บทที่ 8: การตั้งคำถามของเร็น

บทที่ 8: การตั้งคำถามของเร็น

เร็นหันไปมองผู้อาวุโสอันดับสองบนแท่นสูงด้วยสายตาเยาะเย้ย

"ผลจากการหารือร่วมกันงั้นหรอ"

เร็นก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังแท่นสูง

"ท่านผู้อาวุโสอันดับสอง ท่านแก่จนสมองเลอะเลือนไปแล้วรึไง"

"อวดดีนักนะ!!.."

ดวงตาของผู้อาวุโสคนที่สองเบิกกว้างด้วยความโกรธ

"พวกที่อวดดีน่ะมันคือพวกแก่ๆ อย่างพวกนายต่างหากล่ะ ที่เอาแต่นั่งกินตำแหน่งโดยไม่ทำอะไรเลย"

เสียงของเร็นดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินอันกว้างขวาง

"ในเมื่อฟุงาคุอยู่ในตำแหน่งผู้นำสูงสุดของตระกูลอุจิวะ ได้รับความภักดีและความเคารพยำเกรงจากคนทั้งตระกูล เพราะงั้นในขณะที่เขามีอำนาจ เขาก็ควรแบกรับความรับผิดชอบสูงสุดด้วยไม่ใช่รึไง"

"ไม่ว่าสภาผู้อาวุโสจะเสนอแนะมามากแค่ไหน สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นคนตัดสินใจและออกคำสั่งเองทั้งหมดไม่ใช่หรอ"

"พอเกิดความผิดพลาดจนนำไปสู่หายนะครั้งใหญ่ นายกลับใช้สภาผู้อาวุโสเป็นโล่กำบัง นี่น่ะหรอความรับผิดชอบที่หัวหน้าตระกูลควรมี"

ใบหน้าของผู้อาวุโสคนที่สองแดงก่ำ ปากอ้าค้าง หายใจหอบ และไม่สามารถเค้นคำโต้แย้งได้เลยแม้แต่คำเดียว

เขาหันไปมองผู้อาวุโสคนอื่นๆ แต่กลับพบว่าผู้อาวุโสเหล่านั้นซึ่งปกติแล้วจะเย่อหยิ่ง ต่างพากันหลบสายตาและก้มหน้าลงเงียบๆ กันหมด

เร็นไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้หายใจเลยสักนิด

เขาหันหลังกลับและชี้หอกไปที่ฟุงาคุที่กำลังหน้าซีดเผือด

"ในเมื่อพูดถึงมติของสภาผู้อาวุโสแล้ว งั้นเรามาสะสางความผิดพลาดครั้งใหญ่ครั้งที่สองของนายกันเลยดีกว่า"

เร็นชูสองนิ้วขึ้นมา

"เรื่องการย้ายถิ่นฐานของตระกูล"

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมา สีหน้าของสมาชิกตระกูลอุจิวะทุกคนในที่แห่งนั้นก็เปลี่ยนไปทันที

การย้ายถิ่นฐานของตระกูล มันคือบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดในหัวใจของคนในตระกูลอุจิวะทุกคน

"หลังจบเหตุกบฏเก้าหาง เบื้องบนของโคโนฮะได้ใช้ข้ออ้างเรื่องการฟื้นฟูหมู่บ้าน บังคับให้ตระกูลอุจิวะของเราต้องย้ายไปอยู่ในพื้นที่ตันตรงชายขอบหมู่บ้าน"

เร็นขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่อาจปิดบังได้

"ตอนนั้นคนในตระกูลต่างก็ไม่พอใจกันมาก มีคนตั้งเท่าไหร่ที่ต้องไปคุกเข่าต่อหน้าบ้านของนาย อ้อนวอนขอให้นายปฏิเสธข้อเรียกร้องที่ไม่สมเหตุสมผลนั่น"

"แล้วนายล่ะ นายกลับเพิกเฉยต่อคำคัดค้านอันรุนแรงของคนในตระกูล แล้วเลือกที่จะเชื่อฟังคำสั่งของหมู่บ้านอย่างไม่มีเงื่อนไข "

เร็นสะบัดแขนชี้ไปที่ปลายจมูกของฟุงาคุตรงๆ

"การกระทำของนายนั่นแหละ ที่กีดกันตระกูลอุจิวะออกจากพื้นที่หลักของโคโนฮะคนละโลกเลย นายเปลี่ยนพวกเราให้กลายเป็นกลุ่มนักโทษที่ถูกโดดเดี่ยวอยู่ตรงชายขอบหมู่บ้าน"

ฟุงาคุกำหมัดแน่นจนเลือดไหลซึมออกมาตามง่ามนิ้ว

เขาเงยหน้าขึ้นและคำรามออกมาด้วยดวงตาแดงก่ำ

"นายจะไปรู้อะไร ตอนนั้นหมู่บ้านพึ่งพังพินาศเพราะเก้าหาง และความระแวงของเบื้องบนที่มีต่อเรามันก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุดแล้ว"

"คมดาบของพวกอันบุและรากน่ะ จ่ออยู่ที่คอหอยของพวกเราแล้วนะ"

"ถ้าฉันไม่ยอมรับการย้ายที่อยู่ แล้วหักหน้าทำสงครามกับเบื้องบนตรงๆ ตระกูลอุจิวะก็คงต้องเผชิญกับการสูญเสียไปหมดแล้ว"

"ฉันทำเพื่อรักษาตระกูลไว้ต่างหากล่ะ ตอนนั้นกำลังของเรามันไม่พอ เราทำได้แค่ต้องยอมทนความอัปยศอดสูเพื่อรอโอกาสในอนาคตเท่านั้น"

"ยอมทนความอัปยศอดสูหรอ รอโอกาสในอนาคตงั้นหรอ"

เมื่อได้ยินคำแก้ตัวของฟุงาคุ เร็นก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเศร้าและความเยาะเย้ยอย่างถึงที่สุด

"ฟุงาคุ นายมันเกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ"

เร็นหยุดหัวเราะและสวนกลับอย่างฉุนเฉียว

"นายคิดว่าการยอมอ่อนข้อของนายมันจะทำให้ได้รับความชอบจากพวกเบื้องบนงั้นหรอ นายคิดว่าการประนีประนอมจะช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตระกูลอุจิวะได้งั้นหรอ"

"ผิดแล้ว!!"

"การยอมอ่อนข้อแบบไร้ทางสู้แบบนั้น มันยิ่งทำให้ดันโซและพวกผู้บัญชาการระดับสูงปักใจเชื่อซะมากกว่า ว่าตระกูลอุจิวะเป็นแค่พวกขี้ขลาดที่จัดการได้ง่ายๆ"

เร็นมองไปรอบห้องโถง เสียงของเขาดังก้องกังวานจนแสบแก้วหู

"หลังจากที่นายยอมย้ายตระกูลออกมาแล้ว การปราบปรามมันหยุดลงรึเปล่า ก็ไม่เลย แถมพวกนั้นยังทวีความรุนแรงขึ้นด้วยซ้ำ"

"พวกนั้นตัดงบประมาณของกรมตำรวจ จำกัดขอบเขตการทำภารกิจ แถมยังปล่อยให้พวกชาวบ้านด่าทอพวกเราได้ตามใจชอบอีกต่างหาก"

"นี่น่ะหรอผลลัพธ์ของสิ่งที่นายเรียกว่า 'ยอมทนความอัปยศอดสู' นายเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลเพื่อแลกกับการโดนศัตรูบีบให้สยบและเหยียบย่ำหนักกว่าเดิมน่ะสิ"

ในหมู่ฝูงชน สมาชิกตระกูลที่เคยสนับสนุนฟุงาคุต่างพากันเบิกตากว้างเหมือนพึ่งตื่นจากความฝัน

เมื่อหวนนึกถึงประสบการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้อเท็จจริงทุกอย่างมันเป็นไปตามที่เร็นพูดไว้ไม่มีผิดเลย

นับตั้งแต่พวกเขาย้ายมาอยู่ชายขอบ การกดขี่จากหมู่บ้านไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งรุนแรงขึ้นทุกวัน

"ท่านเร็นพูดถูก..."

สมาชิกอาวุโสของตระกูลคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ดวงตาของเขาเริ่มแดงก่ำ

"ตั้งแต่งย้ายมาอยู่ชายขอบ สถานะของเราในหมู่บ้านก็ตกต่ำลงจนหน้ามือเป็นหลังมือเลย ขนาดตอนไปซื้อผัก พวกพ่อค้าแม่ค้าที่เป็นชาวบ้านธรรมดายังมองเราด้วยสายตาเหยียดหยามเลยด้วยซ้ำ"

"พวกเราคือตระกูลอุจิวะผู้ภาคภูมิใจ ตระกูลร่วมก่อตั้งโคโนฮะเชียวนะ ทำไมเราต้องมาโดนปฏิบัติเหมือนหมาจนตรอกที่ใครจะรังแกก็ได้แบบนี้ล่ะ"

เหล่านินจาอุจิวะผู้รักในเกียรติยศต่างรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างรุนแรง

สายเลือดแห่งความภาคภูมิใจพุ่งพล่านในร่างกาย พวกเขาไม่อาจยอมรับการถูกมองเป็นเพียงเบี้ยล่างให้พวกผู้บัญชาการระดับสูงของหมู่บ้านปั่นหัวได้อีกต่อไป

แม้แต่อุจิวะ ยาชิโร่ และอุจิวะ อินาบิ ซึ่งเคยเป็นผู้สนับสนุนที่เหนียวแน่นที่สุดของฟุงาคุ ก็ยังตกใจกับความจริงนี้อย่างมาก

พวกเขามองไปที่ฟุงาคุ สายตาที่เคยเคารพรักและยอมเดินตามในอดีต แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังอย่างสิ้นเชิง

"หัวหน้าตระกูล... ท่านทำให้พวกเราผิดหวังมากจริงๆ"

ยาชิโร่กัดฟันและหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า หัวหน้าตระกูลที่เขาจงรักภักดีมาตลอด แท้จริงแล้วคือคนที่ผลักดันตระกูลให้ดิ่งลงเหวแห่งหายนะทีละก้าวๆ

ความไม่พอใจของฝูงชนที่มีต่อฟุงาคุระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงจนไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป

ทั่วทั้งชั้นใต้ดินของศาลเจ้านากะเต็มไปด้วยเสียงก่นด่าและข้อกล่าวหาที่ซัดสาดเข้าใส่ฟุงาคุ กระแสการถอดถอนฟุงาคุออกจากตำแหน่งในการประชุมตระกูลครั้งนี้ก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์และไม่มีทางย้อนกลับได้อีกแล้ว

ฟุงาคุทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขายหน้าและหมดสภาพ

เขามองไปยังดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นนับร้อยคู่ที่อยู่ด้านล่าง

เขาเชื่อมาตลอดว่าตัวเองกำลังประนีประนอมเพื่อความสงบสุขของตระกูลและหมู่บ้าน แบกรับความอัปยศทั้งหมดไว้คนเดียว แต่กลับไม่มีใครเข้าใจความอัดอั้นตันใจของเขาเลยสักคน

"ทำไม... ทำไมพวกนายถึงไม่เข้าใจความพยายามของฉันเลย..."

ฟุงาคุครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

เร็นมองเห็นท่าทางสิ้นหวังของฟุงาคุ แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พักหายใจแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบสับไพ่ตายที่เป็นประเด็นสำคัญที่สุดของการประชุมตระกูลในวันนี้ออกมาทันที

"ความผิดพลาดในอดีตมันทำให้เกิดสถานการณ์ที่ย่ำแย่ในวันนี้ งั้นเรามาพูดถึงเรื่องปัจจุบันกันเลยดีกว่า"

เร็นหันหลังกลับ สายตากวาดมองไปทั่วห้องใต้ดิน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ฟุงาคุอีกครั้ง

"ฟุงาคุ ในเมื่อนายยังนั่งอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าตระกูล ฉันจะขอถามคำถามที่สำคัญที่สุดของตระกูลในวันนี้หน่อย"

น้ำเสียงของเร็นเข้มขึ้น

"นายมีทัศนคติต่อแผนการรัฐประหารที่คนในตระกูลกำลังเตรียมการกันอย่างลับๆ ยังไง"

ทันทีที่คำถามนี้ถูกโยงขึ้นมา ทั่วทั้งห้องใต้ดินก็เงียบกริบลงในพริบตา

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ฟุงาคุเป็นจุดเดียว

ดวงตาเนตรวงแหวนสีแดงฉานกว่าร้อยคู่จ้องมองมาที่เขา เพื่อรอคอยการตัดสินใจครั้งสุดท้าย

ภายในตระกูลอุจิวัตอนนี้ อิทธิพลของฝ่ายหัวรุนแรงพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

สมาชิกตระกูลมากกว่าสองในสามต่างเห็นพ้องตรงกันว่า ควรใช้กำลังทหารยึดอำนาจและโค่นล้มการปกครองของเบื้องบนโคโนฮะซะ

ฟุงาคุเหงื่อท่วมตัว เหงื่อเย็นๆ ไหลผ่านแก้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขารู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันวิกฤตแค่ไหน

ถ้าเขากล้าปฏิเสธคำว่า "ไม่" ออกไปในตอนนี้ สมาชิกตระกูลที่กำลังโกรธแค้นพวกนี้คงได้รุมทึ้งเขาเป็นชิ้นๆ แน่

เขาจะสูญเสียการสนับสนุนทั้งหมดและกลายเป็นผู้นำแค่ในนามทันที

เพื่อรักษาเกียรติยศด่านสุดท้ายของตนเองไว้

และเพื่อดึงการสนับสนุนจากสมาชิกตระกูลกว่าสองในสามกลับมา ฟุงาคุจึงกัดฟันลุกขึ้นยืน

"ฉัน... ฉันสนับสนุนการรัฐประหาร"

ฟุงาคุประกาศเสียงดังลั่น เสียงของเขาก้องไปทั่วห้องใต้ดิน

ทันทีที่สิ้นคำพูด สมาชิกฝ่ายหัวรุนแรงก็พากันส่งเสียงเชียร์ดังสนั่นจนห้องใต้ดินแทบแตก

"เยี่ยมมาก หัวหน้าตระกูลตัดสินใจได้เด็ดขาดซะที"

"ฆ่าพวกเบื้องบนของโคโนฮะให้หมด แล้วทวงเกียรติยศของเราคืนมา"

"ตระกูลอุจิวะจงเจริญ"

พวกฝ่ายหัวรุนแรงต่างดีใจกันสุดขีด โบกหมัดไปมาด้วยความสะใจและพร้อมที่จะเปิดฉากฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่ง

แต่ทว่า ในมุมมืดของฝูงชน อุจิวะ ชิซุย และอิทาจิต่างพากันก้มหน้าลงพร้อมกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง

พวกเขารู้จักรากฐานและกำลังรบของโคโนฮะดี ย่อมรู้ดีว่าการก่อรัฐประหารมันคือเส้นทางสายมรณะที่ไม่มีวันหวนกลับ

ท่าทีของฟุงาคุในตอนนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการผลักดันตระกูลลงสู่เหวแห่งความย่อยยับด้วยมือของตัวเองเลยสักนิด

ทว่า ในขณะที่ฝ่ายหัวรุนแรงกำลังโห่ร้องเฉลิมฉลองกันอยู่นั้น เร็นกลับหลุดหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา

"นายสนับสนุนการรัฐประหารงั้นหรอ"

เร็นจ้องหน้าฟุงาคุ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องช็อก

"แต่ฉันขอคัดค้านการรัฐประหารอย่างเด็ดขาด"

บรรยากาศเปลี่ยนไปในพริบตา ความวุ่นวายและเสียงเชียร์ทั้งหมดหยุดลงอย่างกะทันหัน

พวกฝ่ายหัวรุนแรงต่างเบิกตาโตและมองเร็นด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ

"เร็น หมายความว่ายังไงกันแน่"

อินาบิชักดาบนินจาออกมาด้วยความโกรธ เค้าชี้คมดาบไปที่เร็นและตวาดใส่เสียงดัง

"เมื่อกี้แกยังด่าพวกเบื้องบนไม่หยุดปาก แถมยังวิจารณ์ว่าหัวหน้าตระกูลไร้ค่าแท้ๆ แล้วตอนนี้แกกลับบอกว่าต่อต้านการรัฐประหารเนี่ยนะ แกคิดจะเลียนแบบความขี้ขลาดและยอมจำนนเหมือนหัวหน้าตระกูลรึไง"

"ถูกต้องแล้ว แกมีสิทธิ์อะไรมาคัดค้าน"

"เราโดนกดขี่มาตั้งนานแล้ว นายจะให้พวกเราทนต่อไปอีกงั้นหรอ"

แม้จะโดนเสียงรุมด่าทอจากคนทั่งห้องโถง แต่เร็นก็ไม่ถอยเลยแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

พลังจักระอันมหาศาลและบ้าคลั่งปะทุออกจากร่างของเขา แรงดันอันหนักหน่วงทำให้ห้องใต้ดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

เหล่ายอดฝีมือเนตรวงแหวนสามโทโมเอะทั้งสี่สิบสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างก้าวออกมาพร้อมกัน ดวงตาสีเลือดทั้งสี่สิบสามคู่เปล่งประกายเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัว บดขยี้เสียงอึกทึกครึกโครมของคนทั้งห้องจนเงียบกริบ

"ทุกคนเงียบซะ" เร็นตะโกนลั่น

เขาชี้หน้าพวกฝ่ายหัวรุนแรงที่กำลังโวยวายด้วยสายตาเหยียดหยาม

"พวกขยะอย่างแกเนี่ยนะจะก่อรัฐประหาร คิดว่าเบื้องบนของโคโนฮะมันทำจากกระดาษรึไง"

"ด้วยกำลังอันน่าสมเพชของตระกูลอุจิวะในตอนนี้ พวกแกยังเอาชนะหน่วยอันบุกับหน่วยรากไม่ได้เลยด้วยซ้ำ นี่ยังไม่นับรวมตระกูลอิโนะชิกะโจ และตระกูลฮิวงะในหมู่บ้านอีกนะ"

"พวกแกไม่ได้กำลังจะก่อรัฐประหารหรอก แต่กำลังพาทั้งตระกูลไปตายต่างหากล่ะ"

คำพูดถากถางตรงๆ นี้ทำให้ทุกคนในที่แห่งนั้นโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"แกเรียกใครว่าขยะกันห๊ะ"

"เร็น แกจะอวดดีเกินไปแล้วนะ"

เร็นไม่ได้สนใจเสียงโวยวายด้วยความโกรธแค้นของคนในตระกูลเลยสักนิด

เขาหันหน้า สายตาคมกริบกวาดทะลุฝูงชนและไปหยุดอยู่ที่ร่างอันนิ่งเงียบที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องโถง

"ชิซุย"

เร็นจ้องมองไปที่อุจิวะ ชิซุย

"แล้วท่าทีของนายล่ะ จะเอายังไง"