บทที่ 17 นายตายผิดท่านะ

กู้หนิงซีมองแผ่นหลังของหล่อนที่เดินจากไปด้วยความตื่นเต้น อยากจะเอื้อมมือไปรั้งไว้ เพราะเธอเริ่มจะรู้สึกเสียใจขึ้นมาตงิดๆ! ทำไมเมื่อกี้ถึงได้ใจอ่อนไปตกลงกับหล่อนได้นะ???

เฮ้อ!

กู้หนิงซีหันหลังกลับอย่างจำยอม ก่อนจะสบตาเข้ากับกู้รั่วหลานที่กำลังจ้องมองมาด้วยสายตาเคียดแค้นพอดี

กู้หนิงซีกรอกตาใส่หล่อนแล้วหันหลังเดินออกจากบ้านตระกูลกู้ไป

ในเมื่อหลังจากนี้คงจะไม่มีเวลาให้ว่างมากนัก เธอจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นและแวะไปถามเซวียเฟยว่างานของเธอยังว่างอยู่ไหม ตอนนี้เรื่องหาเงินต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก

อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ ขอแค่ไม่ต้องทนเห็นหน้าบูดเบี้ยวของกู้รั่วหลานที่บ้านก็พอ...

"พี่เฟย!"

กู้หนิงซีโบกมือหยอยๆ เมื่อเห็นเซวียเฟยกำลังตรวจเช็กอุปกรณ์ประกอบฉากอยู่ไกลๆ

"ซีซี? ทำไมถึงกลับมาล่ะ?"

เซวียเฟยได้ยินเสียงอันคุ้นเคยก็รีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันทีพลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"อื้อ! ไม่มีอะไรทำน่ะค่ะ เลยแวะมาหาพี่!"

กู้หนิงซีก้าวฉับๆ เข้าไปหา สวมกอดเซวียเฟยและเอ่ยอย่างสนิทสนม

"งั้นเธอจะกลับมาทำงานไหม? แล้วตกลงเธอมีความสัมพันธ์ยังไงกับตระกูลกู้กันแน่? เธอถึงกับทำให้โจวเชียนต้องเก็บกระเป๋าไสหัวไปได้ แถมผู้กำกับกัวก็ไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าทำไมสองวันนี้เธอถึงไม่มาทำงาน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเธอไปเป็น...!"

เซวียเฟยไม่ได้เป็นคนไร้ความกังวลเหมือนกู้หนิงซี เมื่อเห็นกู้หนิงซีเดินเข้ามา เธอก็มองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าหญิงสาวจะหลงผิดไปเดินในทางที่ไม่ดี จึงรัวคำถามใส่เป็นชุด

"หยุด! เลิกมโนได้แล้ว เรื่องนี้มันยาวน่ะค่ะ...!"

กู้หนิงซีเข้าใจความหมายของหล่อนได้ทะลุปรุโปร่ง จึงรีบยกมือขึ้นห้าม เธอไม่คิดเลยว่าจินตนาการของพี่เฟยจะล้ำเลิศขนาดนี้ ขืนปล่อยให้หล่อนถามต่อ มีหวังเธอคงถูกมองว่าเป็นเด็กเสี่ยจริงๆ แน่

ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเล่าความจริง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

"เธอหมายความว่า... เธอคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลกู้? ส่วนกู้รั่วหลานคือตัวปลอมงั้นเหรอ?"

เซวียเฟยถึงกับอ้าปากค้าง เอ่ยถามซ้ำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พล็อตนิยายแฟนตาซีแบบนี้มันมาเกิดขึ้นใกล้ตัวเธอได้ยังไงเนี่ย?

"อื้อ! ใช่แล้วค่ะ! เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันเองก็ยังคิดว่ามันไร้สาระเลย"

กู้หนิงซียักไหล่ เธอเองก็จนปัญญาเหมือนกัน ท้ายที่สุดแล้ว นักเขียนก็คงจะมีปัญหากับสมองจริงๆ นั่นแหละ

"ว้าว! ถ้าอย่างนั้นเธอไม่ได้เป็นคุณหนูตระกูลเศรษฐีไปแล้วเหรอเนี่ย? แถมยังเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งด้วย? เศรษฐีนีจ๋า... เลี้ยงดูฉันด้วยนะ!!!"

เซวียเฟยดึงสติกลับมาได้ ก็มองกู้หนิงซีด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับและท่าทางชื่นชมหลงใหล

เธอรู้สึกยินดีกับกู้หนิงซีจากใจจริง แม้ว่าจะเพิ่งรู้จักกู้หนิงซีได้เพียงเดือนเดียว และปกติกู้หนิงซีก็มีนิสัยร่าเริง ไม่ค่อยจะสนใจอะไร แต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าหญิงสาวนั้นโดดเดี่ยว แม้จะบอกไม่ถูกว่าทำไมก็เถอะ

แต่ตอนนี้พอหาครอบครัวเจอแล้ว มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้

"ตกลงค่ะ! เดี๋ยวฉันเลี้ยงดูพี่เอง"

กู้หนิงซีรู้ว่าอีกฝ่ายแค่ล้อเล่น จึงตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ กู้หนิงซีก็เข้าเรื่อง:

"พี่เฟย ฉันอยากกลับมาทำงานน่ะค่ะ! ถ้ากลับมากองนี้ไม่ได้ เป็นงานอื่นก็ได้นะคะ"

เหตุผลที่เธอมาหาเซวียเฟยก็เพราะงานเก่าๆ หลายงานของเธอนั้นเซวียเฟยเป็นคนแนะนำให้ แม้เธอจะไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเซวียเฟย แต่พี่เฟยก็เก่งเรื่องหางานให้เสมอ แถมยังหาได้ตรงจุดอีกด้วย

"ห๊า? เธออยากกลับมาทำงานเนี่ยนะ? ทำไมล่ะ? อยู่ตระกูลกู้แล้วไม่มีความสุขเหรอ?"

เซวียเฟยชะงักไป มองเธอด้วยความสับสนและเอ่ยถาม

"ตระกูลกู้ไม่ใช่บ้านหลังสุดท้ายของฉันหรอกค่ะ ไม่ช้าก็เร็วฉันก็ต้องย้ายออกมา การมีเงินเป็นของตัวเองคือสัจธรรมที่แท้จริงค่ะ"

กู้หนิงซีตอบคำถามของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง

【ในที่สุดตระกูลกู้ก็ต้องล่มสลาย ดังนั้นเธอไม่ควรวางแผนสำหรับอนาคตไว้หน่อยหรือไง? หาเงินให้ได้เยอะๆ จะได้มีชีวิตหลังเกษียณที่สุขสบายหลังจากออกจากตระกูลกู้ยังไงล่ะ จริงไหม?】

เสี่ยวติง: "เจ้านายครับ ขอแค่คุณเปลี่ยนโชคชะตาของพวกเขาและสะสมแต้มบุญให้มากพอ คุณก็สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรก็ได้ตามใจชอบ ถึงตอนนั้นคุณก็จะมีชีวิตหลังเกษียณที่สุขสบายแล้วไงครับ จริงไหม?"

【ไม่มีทาง ตระกูลกู้มีแค่คุณแม่คนสวยคนเดียวเท่านั้นแหละที่พอจะดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย นอกนั้นไม่ได้เรื่องสักคน ฉันไม่อยากทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำแล้วสุดท้ายก็ต้องไปยกผลประโยชน์ให้กู้รั่วหลานหรอกนะ】

เสี่ยวติง: ...วันนี้ภารกิจเกลี้ยกล่อมล้มเหลว! ไว้คราวหน้าจะพยายามให้มากกว่านี้แล้วกัน!

"เธอ... ก็ได้! เดี๋ยวฉันจะลองไปถามให้แล้วกัน กองนี้ใกล้จะถ่ายทำเสร็จแล้วล่ะ ถ้าไม่ได้ เดี๋ยวฉันช่วยถามกองอื่นให้"

เซวียเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เลิกซักไซ้และตอบตกลงทันที

บางทีซีซีอาจจะไปเจอเรื่องอึดอัดใจที่ตระกูลกู้มาก็ได้! ถ้าพอช่วยอะไรได้ เธอก็จะช่วยอย่างเต็มที่

กู้หนิงซีอยู่คุยจนถึงช่วงบ่ายก่อนจะออกจากกองถ่ายไป

สองวันต่อมา เซวียเฟยโทรมาบอกว่ามีงานให้ทำ ถามว่าเธอสนใจไหม กู้หนิงซีกำลังเบื่อที่จะต้องอุดอู้อยู่แต่ในบ้านตระกูลกู้อยู่พอดี สองวันนี้กู้รั่วหลานก็ไม่ได้มาก่อเรื่องอะไร เธอเลยเบื่อจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

ดังนั้นเธอจึงตอบตกลงไปโดยไม่ได้ถามไถ่รายละเอียดอะไรเลย

แต่พอไปถึงสถานที่ถ่ายทำ เธอก็ถึงกับรู้สึกเสียใจที่รับปาก:

"ฉัน... ไม่ทำได้ไหมคะ?"

กู้หนิงซีก้าวถอยหลังรัวๆ ไม่อยากจะเฉียดกรายเข้าไปใกล้ประตูบานนั้นเลยสักนิด

"ช่วงนี้ไม่ค่อยมีงานนักแสดงสมทบในกองถ่ายไหนหรอกนะ มีแค่กองนี้แหละที่กำลังหานักแสดงประกอบ ผู้กำกับกัวบอกว่าเธอมีออร่าที่โดดเด่นมาก เหมาะที่จะเป็นนักแสดงสุดๆ โอกาสนี้ผู้กำกับกัวอุตส่าห์ใช้เส้นสายหามาให้เธอเลยนะ แน่ใจเหรอว่าจะทิ้งโอกาสนี้ไป?"

เซวียเฟยอธิบายอย่างอดทน กลัวว่าหญิงสาวจะถอดใจไปเสียก่อน

"พี่แน่ใจนะคะ... ว่าการเล่นเป็นศพนี่คือโอกาสสำหรับฉัน?"

กู้หนิงซีชี้ไปยังกองศพที่นอนตายเกลื่อนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หน้าตาสะสวยอย่างเธอเนี่ยนะต้องมาเล่นเป็นคนตาย? นี่มันเสียของชัดๆ!!

"แน่นอนสิ การเล่นเป็นคนตายน่ะยากมากเลยนะ เดี๋ยวเธอจะค่อยๆ ค้นพบเองแหละ แถมเล่นเป็นศพยังได้อั่งเปาพิเศษด้วยนะ ค่าตัวสูงกว่านักแสดงประกอบทั่วไปซะอีก ตกลงจะทำไหม?"

เซวียเฟยขมวดคิ้ว ถลึงตาใส่เธอแล้วเอ่ยเสียงเข้ม

"ทำสิคะ ถ้าได้เงินทำไมจะไม่ทำล่ะ"

กู้หนิงซีตอบตกลงทันทีที่ได้ยินเรื่องอั่งเปาพิเศษ

"ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปได้แล้ว!"

เซวียเฟยพยักหน้าแล้วผลักกู้หนิงซีเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างที่แต่งกายซอมซ่อและชุ่มโชกไปด้วยเลือดก็เดินออกมา

เซวียเฟยกลั้นขำเอาไว้สุดฤทธิ์พลางเอ่ยชม:

"อืมม ดูดีทีเดียวนะ!"

"พี่คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอคะ?"

ดวงตาสีขาวสองดวงปรากฏขึ้นท่ามกลางใบหน้าที่ถูกทาจนดำเมี่ยมของกู้หนิงซี

"พรืด ฮ่าๆๆๆๆ!"

เซวียเฟยทนไม่ไหวอีกต่อไป ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"หุบปากไปเลยนะ!"

กู้หนิงซีถลึงตาใส่หล่อนพลางกำหมัดแน่น

นั่นยิ่งทำให้เซวียเฟยหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม

"พวกที่เล่นเป็นศพมารวมกันตรงนี้!"

ผู้ประสานงานเริ่มนับจำนวนคน กู้หนิงซีคลายหมัดที่กำแน่นออก เธอเมินเฉยต่อผู้หญิงที่เอาแต่หัวเราะไม่หยุด ตัดสินใจว่าจะเลิกคบหล่อนสักครึ่งชั่วโมง!

จากนั้นเธอก็หันหลังเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับพวกคนตาย

เซวียเฟยหัวเราะอย่างมีความสุข โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเกือบจะโดนประทุษร้ายเข้าให้แล้ว

"มา พวกนายสองคนนอนตรงนี้ พวกนายรับบทเป็นขอทานที่ถูกท่านโหวใจทรามทุบตีจนตาย ส่วนท่าตายจะออกมารูปแบบไหน ก็ไปคิดกันเอาเองก็แล้วกัน"

ผู้ประสานงานบอกกับกู้หนิงซีและขอทานชายร่างสูงโย่งที่ถูกจัดให้อยู่กลุ่มเดียวกัน

"ได้ครับ! พี่เฉียง พวกเราเข้าใจแล้วครับ"

ขอทานชายรับฟังอย่างตั้งใจ ไม่ลืมที่จะโค้งคำนับประจบประแจงตอนที่ผู้ประสานงานเดินจากไป

กู้หนิงซีไม่ได้สนใจเขา เธอล้มตัวลงนอนกับพื้นและหลับตาทันที มันก็แค่เปลี่ยนที่นอนเท่านั้นแหละ ซึ่งเธอก็ถนัดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

"นี่! เธอตายผิดท่านะ"

ขณะที่กู้หนิงซีกำลังจะเคลิ้มหลับ เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู

กู้หนิงซีไม่สนใจและนอนหลับต่อไป การตายต้องมีท่าตายที่เฉพาะเจาะจงด้วยเหรอ? ตลกชะมัด!

"นี่! ยัยอัปลักษณ์ เธอตายผิดท่านะ"

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ทำเกินไปหน่อย ถึงขั้นเอาไม้เท้ามาจิ้มตัวเธอ

กู้หนิงซีจะหลับลงได้ก็คงต้องเป็นผีไปแล้ว เธอเปิดเปลือกตาขึ้น นัยน์ตาลุกโชนไปด้วยไฟโกรธ ก่อนจะตวาดใส่ขอทานคนนั้นว่า

"นายรนหาที่ตายหรือไง? เรียกใครว่ายัยอัปลักษณ์ห๊ะ?"

"ฉันไม่ได้รนหาที่ตาย แต่เธอตายไม่สมจริงต่างหาก เธอถูกตีจนตายนะ จะมาตายตาหลับสบายใจเฉิบแบบนี้ได้ยังไง?"

ชายคนนั้นไม่ได้โกรธเคืองแม้จะถูกตวาดใส่ เขายังคงพยายามอธิบายฉากนั้นให้กู้หนิงซีฟังอย่างไม่ลดละ

กู้หนิงซีถึงกับพูดไม่ออก

【ไอ้คนบ้าละครนี่มันมาจากไหนเนี่ย? เป็นศพยังต้องมีข้อเรียกร้องอะไรเยอะแยะขนาดนี้ด้วยเหรอ? เสี่ยวติง นายช่วยสืบประวัติหมอนี่ให้หน่อยได้ไหม?】