บทที่ 15 - ปืนลูกโม่ที่เกิดมาเพื่อโชว์เหนือ

บทที่ 15 - ปืนลูกโม่ที่เกิดมาเพื่อโชว์เหนือ

นักล่าปีศาจถึงกับสำลักคำพูด

นี่แกเคยผ่าคลอดให้คนแค่ครั้งเดียว แต่กล้าดียังไงมาขูดกระดูกรักษาแผลให้ฉันเนี่ยนะ!

เขาอยากจะจับเจ้าเด็กนี่มาสับเป็นชิ้นๆ แล้วกลืนลงท้องไปให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ

แต่สุดท้ายเขาก็จำต้องข่มใจเอาไว้

เพราะความจริงก็คือ... แม้กระบวนการจะน่าขนพองสยองเกล้าขนาดไหน แต่เจ้าหมอนี่ก็รักษาแผลของเขาจนหายดีจริงๆ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดอารมณ์บ้าคลั่งที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอก

เขาปล่อยตัวลินน์ลงพื้น

สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ดวงตาของลินน์พลางกัดฟันเอ่ยเสียงพร่า

"จำใส่หัวแกไว้ให้ดีนะ ถ้าฉันได้ยินข่าวลือเรื่องที่ฉันสลบเหมือดอยู่ที่นี่หลุดออกไปข้างนอกแม้แต่นิดเดียว แกก็น่าจะรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง... เข้าใจไหม?"

ระดับวิกฤต 99%

ลินน์ตาโตพยักหน้าหงึกๆ ราวกับตุ๊กตาหน้ารถ

"วางใจได้เลยครับ ความลับของลูกค้าก็คือชีวิตของพวกเรา!"

ระดับวิกฤต 10%

นักล่าปีศาจถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบหมวกขึ้นมาสวม เขาล้วงกระเป๋าเงินออกมาจากอกเสื้อแล้วเอ่ยถามเสียงเข้ม

"ค่าผ่าตัดเท่าไหร่ว่ามา"

ให้ตายยังไงเขาก็จะไม่มีวันเหยียบเข้ามาในร้านนรกนี่อีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!

มันเปลืองพลังชีวิตเกินไป!

ลินน์รีบส่ายหน้าทันทีพร้อมกับส่งยิ้มพิมพ์ใจพลางพนมมือขึ้น

"ไม่ต้องจ่ายหรอกครับ การผ่าตัดครั้งนี้ถือว่าคนเผ่าพันธุ์เดียวกันเลี้ยงก็แล้วกัน ขอแค่ภายภาคหน้าคุณลูกค้าแวะเวียนมาอุดหนุนร้านเล็กๆ แห่งนี้บ่อยๆ ก็พอแล้วครับ"

ติ๊ง! คุณทำภารกิจสำเร็จ คุณได้รับเหรียญหัวกะโหลก x500

อุดหนุนบ้านแกสิ!

นักล่าปีศาจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาถือปืนนิ่งหลับตาลงแล้วเอ่ยว่า

"อย่าคิดว่าการมาประจบฉันแบบนี้จะทำให้ฉันลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ ต่อให้แกจะเป็นคนเผ่าพันธุ์เดียวกันก็เถอะ"

เขามองออกตั้งแต่วันแรกว่าลินน์คิดจะเกาะขาเขาเพื่อหาที่พึ่ง

แต่เขาเป็นพวกชอบฉายเดี่ยว

และเขาก็ไม่อยากจะพกเด็กที่เห็นหน้าทีไรก็นึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวครั้งนี้ไปไหนมาไหนด้วยเด็ดขาด

เขาปรายตามองลินน์ครู่หนึ่ง

จัดแจงเสื้อผ้าและหมวกให้เข้าที่ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

"ฉันขอเตือนแกไว้อย่างหนึ่งนะ อย่าอยู่ที่นี่นานนักเลย สิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์เราถ้าไม่มีวิชาเอาตัวรอดดีๆ สักวันคงไม่พ้นต้องกลายเป็นอาหารในปากของพวกสัตว์ประหลาดเข้าสักวัน"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลินน์ก็รู้ทันทีว่าโอกาสมาถึงแล้ว

แม้นักล่าปีศาจคนนี้จะทำท่าเหมือนอยากเป่าหัวเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ก็พอมองออกว่าสำหรับคนเผ่าพันธุ์เดียวกันแล้วเขายังมีความเมตตาอยู่บ้าง

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ลั่นไกสังหารลินน์จริงๆ

ลินน์รีบเอ่ยถามทันที "แล้วผมจะออกจากโลกใบนี้ได้ยังไงครับ? บอกตามตรงเลยนะ ผมพลัดหลงเข้ามาในโลกใบนี้โดยไม่ตั้งใจ นอกจากร้านเล็กๆ แห่งนี้แล้ว ผมก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลยสักนิด"

นักล่าปีศาจจัดแต่งเส้นผมสีดำเงางามของตัวเองพลางแค่นหัวเราะเย็นชา

"เหอะ แกนี่มันโชคดีจริงๆ มีคนมากมายจากหลายโลกที่พลัดหลงเข้ามาที่นี่ แต่ส่วนใหญ่ล้วนจบลงด้วยการเป็นอาหารว่างของพวกสัตว์ประหลาดทั้งนั้น"

"ฉันบอกแกได้แค่ว่า ที่นี่คือชั้นล่างสุดของเมืองแห่งบาป ถ้าแกอยากจะออกไปจากโลกนี้ นอกจากความตายแล้ว ทางเดียวที่ทำได้คือต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งพอ มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอดออกไปจากที่นี่ได้แม้เพียงริบหรี่"

เขาควงปืนลูกโม่ในมือหนึ่งรอบก่อนจะใช้ปากกระบอกปืนดันปีกหมวกขึ้นเล็กน้อยอย่างเท่

ลินน์ได้แต่ยืนนิ่ง... โอเค... พูดเหมือนไม่ได้พูด

แต่สุดท้ายเขาก็ได้เบาะแสสำคัญมาจนได้ ซอยวิญญาณพเนจรที่เขาอยู่นั้น เป็นเพียงพื้นที่หนึ่งในชั้นล่างสุดของสถานที่ที่เรียกว่า "เมืองแห่งบาป" เท่านั้น

ลินน์พึมพำกับตัวเอง "งั้นผมก็ต้องติดอยู่ในที่เฮงซวยนี่ไปตลอดชีวิตเลยเหรอครับเนี่ย? ทุกครั้งที่เห็นพวกสัตว์ประหลาดพวกนั้น ผมกลัวจนแทบฉี่ราดเลยนะ..."

กลัวบ้านแกสิ!

นักล่าปีศาจกัดฟันกรอด หางตากระตุกยิกๆ ถ้าดูจากวิธีการรักษาอันแสนบ้าคลั่งของแกเมื่อกี้ ต้องเป็นพวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นมากกว่าที่ต้องกลัวแกจนตัวสั่น!

เขาปรายตามองลินน์อย่างเฉยชาแล้วเอ่ยว่า

"เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว ฉันเป็นคนยึดถือการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม ในเมื่อแกช่วยรักษาแผลให้ฉันจนหาย ฉันก็ไม่คิดจะเอาเปรียบแกหรอก ถ้าแกไม่เอาเหรียญ งั้นก็ลองดูที่ตัวฉันสิว่ามีอะไรมีค่าพอจะแลกเปลี่ยนได้บ้าง อยากได้อะไรก็หยิบไปได้เลย"

เขาอ้าแขนออกกว้าง แสดงความใจถึงตามแบบฉับนักล่าปีศาจ

สายตาของลินน์จับจ้องไปที่ปืนลูกโม่โลหะสีนวลสองกระบอกที่เหน็บอยู่ข้างเอวของนักล่าปีศาจทันที

ปืนลูกโม่นักล่า (คำสาป): ปืนลูกโม่นักล่าสีนวล

คุณภาพ: ตำนาน

ความจุ: กระสุนล่าปีศาจ 6 นัด (เติมอัตโนมัติ)

คำอธิบาย: หนึ่งในปืนคู่กายที่นักล่าปีศาจออคาลอสนำติดตัวมาจากโลกเบื้องบน สามารถสร้างความเสียหายมหาศาลต่อวิญญาณร้าย แวมไพร์ ปีศาจ มนุษย์ประหลาด และสิ่งลี้ลับต่างๆ

หมับ!

ลินน์คว้าปืนกระบอกหนึ่งเอาไว้ทันที

หมับ!

ทว่านักล่าปีศาจกลับคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ได้ทันควันเช่นกัน บรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในความเงียบงันที่น่ากระอักกระอ่วน

นักล่าปีศาจเลิกคิ้วขึ้นพลางแค่นยิ้มเย็น "ตาถึงเหมือนกันนี่หว่า เลือกของที่แพงที่สุดในตัวฉันไปเลยนะ!"

"ผมว่าปืนสองกระบอกนี้มันเท่มากเลยครับ" ลินน์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นักล่าปีศาจแค่นยิ้ม "มันก็ต้องเท่อยู่แล้วสิ แกดูด้วยว่ามันเป็นปืนของใคร คนอย่างฉันจะพกของขี้เหร่ได้ยังไง?"

"คุณใช้ปืนสองกระบอกนี้ล่าพวกสัตว์ประหลาดบ่อยไหมครับ?"

"เปล่าเลย ฉันไม่เคยใช้พวกมันฆ่าสัตว์ประหลาดเลยแม้แต่ตัวเดียว" นักล่าปีศาจตอบเสียงเรียบ

"ทำไมล่ะครับ?"

นิ้วของนักล่าปีศาจขยับเพียงเล็กน้อย ปืนลูกโม่ทั้งสองกระบอกก็ควงสว่านอยู่ในมืออย่างรวดเร็วก่อนที่ปากกระบอกปืนดำมืดทั้งสองจะเล็งตรงมาที่หัวของลินน์ในพริบตา

ลินน์ยืนนิ่งสนิท...

สีหน้าของนักล่าปีศาจดูไร้อารมณ์ก่อนที่เขาจะลั่นไก

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องสิบสองนัด กระสุนสิบสองนัดพุ่งทะยานออกจากลำกล้องทันที

ลินน์ยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น ที่ผนังด้านหลังของเขาปรากฏรอยกระสุนที่ยิงเจาะเรียงกันเป็นรูปร่างล้อมรอบหัวของเขาอย่างพอดิบพอดี

"เอ่อ..."

นักล่าปีศาจเป่าควันปืนที่ลอยออกมาจากปากกระบอกเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "แม้มันจะเท่ระเบิดขนาดไหน แต่ปืนสองกระบอกนี้ก็มีข้อเสียที่ร้ายแรงอยู่อย่างหนึ่ง เมื่อกี้แกก็น่าจะเห็นแล้ว"

ลินน์พึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอย "ยิง... ยิงล้อมตัวเหรอครับ?"

นักล่าปีศาจแค่นยิ้ม "ยิงล้อมตัวงั้นเหรอ? เป็นคำนิยามที่เห็นภาพดีนะ จะพูดให้ถูกก็คือปืนสองกระบอกนี้เคยต้องคำสาป แกเข้าใจง่ายๆ ว่าไม่ว่าแกจะเล็งจากมุมไหน กระสุนของแกก็ไม่มีวันโดนเป้าหมายเด็ดขาด เพราะฉะนั้น..."

เขาเก็บปืนเข้าซองอย่างสงบ "ปกติแล้วนอกจากจะเอาไว้ใช้โชว์เหนือแล้ว มันก็มีประโยชน์แค่เอาไว้โชว์เหนือนั่นแหละ"

ความเงียบปกคลุมไปชั่วอึดใจ ลินน์เอ่ยเสียงอ่อย "งั้นผมไม่เอาแล้วก็ได้ครับ..."

เขากลับตัวเตรียมจะเดินหนี ทว่า...

ปัง ปัง ปัง ปัง!

กระสุนพุ่งเจาะลงที่พื้นแทบเท้าของลินน์จนเขาต้องกระโดดตัวลอยไปแปะอยู่ข้างกำแพงด้วยความหวาดเสียว

นักล่าปีศาจถือปืนที่ยังมีควันกรุ่นพลางเอ่ยเรียบๆ "ในเมื่อแกเลือกแล้ว ก็ไม่มีสิทธิ์จะบอกว่าไม่เอา ฉันเป็นคนยึดถือความสัตย์จริงและการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมที่สุด ถ้าแกไม่เอา ก็แสดงว่าแกดูหมิ่นฉัน เพราะฉะนั้นตอนนี้จะให้โอกาสแกเลือกอีกครั้ง... จะเอาหรือไม่เอา?"

ลินน์ถลึงตาตอบ "เอาครับ!"

มุมปากที่เต็มไปด้วยไรหนวดของนักล่าปีศาจยกขึ้นเล็กน้อย เขาควงปืนโชว์อีกหนึ่งรอบก่อนจะกระแทกปืนลงบนเตียงผ่าตัด

"สมกับที่เป็นคนเผ่าพันธุ์เดียวกันจริงๆ ใจถึงดีมาก! ถ้าไม่ใช่เพราะคำสาปทำให้ฉันทิ้งปืนพวกนี้ไปเองไม่ได้ล่ะก็ ฉันโยนทิ้งไปนานแล้วล่ะ ตอนนี้แกยอมมารับช่วงต่อจากฉัน ฉันล่ะรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ"

ลินน์หน้าถอดสี "หมายความว่ายังไงครับ?"

นักล่าปีศาจยิ้มละไม "เพราะคำสาปนั่นแหละ ทำให้ฉันทิ้งปืนพวกนี้ไม่ได้ ทางเดียวที่จะสลัดมันพ้นคือต้องมีคนเผ่าพันธุ์เดียวกันแสดงความต้องการอยากได้มันอย่างรุนแรง และผ่านกระบวนการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมถึงจะส่งมอบให้ได้ แต่แกก็รู้นี่นาว่าในที่เฮงซวยนี่มนุษย์มันหายากขนาดไหน การจะหาคนมาเซ้งปืนต่อน่ะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

ความรู้สึกดีของนักล่าปีศาจ +20

ความรู้สึกดีบ้าอะไรกัน เพิ่มขึ้นมาเฉยเลยนะ!

ลินน์กัดฟันกรอดด้วยความโมโห

นักล่าปีศาจกดหมวกของตัวเองลงแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางห้องโถงพลางเอ่ยทิ้งท้ายช้าๆ "ในเมื่อแกช่วยฉันไว้มากขนาดนี้ ฉันจะบอกข่าวอะไรแกให้สักหน่อยก็แล้วกัน คืนนี้ไม่ว่าแกจะได้ยินเสียงอะไรจากข้างนอก อย่าคิดจะเสนอหน้าออกไปดู และห้ามเปิดประตูเด็ดขาด พวกตัวแสบที่แกไม่ควรไปยุ่งด้วยกำลังมุ่งหน้ามาที่ซอยนี้แล้ว..."

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลินน์ก็ชะงักไปทันทีเพราะนั่นเป็นคำเตือนเดียวกับที่อาจารย์ของเขาเคยบอกไว้ไม่มีผิด

ลินน์รีบถามกลับไป "สัตว์ประหลาดตัวไหนกันครับ?"

นักล่าปีศาจแค่นยิ้ม "ฉันว่าแกอย่ารู้จะดีกว่านะ และที่สำคัญ... ถ้าแกมีชีวิตรอดไปจนถึงพรุ่งนี้ได้ ฉันคิดว่าเราคงจะได้พบกันใหม่ ฮิๆ"

พริบตาต่อมา ร่างของนักล่าปีศาจก็เลือนหายไปกลายเป็นกลุ่มควันสีฟ้า จางหายไปต่อหน้าต่อตาลินน์ในที่สุด

[จบแล้ว]