บทที่ 23 ลูกสาวน่ารักน่าชังตกมาจากฟ้า?

บทที่ 23 ลูกสาวน่ารักน่าชังตกมาจากฟ้า?

และก็เป็นไปตามที่อาวุธเซียนคาดไว้ ในเวลานี้ ณ แดนเซียน ภายในตำหนักอันโอ่อ่า ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังมีท่าทีราวกับคนเสียสติ

หลังจากเขารู้ว่าดินแดนลี้ลับที่ตนสร้างขึ้นถูกทำลาย เขาก็รีบส่งคนออกไปสืบหาตามแดนมนุษย์นับพันแห่งตลอดทั้งคืน

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ค้นพบว่าป้ายวิญญาณของบุตรสาวเกิดความเปลี่ยนแปลง!

ป้ายวิญญาณคือของวิเศษล้ำค่า มันสามารถสะท้อนถึงสถานะชีวิตของบุคคลที่ผูกติดอยู่ได้ หากคนผู้นั้นตกตาย ป้ายวิญญาณก็จะแตกสลาย

ตลอดหนึ่งพันปีที่ผ่านมา ป้ายวิญญาณของบุตรสาวเขาถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มปราณสีดำ แม้ว่าเขาจะมีพลังอำนาจมหาศาลเพียงใดก็ไม่อาจปัดเป่ามันออกไปได้

แต่เมื่อครู่นี้ ป้ายวิญญาณของนางไม่เพียงแต่จะไม่แตกสลาย ทว่าปราณสีดำที่ปกคลุมอยู่กลับปลาสนาการไปจนสิ้น! นั่นหมายความว่าบุตรสาวของเขาได้สติกลับคืนมาแล้ว!

จักรพรรดิเซียนป้าเทียนจ้องมองป้ายวิญญาณในมือด้วยความตกตะลึง ความปีติยินดีในใจทำให้มือของเขาสั่นสะท้าน

ผู้ใดกัน! ยอดฝีมือท่านใดที่ช่วยเหลือหลิงเอ๋อร์ของข้าให้หลุดพ้นจากห้วงทุกข์ทรมาน!

หลิงเอ๋อร์! พ่อจะส่งคนไปตามหาเจ้าเดี๋ยวนี้! รอพ่อก่อนนะ!

จักรพรรดิเซียนป้าเทียนรีบนำของวิเศษออกมาแล้วออกคำสั่ง เรียกตัวยอดฝีมือทั้งหมดในสวรรค์ให้มาเข้าเฝ้าที่ตำหนักชั่วข้ามคืน

ในยามนี้ เขาไม่มีสง่าราศีของจักรพรรดิเซียนหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เขากำลังตื่นเต้นดีใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

เขามั่นใจว่าบุตรสาวของเขาต้องอยู่ในแดนมนุษย์แห่งใดแห่งหนึ่งอย่างแน่นอน

เวลาผ่านไปไม่นาน ภายในตำหนักอันกว้างขวาง ยอดฝีมือแต่ละคนก็ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบ

แววตาของจักรพรรดิเซียนป้าเทียนแน่วแน่มั่นคง ขณะที่เขาถ่ายทอดข้อมูลสำคัญทีละเรื่องให้แก่คนสนิทรับทราบ

แดนมนุษย์! ดินแดนลี้ลับอันแข็งแกร่ง เสาลำแสงที่แตกสลาย!

ในท้ายที่สุด เขาก็มอบภาพวาดรูปเหมือนของบุตรสาวให้แก่ทุกคน

"นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ผู้ใดที่ช่วยข้าตามหาลูกสาวพบ จะได้รับรางวัลเป็นอำนาจและความมั่งคั่งชั่วนิรันดร์! และได้ครอบครองโลกหล้าแห่งนี้ร่วมกับข้า!"

กลุ่มคนที่มารวมตัวกัน เมื่อได้ยินคำกล่าวเหล่านั้น ดวงตาก็พลันลุกวาวขึ้นมาทันที

หลังจากทำความเคารพลา พวกเขาทั้งหมดก็รีบพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว พวกเขากลับไปราวกับคนบ้าคลั่ง สั่งการให้ส่งคนไปยังแดนมนุษย์ทุกแห่งหน...

บริเวณใกล้เมืองชิงหยวน ในป่าที่แห้งแล้ง

มู่หรงกงและคนอื่นๆ ได้เข้าไปในดินแดนลี้ลับแล้ว

ทว่าภายในนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย พวกเขาจึงจำต้องเดินกลับออกมาด้วยความผิดหวัง

หลังจากออกมาได้ไม่นาน สิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องประหลาดใจก็คือ จู่ๆ ทางเข้าดินแดนลี้ลับก็อันตรธานหายไป

ถ้ำเร้นลับก็มลายหายไปในอากาศอย่างเงียบเชียบ ทุกสรรพสิ่งกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง

มู่หรงกงมองมู่หรงอวิ๋นไห่อย่างจนใจแล้วกล่าวว่า "เจ้าจงไปกำชับศิษย์ทุกคนให้เก็บงำสิ่งที่เพิ่งเห็นฝังลึกไว้ในใจ หากผู้ใดกล้าแพร่งพรายเรื่องราวใดๆ ที่เกิดขึ้นในดินแดนลี้ลับแห่งนี้แม้แต่ครึ่งคำ มันผู้นั้นจะถูกโบยจนตาย! ส่วนพวกที่คิดหนี จะถูกตามล่าไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว!"

หากศิษย์เหล่านี้ปากโป้งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ออกไป อีกไม่นานยอดฝีมือมากมายจากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะต้องแห่กันมาที่นี่ ถึงเวลานั้น ความสงบสุขของพื้นที่แห่งนี้คงต้องถูกรบกวนเป็นแน่

มู่หรงอวิ๋นไห่เข้าใจความหมายทันทีที่ได้ยิน บิดาของเขากลัวว่าคนอื่นจะมารบกวนความสงบสุขของผู้อาวุโสนี่เอง!

เขาพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะรีบไปรวมตัวกลุ่มศิษย์ และเริ่มต้นทั้งข่มขู่ทั้งปลอบประโลมพวกเขา

วันรุ่งขึ้น

เมื่อดวงตะวันลอยโด่ง เฉินผิงอันก็ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน

"แดดจ้าขนาดนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยแฮะที่ข้าตื่นสายขนาดนี้"

เฉินผิงอันลุกขึ้นนั่งบนเตียงและบิดขี้เกียจ

สายตาของเขาชำเลืองมองภาพวาดลายเส้นที่แขวนอยู่บนกำแพงตรงหน้าเป็นสิ่งแรก หลังจากถอนหายใจออกมา เขาก็เตรียมตัวลุกจากเตียง

แต่ในจังหวะนั้นเอง ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อ

เขากะพริบตา ก่อนจะหันคอไปทางขวาอย่างแข็งทื่อ

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบกำลังฉีกยิ้มให้เขาอยู่

เฉินผิงอันกะพริบตาอีกครั้ง ชักจะสงสัยว่าตัวเองคงจะยังงัวเงียอยู่

ไม่อย่างนั้น จะมีใครเข้ามาอยู่ในห้องของเขาได้อย่างไร?

แถมยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักน่าชังขนาดนี้อีกต่างหาก

ทว่าการกะพริบตาไม่ได้ช่วยอะไรเลย เด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักเกินบรรยายยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

"นี่ข้าฝันไปหรือเปล่าเนี่ย? แต่ข้าไม่ได้เป็นโลลิคอนสักหน่อยนะ"

เฉินผิงอันหยิกแก้มตัวเอง

เจ็บแฮะ!

ไม่ได้ฝันไปนี่นา!

"พี่ชาย"

จู่ๆ เด็กหญิงตัวน้อยก็เอ่ยเรียกพร้อมกับรอยยิ้ม

น้ำเสียงใสแจ๋วราวกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังกระทบโสตประสาทของเฉินผิงอัน

เขาแทบจะละลาย

แย่แล้ว ข้ากำลังจะกลายเป็นโลลิคอนไปแล้วจริงๆ รึเนี่ย!

"น้องสาว เจ้าเป็นใครกันน่ะ?" เฉินผิงอันมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความงุนงงสับสนไปหมด

เด็กหญิงตัวเล็กแค่นี้เข้ามาในบ้านเขาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเด็กคนนี้เลยแม้แต่น้อย

"หนูชื่อซูหลิงค่ะ" เด็กหญิงตัวน้อยตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

เฉินผิงอันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

"หรือว่าจะเป็นลูกหลานของบ้านไหนในเมือง? แต่เด็กที่น่ารักขนาดนี้ ข้าอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งห้าปี เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เคยเห็นหน้าเลย"

หรือว่านางจะเป็นลูกของญาติบ้านไหนในเมืองที่มาเที่ยวหา?

"ซูหลิงใช่ไหม? งั้นพี่ชายจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวหลิงเอ๋อร์ก็แล้วกัน บอกพี่ชายมาสิว่าบ้านของเจ้าอยู่ที่ไหน? อยากให้พี่ชายพาไปส่งไหม?"

เฉินผิงอันคิดว่ารีบพาซูหลิงไปส่งกลับบ้านน่าจะดีที่สุด ขืนชักช้าพ่อแม่ของนางจะพากันเป็นห่วงเอาได้

ซูหลิงตอบว่า "บ้านของหนูก็อยู่ที่นี่แหละค่ะ"

ที่นี่เหรอ?

หมายความว่าอยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้สินะ?

"เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ รอแป๊บเดียวนะ พี่ชายขอตัวไปล้างหน้าล้างตาก่อน"

เฉินผิงอันรีบลุกจากเตียงไปล้างหน้าบ้วนปากอย่างลวกๆ ในท้ายที่สุดเขายังแอบเช็กความหล่อในกระจกที่ระบบให้มา หวีผมให้เรียบร้อยเสียหน่อย ก่อนจะเดินกลับมาหาซูหลิง

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่ชายจะพาไปหาพ่อแม่นะ"

เฉินผิงอันเดินเข้าไปหาซูหลิง มองดูใบหน้าจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อแสนน่ารักของนางแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกเบาๆ ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยออกไปให้นางจับ

ในเมื่อนางเป็นคนที่นี่ เรื่องก็ง่ายนิดเดียว แค่พาซูหลิงเดินถามไถ่ผู้คนไปเรื่อยๆ

เดี๋ยวก็ต้องมีคนรู้จักนางบ้างแหละน่า

ทางด้านซูหลิงก็ยิ้มรับและเอื้อมมือไปจับนิ้วของเฉินผิงอันเอาไว้ รอยยิ้มของนางช่างสดใสและอบอุ่นยิ่งกว่าแสงตะวันเสียอีก

เฉินผิงอันลูบหัวซูหลิงเบาๆ

น่ารักจริงๆ เล้ย

หึหึ สวรรค์ส่งเสี่ยวหลิงเอ๋อร์มาหาข้า คงจะพยายามหลอกล่อให้ข้าอยากมีลูกสาวแน่ๆ!

เขาชักจะอิจฉาพ่อแม่ของซูหลิงเสียแล้วที่มีลูกสาวน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้

เพื่อไม่ให้พ่อแม่ของซูหลิงต้องเป็นกังวล เฉินผิงอันยอมงดอาหารเช้าและเริ่มเดินตระเวนถามไปทีละบ้าน

อย่างไรก็ตาม

หลังจากเดินจนทั่วทั้งเมืองเล็กๆ แห่งนี้แล้ว เขาก็ต้องยืนอึ้ง

ไม่มีใครเคยเห็นซูหลิงมาก่อนเลย!

ซ้ำร้ายบางคนยังยิ้มแล้วเอ่ยปากถามเขาด้วยซ้ำว่าซูหลิงเป็นลูกสาวของเขาหรือเปล่า

พวกเขาถึงกับบอกว่าเขากับซูหลิงหน้าตาเหมือนกันถอดแบบออกมาจากเบ้าเดียวกันเป๊ะ!

หญิงสาวบางคนพอเห็นหน้าซูหลิงเข้า ก็กลายร่างเป็นแฟนคลับผู้คลั่งไคล้ไปซะงั้น

พวกนางอาศัยจังหวะที่เฉินผิงอันเผลอ แอบขโมยหอมแก้มซูหลิงไปฟอดใหญ่

เห็นได้ชัดเลยว่าบนใบหน้าของซูหลิงยังมีคราบลิปสติกสีแดงจางๆ ติดอยู่... อิอิ ความจริงแล้ว เฉินผิงอันเองก็อยากจะหอมแก้มนางเหมือนกันนะ

"เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ เจ้าบอกว่าบ้านอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?" เฉินผิงอันขมวดคิ้ว

คนทั้งเมืองพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เคยเห็นซูหลิงมาก่อน ดังนั้นซูหลิงต้องไม่ใช่คนเมืองชิงหยวนแน่ๆ

และไม่ได้เป็นญาติของบ้านไหนในเมืองนี้ด้วย

ซูหลิงตอบกลับมาว่า "บ้านของหนูอยู่ตรงนู้นไงคะ"

ดวงตาของเฉินผิงอันเป็นประกาย เขายิ้มกว้าง "อ้อ ที่แท้เจ้าก็รู้ทางนี่เอง! งั้นก็นำทางไปเลย"

ซูหลิงพยักหน้าอย่างเริงร่า ปล่อยมือของเฉินผิงอัน แล้วกระโดดโลดเต้นนำทางไปทิศทางหนึ่ง

ให้ตายเถอะ ถ้ามีลูกสาวแบบนี้ ไม่ให้ตื่นมายิ้มแก้มปริทุกวันได้ยังไงไหว!

เฉินผิงอันมองดูซูหลิงผู้น่ารักด้วยรอยยิ้มเอ็นดูสุดหัวใจ พลางเดินตามหลังนางไปเงียบๆ

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน รอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไป

"พี่ชาย ถึงบ้านเราแล้วค่ะ!"

ซูหลิงเอียงคอส่งยิ้มให้เฉินผิงอัน พลางชี้นิ้วไปยังลานเรือนแห่งหนึ่ง

เมื่อมองตรงไปข้างหน้า มุมปากของเฉินผิงอันก็กระตุกยิกๆ