บทที่ 10 - เมืองชงโจว

บทที่ 10 - เมืองชงโจว

"ทว่า จักรพรรดิองค์สุดท้ายผู้นั้นยังไม่ทันจะได้เปิดขุมทรัพย์เทียนฉี ราชวงศ์ต้าฉีก็ล่มสลายเสียก่อน กุญแจทั้งเจ็ดดอกในมือของเขาจึงสูญหายไปตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา"

พูดถึงตรงนี้ แววตาของชางอิ่นเยว่ก็เย็นเยียบลงพลางกล่าวว่า

"เพราะฉะนั้น เจ้าเลิกตื๊อข้าเสียที ลำพังแค่กล่องไม้ใบเดียวไม่มีทางเปิดขุมทรัพย์เทียนฉีได้หรอก!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่มู่เซิงก็ถอนหายใจยาวออกมา แล้วกล่าวว่า

"เฮ้อ ข้าก็ว่าแล้วเรื่องมันคงไม่มง่ายขนาดนั้น"

เขายัดกล่องไม้เข้าอกเสื้อ ลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าชางอิ่นเยว่แล้วพูดว่า

"อย่างไรก็ตาม แม่นางชางดูเหมือนจะรู้เรื่องเยอะไม่เบาเลยนะ วันหน้าถ้าข้ามีเรื่องอะไรไม่เข้าใจ ข้าจะถามเจ้าละกัน"

พูดจบเขาก็ชูนิ้วขึ้น เตรียมจะคลายจุดชีพจรให้อีกฝ่าย

ทว่า ในระหว่างที่นิ้วกำลังจะถึงตัว เขาก็ชะงักกะทันหัน

"เดี๋ยวเจ้าคงไม่ได้เตรียมจะทำให้ข้าสลบอีกหรอกนะ?"

"ไม่ทำแล้ว"

ชางอิ่นเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและรวดเร็ว

หลี่มู่เซิงหัวเราะเบาๆ

"คำพูดของเจ้าเนี่ย ขนาดตัวเจ้าเองยังไม่น่าจะเชื่อเลยมั้ง"

ชางอิ่นเยว่แค่นเสียงเย็นชาแล้วกล่าวว่า

"ขอเพียงเจ้าไม่เข้ามาใกล้ตัวข้า ข้าก็ไม่เชื่อว่าเจ้าจะยังสกัดจุดข้าได้อีก"

หลี่มู่เซิงส่ายหัว แม่นางคนนี้ช่างเป็นคนดื้อรั้นเสียจริง

เขานิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

"แม่นางชาง ความจริงข้ามีวิธีที่จะลบรอยสักบนใบหน้าของเจ้าได้นะ"

ทันทีที่ได้ยินคำนี้ สีหน้าของชางอิ่นเยว่ก็เปลี่ยนไปวูบหนึ่งอย่างยากจะสังเกตเห็น แต่ในไม่ช้านางก็กลับมาเป็นปกติและกล่าวเสียงเย็นว่า

"ข้าไม่เชื่อ"

หลี่มู่เซิงจ้องมองนางโดยไม่พูดอะไร

แววตาของชางอิ่นเยว่ค่อยๆ หม่นแสงลง ก่อนจะกล่าวกับตนเองว่า

"คนที่สักอักษรบนใบหน้าข้าผู้นั้น ได้ฝึกวิชา 'ดรรชนีลมปราณกรีดกระดูก' จนบรรลุขั้นสูงสุดแล้ว สิ่งที่เจ้าเห็นเป็นเพียงอักษรบนผิวหนัง แต่ความจริงแล้วมันถูกจารึกลึกเข้าไปถึงกระดูกใบหน้า ราวกับหนอนที่ชอนไชกระดูก ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทางลบออกได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่มู่เซิงก็ดีดนิ้วเปรี้ยงเดียว คลายจุดชีพจรให้ชางอิ่นเยว่ทันที แล้วกล่าวอย่างราบเรียบว่า

"แม่นางชาง บางเรื่องถ้าเจ้าไม่ลองดู แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นไปไม่ได้?"

เมื่อรู้สึกว่าจุดชีพจรถูกคลาย ชางอิ่นเยว่ขยับมือที่เริ่มเคลื่อนไหวได้ ในอึดใจต่อมา ร่างของนางก็เลือนหายไปจากจุดเดิม ถอยหลังรวดเร็วราวกับภูตผี

ไม่นานนัก นางก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมที่นางเคยยืนอยู่ และจ้องมองคุมเชิงกับหลี่มู่เซิงจากระยะไกล

ทว่ากลับเห็นหลี่มู่เซิงยืนกอดอกและกล่าวว่า

"อย่าลืมนะว่าข้าคือองค์ชายเจ็ดที่พลัดพรากมา การลงมือของเจ้าในแต่ละครั้งถือเป็นการละเมิดเบื้องสูง วันหน้าเมื่อข้ากู้ฐานะคืนมาได้ แม้แต่หัวหน้าสำนักสายลับของพวกเจ้าก็คุ้มครองเจ้าไม่ได้หรอก!"

ชางอิ่นเยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็ค่อยๆ พิงตัวลงกับต้นไม้ใหญ่ข้างหลังแล้วกล่าวว่า

"หากเจ้าสามารถลบรอยอักษรบนใบหน้าข้าได้จริงๆ ในยามที่เจ้าตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ข้ายอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเจ้าหนึ่งครั้ง!"

"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก"

หลี่มู่เซิงยิ้มพลางส่ายหัว ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว นิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วเพิ่มเป็นสามนิ้วพลางกล่าวว่า

"แม่นางชางเพียงแค่รับปากทำตามเงื่อนไขของข้าสามข้อก็พอ"

ดวงตาที่งดงามราวนกหงส์ของชางอิ่นเยว่หรี่ลงเล็กน้อยแล้วตอบว่า

"ไม่มีปัญหา!"

ได้ยินดังนั้น หลี่มู่เซิงก็แสดงสีหน้าแปลกใจทันที

"รับคำง่ายขนาดนี้เลยหรือ? เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเสนอเงื่อนไขที่มันเกินไปหน่อยงั้นหรือ?"

ชางอิ่นเยว่แสยะยิ้มเย็นชาแล้วกล่าวว่า

"หากเป็นสิ่งที่ข้าไม่เต็มใจทำ ต่อให้ต้องตายข้าก็ไม่ทำเด็ดขาด"

"ใจเด็ดดีนี่"

หลี่มู่เซิงชูนิ้วโป้งให้ด้วยความชื่นชม ก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งข้างกองไฟ

ทว่าในใจเขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องขุมทรัพย์เทียนฉีนั้น นี่นับเป็นเบาะแสอย่างหนึ่งในการตามหาขอบเขตเหนือโลกของเขา เพียงแต่การต้องรวบรวมกุญแจให้ครบเจ็ดดอกนั้นทำให้เขาแอบปวดหัวอยู่บ้าง

"เจ้าจะใช้วิธีไหนลบอักษรบนใบหน้าข้า?"

ในตอนนั้นเอง ชางอิ่นเยว่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

"ไว้ถึงเมืองชางหยางแล้วค่อยว่ากันเถอะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชางอิ่นเยว่จ้องมองหลี่มู่เซิงอยู่นาน สุดท้ายก็นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะรับคำว่า "ตกลง" แล้วพิงต้นไม้หลับตาพักผ่อนโดยไม่พูดอะไรอีก

...

คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนออกเดินทางต่อด้วยการขี่ม้า มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงชางหยางของราชวงศ์ต้าหลี

ในช่วงแรก หลี่มู่เซิงไม่ได้เร่งรีบอะไร เขาควบม้าไปอย่างสบายอารมณ์ พลางชมทิวทัศน์ขุนเขาระหว่างทางซึ่งก็ดูน่าสนใจไม่น้อย

ทางด้านชางอิ่นเยว่ก็ไม่ได้เร่งเร้า นางนั่งบนหลังม้าอย่างมั่นคงราวกับอยู่บนพื้นราบ ขณะควบม้าก็ฝึกเดินปราณไปพลาง และรักษาระยะห่างในการเดินทางให้เท่ากับหลี่มู่เซิง

หลังจากผ่านไปหลายวัน หลี่มู่เซิงก็เริ่มเบื่อหน่ายกับทิวทัศน์ข้างทาง

เพราะถนนบนภูเขาไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง ความงามที่น่าชมจึงมีน้อยนิด ที่เห็นได้บ่อยที่สุดก็คือต้นไม้ ใบหญ้า และฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย

ดังนั้น ในที่สุดเขาจึงเปลี่ยนท่าทีที่เชื่องช้า และเริ่มเร่งความเร็วในการเดินทาง

"แม่นางชาง อีกกี่วันถึงจะถึงจุดหมาย?"

หลี่มู่เซิงไม่รู้จักทาง ตลอดการเดินทางครั้งนี้ แผนที่และเส้นทางทั้งหมดจึงอยู่ในหัวของชางอิ่นเยว่เพียงคนเดียว

"หากเดินทางทั้งวันทั้งคืน สิบวันจะถึงแคว้นจิง หลังจากนั้นเดินทางต่ออีกหนึ่งวันก็จะถึงเมืองหลวง หากเดินทางตามปกติก็ต้องใช้เวลาประมาณยี่สิบวัน"

ชางอิ่นเยว่ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกล่าวเย้าแหย่ว่า

"ความจริงเจ้าก็ไม่ต้องรีบนักหรอก เพราะองค์ชายตัวจริงมักจะปรากฏตัวเป็นคนสุดท้ายเสมอ"

คำพูดนี้เป็นข้ออ้างที่หลี่มู่เซิงเคยใช้เพื่อชะลอการเดินทางในตอนแรก ยามนี้นางจึงนำมันมาคืนให้เขาอย่างครบถ้วน

เมื่อเป็นเช่นนั้น หลี่มู่เซิงจึงได้แต่ยักไหล่ และควบม้าเดินทางต่ออย่างเซ็งๆ

ผ่านไปอีกหลายวัน ทั้งม้าและคนต่างเดินทางมาด้วยความเหนื่อยล้าจนเข้าสู่เขตแดนของเมืองชงโจว

การเดินทางในช่วงนี้ค่อนข้างน่าเบื่อ มีเพียงครั้งหนึ่งที่เจอพวกโจรป่าออกมาดักปล้น ทว่าพอพวกโจรโผล่หัวออกมา ก็ถูกชางอิ่นเยว่จัดการหมอบราบคาบในพริบตา

นอกจากนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีกเลย

ตามคำบอกเล่าของชางอิ่นเยว่ พวกโจรกลุ่มนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ เส้นทางที่นางเลือกเดินนั้นเป็นเส้นทางที่สำนักสายลับคัดกรองมาเป็นพิเศษ

โดยจงใจเลี่ยงพื้นที่อันตรายและสถานที่ที่มีขุมกำลังยุทธภพที่ซับซ้อน จึงเป็นเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดและไม่ก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวาย

และนี่คือเหตุผลที่การเดินทางราบรื่นมาตลอดโดยไม่มีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้น

ทว่า หลังจากเข้าสู่เขตเมืองชงโจว ชางอิ่นเยว่กลับดูระมัดระวังตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตลอดทางนางไม่ได้ฝึกเดินปราณแม้แต่ครั้งเดียว และคอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัวอยู่ตลอดเวลา

แม้หลี่มู่เซิงจะรู้ดีว่าต้องมีสาเหตุบางอย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่รู้ว่าคืออะไร จึงได้เอ่ยถาม "แผนที่เดินดิน" และ "สารานุกรมต้าหลีเคลื่อนที่" ผู้นี้

"แม่นางชาง เมืองชงโจวนี่มีอะไรพิเศษงั้นหรือ เจ้าถึงดูเคร่งเครียดขนาดนี้"

ชางอิ่นเยว่ไม่ได้แสดงท่าทางรำคาญหลี่มู่เซิง ตลอดการเดินทางนี้ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ หรือเรื่องที่นางจะรู้หรือไม่ อีกฝ่ายเป็นต้องถามนางทุกเรื่อง

บอกตามตรงว่านางเริ่มจะขยาดหลี่มู่เซิงอยู่บ้างเหมือนกัน

แต่สุดท้ายนางก็อธิบายว่า

"ช่วงนี้เมืองชงโจวไม่ค่อยสงบ ตามรายงานลับของสำนักสายลับ ขุมกำลังยุทธภพที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลนี้ดูเหมือนจะมีวี่แววจะเปิดศึกกัน"

"สถานที่ที่เราอยู่นี้ อยู่ในเขตอิทธิพลของขุมกำลังยุทธภพที่ชื่อว่า สมาคมอาบโลหิต ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาจะต้องตั้งด่านสกัดตามทางผ่านต่างๆ แน่นอน"

"ขุมกำลังนี้มีทั้งฝ่ายธรรมะและอธรรมปนกัน ซึ่งรับมือได้ยาก เลี่ยงปัญหาได้ย่อมดีที่สุด ระมัดระวังไว้หน่อย พยายามอย่าให้ปะทะกับพวกเขาจะดีกว่า"

(จบแล้ว)