าย โดนพรากความบริสุทธิ์ แถมยังทนรับความอัปยศไม่ไหว จนต้องกระโดดตึกฆ่าตัวตายในที่สุด】

เสียงของกู้หนิงซีค่อยๆ ห่างออกไป แต่ใบหน้าของกู้ซานฉีกลับดำมืดลง เขาโดน... แล้วก็ฆ่าตัวตายเนี่ยนะ? นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน? ยัยเด็กนี่กำลังแช่งเขาอยู่หรือไง?

กู้ซานฉีไม่เชื่อว่ากู้หนิงซีพูดความจริง เขาคิดแค่ว่าเธอกำลังสาปแช่งเขา จู่ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจที่ปล่อยเธอไปง่ายๆ

หลังจากที่กู้หนิงซีวิ่งหนีมาได้ เธอก็มุ่งตรงกลับไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อหาเซวียเฟย แต่กลับโดนผู้ประสานงานจับได้และด่าชุดใหญ่ กู้หนิงซีทำหน้าจ๋อยยอมรับผิด แต่ในใจกลับก่นด่ากู้ซานฉีอย่างไม่ปรานี

เธอกำลังนอนเล่นเป็นศพอยู่ดีๆ แท้ๆ กลับโดนลากตัวมาดื้อๆ เพียงเพื่อจะถามว่าเธอเป็นคนของตระกูลกู้หรือเปล่าเนี่ยนะ? แล้วตอนนี้เขาก็ทำให้เธอต้องโดนด่าอีก ไอ้บ้าเอ๊ย!

"ค่ะๆๆ ความผิดฉันเอง พอดีว่าปวดท้องกะทันหันเลยรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ คราวหน้าฉันจะระวังให้มากกว่านี้ค่ะ"

กู้หนิงซีรีบพูดแทรกขัดจังหวะการบ่นของผู้ประสานงาน ยอมรับผิดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ผู้ประสานงานจะทันตั้งตัว เธอก็ชิ่งหนีไปแล้ว

"เฮ้ย! เธอ... เธอยังไม่ได้ถอดชุดเลยนะ?"

เสียงผู้ประสานงานดังไล่หลังมา

กู้หนิงซียิ่งสับเท้าวิ่งเร็วขึ้นไปอีก... กู้หนิงซีใช้เวลาทั้งช่วงบ่ายรับบทเป็นศพ พร้อมกับกำเงินหกร้อยหยวนไว้ในมือ เธอนัดแนะกับเซวียเฟยไว้ว่าถ้ามีงานสบายๆ แบบนี้อีกให้โทรเรียกเธอด้วย ตอนนี้เธอเริ่มคิดแล้วว่าอาชีพแกล้งตายเนี่ยมันช่างวิเศษสุดๆ ไปเลย

จากนั้น เธอก็บอกลาเซวียเฟยอย่างอารมณ์ดีแล้วนั่งรถเมล์กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลกู้

ทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอมี รวมถึงบัตรที่แม่คนสวยให้มา รวมแล้วเพิ่งจะมีแค่ห้าแสนกับอีกหนึ่งพันสามร้อยสิบห้าหยวนเท่านั้น เธอยังห่างไกลจากความฝันอันสวยงามอยู่อีกโข ต้องขยันทำงานหาเงินต่อไป!

กู้หนิงซีเดินผ่านประตูรั้วคฤหาสน์ตระกูลกู้ พลางวาดฝันถึงอนาคตไปตลอดทาง แต่แล้วจู่ๆ ก็มีใครบางคนมาขวางทางเธอไว้ที่สวน

"นี่! เธอเป็นใคร? ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาได้ตามใจชอบนะ ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"