บทที่ 11 สังหารหนอนศพ ระเบิดค่าประสบการณ์

บทที่ 11 สังหารหนอนศพ ระเบิดค่าประสบการณ์

"ตามมาเร็ว ตามมาเร็ว! พวกเรากำลังจะไปสถานที่ท่องเที่ยวแห่งแรก สัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวในห้องส้วม"

อัลเลนสวมบทบาทเป็นมัคคุเทศก์พลางร้องเรียกบรูซและโอลิเวอร์ให้ไปยังโรงเรียนที่อยู่ใกล้ๆ

ทั้งสองยังคงเคลือบแคลงสงสัยเกี่ยวกับความลับของไซเลนต์ฮิลล์ที่อัลเลนเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้

บรูซสบตากับโอลิเวอร์แล้วกระซิบกระซาบว่า "จับคนมาเค้นข้อมูลสักคน หาใบมีดแห่งการไถ่ถอนให้เจอ จากนั้นก็ถอนกำลังออกไป"

"ข้าหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น"

โอลิเวอร์เชี่ยวชาญด้านการยิงธนู ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมมาก

เมื่อเถ้าถ่านและหมอกหนาเริ่มก่อตัวขึ้น เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรงภายในจิตใจ แต่มันยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาถอยกลับ

ทางออกของไซเลนต์ฮิลล์ได้กลายเป็นหน้าผาลึกชันราวกับหุบเหว หากไม่ได้รับอนุญาตจากอเลสซา ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบหนีออกไปได้อย่างปลอดภัย

และที่ฝั่งตรงข้ามของหน้าผา มีหญิงสาวในชุดสีขาวผมเผ้ายุ่งเหยิงคนหนึ่งยืนเด่นเป็นสง่าอยู่

โรงเรียนร้างที่มีกำแพงทรุดโทรมเต็มไปด้วยคราบสีน้ำตาล อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าและกลิ่นสนิมที่น่าสะอิดสะเอียน

อัลเลนทำราวกับว่ากำลังเล่นอยู่ในบ้านผีสิง เขาเตะเปิดประตูทุกบานและเข้าไปในห้องทุกห้อง ราวกับพวกโจรป่าที่กำลังบุกปล้นหมู่บ้าน

"สัตว์ประหลาดคือของโปรดของข้าเลย!"

จะไม่ให้เขาชอบได้อย่างไร?

พวกมันล้วนเป็นผู้บริจาคค่าประสบการณ์ตัวน้อยๆ ที่น่ารักทั้งนั้น

ในเวลาเดียวกัน เมื่อทั้งสามคนก้าวเข้าสู่โลกต่างมิติ บรรดาสมาชิกกลุ่มลัทธิชั่วร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในอาคารร้างก็ค้นพบผู้บุกรุกแล้ว และรายงานเรื่องนี้ให้คริสต้าผู้เป็นผู้นำของพวกเขาทราบทันที

โบสถ์เป็นสถานที่เพียงแห่งเดียวในไซเลนต์ฮิลล์ที่สามารถหลีกเลี่ยงการรุกรานของพลังแห่งความมืดได้

คริสต้าผู้เป็นผู้นำในชุดคลุมยาวสีดำสนิทฟังรายงานจากผู้ติดตาม ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของนางยังคงดูน่าเกรงขามและสงบนิ่งเช่นเคย

พวกมันเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารซึ่งถูกกักขังอยู่ในไซเลนต์ฮิลล์ ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดกลัวชั่วนิรันดร์เนื่องจากพลังแห่งความมืดที่ทำให้เวลาหยุดนิ่ง

ความเชื่อของพวกเขาคือการปลดปล่อยและการไถ่ถอน

"นักรบงั้นหรือ?"

คริสต้าหยิบกริชโบราณที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา นางคาดเดาเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วจึงกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า "เตรียมพร้อมต้อนรับแขกจากสมาพันธ์นักฆ่า"

"รับทราบ ท่านผู้นำ!"

เหล่าผู้ติดตามเริ่มเคลื่อนไหวทันที เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เต็มใจที่จะนั่งรอความตาย

หลังจากเพียรพยายามสืบเสาะและวิจัยมานานหลายปี พวกเขาต้องทำลายคำสาปนี้ให้ได้ ไม่เช่นนั้นหากมีสมาชิกลัทธิคนใดเสียชีวิตในไซเลนต์ฮิลล์ พวกเขาจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดในโลกต่างมิติ

คริสต้าค้นพบวิธีที่จะยุติแหล่งกำเนิดของคำสาปในที่สุดจากการศึกษาคัมภีร์โบราณ

การสังหารอเลสซาซึ่งเป็นต้นตอด้วยใบมีดแห่งการไถ่ถอน คือหนทางเดียวที่จะลบล้างคำสาปไปจากทุกคนได้... "เจอแล้ว"

เมื่อผลักประตูห้องส้วมห้องหนึ่งออกไป ศพแห้งกรังที่ถูกมัดด้วยลวดหนามในท่าทางที่บิดเบี้ยวก็ปรากฏสู่สายตา พร้อมกับมีประโยคหนึ่งเขียนไว้บนกำแพงด้านหลัง

"หากเจ้ายกระดับ ข้าก็จะยกระดับ"

อัลเลนเอียงคอพินิจดูประโยคนั้น แล้วโพล่งคำแปลที่ผิดพลาดอย่างสิ้นเชิงออกมา

"มันแปลว่า 'หากเจ้ากล้า ข้าก็กล้า' ต่างหาก" โอลิเวอร์เอ่ยแก้คำผิดพลางมองด้วยสายตาที่พูดไม่ออก

เมื่อถูกเพื่อนร่วมทีมแก้คำผิดต่อหน้าต่อตา อัลเลนยังคงทำตัวนิ่งเฉยและสงบนิ่ง ยืนกรานปฏิเสธที่จะยอมรับความจริงว่าตนเองแปลผิด

"ศพนี้มีประโยชน์อะไร?"

บรูซเอานิ้วป้องจมูก กลิ่นจากศพแห้งกรังนั้นน่าสะอิดสะเอียนอย่างแท้จริง

"ไม่มีประโยชน์เลย"

อัลเลนตอบตามตรงพลางอธิบายต่อว่า "เขาคือภารโรงโรคจิตที่ดูแลเด็กกึ่งเทพคนนั้น ข้าแค่มาเช็คอินเฉยๆ"

"..."

เป็นเรื่องจริงที่ว่า หากเจ้าเชื่อใจคนบ้า เจ้าก็จะกลายเป็นคนบ้าไปด้วย

บรูซส่งสายตาให้ และโอลิเวอร์ก็เข้าใจ ทั้งสองเตรียมตัวที่จะสลัดอัลเลนทิ้ง

"อาเปี้ยน กรีนแอร์โรว์ อย่าเพิ่งรีบไปสิ พวกเจ้าไม่อยากเห็นอะไรที่ตื่นเต้นหน่อยหรือ? นางพยาบาลขาเรียวยาว สถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องไปชมให้ได้ในไซเลนต์ฮิลล์ พวกเจ้าจะเสียใจไปตลอดชีวิตถ้าไม่ได้เห็นมัน"

สีหน้าของอัลเลนดูตื่นเต้นโลดเต้น ราวกับว่าเขาอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นเหล่านางพยาบาลหน้าบวมฉุ

"อัลเลน เจ้าช่วยเลิกทำตัวเหลวไหลได้ไหม?"

บรูซกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและไม่รู้จัก พวกเราควรพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จและหลบหนี ไม่ใช่มาเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ"

สีหน้าของอัลเลนเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่หาได้ยากว่า "อาเปี้ยน ตอนนี้พวกเราถูกขังอยู่ในโลกต่างมิติแล้ว พวกเราไม่สามารถออกจากไซเลนต์ฮิลล์ได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากเด็กคนนั้น เจ้าคิดว่าข้าไม่กังวลจริงๆ หรือ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น บรูซรู้สึกว่าตนเองมองเขาผิดไปและใช้น้ำเสียงที่รุนแรงเกินไป เขาจึงรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

"เฮ้ ความจริงคือข้าไม่ได้กังวลเลยสักนิดเดียว"

ในวินาทีต่อมา อัลเลนก็กลับคืนสู่สภาวะโรคจิตตามเดิม

เมื่อเห็นเช่นนั้น บรูซก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พลางกุมด้ามดาบไว้แน่น นึกอยากจะฟันเขาให้ตายแล้วสับให้เป็นชิ้นๆ

เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ยอมฟังเรื่องไร้สาระของคนบ้า

"กำแพงเป็นอะไรไป?"

โอลิเวอร์ขมวดคิ้วพลางมองดูสารที่คล้ายกับเชื้อราสีดำแกมแดงที่กำลังแพร่กระจายไปตามกำแพง

ไม่ใช่แค่กำแพงเท่านั้น แต่บนเพดานและพื้นก็ถูกปกคลุมไปด้วยเชื้อราสีดำแกมแดงอย่างสะเปะสะปะเช่นกัน

โลกต่างมิติได้จุติลงมาแล้ว

ฉากนี้ทำให้ทั้งสองคนต้องกลับมาทบทวนคำพูดของอัลเลนอีกครั้ง

โลกแห่งความจริง โลกต่างมิติ และโลกภายใน พวกมันมีอยู่จริงงั้นหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเขาถูกขังอยู่ข้างในนี้จริงๆ ใช่ไหม?

ปัง!

ประตูห้องส้วมถูกกระแทกเปิดออก และมีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งกำลังคลานเข้ามาหาพวกเขา

มันคือศพแห้งกรังที่ถูกมัดด้วยลวดหนามซึ่งได้กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดในโลกต่างมิติ

"สัตว์ประหลาดบิดเบี้ยว ร่างกายถูกพันด้วยลวดหนามแหลมคม ทุกการเคลื่อนไหวจะทำให้เกิดความเจ็บปวดเจียนตายที่ท่อนล่าง"

อัลเลนวิพากษ์วิจารณ์อย่างไม่ใส่ใจจากด้านข้าง "ข้าต้องขอบอกเลยว่า มันมีคุณค่าทางศิลปะที่สูงมาก การใช้ลวดหนามแหลมคมแทนพันธนาการกระดองเต่า โครงสร้างที่ชาญฉลาดนี้ทำให้ความเจ็บปวดรวมไปอยู่ที่จุดเดียว มันต้องเป็นผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์ที่เชี่ยวชาญในศาสตร์นี้อย่างแน่นอน"

สัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวเคลื่อนที่ตามแหล่งกำเนิดของเสียง ลิ้นสีซีดของมันตวัดขึ้นลง

มันไม่ได้อันตราย แต่น่ารังเกียจ

การตวัดดาบอย่างรวดเร็วเพียงครั้งเดียว

ศีรษะของสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวหลุดกระเด็น และร่างของมันก็ล้มลงกับพื้น

"สังหารสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยว ได้รับค่าประสบการณ์ +150"

"สัตว์ประหลาดที่หลงใหลในร่างกายของข้าต้องตาย"

การชักดาบและเก็บดาบเข้าฝักเกิดขึ้นในท่วงท่าที่ลื่นไหลเพียงครั้งเดียว ความเร็วในการโจมตีของเขารวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง

ด้วยแสงดาบที่วาบขึ้นมา สัตว์ประหลาดก็ถูกสังหารในทันที บรูซถามตัวเองในใจว่าเขาจะสามารถโจมตีได้ลื่นไหลเหมือนอย่างอัลเลนได้หรือไม่

คนโรคจิตสามารถทำสิ่งนี้ได้จริงหรือ?

เขารู้สึกราวกับว่าตนเองยังเทียบไม่ได้กับคนโรคจิตเลย

เพียะ!

"สังหารหนอนศพ ได้รับค่าประสบการณ์ +10"

แมลงประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายแมลงสาบคืบคลานออกมาจากรอยแยกของกำแพง

อัลเลนตาไวและมือไว เขาเหยียบมันจนบี้แบนตายในทันที

มีคำกล่าวหนึ่งที่แพร่สะพัดในหมู่ผู้รอดชีวิตของไซเลนต์ฮิลล์ว่า

หากเจ้าพบหนอนศพ ให้เหยียบมันให้ตายอย่างเด็ดขาด จากนั้นก็จงวิ่งหนีไปโดยไม่ต้องหันกลับมามอง เพราะหากมันปรากฏตัวออกมาตัวหนึ่ง ตัวอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วนก็จะตามมา

"อาเปี้ยน กรีนแอร์โรว์ วิ่ง!"

อัลเลนชักดาบออกมาแล้วฟันใส่ฝูงแมลงที่พรั่งพรูออกมาจากกำแพง

ด้วยการฟันดาบเพียงครั้งเดียว

ค่าประสบการณ์ก็ยังคงเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

อย่างน้อยก็มากกว่า 200 แต้ม ซึ่งมันทำให้รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าการที่อัลเลนบอกให้ทั้งสองคนวิ่งนั้น เหตุผลหลักคือเขาต้องการเหมาค่าประสบการณ์ทั้งหมดไว้เพื่อยกระดับเลเวลของตนเอง

"ค่าประสบการณ์เพียงพอ เลเวลอาชีพหัวขโมยในปัจจุบันคือ 31"

ด้วยการฟันดาบเพียงไม่กี่ครั้ง เขาสามารถสังหารหนอนศพไปได้เกือบร้อยตัว ส่งผลให้เลเวลเพิ่มขึ้น

"อัลเลน ถอยออกมาเร็วเข้า"

เนื่องจากฝูงแมลงเริ่มทวีความรุนแรงและหนาตาขึ้นเรื่อยๆ บรูซและโอลิเวอร์จึงเป็นฝ่ายพังประตูหลบหนีออกไปก่อน

อัลเลนที่กำลังดื่มด่ำกับค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เมินเฉยต่อคำเตือนนั้นโดยสิ้นเชิง

ดาบยกขึ้น ดาบฟันลง ดาบยกขึ้น ดาบฟันลง โดยที่เขาไม่แม้แต่จะกระพริบตา แสดงให้เห็นถึงกลิ่นอายอันทรงพลังของคนที่ฟันฝ่าเส้นทางตั้งแต่ถนนหนานเทียนไปจนถึงเขตพัฒนาโต่วซ่วยอย่างเต็มที่

ในเวลาไม่นาน หนอนศพก็พรั่งพรูเข้ามาอย่างล้นหลามราวกับคลื่นยักษ์

ซากศพของหนอนศพกองทับถมกันเป็นชั้นหนาเตอะรอบตัวอัลเลน

แม้ว่าเขาจะโจมตีได้อย่างรวดเร็ว แต่ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถต้านทานจำนวนที่มหาศาลของหนอนศพได้ และถูกกลืนหายไปในกระแสน้ำแมลงในทันที

"ค่าประสบการณ์เพียงพอ เลเวลอาชีพหัวขโมยในปัจจุบันคือ 50"

"ปลดล็อคทักษะ: ใบมีดแห่งการลอบสังหาร"

"ใบมีดแห่งการลอบสังหาร: เงาดาบ 12 สายโจมตีไปในทุกทิศทาง ความเสียหายคำนวณจากพลังพื้นฐานของใบมีดเงา"