บทที่ 6 คุณหนู คนผู้นี้โรคจิตยิ่งนัก!

บทที่ 6 คุณหนู คนผู้นี้โรคจิตยิ่งนัก!

เมื่อกู่เฉินถือดาบไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของกู้ฉิงเอ๋อร์ นางก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง

นางหันขวับกลับไปตะคอกถาม "ใคร!"

แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือคมดาบที่จ่อทะลุผิวคอของนาง "กู่... กู่เฉิน?"

เมื่อเห็นว่าเป็นกู่เฉิน หัวใจของกู้ฉิงเอ๋อร์ก็กระตุกวูบ ใบหน้าซีดเผือดลงทันที

กู่เฉินเอ่ยถาม "เราเคยมีความแค้นต่อกันหรือไม่?"

กู้ฉิงเอ๋อร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ "แค่กระทบกระทั่งกันนิดหน่อย ไม่นับว่าเป็นความแค้น..."

คมดาบของกู่เฉินบาดลึกลงไปในเนื้อครึ่งนิ้ว เลือดสดๆไหลซึมออกมาจากลำคอ "แล้วเหตุใดเจ้าจึงพยายามทำร้ายข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า!"

กู่เฉินจ้องมองกู้ฉิงเอ๋อร์อย่างเย็นชา "ครั้งเดียวยังไม่พอ ยังจะมาทำร้ายข้าเป็นครั้งที่สอง เจ้าเห็นกู่เฉินผู้นี้เป็นตัวอะไร?"

รังสีอำมหิตอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ร่างบางของกู้ฉิงเอ๋อร์สั่นสะท้าน "คุณชายเฉิน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายท่าน มันเป็นอุบัติเหตุ อุบัติเหตุจริงๆ..."

"ครั้งแรกคืออุบัติเหตุ แต่ครั้งที่สองไม่ใช่แล้ว!"

กู่เฉินส่ายหน้า จิตสังหารบนคมดาบพุ่งสูงถึงขีดสุด ราวกับว่าเขาพร้อมจะลงมือในวินาทีถัดไป

ตุบ...

กู้ฉิงเอ๋อร์ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวคุกเข่าลงกับพื้นทันที ครั้งนี้ภายใต้เงามัจจุราชนางกลัวจับใจจริงๆ

ใบหน้างดงามที่บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดจ้องมองกู่เฉินด้วยความสั่นกลัว "คุณชายเฉิน อย่าฆ่าข้า ได้โปรดอย่าฆ่าข้า ท่านให้ข้าทำอะไรข้าก็ยอม!"

"คุณชายเฉินชอบเล่นสนุกกับผู้หญิงไม่ใช่หรือ ท่านดูข้าสิ ข้าพอจะใช้ได้ไหม..."

ไม่ทันที่กู่เฉินจะได้พูดอะไร กู้ฉิงเอ๋อร์ก็ลนลานฉีกทึ้งเสื้อผ้าของตัวเอง

ผิวขาวเนียนละเอียดเผยให้กู่เฉินเห็นเต็มสองตา "คุณชายเฉินข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านได้ นานแค่ไหนก็ได้ ขอเพียงท่านไม่ฆ่าข้า..."

ฉึก!

ยังพูดไม่ทันจบความเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นปราดมาจากลำคอ นางเบิกตากว้างจ้องมองกู่เฉินเขม็ง "เจ้าไม่ใช่โจรบ้ากามหรอกหรือ ทำไม... หรือว่า... หรือว่าเจ้าชอบเล่นกับศพ... ไอ้โรคจิต..."

เมื่อคำพูดสองคำสุดท้ายสิ้นสุดลง

ปัง!

ร่างของนางก็ร่วงลงกระแทกพื้นสิ้นใจตาย!

"โมโหโว้ย!!"

มองดูศพของกู้ฉิงเอ๋อร์ กู่เฉินแทบจะกระอักเลือด โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั่นทำเอากู่เฉินถึงกับสติแตก

เขาไม่คิดเลยจริงๆว่าชื่อเสียงอันดีงามของเด็กหนุ่มอย่างเขาจะถูกปู้ยี่ปู้ยำจนเละเทะในเมืองหลินซานถึงเพียงนี้!

"ไอ้กู่เต้าเทียน นังกู่ยวี่เอ๋อร์สารเลวเอ๊ย!!"

เขากัดฟันด่าทอ เดิมทีไม่อยากจะสนใจศพของกู้ฉิงเอ๋อร์แล้ว แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปล้วงค้น

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะลวนลามศพหรอกนะ

แต่เขาต้องการค้นของในตัวนางต่างหาก!

ยาบำรุงวิญญาณระดับสี่สามขวด ยาสมานแผลระดับสี่หนึ่งขวด ดาบระดับมนุษย์ขั้นแปดหนึ่งเล่ม และตั๋วเงินอีกราวๆสามพันตำลึง

"สมแล้วที่เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้!" กู่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ทว่ากู่เฉินหารู้ไม่ว่าพฤติกรรมเมื่อครู่ของเขาถูกหญิงสาวสองคนที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นเข้าเต็มสองตา

"ยี้ คุณหนูดูสิเจ้าคะ คนผู้นั้นโรคจิตยิ่งนัก ถึงกับถอดเสื้อผ้าศพแล้วลูบคลำไปทั่ว น่าขยะแขยงที่สุด!"

"หืม?"

ลั่วเยวี่ยจู๋มองตามนิ้วของซินเอ๋อร์ ใบหน้างดงามของนางฉายแววรังเกียจออกมาทันที นางขมวดคิ้วก่อนจะละสายตากลับมา "ไม่เกี่ยวกับเรา อย่าแส่หาเรื่องเลย เดี๋ยวจะกลายเป็นชักศึกเข้าบ้านเปล่าๆ!"

พวกนางไม่ได้มาที่นี่เพื่อเที่ยวเล่นเสียหน่อย

"อื้อ ก็ได้เจ้าค่ะ!"

สาวใช้พยักหน้าเดินตามลั่วเยวี่ยจู๋ไป ก่อนไปนางยังไม่วายถ่มน้ำลายใส่กู่เฉินที่กำลังค้นตัวศพอย่างเมามัน "ไอ้โรคจิตเอ๊ย!"

"คุณหนู ข่าวเรื่องเหมืองแร่เพลิงแน่ใจแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?"

"น่าจะไม่มีปัญหา ดูจากตำแหน่งแล้วน่าจะอยู่แถวๆนี้ รีบไปกันเถอะ ต้องหาตำแหน่งที่แน่นอนให้ได้ก่อนค่ำ!"

"เจ้าค่ะ คุณหนู"

...

"หืม นี่มันอะไรกัน?"

หลังจากเก็บของเสร็จเตรียมจะลุกขึ้น จู่ๆแผนที่แผ่นหนึ่งก็หล่นลงมาตรงหน้ากู่เฉิน

"แผนที่งั้นหรือ?"

พินิจดูสักพักก็พบว่ามันคือแผนที่ของบริเวณนี้ แถมยังมีวงกลมสีแดงทำเครื่องหมายไว้ด้วย ไม่รู้ว่าเป็นสถานที่ใด

"หรือว่านี่จะเป็นเหมืองแร่ที่คนของจวนเจ้าเมืองตะโกนบอกก่อนหน้านี้?"

ตอนที่คนของจวนเจ้าเมืองไล่ล่าสองพี่น้องตระกูลกู้ กู่เฉินก็ได้ยินแว่วๆมาบ้างแต่ไม่ชัดเจนนัก

แต่คิดดูแล้วก็น่าจะเป็นเช่นนั้น!

หากเป็นเหมืองแร่จริง กู่เฉินคิดว่าเขาสามารถไปดูสักหน่อยได้

เอาแร่หินวิญญาณมาช่วยในการฝึกฝนหรืออาจจะเอาไปขายแลกเงินก็ได้ เพราะการฝึกฝนจำเป็นต้องใช้โอสถจำนวนมาก ไม่มีเงินย่อมไปไม่รอดแน่!

ตู้ม! ตู้ม!!

เสียงระเบิดดังสนั่นสองครั้งซ้อนทำให้กู่เฉินรีบเก็บแผนที่แล้วเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่มีการต่อสู้

ไม่คิดเลยว่าการต่อสู้จะใกล้จบลงแล้ว

กู่หลินไห่และพวกทั้งสี่คนใช้เชือกมัดสัตว์อสูรพันธนาการราชันย์พยัคฆ์เพลิงไว้ แม้ว่าราชันย์พยัคฆ์เพลิงจะแข็งแกร่งเพียงใดแต่เมื่อถูกมัดด้วยเชือกเส้นนี้ก็ไม่อาจดิ้นหลุดได้

อาวุธในมือของทั้งสี่กระหน่ำแทงร่างของมันอย่างบ้าคลั่ง

เสียงคำรามและการดิ้นรนของราชันย์พยัคฆ์เพลิงอ่อนแรงลงเรื่อยๆ บ่งบอกว่ามันบาดเจ็บสาหัสและใกล้ตายเต็มที

"จังหวะนี้แหละ!"

กู่เฉินเล็งจังหวะไว้ ดาบระดับมนุษย์ขั้นหกที่ได้มาจากกู่ชวนพุ่งเป้าไปที่กลางหลังของหนึ่งในนั้นแล้วปล่อยมือทันที

ฟิ้ว!

เสียงแหวกอากาศของดาบดังขึ้น พริบตาเดียวก็พุ่งไปถึงแผ่นหลังของเป้าหมาย

"แย่แล้ว!"

กู่หลินไห่ผู้ดูแลสองแห่งตระกูลกู่ที่มีระดับฝึกตนเบิกนภาขั้นที่แปดสัมผัสได้ถึงอันตราย รีบตะโกนเตือนทันที

คนอื่นๆก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วพากันหันขวับกลับมา

ทว่าความเร็วของดาบนี้รวดเร็วเกินกว่าจะหลบพ้น ดาบทะลุร่างของชายคนนั้นจนขาดใจตายคาที่

"กู่เฉิน!!"

เมื่อเห็นตัวอักษรชวนสลักอยู่บนดาบ กู่หลินไห่ก็จำได้ทันทีว่าเป็นดาบของคุณชายชวน

ทั้งสี่ละทิ้งราชันย์พยัคฆ์เพลิงที่ใกล้ตายแล้วหันขวับพุ่งเข้าใส่โขดหินยักษ์ที่กู่เฉินซ่อนตัวอยู่ทันที

กู่เฉินชักดาบระดับแปดของกู้ฉิงเอ๋อร์ออกมาแล้วพุ่งเข้าปะทะกับทั้งสามคนทันที

กระบวนท่าชักดาบและบั่นเศียรในมือของกู่เฉินถูกใช้งานจนชำนาญถึงขั้นสุดยอด ประกายดาบทุกสายที่ฟาดฟันออกไปล้วนแฝงไปด้วยเสียงแหวกอากาศอันน่าหวาดหวั่น

ทว่าระดับการฝึกตนและพละกำลังของคนทั้งสามนี้แข็งแกร่งนัก

โดยเฉพาะกู่หลินไห่ ในฐานะผู้ดูแลสามของตระกูลกู่ แม้จะอยู่ในระดับเบิกนภาขั้นที่แปดแต่ฝีมือก็จัดอยู่ในระดับแนวหน้า

กู่เฉินจึงไม่สามารถสังหารพวกมันทั้งสามได้ในเวลาอันสั้น

"เคล็ดวิชาดาบจักรพรรดิลี้ลับชั้นที่หนึ่งกระบวนท่าที่สาม ไล่ล่าสายลม!!"

กู่เฉินคำรามในใจ เมื่อดาบตวัดออกไปประกายดาบก็รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาดราวกับจะไล่ล่าสายลม!

อานุภาพอันทรงพลังทำให้สีหน้าของกู่หลินไห่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน "แย่แล้ว ระวัง!!"

ดาบนี้แข็งแกร่งเกินไป!

ปราณดาบที่พุ่งเข้ามาสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับเขา แม้แต่เขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะรับมันไว้ได้

ในใจของเขาแทบจะคำรามลั่น "ตกลงว่ากู่เฉินถูกทำลายวรยุทธ์ไปแล้วจริงๆหรือ หรือว่าท่านผู้นำตระกูลหลอกพวกเรา เป็นไปไม่ได้!"

แต่เขาก็ปฏิเสธความคิดนั้นทันที ผู้นำตระกูลไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น ไอ้เดรัจฉานที่แม้แต่น้องสาวของตัวเองก็ยังไม่เว้น สมควรโดนทำลายวรยุทธ์แล้ว!

"หรือว่ารวบรวมจิตดาราขึ้นมาใหม่ได้?"

จู่ๆกู่หลินไห่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

หากรวบรวมจิตดาราขึ้นมาใหม่ได้ พลังที่สูญเสียไปจะสามารถฟื้นฟูได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ นี่ไม่อาจใช้คำว่าอัจฉริยะมาบรรยายได้แล้ว ต้องเรียกว่าสัตว์ประหลาดชัดๆ!

พรึ่บ...

ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมพร้อมรับมือกับดาบของกู่เฉินอย่างเต็มกำลัง ประกายดาบนั้นกลับแตกสลายกลางอากาศเสียอย่างนั้น

"เอ๋? ฮ่าฮ่าฮ่า!"

กู่หลินไห่เห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่น "ที่แท้ก็แค่ฝืนทำ เกือบถูกเจ้าหลอกเอาแล้ว!"

ดาบนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะพลังและระดับการฝึกตนของกู่เฉินไม่เพียงพอ จึงทำให้ฝืนใช้ออกมาจนเกิดผลลัพธ์เช่นนี้

กู่หลินไห่แค่นเสียงเย็น "กู่เฉิน เลิกดิ้นรนเสียเถอะ เปล่าประโยชน์!"

"งั้นหรือ?"

กู่เฉินไม่สนใจ คำรามในใจอีกครั้ง "ไล่ล่าสายลม!"

ประกายดาบปรากฏขึ้นอีกครั้งและแตกสลายกลางอากาศเช่นเดิม

สิ่งนี้ทำให้กู่หลินไห่และพวกทั้งสามคนคลายความระมัดระวังลงพุ่งเข้าสังหารกู่เฉินทันที

ฉึก!

ดาบในมือของหนึ่งในนั้นกำลังจะแทงทะลุหัวใจของกู่เฉิน กู่เฉินก็เบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว คมดาบกรีดผ่านท่อนแขนของกู่เฉินทิ้งรอยเลือดทางยาวไว้

กู่เฉินอาศัยจังหวะนี้ตวัดดาบบั่นเศียรอย่างรวดเร็ว หัวของชายคนนั้นหลุดกลิ้งหล่นลงกับพื้น

พร้อมกันนั้นนิ้วมือซ้ายของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นดาบพุ่งทะลวงเข้าใส่หัวใจของชายอีกคน

ชายทั้งสองคนตายตกตามกันไปในพริบตา

"กู่เฉิน เจ้า!!"

เมื่อเห็นคนทั้งสองตายไปต่อหน้าต่อตา กู่หลินไห่ก็โกรธจนแทบคลั่ง

เขาไม่คิดเลยว่ากู่เฉินจะเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ ยอมใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ยอมเจ็บตัวเพื่อลดความระมัดระวังของศัตรู แล้วฉวยโอกาสสังหารทั้งสองคนในคราวเดียว!

ไม่ใช่แค่เจ้าเล่ห์ แต่ยังเหี้ยมโหด!

เหี้ยมโหดกับตัวเอง และเหี้ยมโหดกับศัตรูยิ่งกว่า!

"สิบหยด!"

กู่เฉินสัมผัสได้ทันทีว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก่อกำเนิดในจุดตันเถียนของเขารวบรวมหยาดวิญญาณได้ถึงสิบหยดในคราวเดียว!

"ดูเหมือนว่าการบาดเจ็บและความเป็นความตาย จะเป็นวิธีรวบรวมหยาดวิญญาณที่เร็วที่สุดจริงๆด้วย!"

กู่เฉินรู้ดีแก่ใจ

แต่เขาไม่ได้เป็นพวกชอบทรมานตัวเอง เขาจะไม่ยอมตายโง่ๆเพื่อจงใจทำให้ตัวเองบาดเจ็บหรอกนะ

จบแล้ว