บทที่ 7 อัจฉริยะ

บทที่ 7 อัจฉริยะ

"คุณคิเสะครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า มีปัญหาตรงไหนไหมครับ" อากิโมโตะ โท เอ่ยถามด้วยความฉงนใจเมื่อเห็นว่าคาซุจิกะ คิเสะ ยังไม่ยอมเริ่มตรวจงานเสียที

"เปล่า ไม่มีอะไร" คาซุจิกะ คิเสะ ส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

การตัดสินใจเลือกแนวทางปฏิบัติในตอนนี้ถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าลำบากใจ ในเมื่อยังไม่สามารถตัดสินใจได้ง่ายๆ เช่นนั้นก็ขอดูกระดาษร่างภาพคีย์แอนิเมชันของฮายาชิ โทโมฮิโกะ ก่อนก็แล้วกัน

ต่อให้ภาพร่างคีย์แอนิเมชันของฮายาชิ โทโมฮิโกะ จะไม่มีภาพไหนเลยที่ได้มาตรฐานตามที่เขาตั้งไว้ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังสามารถมองเห็นแง่มุมบางอย่างจากภาพเหล่านั้นได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็พลิกไปยังหน้าการ์ดข้อมูล แล้วเริ่มลงมือตรวจเช็กภาพร่างคีย์แอนิเมชันที่วาดโดยฮายาชิ โทโมฮิโกะ

"หืม?"

เขาชะงักไปในทันที

อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นเพียงคัตสั้นๆ ที่เรียบง่าย ไม่ได้มีความยากเย็นอะไร และไม่ได้แสดงให้เห็นถึงทักษะชั้นสูงมากมายนัก มันจึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นตาตื่นใจเหมือนกับภาพภาพประกอบก่อนหน้านี้ของชายหนุ่ม

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจอย่างแท้จริงก็คือ เด็กสาวในภาพประกอบก่อนหน้านี้นั้นดูงดงามอ่อนหวานและมีกลิ่นอายของอนิเมะอย่างเข้มข้น เขาจึงทึกทักเอาเองว่านั่นคือสไตล์งานของฮายาชิ โทโมฮิโกะ แต่ตัวละครในเรื่อง โกสต์ อิน เดอะ เชลล์ กลับไม่ได้เป็นไปในแนวทางนั้น ทว่าดูมีความหยาบและสมจริงมากกว่า

ตอนแรกเขาคิดว่าฮายาชิ โทโมฮิโกะ จะนำเอาสไตล์งานส่วนตัวมาใช้กับการวาดภาพคีย์แอนิเมชันของ โกสต์ อิน เดอะ เชลล์ ซึ่งจะส่งผลให้ภาพคีย์แอนิเมชันเหล่านี้แม้จะวาดออกมาได้ดี แต่ก็ไม่เหมาะสมที่จะนำไปใช้ในอนิเมะหลัก

เมื่อมาคิดดูอีกที ฮายาชิ โทโมฮิโกะ ไม่ได้ทำผิดพลาดในจุดนั้นเลย เป็นตัวเขาเองต่างหากที่คิดมากจนเกินไป

นอกจากนี้ แอนิเมเตอร์หน้าใหม่มักจะทำผิดพลาดในเรื่องของการมีเส้นส่วนเกิน หรือเส้นสายที่ดูค่อนข้างยุ่งเหยิง เพื่อไม่ให้เป็นการสร้างความลำบากแก่ผู้รับผิดชอบในกระบวนการถัดไป ผู้กำกับแอนิเมชันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตีกลับภาพคีย์แอนิเมชันเหล่านั้นทั้งหมดเพื่อให้ไปวาดมาใหม่

แต่ภาพคีย์แอนิเมชันของฮายาชิ โทโมฮิโกะ กลับสะอาดและเฉียบคม ไม่มีเส้นสายที่เกินเลยหรือความรกหูรกตาแม้แต่น้อย มันสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

เดิมทีคาซุจิกะ คิเสะ ตั้งใจที่จะวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วง โดยตำหนิว่าภาพคีย์แอนิเมชันของฮายาชิ โทโมฮิโกะ นั้นไร้ค่าสิ้นดี ทว่าหลังจากที่ได้ดูภาพคีย์แอนิเมชันภาพแรก เขากลับพบว่าไม่มีตรงไหนเลยที่จำเป็นต้องแก้ไขหรือปรับปรุง

เมื่อเขาพลิกดูหน้าต่อๆ ไป ในตอนแรกเขาคิดว่าฮายาชิ โทโมฮิโกะ ในฐานะนักวาดภาพประกอบ คงจะประสบความยากลำบากในการวาดขั้นตอนการเคลื่อนไหวทั้งหมดของตัวละครเนื่องจากไม่เคยผ่านการฝึกฝนอย่างครอบคลุมและเป็นระบบมาก่อน ทว่านั่นเป็นเพียงความคิดที่สามหาวของตัวเขาเองเท่านั้น

ฮายาชิ โทโมฮิโกะ วาดขั้นตอนการเคลื่อนไหวทั้งหมดออกมาได้เป็นอย่างดี โดยไม่จำเป็นต้องแก้ไขเลยแม้แต่น้อย และสไตล์ของตัวละครยังคงสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปลง ลายเส้นยังคงสะอาดและเฉียบคมเหมือนเช่นเคย

"ไม่ยากจะเชื่อเลย!" คาซุจิกะ คิเสะ อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

"ครับ?"

อากิโมโตะ โท ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเกิดความฉงนใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมคาซุจิกะ คิเสะ ถึงพูดเช่นนั้น

คาซุจิกะ คิเสะ ไม่ได้อธิบายอะไร

ในเวลานี้ เขาซึมซับความรู้สึกพลุ่งพล่านสายหนึ่งในใจ

ตามหลักเหตุผลแล้ว ไม่ควรมีใครสามารถข้ามขั้นตอนการเป็นแอนิเมเตอร์ฝึกหัด แล้วมากระโดดวาดภาพคีย์แอนิเมชันได้โดยตรงโดยที่ไม่มีประสบการณ์ในการผลิตอนิเมะมาก่อน แถมยังวาดออกมาได้ดีมากจนไม่มีความจำเป็นต้องแก้ไขเลยสักนิด

ทว่าฮายาชิ โทโมฮิโกะ กลับดูเหมือนแอนิเมเตอร์ผู้ช่ำชองที่มีประสบการณ์ยาวนานกว่ายี่สิบปี ทักษะของเขาขัดเกลาจนเฉียบคมจนดูเหมือนไม่ใช่หน้าใหม่เลยแม้แต่น้อย

เขาคืออัจฉริยะ!

อัจฉริยะที่จะปรากฏตัวขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบสิบปีเท่านั้น!

"เดี๋ยวก่อน!"

เขาฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ทันควัน

ในประวัติส่วนตัวก่อนหน้านี้ของฮายาชิ โทโมฮิโกะ มีการระบุไว้ในส่วนแนะนำตัวว่าเขามี ทักษะการวาดภาพที่เรียนรู้ด้วยตัวเองเป็นเวลาสิบสองปีและมีพื้นฐานที่มั่นคงในด้านคีย์แอนิเมชัน ในตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนักและทึกทักเอาว่าฮายาชิ โทโมฮิโกะ คงจะใช้การวาดภาพประกอบมาประยุกต์เป็นคีย์แอนิเมชันเสียเป็นส่วนใหญ่

ตอนนี้ดูเหมือนว่าฮายาชิ โทโมฮิโกะ อาจจะมีพื้นฐานที่ลึกซึ้งในด้านคีย์แอนิเมชันจริงๆ มากกว่าด้านภาพประกอบเสียอีกกระมัง

ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่อากิโมโตะ โท บอกมา ฮายาชิ โทโมฮิโกะ เริ่มลงมือวาดตอนประมาณสิบโมงเช้าและวาดคัตแรกเสร็จสิ้นตอนประมาณบ่ายโมง โดยใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงเศษตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ และผลงานก็ออกมาสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้

ต่อให้เป็นอัจฉริยะ นี่ก็เป็นอัจฉริยะในแบบที่ไร้เหตุผลสิ้นดี

เขาเล็งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เก็บกระดาษร่างคีย์แอนิเมชันกลับเข้าซองใส่คัต วางมันลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงหันไปพูดกับอากิโมโตะ โท ที่อยู่ข้างๆ ว่า "ฮายาชิ โทโมฮิโกะ คนนั้นอยู่ที่ไหน พาฉันไปพบเขาหน่อย เร็วเข้า!"

อากิโมโตะ โท มึนงงไปหมดแล้ว ทว่าในฐานะที่เป็นเพียงผู้ช่วยฝ่ายผลิต เขาจึงไม่กล้าเอ่ยคำใดหรือถามคำถามออกไป ได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อมแล้วพาคาซุจิกะ คิเสะ ไปพบฮายาชิ โทโมฮิโกะ

...

หลังจากมื้อเที่ยง ฮายาชิ โทโมฮิโกะ ก็เริ่มลงมือทำงานในคัตที่สอง

แม้ว่าเขาจะกำลังวาดภาพด้วยความจดจ่อและจริงจังเป็นอย่างยิ่ง แต่การมาถึงของอากิโมโตะ โท และคาซุจิกะ คิเสะ ก็ยังคงเรียกความสนใจจากเขาได้อยู่ดี

ในปีหนึ่งเก้าเก้าห้า อินเทอร์เน็ตยังไม่ได้พัฒนาไปมากนัก ทว่าคุณสามารถค้นหาภาพถ่ายของคาซุจิกะ คิเสะ ในโลกออนไลน์ได้ในเวลาต่อมา ชีวิตก่อนหน้านี้ของฮายาชิ โทโมฮิโกะ คือการเป็นแอนิเมเตอร์คีย์แอนิเมชันในอุตสาหกรรมอนิเมะของจีน แม้เขาจะไม่เคยอาศัยอยู่ในประเทศญี่ปุ่น แต่เขาก็ยังคงรู้จักบุคคลระดับปรมาจารย์ด้านคีย์แอนิเมชันในวงการอนิเมะญี่ปุ่นเป็นอย่างดี

คาซุจิกะ คิเสะ คือหนึ่งในปรมาจารย์ด้านคีย์แอนิเมชันเหล่านั้น เมื่อเคยเห็นภาพถ่ายของเขามาก่อน และตอนนี้ได้มาเผชิญหน้ากันจริงๆ เขาจึงสามารถจดจำได้ในทันที

แน่นอนว่าสำหรับเหล่านักสร้างสรรค์ ผลงานของพวกเขาก็คือบัตรแนะนำตัวที่ดีที่สุด

คาซุจิกะ คิเสะ เกิดในปีหนึ่งเก้าหกห้า และก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมอนิเมะในปีหนึ่งเก้าแปดห้า เขาทำหน้าที่เป็นผู้กำกับแอนิเมชันเป็นครั้งแรกในปีหนึ่งเก้าแปดเจ็ดในผลงานเรื่อง เรด บุลเล็ต ซิลเลียน นับจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็มีบทบาทในอนิเมะคลาสสิกมากมาย เขาเป็นที่รู้จักจากสไตล์อนิเมะที่สมจริงและมีความเชี่ยวชาญในการจับจุดศูนย์ถ่วงรวมถึงการเคลื่อนไหวของตัวละคร

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ก็ต้องขอกล่าวถึงอนิเมะจากปีสองศูนย์หนึ่งเก้าเรื่องหนึ่งที่มีชื่อว่า แพนตี้ สต็อกกิ้ง วิชัน นี่ไม่ใช่อนิเมะของไอจี ตัวชื่อเรื่องเองก็ฟังดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนขอให้ปรมาจารย์ท่านนี้วาดอนิเมะสั้นเกี่ยวกับเด็กสาวแสนสวยจากมุมมองของแมว ซึ่งทำลายชื่อเสียงในบั้นปลายชีวิตของเขาไปไม่น้อย ผู้ชมจำนวนมากต่างพากันบ่นว่า แม้แต่ปรมาจารย์ด้านคีย์แอนิเมชันยังชอบเรื่องพรรค์นี้เลย และ อนิเมะญี่ปุ่นจบสิ้นแล้ว

นอกจากนี้ คาซุจิกะ คิเสะ ยังรับหน้าที่ออกแบบตัวละครให้ออนิเมะเรื่อง เมด อิน อะบิส อีกด้วย

ในตอนแรก ผู้กำกับแอนิเมชัน มาซายูกิ โคจิมะ ต้องการจ้างเขามาเป็นคนออกแบบตัวละคร ทว่าเขาปฏิเสธกลับไปอย่างสิ้นเชิง โดยกล่าวว่า ฉันไม่สามารถทนดูพวกเด็กๆ ต้องทนทุกข์ทรมานได้ หรอก ทว่าในเวลาต่อมา ด้วยเหตุผลบางประการ เขากลับเปลี่ยนใจและไม่เพียงแต่มาเป็นคนออกแบบตัวละครเท่านั้น แต่ยังควบตำแหน่งหนึ่งในผู้กำกับแอนิเมชันอีกด้วย

ภาพยนตร์ในเวลาต่อมาก็ยังคงขอให้เขาเป็นคนออกแบบตัวละครต่อไป ในตอนแรกเขาก็ยังตะโกนลั่นว่า ฉันจะไม่มีวันทำตอนของ หลี่หมิงชิง เด็ดขาด ทว่าสุดท้ายแล้ว เขากลับวาดตัวละครหลี่หมิงชิงด้วยความกระตือรือร้นยิ่งกว่าใครๆ เสียอีก

กล่าวโดยสรุปก็คือ เขาเป็นคนที่น่าสนใจทีเดียว

เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของทั้งสองคนในการมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้คืออะไร

ฮายาชิ โทโมฮิโกะ วาดภาพร่างคีย์แอนิเมชันที่กำลังทำอยู่ให้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงหันไปมองอากิโมโตะ โท และคาซุจิกะ คิเสะ

"เธอคือฮายาชิ โทโมฮิโกะ ใช่ไหม" คาซุจิกะ คิเสะ เอ่ยถาม พยายามระงับความตื่นเต้นเอาไว้

แม้ว่าฮายาชิ โทโมฮิโกะ จะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคาซุจิกะ คิเสะ แต่เขาก็ไม่ได้มีความหวาดกลัวแต่อย่างใด เขาหันหน้ามาเผชิญหน้ากับคาซุจิกะ คิเสะ แล้วพยักหน้ารับ "ครับ"

คาซุจิกะ คิเสะ ไม่ได้แนะนำตัวเอง เขาหาที่นั่งลงแล้วพูดขึ้นว่า "ฉันเพิ่งได้ดูคีย์แอนิเมชันของเธอ มันยอดเยี่ยมมาก ฉันอยากจะพูดคุยเกี่ยวกับเทคนิคการวาดภาพกับเธอสักหน่อย เธอคิดว่าอย่างไร"

"ได้ครับ" ฮายาชิ โทโมฮิโกะ ไม่มีข้อคัดค้าน

หลังจากนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง คาซุจิกะ คิเสะ ก็ถามขึ้นว่า "เธอสามารถวาดสิ่งต่าง ๆ ประเภทไหนได้บ้าง"

"ผมวาดได้ทุกอย่างครับ" ฮายาชิ โทโมฮิโกะ ตอบกลับโดยไม่ลังเล

คาซุจิกะ คิเสะ แสดงสีหน้ามึนงงออกมา

เขาเกาหัวตัวเอง พลันตระหนักได้ว่าฮายาชิ โทโมฮิโกะ คงจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ จึงอธิบายเพิ่มเติมว่า "สิ่งที่ฉันหมายถึงก็คือ ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ สิ่งไหนที่เธอถนัดที่สุด ตัวละคร ฉากหลัง การเคลื่อนไหว อุปกรณ์ประกอบ ฉาก เครื่องจักร หรือเอฟเฟกต์พิเศษ"

"ผมถนัดทุกอย่างครับ" ฮายาชิ โทโมฮิโกะ ตอบกลับในทันทีอีกครั้ง

คาซุจิกะ คิเสะ ถึงกับพูดไม่ออก