บทที่ 18 - ความน่ารักที่แสนสยดสยอง

บทที่ 18 - ความน่ารักที่แสนสยดสยอง

ลินน์ยืนถลึงตามองค้าง เหงื่อกาฬไหลซึมจนเสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปหมด

แต่ไม่ว่าจะยังไง ในเมื่อตั้งใจมาหาหมอ นั่นก็หมายความว่าชีวิตของเขายังปลอดภัยไปได้อีกสักพัก ลินน์หางตากระตุกยิกๆ ขณะที่หยิบหน้ากากขึ้นมาสวม เขาจ้องมองไปยังปากมหึมาสีแดงฉานที่มีฟันแหลมคมเปื้อนเลือดเนื้อเรียงรายอยู่ข้างใน

"วางใจได้เลยครับ รักษาหายแน่นอน อาการปวดฟันเป็นแค่ปัญหาเล็กน้อยเท่านั้นเอง! ไม่ทราบว่าซี่ไหนที่ปวดครับ?" ลินน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม

"ฟันกรามซี่ใน..." เสียงของทารกยักษ์ดังสะท้อนออกมา

ลินน์พยายามชะโงกหน้ามองเข้าไปในปากกว้างนั่น แต่เพราะมันอยู่ลึกเกินไปแถมยังมีแสงสว่างไม่เพียงพอ ทำให้เขามองไม่เห็นอะไรเลย ลินน์กัดฟันตัดสินใจทำเรื่องที่บ้าบิ่นที่สุด

"คุณลูกค้าช่วยอ้าปากกว้างกว่านี้หน่อยครับ ผมจะเข้าไปตรวจดูอาการเดี๋ยวนี้"

"อ้าม..." หัวทารกยักษ์อ้าปากกว้างขึ้นกว่าเดิม

ติ๊ง! คุณเปิดใช้งานภารกิจ: รักษาอาการปวดฟัน

รางวัล: รางวัลพิเศษ x1 ความรู้สึกดีของ ??? +50 เหรียญหัวกะโหลก +1000

บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญสิ้น

ลินน์ยืนอึ้ง... ก็นั่นแหละ สูญสิ้น ของจริง! เพราะถ้าเขารักษาไม่ได้ เขาก็คงโดนเขมือบลงท้องไปแล้ว จะเหลืออะไรให้ลงโทษอีกล่ะ! ลินน์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ในสถานการณ์แบบนี้ มีแต่ต้องสู้ตายเท่านั้นแหละ ทำใจดีสู้เสือไว้ลินน์! คิดซะว่ามันเป็นแค่เด็กน้อยธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น! นายทำได้อยู่แล้ว!

ลินน์ค่อยๆ ตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปบนปากของทารกยักษ์ เขาโดดลงไปยืนบนลิ้นที่แฉะชื้น พยายามกลั้นใจทนกลิ่นเหม็นเน่าแล้วมุ่งหน้าเดินลึกเข้าไปข้างในทางฟันกราม ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ กลิ่นนั่นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"แสงไม่พอ มองไม่เห็นเลยครับ!" ลินน์ตะโกนบอก

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ที่น่าขนพองสยองเกล้าก็เกิดขึ้น หนวดเส้นหนึ่งค่อยๆ เลื้อยขึ้นไปบนส่วนหัวของทารกยักษ์ จากนั้นลินน์ก็ได้เห็นว่าหนวดเส้นนั้นพันรอบดวงตาข้างหนึ่งของทารกยักษ์เอาไว้ แล้วยัดลูกตาข้างนั้นลอดผ่านช่องปากเข้ามาด้านในเพื่อส่องแสงให้เขา

พริบตานั้น... แสงสีขาวซีดจากดวงตาโชติช่วงสว่างไสวไปทั่วช่องปาก ลินน์ถึงกับเหงื่อตกพลั่ก "ชัดแจ๋วเลยครับ!" เขาตะโกนลั่น

เขาไม่ยอมเสียเวลา รีบหันไปสำรวจทางฟันกรามด้านในทันที และที่นั่นเขาสังเกตเห็นซากอาหารมากมายที่ติดอยู่ตามซอกฟัน ทั้งแขนขาที่ขาดวิ่น หัวกะโหลกที่แตกละเอียด เครื่องในและเศษเนื้อเน่าๆ มันเป็นภาพที่สยดสยองจนแทบจะทนดูไม่ได้

เห็นชัดเลยว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้กินอะไรมาเยอะขนาดไหน

ค่าสติ -1

ค่าสติ -1

ลินน์พยายามข่มความกลัวแล้วสำรวจอย่างละเอียด และในพริบตาต่อมา สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับ หอกศักดิ์สิทธิ์ เล่มหนึ่งที่ปักคาอยู่ที่ฟันกรามซี่ในสุด

หอกศักดิ์สิทธิ์ (ชำรุด)

คุณภาพ: ตำนาน

คำอธิบาย: หอกที่พลัดหลงมาจากโลกนิรนามสู่โลกมืด ภายในบรรจุคำอวยพรศักดิ์สิทธิ์ มีพลังในการชำระล้างและสะกดข่มวิญญาณร้าย สิ่งลี้ลับ และปีศาจได้อย่างรุนแรง

ลินน์เริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว ดูท่าว่าต้นเหตุของอาการปวดฟันครั้งนี้คือสิ่งนี้นี่เอง แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ามันจะเป็นอาวุธจากโลกเบื้องบนที่มีคุณสมบัติแบบเดียวกับปืนลูกโม่ของออคาลอส

แถมยังมีคุณสมบัติศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย หรือว่าหอกเล่มนี้จะเป็นตัวที่สร้างความเจ็บปวดอย่างรุนแรงให้กับสัตว์ประหลาดระดับรากเหง้าตนนี้กันแน่? ลินน์ทำสีหน้าลังเล เขาค่อยๆ เดินเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วเขาก็เห็นว่าที่ปลายหอกเล่มนั้นยังมีมือเน่าๆ ที่ชุ่มไปด้วยเมือกเหนียวติดคาอยู่หนึ่งข้าง

เห็นได้ชัดเลยว่าเจ้าของหอกเล่มนี้คงจะถูกงับกินเข้าไปทั้งตัว ส่วนร่างกายที่เหลือคงโดนย่อยไปหมดแล้ว แต่ตัวอาวุธกลับปักแน่นคาซอกฟันจนเอาไม่ออก

"คุณลูกค้าครับ! เจอต้นเหตุที่ทำให้ปวดฟันแล้ว!" ลินน์ตะโกนบอก

เสียงเล็กแหลมที่แสนสยดสยองดังขึ้นตอบกลับมา "ดึงออกมา... ดึงไม่ออก... กินซะเลย..."

ลินน์พยายามควบคุมสติให้มั่นคง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นซากอวัยวะที่ขาดวิ่นกองพะเนินอยู่รอบๆ ฟันกรามซี่นั้น

เศษหนวดของนักเดินสายรักษาเนตรอสูร x1

ท่อนแขนของหมอผีวิญญาณร้าย x1

ลูกตาของหมอเถื่อนจากขุมนรก x1

หัวใจของลินน์เต้นรัวเหมือนกลองรบ ให้ตายเถอะ... เห็นชัดๆ เลยว่าเขาไม่ใช่หมอคนแรกที่โดนเรียกมาใช้บริการ ก่อนจะมาถึงที่นี่ เจ้าเด็กยักษ์นี่คงไปเยือนหมอมาหลายคนแล้วแน่ๆ และดูจากสภาพแล้ว คนไข้รายนี้อารมณ์ร้อนไม่ใช่เล่น บอกว่าจะกิน ก็คือกินจริงๆ!

แต่ลินน์ก็สังเกตเห็นจุดร่วมบางอย่างของบรรดาหมอเหล่านั้น... พวกเขาล้วนเป็นอมนุษย์จากโลกมืดทั้งสิ้น และหอกศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้ย่อมมีพลังกดข่มพวกอมนุษย์อย่างรุนแรง นั่นคือสาเหตุที่พวกหมอเหล่านั้นดึงมันไม่ออก! แต่ลินน์นั้นแตกต่างออกไป เขาเป็นมนุษย์ พลังศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีผลกดข่มต่อตัวเขา บางทีนี่อาจจะเป็นข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาก็ได้

ลินน์สูดลมหายใจเรียกความมั่นใจก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าฟันกรามที่ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง เขาขยับข้อมือเตรียมพร้อมแล้วยื่นมือออกไปกำด้ามหอกไว้แน่น

วิ้ง... หอกเล่มนั้นเปล่งแสงสลัวๆ ออกมาเพียงวูบเดียวแล้วก็ดับไป ไม่มีแรงดีดกลับ! เป็นอย่างที่เขาคาดไว้จริงๆ!

ลินน์เริ่มมีกำลังใจขึ้นมา "ผมจะเริ่มดึงแล้วนะครับ!" ลินน์ตะโกนบอก จากนั้นเขาก็ออกแรงที่มีทั้งหมดดึงหอกอย่างสุดกำลัง เขากำด้ามหอกไว้แน่นแล้วใช้เท้าถีบเข้าที่ฟันกรามเพื่อช่วยส่งแรง

เขาใส่พลังไปทั้งหมดที่เขามี เพราะตอนนี้ชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับว่าเขาจะถอนหนามชิ้นนี้ออกมาได้สำเร็จหรือไม่! ถ้าถอนออกได้ ทุกอย่างก็จบสวย! แต่ถ้าถอนไม่ได้... เขาก็คงได้ไปนอนรวมร่างกับเพื่อนร่วมอาชีพในกระเพาะของไอ้เด็กยักษ์นี่แน่นอน!

ครืด... ครืด... "เริ่มหลวม... แล้ว!"

ลูกตาที่คอยส่องแสงให้ลินน์แสดงท่าทางดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นว่ามีความหวัง ลินน์ยิ่งออกแรงดึงด้ามหอกรัวๆ พร้อมกับกัดฟันกรอดอย่างสุดชีวิต แต่แรงของเขามันช่างน้อยนิดนัก หลังจากที่มันหลวมขึ้นมาหน่อยหนึ่ง การจะกระชากมันออกมาให้หลุดนั้นกลับกลายเป็นเรื่องที่ยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ

"ช่วยกันหน่อยสิ! มาช่วยกันดึงหน่อย!" ลินน์กัดฟันตะโกนเรียกพวกหนวดที่ออกันอยู่ตรงปากของเด็กยักษ์ที่กำลังมุงดูอยู่อย่างสนุกสนาน

เงียบไปอึดใจหนึ่ง พวกหนวดเหล่านั้นก็พุ่งพรวดเข้ามาทันที มันเลื้อยพันรอบเอวของลินน์แล้วต่อกันเป็นทอดๆ เตรียมจะช่วยกันออกแรงดึง ทว่านอกจากจะรัดเอวลินน์จนเกือบจะขาดเลือดตายแล้ว ความคืบหน้าในการดึงหอกก็ยังเป็นไปอย่างเชื่องช้า

ลินน์เริ่มโมโห "หยุดก่อน! ฟังคำสั่งผมนะ ผมจะนับหนึ่งสองสาม แล้วทุกคนออกแรงพร้อมกัน เข้าใจไหม?"

"เข้าใจ... แล้ว..."

ลินน์สูดลมหายใจลึกๆ เขากำหอกไว้แน่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจัง

"หนึ่ง! สอง! สาม! ดึง!" ลินน์คำรามเสียงลั่น

พริบตานั้น ทั้งลินน์และบรรดาหนวดนับสิบก็ออกแรงดึงพร้อมกันสุดกำลัง

"ฮึบ! หนึ่ง สอง สาม! ดึง!"

โพล๊ะ! ด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล ในที่สุดหอกศักดิ์สิทธิ์เล่มนั้นก็หลุดออกจากซอกฟัน มันกระเด็นพุ่งออกจากปากแล้วหล่นกระแทกพื้นหน้าร้านเสียงดังสนั่น

"สำเร็จแล้ว!" ลินน์ยืนหอบหายใจพลางจ้องมองหอกเล่มนั้น นั่นหมายความว่า... ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องตายแล้วใช่ไหม?

ความรู้สึกดีของ ??? ที่มีต่อคุณ +20

"แต่... ยัง... เจ็บอยู่..." หัวทารกยักษ์ที่ยังอ้าปากค้างอยู่นั้นลดระดับดวงตาข้างหนึ่งลงมา แสงสว่างส่องมายังร่างของลินน์ราวกับเขากำลังยืนอยู่ใต้สปอร์ตไลท์

ลินน์ชะงักแล้วมองกลับเข้าไปด้านใน เขาเห็นรูโหว่ขนาดใหญ่บนฟันกรามที่เกิดจากการถอนหอกออกไป และในวินาทีนั้นเอง... เลือดสีแดงฉานเริ่มพุ่งกระฉูดออกมาจากรูกลมๆ นั่นราวกับน้ำพุ

"รอเดี๋ยวครับ!" ลินน์ไม่รอช้า เขาส่งยิ้มแห้งๆ ให้แล้วรีบพุ่งตัวกลับเข้าไปในร้านทันที เขาเปิดตู้รื้อของจนเจอขวดยาชาและยาห้ามเลือดจำนวนมหาศาล

ในเมื่อเอาสิ่งแปลกปลอมออกมาได้แล้ว ขั้นตอนที่เหลือก็ง่ายนิดเดียว และถ้าหากมองข้ามรูปลักษณ์ที่น่าสยดสยองของสัตว์ประหลาดตัวนี้ไป จริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้ต่างจากลูกค้าคนอื่นๆ ของเขาเท่าไหร่นักหรอก

เขาวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว "เลือดออกเป็นเรื่องปกติครับ แต่ถ้าจะให้หายขาด ต้องรักษากันต่ออีกหน่อย! อ้าปากไว้เหมือนเดิมนะครับ อย่านิ่ง"

ในเมื่อรู้สาเหตุและกำจัดต้นตอของอาการปวดฟันออกไปได้แล้ว งานที่เหลือก็เป็นเรื่องกล้วยๆ เพราะนี่คืออาณาเขตความเชี่ยวชาญของเขาโดยเฉพาะ!

ลินน์ทำสีหน้าจริงจังแล้วรีบปีนกลับเข้าไปในปากทารกยักษ์อีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังฟันกรามที่เลือดยังพุ่งไม่หยุด ครั้งนี้เขาเริ่มคุ้นชินมากขึ้น รูโหว่นั่นแม้จะมีขนาดเท่ากำปั้น แต่ดูเหมือนมันจะลึกเข้าไปถึงรากฟัน เมื่อครู่เขาไม่ได้สังเกตให้ดี แต่ตอนนี้เขามองเห็นชัดเจนว่าภายในฟันซี่นี้ถูกพลังศักดิ์สิทธิ์กัดกร่อนไปไม่น้อย แถมยังมีแสงสว่างสลัวๆ หลงเหลืออยู่ข้างใน

เห็นได้ชัดเลยว่า ไอ้พลังศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลืออยู่แหละที่เป็นตัวการสร้างความเจ็บปวดให้กับสัตว์ประหลาดตัวนี้อย่างต่อเนื่อง แต่ปัญหาคือเลือดมันพุ่งออกมาแรงเกินไป การจะกรอกยาห้ามเลือดและยาชาลงไปในรากฟันนั้นมันทำได้ลำบากมาก

ลินน์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับดวงตาที่ตามเข้ามาดูอาการใกล้ๆ และหนวดสีแดงเส้นหนึ่งที่อยู่ข้างๆ มัน ผิวพรรณมันดูนวลเนียน... แถมดูไปดูมา ก็น่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย

หมับ! ลินน์คว้าหนวดเส้นนั้นไว้ทันควัน "คุณลูกค้าครับ หนวดเส้นนี้คุณยังต้องใช้อยู่ไหมครับ? ผมต้องใช้มันมาช่วยดับปวดให้คุณน่ะ!"

"เอ๊ะ..."

ฉับ! ลินน์สะบัดมีดตัดหนวดที่แสนน่ารักเส้นนั้นขาดสะบั้นทันที

หัวทารกยักษ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ!

[จบแล้ว]