บทที่ 2 - แขกคนแรก

บทที่ 2 - แขกคนแรก

[ลินน์]

[อายุ: 17 ปี]

[ระดับ: 2]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[พละกำลัง: 3]

[ความคล่องตัว: 4]

[สติปัญญา: 7]

[ความทนทาน: 3]

[ทักษะพื้นฐาน]

[ความชำนาญงานบ้านระดับกลาง: 901/1000]

[การผลิตยาระดับเบื้องต้น: 90/100]

[ความสามารถในการผ่าตัดระดับเบื้องต้น: 20/100]

[เหรียญหัวกะโหลก: 100]

[ชื่อเสียง: ไม่มี]

[คำอธิบาย: เด็กรับใช้โนเนมในร้านยาเลื่อยโลหิต เป็นเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์ที่ร่างกายอ่อนแอแต่มีความเฉลียวฉลาด เขามีชีวิตรอดในโลกใบนี้มาได้สองปีแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องตายลงวันไหน...]

ลินน์กวาดสายตามองแผงสถานะที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันด้วยความเยือกเย็น

ความสามารถในการเก็บอาการไม่ให้แสดงออกทางสีหน้าตลอดสองปีที่ผ่านมา ทำให้เขาสามารถรักษาความสุขุมเอาไว้ได้ไม่ว่าจะเจอกับเรื่องอะไรก็ตาม

เขาใช้เวลาวิจัยมันอยู่ครู่หนึ่ง

จนเริ่มเข้าใจฟังก์ชันบางส่วนของระบบ

“สรุปก็คือ ตราบใดที่ฉันทำภารกิจที่ได้รับจากสิ่งมีชีวิตในโลกนี้ได้สำเร็จ ฉันก็จะได้รับรางวัลตอบแทนเพื่อยกระดับความสามารถในด้านต่างๆ ของตัวเองสินะ?”

ลินน์ครุ่นคิดในใจ

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ

โอกาสที่เขาจะเอาชีวิตรอดในโลกนี้ต่อไปก็คงมีมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว

และในตอนนั้นเอง เสียงแหบพร่าและเสียงฝีเท้าของอาจารย์ก็ดังมาจากด้านในร้าน

“ลินน์ ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย คงจะกลับมาภายในสองวัน ระหว่างนี้เฝ้าร้านให้ดีๆ ล่ะ ตอนกลางคืนก็ล็อคประตูให้แน่นหนา อย่าให้พวกหัวขโมยน่ารำคาญมาหยิบฉวยอะไรไปได้”

ครืด—

เสียงลากของหนักๆ ดังขึ้นตามทางเดิน

[ติ๊ง! อาจารย์ของคุณ ‘ไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิต’ มอบหมายภารกิจ: เฝ้าร้านยาให้ดี รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: เหรียญหัวกะโหลก 50 เหรียญ ค่าประสบการณ์พื้นฐาน 100 แต้ม และรางวัลพิเศษ 1 ชิ้น]

[บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ร้านยาแห่งนี้อาจจะต้องการสิ่งสะสมเพิ่มขึ้นอีกชิ้น]

...

ลินน์รีบกลับเข้าไปในร้านทันที

เขาเห็นอาจารย์ยืนอยู่ที่หน้าโถงร้าน

อาจารย์กำลังลากกระสอบที่โชกไปด้วยเลือดสดๆ ภายในนั้นดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกำลังดิ้นขยุกขยิกอยู่

ร่างที่มีความสูงอย่างน้อยสองเมตรและผิวหนังสีแดงคล้ำที่เต็มไปด้วยก้อนเนื้องอกปูดโปน นั่นแหละคือร่างกายของอาจารย์เขา

พริบตานั้น แผงหน้าต่างข้อมูลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าลินน์

[ไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิต]

[เผ่าพันธุ์: อมนุษย์เย็บซาก]

[ระดับ: ???]

[นิสัย: โฉดชั่ว (ตามกฎ)]

[ความสามารถในการต่อสู้: อย่าคิดไปแหยมกับเขาเชียว]

[คำอธิบาย: เจ้าของร้านยาเลื่อยโลหิตแห่งซอยวิญญาณพเนจร เชี่ยวชาญการผ่าตัดศัลยกรรมทุกรูปแบบ แต่พอนอกเวลาผ่าตัด เขามักจะแอบทำ ‘งานอดิเรก’ ที่น่าสนใจอยู่บ่อยๆ...]

ลินน์รู้สึกสั่นสะท้านในใจ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท

“อาจารย์ครับ ช่วงที่ท่านไม่อยู่ ผมมีเรื่องอะไรที่ต้องระวังเป็นพิเศษไหมครับ?”

ลินน์เอ่ยถาม

เขารู้ดีว่านี่คือคำถามที่ต้องถามออกมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะมีอันตรายถึงชีวิต

ไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิตเหวี่ยงกระสอบเลือดขึ้นพาดบ่าพลางเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง

“ใครมีเงินก็เก็บเงิน ใครไม่มีเงินก็ให้ใช้ของที่มีค่าเท่ากันมาแลก แต่ถ้าใครไม่มีเงินแล้วยังไม่ยอมแลกอีกล่ะก็ แกก็จัดการชำแหละพวกมันเอาเองเลย”

ปึก—

มีดเลาะกระดูกเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งถูกโยนมาวางตรงหน้าลินน์

[ติ๊ง! คุณได้รับไอเทมพิเศษ: มีดเลาะกระดูกของไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิต 1 เล่ม]

[มีดเลาะกระดูกของไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิต]

[ระดับ: ชั้นเลิศ]

[ระดับความต้องการ: ???]

[สิทธิ์ครอบครอง: ไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิต (ได้รับการอนุญาตแล้ว)]

[คำอธิบาย: มีดผ่าตัดที่เจ้าของร้านยาเลื่อยโลหิตใช้เป็นประจำ มีความคมสูงมาก สามารถตัดผ่านได้ทั้งเนื้อหนังและดวงวิญญาณ ว่ากันว่าถ้าใช้ไปนานๆ คุณจะเริ่มรู้สึกอยากชำแหละอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้...]

“จำไว้”

ไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิตแบกกระสอบเลือดใบใหญ่นั้นพลางก้าวเท้าออกจากร้าน

“ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรข้างนอก อย่าก้าวขาออกจากขอบเขตแสงตะเกียงวิญญาณเป็นอันขาด”

“ไม่ว่าใครจะมาตามให้แกออกไปรักษานอกสถานที่ ก็ไม่ต้องไปสนใจ”

“ตอนกลางคืนปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิด ใครบุกรุกเข้ามาก็ฆ่าทิ้งให้หมด ใครจะตะโกนเรียกยังไงก็ไม่ต้องไปขานรับ!”

ลินน์พยักหน้าพลางจดจำคำสั่งของอาจารย์ไว้ให้มั่น

“ครับอาจารย์! ผมเข้าใจแล้วครับ”

หลังจากนั้นภายใต้สายตาของเขา ร่างอันกำยำของไอ้โรคจิตเลื่อยโลหิตก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดมิดที่หนาทึบ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ลินน์เริ่มกิจวัตรประจำวันของเขา ทั้งการเช็ดคราบเลือดบนพื้นให้สะอาดกริบ ผสมยาพื้นฐานสำหรับรักษาโรคทั่วไป จากนั้นก็นั่งลงที่เคาน์เตอร์พลางถือมีดเลาะกระดูกไว้ในมือและหลับตาลงเพื่อรอเวลาให้ผ่านไป

ทว่าในนาทีต่อมา

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก—”

เสียงเคาะประตูสามครั้งดังมาจากหน้าบ้าน

ลินน์ลืมตาขึ้นมองไปทางประตู

เขาเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่เนื้อตัวมอมแมมยืนอยู่ที่หน้าประตู ในอ้อมแขนกอดตุ๊กตาตัวหนึ่งเอาไว้ พลางใช้มือน้อยๆ เคาะประตูเบาๆ

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความน่าสงสารพลางเอ่ยว่า

“เถ้าแก่คะ อยู่ไหมคะ? แขนของตุ๊กตาหนูหักน่ะค่ะ คุณช่วยรักษาตุ๊กตาของหนูหน่อยได้ไหมคะ?”

[ติ๊ง! หุ่นเชิดโลหิตมอบหมายภารกิจ: รักษาตุ๊กตาที่ได้รับบาดเจ็บ รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: เหรียญหัวกะโหลก +50 ค่าประสบการณ์ความสามารถในการผ่าตัด +50 และรางวัลพิเศษ +1]

ลินน์ปรายตามองไปแวบหนึ่ง

เห็นเปลวไฟในตะเกียงวิญญาณหน้าประตูสั่นไหวเล็กน้อย

การสั่นไหวของตะเกียงนั้นบ่งบอกถึงระดับความแข็งแกร่งของผู้ที่มาเยือน และภายใต้การคุ้มครองของแสงตะเกียง ตราบใดที่คุณไม่เอ่ยปากเชิญอีกฝ่ายเข้ามา พวกเขาก็จะไม่สามารถล่วงล้ำเข้ามาได้

แน่นอนว่า

กฎนี้ใช้ไม่ได้กับพวกสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งจนเกินไป

พริบตานั้น ข้อมูลของเด็กหญิงคนนั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

[ตุ๊กตาโลหิต]

[ระดับ: 5]

[เผ่าพันธุ์: วิญญาณร้ายเนื้อหนัง]

[นิสัย: เป็นกลาง (โกลาหล)]

[ความสามารถในการต่อสู้: พอจะแหยมกับมันได้นิดหน่อย]

[คำอธิบาย: หนูน้อยถือตุ๊กตา ตามหาแม่ในซอยวิญญาณพเนจร ใครกล้ามาแย่งตุ๊กตาสุดรักไป จะให้ตุ๊กตาจับกินให้หมดเลย...]

ลินน์รู้สึกขนลุกซู่ แต่ใบหน้ายังคงความนิ่งเอาไว้ได้

“เข้ามาสิ”

ในฐานะเด็กรับใช้ร้านยาในซอยวิญญาณพเนจรแห่งนี้ ลินน์รู้ดีว่าที่นี่มีกฎของมันอยู่ สำหรับพวกวิญญาณร้ายหรือปีศาจเหล่านี้ ตราบใดที่คุณไม่ไปแตะต้องข้อห้ามของพวกมัน พวกมันก็ไม่ได้ฆ่าแกงใครมั่วซั่วไปหมดหรอก ธุรกิจมันก็ยังเดินหน้าต่อไปได้

เด็กหญิงเดินกอดตุ๊กตาด้วยท่าทางน่าเวทนาแล้วนั่งลงที่หน้าเคาน์เตอร์

ลินน์เหลือบมอง

แขนข้างหนึ่งของตุ๊กตาในอ้อมแขนของเธอนั้นถูกฉีกขาดจนเหวอะหวะ มีเลือดสีแดงฉานและน้ำเหลืองไหลซึมออกมา

ดูเหมือนจะถูกอะไรบางอย่างกัดเข้าอย่างจังจนขาดกระจุย

“คุณหมอขา ช่วยรักษาตุ๊กตาของหนูหน่อยเถอะค่ะ แขนของเธอหักหายไปไหนก็ไม่รู้ นี่เป็นตุ๊กตาที่หนูรักที่สุดเลย ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เธอต้องตายแน่ๆ เลยค่ะ”

เด็กหญิงเอ่ยด้วยเสียงน่าสงสาร

แต่ทันใดนั้นเอง มุมปากของเธอก็ฉีกกว้างออกไปจนถึงหลังคอ ใบหน้าแสดงรอยยิ้มโชกเลือดออกมาในทันที

“คุณหมอต้องรักษาตุ๊กตาให้ได้แน่ๆ เลยใช่ไหมคะ? จริงไหมคะพี่ชาย?”

[ค่าสติ ของลินน์ -5]

ลินน์ยังคงรักษาความสุขุมพลางยื่นมือไปสำรวจแผลที่แขนขาดของตุ๊กตา

และในตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขา

[ติ๊ง! ตรวจพบรอยฟันกัดที่บาดแผล มีความสอดคล้องกับรอยฟันของญาติผู้ป่วยในเบื้องต้น และส่วนประกอบของเลือดในปากของญาติก็ตรงกับเลือดของตุ๊กตา วินิจฉัยเบื้องต้นได้ว่าญาติผู้ป่วยเป็นคนกินแขนของตุ๊กตาเข้าไปเอง]

ลินน์: “???”

ระบบนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงขั้นช่วยเขาวินิจฉัยโรคได้โดยอัตโนมัติเลยเหรอเนี่ย

ถ้าเป็นแบบนี้ เรื่องมันก็ง่ายขึ้นเยอะ

เขาเหลือบมองเด็กหญิงคนนั้นพลางเมินรอยยิ้มโชกเลือดของเธอแล้วเอ่ยถามว่า “ช่วงนี้เธอได้แอบกินอะไรเข้าไปบ้างหรือเปล่า?”

ทันใดนั้น รอยยิ้มสยองขวัญของเด็กหญิงก็หุบลงทันที เธอกลับมาทำท่าทางน่ารักน่าสงสารไร้พิษภัยเหมือนเดิมพลางพนมมือเข้าหากันแล้วพูดว่า

“หนูไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้วค่ะ หิวจนจะแย่อยู่แล้ว แต่เมื่อคืนตอนที่นอนหลับไป ในฝันหนูได้กินมื้อใหญ่ที่อร่อยมากๆ เลยนะคะ”

เธอเลียริมฝีปากพลางหัวเราะออกมาด้วยเสียงใสกังวานราวกับกระดิ่ง

“รสชาติดีมากเลยล่ะค่ะ”

เอี๊ยด— เอี๊ยด—

ตุ๊กตาบนโต๊ะตัวนั้นกลับแสดงรอยยิ้มที่น่าสยดสยองเหมือนกับเด็กหญิงออกมาพลางพูดประโยคนั้นซ้ำๆ

“รสชาติดีมากเลย! รสชาติดีมากเลย! ฮิฮิฮิฮิ!”

[ค่าสติ ของลินน์ -10]

[จบแล้ว]