795 - ความลับของโลกอำพรางสวรรค์

795 - ความลับของโลกอำพรางสวรรค์

“ข้าไม่รู้จักเจ้า และข้าก็ไม่ได้มีเรื่องขุ่นเคืองกับเขา”

คนป่าเถื่อนเกาหัวและพูดอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะลากกระบองเดินกลับภูเขาฉีซื่อ

“ข้าก็จะกลับเช่นกัน”

ในที่สุดผู้คนกว่าร้อยคนก็ถอยกลับ ตอนนี้เหลือคนเพียงสิบคนเท่านั้นที่ที่ยังยืนกรานจะเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูเมือง เย่ฟ่านได้นำคันธนูขนาดใหญ่ออกมาและเริ่มยิงทันที

“บัดซบ เขากำลังจะยิงธนู!”

“รีบหนีเร็วเราต้องหาที่หลบ”

ธนูสามารถยิงทะลุจากภายในค่ายกลได้ ไม่ต้องพูดถึงอสูรของพวกเขา และอสูรวิญญาณทั้งสามก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว

แต่สิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าคือเย่ฟ่านได้พุ่งออกจากเมืองและคว้าเอาอสูรวิญญาณครั้งสามตัวไว้อย่างเด็ดขาด เขาเตะคนเหล่านั้นลงจากหลังสัตว์อสูรก่อนจะลงมือสังหารอสูรทั้งหมดอย่างโหดเหี้ยม

ใบหน้าของชายหนุ่มทั้งหลายซีดขาวไร้สีเลือด ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าพวกเขาจะสามารถจัดการเย่ฟ่านได้หากร่วมมือกัน แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่านี่เป็นสัตว์ประหลาดที่แท้จริง

“ท่านเจ้าเมืองเก่งจริงๆ พวกเราจะได้กินเนื้ออีกแล้ว!”

สองวันต่อมาผู้คนภายในหมู่บ้านต่างได้ลิ้มรสเนื้อของสัตว์อสูรทั้งสามภายใต้งานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่

ในคราวนี้คนส่วนใหญ่ในสำนักฉีซื่อต่างก็ทราบเรื่องนี้จนหมดสิ้น และพวกเขาไม่สามารถพูดอะไรได้ มีชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ภูเขาข้างๆ ได้ลักพาตัวไข่มุกแห่งหนานหลิงไป

ควรทราบว่าหญิงสาวคนนี้แข็งแกร่งไม่เป็นรองบุตรศักดิ์สิทธิ์ระดับกลางอย่างแน่นอน การที่เขาสามารถทำเช่นนี้ได้ความแข็งแกร่งของเขาจะไปถึงระดับไหนกันแน่

“ทำไมไม่มีใครไปมาช่วยเจ้า?”

ในเมืองลู่เฉิงเย่ฟ่านยิ้มและเชิญทหารกลุ่มหนึ่งมาดื่มสุรา กินเนื้อ และน้ำซุปกระดูกของอสูรวิญญาณในหม้อเหล็กใบใหญ่มีกลิ่นหอมลอยออกไปไกล

ฉีเจียวสุ่ยแทบเป็นลม คนเหล่านี้ควรจะกินม้ามังกรของนางแบบนี้เช่นกัน นางกัดฟันจนแทบจะแตก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในขณะนี้นางถึงกับถูกกักขังไว้อีกด้วย

“มาๆ ดื่มกันเถอะ นางจะเป็นสาวใช้ของข้าอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน แล้วข้าจะปล่อยนางไป” เย่ฟ่านเขย่าเหยือกแล้วกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ

“เจ้ากำลังฝันอยู่หรือ!” ฉีเจียวสุ่ยโกรธมาก แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความงามของนางได้เลย

ข้างๆพวกเขา สายตาของทหารหลายคนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขากล่าวว่า

“ท่านเจ้าเมือง หากมีนายหญิงอยู่ในคฤหาสน์ของท่านเจ้าเมือง ก็คงไม่เลวนัก”

“ใช่ เหมาะสมมาก” ทหารเหล่านั้นต่างก็เมามายและไม่มีข้อห้ามในการพูดจาอีกต่อไป

“เจ้าคนแซ่เย่ปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะให้ผลประโยชน์ที่เพียงพอแก่เจ้า” ฉีเจียวสุ่ยกลัวเล็กน้อย

“อันที่จริง ข้าสนใจโลกเล็กๆ ทั้งสามพันใบของเจ้ามาก ทำไมเจ้าไม่สอนข้าบ้างล่ะ” เย่ฟ่านพูดด้วยรอยยิ้ม

“มันเป็นไปไม่ได้”

ฉีเจียวสุ่ยปฏิเสธอย่างรุนแรงแม้ว่านางจะถูกฆ่าตาย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเผยแพร่ทักษะลับแบบนี้

“ไม่มีทางอื่น เจ้าต้องอยู่ที่นี่กับข้าหนึ่งเดือนในฐานะสาวใช้ ไม่อย่างนั้นข้ารับประกันไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

เย่ฟ่านผนึกการการบ่มเพาะของนางและสั่งให้นางเทชาให้เขา

“ข้าจะบอกความลับของคฤหาสน์เซียนแกเจ้า” ฉีเจียวสุ่ยกล่าว

“ถ้ามันมีอยู่จริง เจ้ายังจะทิ้งมันไว้กับข้าหรือ เลิกไร้สาระเถอะ” เย่ฟ่านหัวเราะคิกคัก

“คฤหาสน์เซียนนี้เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น ยังไม่มีใครเคยเข้าไปข้างในและตอนนี้กองกำลังหลักทั้งหมดในโลกกำลังทำงานอย่างหนัก

สาวกที่โดดเด่นของสำนักฉีซื่อมีโอกาสที่จะพบกับชะตากรรมในการเป็นผู้อมตะ ถ้าเจ้าปล่อยข้าไป เจ้าจะได้รับเจ้าสมบัตินี้”ฉีเจียวสุ่ยกล่าว

เย่ฟ่านส่ายหัวและพูดว่า “มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยสำหรับข้า ถ้าข้าปล่อยเจ้าไปที่นั่น เจ้าก็คงจะตายเช่นกัน”

“เจ้าไม่รู้ว่าในโอกาสนั้นเป็นอย่างไร บางทีอาจจะมีคัมภีร์โบราณ หรือแม้แต่อาวุธเต๋าสุดขั้ว รวมถึงความลับของอาณาจักรเซียน!”

ดวงตาของฉีเจียวสุ่ยเปล่งประกายจนทำให้ผู้คนสับสน เกือบจะคล้อยตาม

“โอ้ จริงหรือ?” เย่ฟ่านเดินเข้ามา ยกคางของนางขึ้น

“ทำไมข้าถึงคิดว่าเจ้ากำลังล่อลวงให้ข้าเดินเข้ากองไฟ?”

“เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม นี่เป็นโอกาสที่ดีในการสำรวจความลับของแดนสวรรค์”

“มีอาณาจักรเซียนหรือไม่แม้แต่จักรพรรดิโบราณและจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ไม่สามารถบอกได้อย่างชัดเจน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อย่างแท้จริง”

“ที่นั่นคือแดนสวรรค์ คนอื่นจะเชื่อหรือไม่ข้าไม่สน” ฉีเจียวสุ่ย กล่าวอย่างใจเย็น

“แต่เจ้าเชื่อ...” เย่ฟ่านตอบแทนนาง

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดโลกของเราจึงชื่ออำพรางสวรรค์?”

“ไม่รู้”

“เพราะการดำรงอยู่ของมันมีขึ้นเพื่อปิดบังทางเข้าสู่อาณาจักรเซียน เจ้าจะทำอะไรกับข้า?”

ในขณะนั้นฉีเจียวสุ่ยได้กรีดร้องขึ้นเมื่อมือของเย่ฟ่านเลื่อนต่ำลงจากลำคอของนางเล็กน้อยพร้อมกับเริ่มรื้อค้นเอาทรัพย์สมบัติที่อยู่ในร่างกายของนางออกมาทั้งหมด

แม้ว่านางจะถูกปิดกั้นการฝึกฝน แต่การเคลื่อนไหวของนางก็ไม่ได้ถูกจำกัด

ในเวลานี้นางไม่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่นางยังคงเคลื่อนไหวได้ แขนซ้ายของนางเหยียดออกเบาๆ และกรีดเล็บที่แหลมคมไปยังคอของเย่ฟ่าน หลังจากนั้นนางก็เตะเข้าที่ศีรษะของเขา

“ปัง”

เย่ฟ่านไม่ได้ปัดป้องมือของนาง เขาปล่อยให้มันโจมตีเขาอย่างเต็มที่ แต่ถึงแม้ว่าหญิงสาวคนนี้จะไม่มีพลังศักดิ์สิทธิ์การโจมตีของนางก็ยังทำให้เขาได้รับความเจ็บปวดเล็กน้อย

ส่วนขาขวาที่เรียวยาวนั้น เย่ฟ่านไม่ต้องการให้สิ่งสกปรกตกลงบนหน้าผากของเขาดังนั้นเขาจึงถอยกลับเล็กน้อยก่อนจะคว้าต้นขาที่เรียบลื่นของนางดึงเข้ามา

“เจ้า... ปล่อยข้า!”

ฉีเจียวสุ่ยอุทาน ใบหน้าของนางกลายเป็นสีแดงเข้ม กระโปรงยาวไม่สามารถปกปิดความเรียวยาวขาวราวหิมะได้เมื่อขาถูกยกขึ้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยรัศมีอาฆาต

“ปัง”

เย่ฟ่านสะบัดมือของเขาและโยนหญิงสาวให้ปลิวไปกระแทกเก้าอี้หวายตรงกลางห้อง

“ปล่อยข้าไป มิฉะนั้นคนของข้าจะทำลายที่นี่ให้หมด”

“ถ้าพวกเขามีความสามารถก็ทำลายได้เลย” เย่ฟ่านหัวเราะ

“เจ้าคนแซ่เย่ เจ้ากล้าดีอย่างไรทำกับข้าแบบนี้...”

ดวงตาที่งดงามของนางเต็มไปด้วยความอาฆาต แม้ว่านางจะโกรธ แต่นางก็ไม่กล้าที่จะลงมืออีกต่อไป

เย่ฟ่านไม่สนใจนางอีกแล้ว เขารีบตรวจสอบสมบัติที่ได้รับมา ซึ่งมีตั้งแต่อาวุธ ยาเซียนอายุหลายพันปี ราชโองการศักดิ์สิทธิ์ซึ่งสร้างมาจากทองแดง

“คฤหาสน์เซียนที่แท้ก็เป็นอุบายอย่างหนึ่ง?”

เขาประหลาดใจ ราชโองการทองแดงนี้ควรเป็นหนังสืออนุญาตในการเข้าสู่สถานที่แห่งนั้น

สาวกของสำนักฉีซื่อมีโอกาสได้รับโชคชะตาจนกลายเป็นผู้อมตะได้ แต่เขาก็ไม่เชื่อว่าทุกคนจะได้รับราชโองการทองแดงแบบนี้ นั่นแสดงให้เห็นถึงสถานะของหญิงสาวที่ไม่ธรรมดา

“ท่านเจ้าเมือง เกิดเรื่องแล้ว” ในขณะนั้นทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เสียงเรียกของปีศาจกำลังอาละวาด” ทหารหนุ่มรีบรายงานใบหน้าของเขาซีดเผือด

“เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นในอดีตหรือไม่?” เย่ฟ่านประหลาดใจและมาถึงป่าโบราณอย่างรวดเร็ว

ลำต้นของต้นไม้เก่าแก่นั้นบอบบางอย่างยิ่ง และลำต้นก็ถูกสิ่งมีชีวิตคว้านไส้ในจนกลายเป็นต้นไม้กลวง แต่มันกลับมีชีวิตที่ดื้อรั้นราวกับมังกรที่หลับไหลอยู่ในที่แห่งนี้

เย่ฟ่านเข้ามาใกล้และฟังเสียงอย่างระมัดระวัง แต่เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆ มีเพียงเสียงกิ่งไม้และใบไม้ที่ดังกรอบแกรบ และเงาของต้นไม่บนพื้นดิน

เขามองดูชาวบ้านด้วยความสับสน แสดงท่าทางงุนงง และใครบางคนก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยใบหน้าซีดขาว พร้อมกับรายงานด้วยความเคารพ

“นายท่านเอาหูไปแนบต้นไม้ดู แล้วท่านจะได้ยินมัน”

เย่ฟ่านสงสัยว่ามันเป็นเพียงแค่ต้นไม้ที่แก่ แต่มันจะมีความมหัศจรรย์ได้อย่างไร

ทว่าในชั่วยามถัดมา เมื่อเขาเงี่ยหูฟังอย่างจริงจัง ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน แสดงให้เห็นท่าทางที่นึกไม่ถึง และถอยหลังไปสองสามก้าว