867 - ทรราชผู้แข็งแกร่งของตงหวง
867 - ทรราชผู้แข็งแกร่งของตงหวง
867 - ทรราชผู้แข็งแกร่งของตงหวง
ทุกคนที่อยูห่างออกไปไม่ใกลตกใจอย่างยิ่ง นี่คือสมบัติแบบไหนกัน? ภายใต้การโบกสะบัดเพียงครั้งเดียวถึงกับทำให้เกิดรอยแยกขนาดใหญ่ทั้งยังมีหินหนืดพุ่งขึ้นมา!
เย่ฟ่านรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ลุกโชนและผืนดินภายในรัศมีหนึ่งลี้จมลงไป ไฟไหม้ลุกลามกัดกินทุกสิ่งทุกอย่าง หากคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่เย่ฟ่านคนคนนั้นจะกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างแน่นอน
“บูม”
เหยียนอวิ๋นหรานโบกพัดในมืออีกครั้ง แสงสีฟ้าพุ่งออกมาจากพัดขนนกและในทันใดนั้นแผ่นดินทรุดลงทรายและหินปลิวว่อนออกไปหลายร้อยลี้ ผืนดินที่ยุบลงกว่าร้อยจั้ง
เย่ฟ่านกระเด็นออกไปใกลกว่าสิบลี้เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง ความแรงของแรงลมทำให้เศษดินและหินที่ปลิวในอากาศ คมกริบราวกับใบมีดเป็นหมื่นเล่ม
“เย่ฟ่านคนนี้มีร่างกายเป็นสมบัติลับจริงๆ” ทุกคนคิดเช่นนั้น
“อาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ น่าสนใจจริงๆ!”
“บูม!”
เหยียนอวิ๋นหรานโบกพัดเป็นครั้งที่สาม และแม่น้ำสีดำสนิทก็พุ่งออกมา มุ่งหน้าเข้าหาเย่ฟ่าน มันพัดพาความตายและหลอมละลายทุกสิ่ง
“นั่นน้ำอะไร?!”
ทุกคนประหลาดใจ การโบกพัดครั้งที่สามของเหยียนอวิ๋นหรานกวาดพลังที่แท้จริงออกมา แม่น้ำสีดำเต็มท้องฟ้า ทำลายวิญญาณทั้งหมดในโลก
“เจ้ายังไม่จบอีกหรือ?!”
เย่ฟ่านตะโกนเสียงดัง ด้วยทะเลสีทองอันกว้างใหญ่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา พร้อมด้วยดอกบัวสีเขียวที่ปรากฏออกมาเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“อวตารของร่างศักดิ์สิทธิ์!”
ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง อวตารของร่างศักดิ์สิทธิ์นั้นลึกลับที่สุด ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดนี้สามารถเอาชนะผู้อื่นได้อย่างเด็ดขาดแม้กระทั่งในยุคโบราณก็ยากที่จะมีคนค้นหาวิธีทำลายได้
แม่นำสีดำถูกปิดกั้นโดยทะเลสีทองของเย่ฟ่าน กำปั้นสีทองขนาดใหญ่ของเขากระแทกเข้าหาฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว
“บูม!”
เหยียนอวิ๋นหรานโบกพัดของเขาเป็นครั้งที่สี่ และความว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ต้นไม้โบราณไม่มีที่สิ้นสุดโผล่ออกมาเถาวัลย์นับไม่ถ้วนกลายเป็นมังกรขนาดใหญ่โอบล้อมในทุกทิศทุกทาง
ความมีชีวิตชีวาของสถานที่แห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่งในทันใดนั้นท้องฟ้าก็มืดไปชั่วขณะ และพลังปราณของพืชพรรณที่แข็งแกร่งก่อตัวเป็นรูปของอักขระเต๋าพุ่งเข้าใส่เย่ฟ่านอีกครั้ง
“ครืน”
ข้างๆ เย่ฟ่านดอกบัวสีเขียวสั่นไหวเบาๆ หญ้าและต้นไม้ทั้งหมดเริ่มเหี่ยวแห้งพลังปราณที่ไร้ขอบเขตก็ถูกดูดกลืนเข้าสู่ดอกบัวสีเขียวด้วยอัตราที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
กฎทั้งหมดไม่ได้ยึดติดกับร่างกายของเขาลบล้างการโจมตีทุกประเภท จากนั้นหมัดสีทองเย่ฟ่านพุ่งเข้าใส่เหยียนอวิ๋นหรานด้วยพลังทั้งหมดที่เขามี
“ตึง!”
โล่โบราณระเบิด กระบี่บินนับสิบเล่มถูกหักทิ้ง และชิ้นส่วนของอาวุธศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นผุยผงต่อหน้าผู้คนมากมาย
“เป็นไปได้อย่างไร”
เหยียนอวิ๋นหรานอ้าปากและพ่นเลือดออกมา เขากระเด็นออกไปไม่กี่ลี้ ก่อนที่เขาจะรักษาสมดุลร่างกายให้คงที่
“นี่คือการต่อสู้ที่เป็นธรรมและนี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ และนี่จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายในชีวิตของเจ้า” เย่ฟ่านพูดเสียงดัง
ใบหน้าของเหยียนอวิ๋นหรานร้อนผ่าว เขาพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า สำหรับอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับผู้ใดอย่างเขาเรื่องนี้นับเป็นความอัปยศอย่างถึงที่สุด
“เคร้ง”
จากนั้นเขาได้เรียกชุดเกราะสีทองปรากฏขึ้นต่อหน้า ชุดเกราะสีทองหลอมกลืนเข้ากับตัวเขาอย่างสมบูรณ์ และมันยังมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่มีรูปร่างคล้ายกับกระบี่สั้นปรากฏขึ้นอีกเล่ม
พัดห้าสีกลายเป็นกระแสแสงและเปลี่ยนตัวเองให้เป็นอัญมณีที่ประดับอยู่บนกระบี่เล่มนี้
“อาวุธที่สร้างโดยปราชญ์โบราณ!” หลายคนอุทาน
“อาวุธของเจ้าเป็นของดี ข้าขอยอมรับมันไว้” เย่ฟ่านกล่าว
“ตายซะ!”
เหยียนอวิ๋นหรานตะโกนเสียงดังพร้อมกับฟาดฟันกระบี่ไปข้างหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เคร้ง เคร้ง”
เย่ฟ่านใช้ฝ่ามือสีทองเพื่อเผชิญหน้ากับนักรบเกราะทองโดยไม่เกรงกลัว ประกายไฟที่เกิดจากการโจมตีของพวกเขาสาดกระจายออกไปทุกทิศทาง
อย่างไรก็ตามร่างกายของเย่ฟ่านเป็นร่างกายพิเศษที่หาได้ยากในโลกนี้ และเนื้อหนังของเขาก็แข็งแกร่งไม่เป็นรองอาวุธศักดิ์สิทธิ์ใดๆในโลก
หลังจากนั้นไม่นานเหยียนอวิ๋นหรานก็เริ่มตกเป็นรองและมีท่าทีว่าจะพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว
เย่ฟ่านกดดันอีกฝ่ายอย่างช้าๆ แม้ว่าอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้จะยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง แต่ก็ยากที่จะทำร้ายเขาได้
พลังของกฎถูกปิดกั้น เป็นการยากที่จะทำลายร่างกายศักดิ์สิทธิ์ของเย่ฟ่านได้ เหยียนอวิ๋นหรานอยู่ในสถานการณ์วิกฤติและเริ่มกังวลเกี่ยวกับความเป็นความตายของตัวเอง
“อมิตาภะ!” กู่โถวที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็เข้ามาร่วมวงอีกครั้งเช่นกัน
ระฆังสีม่วงกระแทกลงที่ศีรษะของเย่ฟ่าน อาวุธศักดิ์สิทธิ์พลุ่งพล่านด้วยแสงพุทธะที่ไม่มีที่สิ้นสุด
“รนหาที่ตาย!” เย่ฟ่านแค่นเสียงอย่างเย็นชา
สัตว์ประหลาดเหยียนอวิ๋นหรานและยอดฝีมือลึกลับอย่างกู่โถวต่างก็ร่วมมือกันเพื่อเอาชนะร่างศักดิ์สิทธิ์ ผู้คนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เย่ฟ่านจะต้องผงาดขึ้น เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดห้ามปรามได้อย่างแน่นอน
หลังจากที่กู่โถวเข้ามาช่วยสถานการณ์ของเหยียนอวิ๋นหรานก็ดีขึ้นมาก อย่างไรก็ตามหลังจากเวลาผ่านไปบุตรศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองก็มีสีหน้าบิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ
เย่ฟ่านประสานอินในความว่างเปล่าพร้อมกับกระแทกมือขวาออกไปหนึ่งร้อยยี่สิบครั้ง การโจมตีของเขามุ่งทำลายเหยียนอวิ๋นหรานเป็นการเฉพาะ
ปัง ปัง ปัง!
และเมื่อฝ่ามือสุดท้ายของเขาสิ้นสุดลงชุดเกราะสีทองทั้งหมดของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่ก็แหลกละเอียดเป็นผุยผง
“แกร็ก”
ในขณะเดียวกันระฆังศักดิ์สิทธิ์ของกู่โถวก็ส่งเสียงแตกหัก กระดูกแขนของเขาหักสะบั้นพร้อมกับถูกเย่ฟ่านเตะส่งออกไปหลายสิบลี้
“นี่คือทรราชแห่งดินแดนรกร้างตะวันออก!” ผู้คนต่างตกตะลึง
การต่อสู้ระหว่างพวกเขากำลังจะถึงจุดสิ้นสุด ผู้คนมากมายที่ล้อมเย่ฟ่านอยู่ต่างกำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปช่วยเหลือคนทั้งสองหรือไม่
“ใครก้าวเท้าเข้ามาจะเป็นศัตรูกับข้าทันที!” เย่ฟ่านตะโกนและทำให้คนที่เหลือร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัว
“ปัง”
“ปัง”
เย่ฟ่านประสานอินเพื่อเรียกผนึกราชามนุษย์และทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือนราวกับจะถล่มลงมา
เหยียนอวิ๋นหรานและกู่โถวก็ได้รับผลจากแรงสั่นสะเทือนนี้จนกระอักเลือดออกมาไม่หยุด พวกเขาพยายามกัดฟันและสอดส่ายสายตาเพื่อค้นหาโอกาสหลบหนี
อย่างไรก็ตามเย่ฟ่านหยิบเกาทัณฑ์ว่านซ่างออกมาอีกครั้งก่อนจะลงมือยิงลูกเกาทัณฑ์ออกไปอย่างต่อเนื่อง
เมื่อพลังของเขามาถึงขอบเขตแปดต้องห้าม ลูกเกาทัณฑ์ทั้งหมดจึงกลายเป็นอาวุธสังหารที่น่ากลัวที่สุดในสวรรค์พิภพ
สายเกาทัณฑ์เคลื่อนเข้าหากัน ลูกศรหลายอันก็พุ่งออกมาทีละลำ พวกมันทะยานผ่านท้องฟ้าเป็นระยะทางกว่าสิบลี้และกระแทกเป้าหมายโดยไม่ผิดพลาดแม้สักลูกเดียว
ตัวตนระดับบุตรศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองถูกยิงเป็นรูพรุน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ตายในทันทีแต่ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าคนทั้งสองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่ฟ่านอีกต่อไป
“พุทธองค์ทรงเมตตา เขาทำลายแขนของศิษย์ ศิษย์ย่อมต้องทำลายเขาเช่นกัน”
กู่โถวตะโกนด้วยความโกรธพร้อมกับเผาผลาญจิตวิญญาณของตัวเองอย่างรวดเร็ว
เย่ฟ่านแค่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนจะเดินเข้าหาฝ่ายตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม
“ตายซะ!”
ทันใดนั้นกู่โถวก็คำรามเสียงดังและมีภาพธรรมของพระพุทธรูปหนึ่งตนปรากฏตัวที่ด้านหลังของเขา ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและแม้แต่เย่ฟ่านก็แทบจะไม่มีโอกาสตั้งตัว
สวรรค์พิภพสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงสวดมนต์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง การปรากฏตัวของภาพธรรมพุทธองค์นี้ได้เขย่าความโกลาหลจนคล้ายกับว่าโลกใบนี้จะพังทลายลงในทันที