ตอนที่ 8 แผนการสร้างตำหนักราชินี: หน่วยขุดแร่กลายพันธุ์ตรากตรำตัดไม้ข้ามคืน!

ตอนที่ 8 แผนการสร้างตำหนักราชินี: หน่วยขุดแร่กลายพันธุ์ตรากตรำตัดไม้ข้ามคืน!

พวกก๊อบลินเมื่อได้ยินคำพรรณนาของโดโร่

แต่ละตัวก็อดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอพลางจ้องมองขนมด้วยสายตาละห้อย

พวกมันเองก็อยากจะลองชิมดูสักนิด ว่ารสชาติมันจะเลิศรสขนาดนั้นจริงหรือเปล่า

ทว่าอุดมคติกับความจริงมักจะสวนทางกันเสมอ

โดโร่ผู้หวงของกินสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของพวกก๊อบลินอย่างว่องไว

เธอชูไม้หึ่งๆ ขึ้นแล้วฟาดลงบนพื้นอย่างแรง

''เจ้าพวกสวะ ผิวพวกแกมันเริ่มคันอีกแล้วใช่ไหม?''

''ในเมื่อสวดภาวนาเสร็จแล้ว ก็จงออกไปตัดไม้ข้างนอกถ้ำซะ''

''ราชินีอย่างข้าจะสร้างตำหนักและค่ายพักแรม เพื่อใช้ปกป้องขนมหวานประทานจากเทพ''

คำสั่งอันไร้เหตุผลนี้

ได้กระแทกเข้ากับเส้นประสาทอันเปราะบางของพวกก๊อบลินอย่างแรง

พวกมันอาศัยแสงไฟจ้องมองที่ขุดแร่ในมือ

รู้สึกว่าไอ้สิ่งนี้ นอกจากจะใช้ต่อสู้กับขุดแร่แล้ว มันดูไม่น่าจะเอาไปตัดไม้ได้เลยนะ

แล้วถ้าอยากจะสร้างตำหนักกับฐานทัพ จะต้องทำยังไงล่ะ? ใช้ปากแทะเอาเหรอ?

ก๊อบลินตัวที่หัวแข็งที่สุดขบคิดหาคำตอบไม่ออก จึงถามโดโร่ออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ:

''ทะ... ท่านราชินี... ใช้ที่ขุดแร่ตัดไม้เหรอขอรับ?''

''แต่... แต่มันเอาไว้จามหินนะขอรับ... จะสร้างบ้านสวยๆ ได้ยังไง?''

โดโร่ที่ถูกถามถึงกับฟิวส์ขาดด้วยความโมโหยิ่งกว่าเดิม

เธอนำทัพก๊อบลินเดินออกจากถ้ำ พร้อมชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งพลางด่าทอเหมือนเห็นเหล็กที่ไม่เอาถ่าน:

''ไอ้โง่! ต้นไม้ใหญ่ก็คือ 'หินที่ยืนหลับ' ไม่ใช่หรือไง?''

พูดจบเธอก็เหวี่ยงไม้หึ่งๆ ในมือสาธิตให้ดู

''พวกแกดูนะ แค่เหวี่ยงจามในแนวขวางก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ? โดโร่!''

สิ้นเสียงคำพูด ไม้หึ่งๆ ก็กระแทกเข้ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงดังปึก

เปลือกไม้และเนื้อไม้ส่วนหนึ่งถูกแรงมหาศาลฟาดจนแตกกระจาย กลายเป็นรอยแหว่งรูปตัว C

จากนั้นก็ตามมาด้วยการฟาดอีกไม่กี่ครั้ง ต้นไม้ใหญ่ทั้งต้นก็เริ่มเอนเอียงและล้มครืนลงไปด้านหนึ่ง

ส่งผลให้เหล่าปักษาสกุณาพากันบินหนีวุ่นวาย พร้อมกับมีควันเอฟเฟกต์การ์ตูนลอยฟุ้งเต็มพื้น

โดโร่เก็บไม้หึ่งๆ กลับมาพลางแค่นเสียงเหอะทีหนึ่ง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนเสลี่ยงและจ้องมองพวกก๊อบลินจากมุมสูงด้วยความเหยียดหยาม

''หึ เห็นหรือยัง เจ้าพวกเศษขยะ''

''ถ้าใครกล้าถามคำถามปัญญาอ่อนแบบนี้กับราชินีอย่างข้าอีกล่ะก็ คืนนี้พวกแกก็เตรียมไปแทะเปลือกไม้กินเป็นมื้อค่ำได้เลย''

พวกก๊อบลินที่เพิ่งถูกโดโร่สั่งสอนมา

ก้มมองที่ขุดแร่ในมือ แล้วหันไปมองต้นไม้ใหญ่ที่ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น

ในหัวของพวกมันเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเครื่องหมายคำถาม

แม้พวกมันจะไม่เคยตัดไม้มาก่อน แต่ลึกๆ ก็รู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง

ตอนนั้นเอง ก๊อบลินหัวแข็งตัวเดิมดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา มันใช้กำปั้นทุบฝ่ามือตัวเองพลางอธิบายให้เพื่อนก๊อบลินตัวอื่นๆ ฟัง:

''จะ... แจ่มแจ้งแล้ว...''

''ท่านราชินีหมายความว่า จาม... จามแนวขวางคือการตัดไม้ ส่วนจาม... จามแนวตั้งคือการขุดแร่นี่เอง''

''ท่านราชินีช่างรอบรู้และเปี่ยมไปด้วยปัญญาจริงๆ''

ก๊อบลินตัวอื่นๆ เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ แต่ละตัวก็เผยสีหน้าเลื่อมใสออกมา

ทำไมพวกมันถึงนึกไม่ถึงกันนะ

ที่แท้ที่ขุดแร่ก็เป็นเครื่องมืออเนกประสงค์แบบนี้เอง แถมท่านราชินียังพิสูจน์ให้เห็นกับตาแล้วด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น การตัดไม้ยังดูจะง่ายกว่าการขุดแร่เป็นไหนๆ

เพราะยังไงแร่หินมันก็แข็งของจริงนี่นา

เมื่อคิดได้ดังนี้ ก๊อบลินนักขุดแร่ทั้ง 99 ตัวก็เต็มไปด้วยฮึดสู้

พวกมันถ่มน้ำลายลงบนฝ่ามือ ถือที่ขุดแร่ออกเหวี่ยงจามเริ่มโปรเจกต์ตัดไม้ทันที

ชั่วพริบตาเดียว ภายในป่ายามค่ำคืนก็เต็มไปด้วยเสียงจามที่ถถี่ระรัว

ก๊อบลินแต่ละตัวต่างทำงานกันจนเหงื่อท่วมหัว

แม้พวกมันจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่าโดโร่ แต่ค่าสถานะที่ได้จากเลเวลสอง

ก็การันตีได้เลยว่าพวกมันแข็งแกร่งกว่าคนตัดไม้ธรรมดาที่ไม่มีเลเวลอยู่หลายขุม

ประสิทธิภาพการตัดไม้จึงรวดเร็วมาก

ในมิติที่พวกมันสัมผัสไม่ได้ ค่าประสบการณ์และพลังแห่งอารมณ์ที่เกิดจาก 'การใช้เครื่องมือผิดประเภท' กำลังค่อยๆ สะสมขึ้นอย่างช้าๆ

รอคอยวันที่ดักแด้จะกลายเป็นผีเสื้อ

ในเวลาเดียวกัน สัตว์บรรทุกหลายตัวกำลังหวดฝีเท้าวิ่งตะบึงไปบนถนนทางการที่ปูด้วยหินแสงจันทร์

เกือกเท้าสัตว์บรรทุกครูดกับพื้นจนเกิดประกายไฟในความมืดมิดของราตรี

ภายในตู้รถ สมาชิกขบวนคาราวานที่ยังขวัญผวาต่างพากันห่อตัวด้วยผ้าห่ม หัวข้อสนทนาหนีไม่พ้นเหตุการณ์ประหลาดที่เจอมาเมื่อตอนกลางวัน

คนคุ้มกันสาวลูบไล้ลวดลายบนด้ามดาบพลางส่งเสียงสั่นๆ:

''โอย... น่ากลัวเป็นบ้าเลย''

''ตอนที่ข้าแอบเห็นแท็ก 'ผู้ปกครองแห่งความหวาดหวั่น' บนหัวไอ้ตัวขนชมพูนั่น ขาข้างี้อ่อนเปลี้ยไปหมดเลย!''

[อารมณ์หวาดกลัว +3]

สมาชิกคนอื่นๆ ต่างพากันสำทับ: ''นั่นดิ นี่มันมอนสเตอร์ตัวอะไรกันแน่? ถึงขนาดมีแท็กหลั่งไหลออกมาเป็นน้ำตกขนาดนั้น''

''มันจะเว่อร์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง''

[อารมณ์หวาดกลัว +15]

เสียงพูดคุยของพวกเขาดึงดูดความสนใจของคนขับรถม้าเฒ่า เขาที่กำลังคาบกล้องยาสูบอยู่ถึงกับสำลักควันออกมา:

''แค็กๆๆ...''

''เจ้าพวกเด็กน้อย พวกเจ้าโฟกัสผิดจุดหรือเปล่า?''

''ไอ้แท็กสีหลากสีนั่นต่างหากที่เป็นตัวตนที่สำคัญที่สุด''

คนขับรถม้าเฒ่าเคาะขี้บุหรี่พลางเอ่ยสอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

''อะไรก็ตามที่ไปข้องเกี่ยวกับทวยเทพ เทพมาร หรือนักเล่นแร่แปรธาตุบรรพกาลล่ะก็ มันคือตัวตนที่สามารถสร้างกลียุคได้ทั้งนั้นแหละ''

''ไม่รู้เลยว่าเมืองที่พวกเราอยู่ ในอนาคตจะต้องเผชิญกับชะตากรรมแบบไหนกันแน่...''

[ความตระหนักรู้สั่นคลอน +2.5]

คำพรรณนาที่ออกมาจากใจของชายชราทำเอาขบวนรถม้าที่เคยส่งเสียงเอะอะกลับเงียบกริบลงทันที

พวกเขารู้ดีถึงความรุนแรงของเรื่องนี้

เมืองที่อยู่อย่างสงบสุขมาตลอด 20 ปี คาดว่าคงจะเริ่มไม่เป็นสุขเสียแล้ว

ตอนนั้นเอง หัวหน้าหน่วยหนวดเฟิ้มที่เป็นคนนำทีมก็ก้าวออกมาปลุกใจทุกคน:

''เอาล่ะๆ ไม่เห็นต้องทำหน้าอมทุกข์กันขนาดนั้นเลย''

''พวกเราแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ ส่วนเจ้ามอนสเตอร์ขนชมพูนั่น เดี๋ยวก็มีคนมาจัดการเองแหละ''

''แทนที่จะมานั่งกังวลเรื่องโน้นเรื่องนี้ สู้เอาเวลาไปคิดดีกว่าว่าเส้นทางค้าขายหลังจากนี้จะเดินยังไง''

[อารมณ์โศกเศร้า +2.0]

หลังจากได้รับคำปลอบโยนจากหัวหน้าหน่วย อารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจของผู้คนก็เริ่มสงบลงบ้าง

ภายในขบวนรถม้าจึงเหลือเพียงเสียงฝีเท้าเหล็ก ล้อรถ และเสียงกระทบกันของเศษหิน

ภายใต้แสงจันทร์สีม่วงที่สาดส่องลงมา เงาร่างของเมืองแห่งหนึ่งเริ่มปรากฏให้เห็นลางๆ อยู่ไกลออกไป

นั่นคือเมืองอุตสาหกรรมเหมืองแร่ที่อยู่ห่างไกลและถูกปกคลุมด้วยควันกำมะถัน ตั้งอยู่ในเขตเทือกเขาอันคดเคี้ยว

กำแพงเมืองที่ทำจากหินสีน้ำเงินเข้มนั้นดูเตี้ยและหยาบกร้าน

บนพื้นผิวของกำแพงมีผลึกกากแร่ฝังอยู่ ส่งประกายสะท้อนที่ดูเย็นชาและแข็งกระด้าง

ขบวนรถม้าที่วิ่งตะบึงมาหยุดลงที่หน้าประตูเมืองที่ดูไม่สูงนัก พลางจ้องมองตัวอักษรขนาดใหญ่เหนือประตูหลัก: [เมืองร็อกไอรอน]

หัวใจที่เคยแขวนอยู่บนเส้นด้ายในที่สุดก็ได้รับความวางใจเสียที

ทันใดนั้น เสียงตะโกนก้องก็ดังมาจากบนกำแพงเมือง:

''ใครบังอาจบุกรุกเมืองร็อกไอรอนยามวิกาล?! จงแจ้งสถานะ จุดประสงค์ และที่มาของพวกเจ้ามาเสีย ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าลูกศรไร้ปรานี!''

เหล่าทหารที่สวมเกราะเกล็ดเหล็กดัดใบเก่าถือธนูไม้เริ่มโผล่หัวออกมาจากกำแพงเมือง

ลูกศรที่ส่งประกายเย็นเฉียบเล็งตรงมายังขบวนรถม้าด้านล่าง

ดูท่าพร้อมจะระดมยิงทันทีหากได้รับคำสั่ง

เมื่อเห็นสถานการณ์วิกฤต

หัวหน้าหน่วยนำขบวนก็ชูมือทั้งสองข้างขึ้น และก้าวออกมาแสดงตัวตนอย่างเด็ดขาด

''เฮ้ วอล์คเกอร์หรือเปล่านั่น? ข้าเอง กัลวิน!''

''รีบเปิดประตูเมืองให้พวกเราเข้าไปเดี๋ยวนี้''

บนกำแพงเมือง ผู้คุ้มกันร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นจากการถูกไฟลวกที่ลำคอชะโงกหน้าออกมา

ชุดหนังเก่าตึงเปรี๊ยะไปตามกล้ามอกที่กำยำ แขนเสื้อเครื่องแบบผู้คุ้มกันถูกท่อนแขนอันหนาเตอะดันจนตะเข็บแทบปริ

เขาถามออกมาด้วยความสงสัย: ''กัลวิน?''

''ไอ้ขยะเหมืองอย่างแกยังไม่ตายอีกเหรอ? ทำไมถึงมาถึงเร็วกว่ากำหนดตั้งหนึ่งวันล่ะ?''

เสียงคำรามราวกับระฆังทองเหลืองของวอล์คเกอร์ดังสนั่น พุ่งตรงเข้าใส่ขบวนรถม้าทันที

หลายคนถึงกับต้องอุดหูโดยสัญชาตญาณพลางอุทานในใจถึงพลังเสียงของอีกฝ่าย

''วอล์คเกอร์! เสียงแกยังดังไม่เปลี่ยนเลยนะ''

''เลิกพูดไร้สาระแล้วเปิดประตูเมืองก่อนเถอะ ระหว่างทางพวกเราเจอโจรปล้นเข้าให้แล้ว''

''ถ้าไม่ใช่เพราะความฉลาดของข้า ป่านนี้ขบวนคาราวานคงไปนอนเฝ้าถนนที่นั่นแล้ว''

กัลวินใช้นิ้วแคะหูพลางอธิบายออกมาอย่างรำคาญใจ

คำพูดนั้นทำเอาเหล่าทหารรักษาเมืองบนกำแพงต่างหันไปมองหน้ากัน และเริ่มกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

เพราะเส้นทางค้าขายทางด้านนี้ไม่เคยมีอันตรายมาตลอด 20 ปี

การที่ขบวนคาราวานถูกโจมตีในตอนนี้ ย่อมหมายความว่านับจากนี้ไปโลกคงจะไม่สงบสุขอีกต่อไปแล้ว