510 - สิ่งมีชีวิตโบราณ

510 - สิ่งมีชีวิตโบราณ

เย่ฟ่านเดินไปข้างหน้าคนเดียวเพราะเขารู้สึกไม่ยินยอมที่จะถอยกลับออกจากที่นี่อย่างมือเปล่า

ผังป๋อ ตู้เฟยและสุนัขสีดำตัวใหญ่กำลังเฝ้าดูจากระยะและไกลพร้อมที่จะตอบสนองอยู่ตลอดเวลา

รังมังกรไร้สิ้นสุดมีขนาดใหญ่มาก เขามองเห็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งผ่านถ้ำมังกร แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตกใจ

เขาเห็นโลงศพโบราณที่ล่องลอยอยู่ภายในต้นกำเนิดสวรรค์ทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก นี่เป็นความกลัวของระดับชั้นแห่งชีวิตซึ่งไม่สามารถต่อต้านได้

ในบริเวณต้นกำเนิดสวรรค์ก้อนใหญ่นั้นยังมีต้นกำเนิดสวรรค์ก้อนเล็กๆอีกมาก และแต่ละก้อนก็มีขนาดใหญ่กว่าที่เขาได้รับจากเมืองศักดิ์สิทธิ์เสียอีก

เย่ฟ่านเดินเข้าหาต้นกำเนิดต้นกำเนิดสวรรค์ขนาดใหญ่ที่มีความยาวเกือบสองวา มันเป็นสิ่งที่น่าทึ่งมากและมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์อยู่ข้างใน

เย่ฟ่านไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้คือเผ่าพันธุ์อะไรกันแน่แต่เห็นได้ชัดว่ามีพวกมันมากมาย และพวกมันจะทำหน้าที่ปกป้องต้นกำเนิดสวรรค์ก้อนใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง

ในที่สุดเย่ฟ่านก็มาถึงทางเข้ารังมังกรไร้สิ้นสุดและยาศักดิ์สิทธิ์ก็อยู่ใกล้เขาแค่เอื้อมเท่านั้น

ปราณมังกรนับไม่ถ้วนจะไหลผ่านที่นี่ มันคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่หล่อเลี้ยงโดยรังมังกรไร้สิ้นสุดขนาดใหญ่

เมื่อไปถึงด้านหน้าเย่ฟ่านก็มองเห็นได้ชัดเจน มันลึกลับมาก มันเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่หาที่เปรียบมิได้ในแวบแรก และมูลค่าของมันก็น่าตกตะลึงอย่างไม่ต้องสงสัย

ยาศักดิ์สิทธิ์นี้รายล้อมไปด้วยปราณมังกรเป็นจำนวนมาก ยาศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นสีทองอร่ามมีความสูงประมาณหนึ่งจ้าง และมีเก้าใบ

ใบไม้แต่ละใบเปรียบเหมือนเมฆสีทอง สวยงาม พร่างพราย และเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา

ที่ด้านบนสุดของยาศักดิ์สิทธิ์นี้มีผลไม้สีทองซึ่งมีรูปร่างที่พิเศษมาก เป็นมังกรตัวสีทองยาวเท่าฝ่ามือ วาววับ โปร่งแสง สดใสและเหมือนมีชีวิต

ในปากของมังกรตัวเล็กสีทองยังมีลูกแก้วสีทอง แสงนั้นส่องประกายสดใสจนเย่ฟ่านรู้สึกแสบตา

รังมังกรไร้สิ้นสุดทั้งหมดได้หล่อเลี้ยงวัตถุศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ มูลค่าของมันจะมากมายแค่ไหนเป็นที่ทราบได้ นี่คือยาเซียนที่ไม่มีพืชพันธุ์ชนิดใดในโลกนี้สามารถนำมาเปรียบเทียบได้ และพวกเขาจะไม่หยุดจนกว่าจะได้มันมา

เย่ฟ่านเดินไปข้างหน้าและต้องการขุดต้นไม้ขึ้นมา แต่ทันใดนั้นสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็ตรวจจับได้ถึงอันตรายบางอย่างและเขารีบกระโดดหลบทันที

ในขณะเดียวกันหลังจากที่เย่ฟ่านกระโดดหลบก็มีลำแสงสีทองเส้นใหญ่ยิงออกมาจากโลงศพที่อยู่ตรงกลางต้นกำเนิดสวรรค์

ร่างกายของเย่ฟ่านเย็นเยียบตั้งแต่หัวจรดเท้า! เขารู้สึกถึงวิกฤตครั้งใหญ่ แต่ร่างกายของเขาถูกกลิ่นอายอันทรงพลังกดทับไว้อย่างแน่นหนา มันยากที่เขาจะเคลื่อนไหวได้

เขานำแท่นหยกลึกลับออกมาเป็นครั้งแรก และในขณะเดียวกัน เขาก็พุ่งไปข้างหน้าและยื่นมือใหญ่ออกไปโดยต้องการหยิบเอายาเซียนต้นนั้นกลับไปด้วย

อย่างไรก็ตามรากของยาศักดิ์สิทธิ์นี้มีความแข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ ต่อให้เขาใช้พลังทั้งหมดมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะดึงมันออกมา

ใบหน้าของเย่ฟ่านเปลี่ยนสี ยาศักดิ์สิทธิ์เป็นสมบัติที่หายาก แต่ชีวิตมีค่ายิ่งกว่า เขาไม่อยากเสียชีวิตเพราะมัน ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่เขาทำมาตลอดชีวิตจะได้ความหมายทันที

ในขณะนั้นเสียงกรีดร้องอันแหลมคมดังขึ้นจากรังมังกรไร้สิ้นสุด มันดุดันและน่าทึ่งมาก ในระยะไกลแม้แต่เส้นผมของตู้เฟยและผังป๋อก็ยังลุกชี้ชัน ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกของเย่ฟ่าน

ในขณะนั้นหนังศีรษะของเขาชาด้าน เจตนาฆ่าอันท่วมท้นนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนตัวเล็กๆแบบเขาสามารถทนได้

หลังจากเหลือบมองอย่างรวดเร็ว เขาเห็นว่าโลงศพโบราณยังคงลอยอยู่ในกองต้นกำเนิดสวรรค์ ในขณะเดียวกันต้นกำเนิดสวรรค์ที่มีขนาดเล็กกว่าก็ดูเหมือนจะเกิดความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

เขารู้ว่าสิ่งที่เขาเห็นคือมุมหนึ่งของรังมังกรไร้สิ้นสุด ต้องมีสิ่งมีชีวิตโบราณมากมายและหากเขาไม่ได้รีบหนีทันทีเขาจะไม่มีโอกาสอีกต่อไป

แต่เย่ฟ่านคือเย่ฟ่าน เขายังคงอัดพลังศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองทั้งหมดเพื่อดึงยาเซียนต้นนั้นออกมา

ทันใดนั้นยาเซียนทั้งต้นก็สั่นไหว มันพยายามดิ้นรนอย่างถึงที่สุดราวกับว่าต้องการหลุดออกจากมือของเย่ฟ่าน

ดวงตาของเย่ฟ่านตั้งตรง ยาศักดิ์สิทธิ์นี้น่าทึ่งมาก ผลสีทองมีรูปร่างเหมือนมังกรตัวเล็ก ดูเหมือนว่าจะมีชีวิตเป็นของตัวเองด้วยซ้ำ

เย่ฟ่านสะบัดฝ่ามือเบา ๆ เขารีบหยิบหม้อหยกขาวเล็กๆออกมาก่อนจะแย่งชิงเอาลูกปัดสีขาวที่อยู่ในปากมังกรตัวเล็กๆได้สำเร็จ

"ปา"

หลังจากนั้นเพียงครู่หนึ่งเสียงโหยหวนก็ใกล้เข้ามาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

เย่ฟ่านไม่รอช้ามือของเขาคว้าเป็นที่ยาศักดิ์สิทธิ์ต้นนั้น แต่มีบางอย่างที่ทำให้เขาตกตะลึงได้เกิดขึ้น ยาศักดิ์สิทธิ์ที่มีขนาดเล็กได้กลายเป็นลำแสงสีทองและมุดลงใต้ดินอย่างรวดเร็ว

“โฮก”

ปลายนิ้วของเย่ฟ่านพุ่งเข้าหายาศักดิ์สิทธิ์จนทำให้ต้นไม้ต้นเล็กๆพ่นละอองสีทองออกมาเก้าหยดก่อนที่มันจะหายตัวไปจากที่นี่อย่างสิ้นเชิง

เย่ฟ่านตกตะลึงเป็นอย่างมาก นี่ไม่เพียงเป็นยาเซียนที่ล้ำค่าเท่านั้น แม้แต่สติปัญญาของมันก็ไม่ได้เป็นรองมนุษย์อย่างแน่นอน

เย่ฟ่านไม่กล้ารอช้า เขารวบรวมของเหลวสีทองเก้าหยดที่มังกรตัวเล็กไอออกมาโดยไม่ปล่อยให้มันตกลงพื้น

ในเวลาเดียวกันเขาตบพื้นจนทำให้พื้นที่ทำจากหินด้านล่างพังทลายลงอย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดายที่ยาศักดิ์สิทธิ์หายไปนานแล้ว

“ปา”

เย่ฟ่านตบมืออีกข้างและแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ทะยานสู่ท้องฟ้า มันช่างเจิดจ้าราวกับว่ามีดวงอาทิตย์ขนาดเล็กถูกฝังไว้ใต้ดิน

แน่นอนว่ามีต้นกำเนิดสวรรค์อยู่ใต้ดินซึ่งใหญ่เท่ากับศีรษะมนุษย์ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ายาศักดิ์สิทธิ์ต้นนั้นจะต้องขนย้ายต้นกำเนิดสวรรค์ก้อนนี้มาเพื่อใช้งานส่วนตัว

"รีบหนีเร็ว!" ผังป๋อตะโกนลั่น

“เจ้าตัวใหญ่กำลังจะออกมา!” จักรพรรดิดำก็มีท่าทางร้อนรนเช่นกัน

"มันห่างจากเจ้าไม่ถึง 500 วาแล้ว!"

ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาตะโกน เย่ฟ่านก็สัมผัสได้ถึงมันแล้ว ภายในรังมังกรไร้สิ้นสุด ดูเหมือนจะมีเทพสังหารที่ทรงพลังบินออกมาอย่างรวดเร็ว

มันมีพลังมากพอที่จะทำให้ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้าน แม้กระทั่งได้รับการคุ้มครองจากหม้อวิเศษเย่ฟ่านก็ยังยากที่จะขยับตัว

เย่ฟ่านสะบัดแขนเสื้อและเดินข้ามความว่างเปล่าพร้อมกับต้นกำเนิดสวรรค์ก้อนใหญ่อย่างรวดเร็ว

“ปากา”

แท่นหยกลึกลับแตกเป็นเสี่ยงๆด้วยเจตนาฆ่าที่มองไม่เห็น

"บูม"

ห่างออกไปหลายลี้ เย่ฟ่านที่อยู่ในหม้อวิเศษกระเด็นออกมาจากอุโมงค์มิติก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรง

"ไป!"

ข้างหน้า ผังป๋อ ตู้เฟย และสุนัขสีดำตัวใหญ่ตะโกนอยู่ไม่ไกลจากเขา จักรพรรดินำนำแท่นหยกอีกอันออกมาและพวกเขาเตรียมจะข้ามความว่างเปล่าอีกครั้ง

เย่ฟ่านใช้ทักษะการเคลื่อนไหวของชายชราผู้บ้าคลั่งและรีบไปที่แท่นหยกดำทันที ในเวลาเดียวกันจักรพรรดิดำก็ดึงต้นกำเนิดก้อนใหญ่ออกมาเชื่อมต่อกับอักขระเต๋า

ในขณะที่มิติประตูเปิดออก เย่ฟ่านรีบหันศีรษะกลับไปมองและเห็นสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งมองพวกเขาจากระยะไกล

มันถูกห่อหุ้มด้วยวงแหวนเต๋าวิญญาณที่สง่างามราวกับเทพเจ้า ผมยาวสีม่วงของมันปกคลุมใบหน้าส่วนใหญ่ และมองเห็นเพียงดวงตาสีม่วงคู่หนึ่งซึ่งน่ากลัวเป็นอย่างมาก

มันมันไม่มีแขน ในบริเวณที่ควรจะเป็นแขนมีปีกทองคำคู่หนึ่ง ร่างกายส่วนล่างของมันเป็นร่างงูยาวกว่าสิบวา มีเกล็ดสีดำวาบวับและตอนนี้มันกำลังเคลื่อนผ่านความว่างเปล่าราวกับสายฟ้าสีทอง

เย่ฟ่านพาคนอื่นๆกระโดดลงไปในหม้อ ในเวลาเดียวกันค่ายกลเคลื่อนย้ายก็เปิดทำงานและพวกเขาก็ข้ามความว่างเปล่าอีกครั้ง

ที่ด้านหลังสิ่งมีชีวิตโบราณตัวนั้นส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ

"ปัง"

แท่นหยกลึกลับถูกทำลายโดยกลิ่นอายสังหารที่มองไม่เห็น

"บูม"

พวกเย่ฟ่านที่กำลังหลบหนีผ่านความว่างเปล่ากระเด็นหลุดออกมาจากอุโมงค์มิติ แต่โชคดีที่พวกเขาสามารถหนีออกมาจากหุบเหวลึกได้สำเร็จ

ในเวลาเดียวกัน พวกเขาเห็นวังน้ำแข็งที่ซึ่งมีหญิงงามที่ไม่มีใครเทียบได้นอนหลับอย่างสงบท่ามกลางปราณมังกรที่พลุ่งพล่าน