บทที่ 13: ท่านประธานจอมเผด็จการคลั่งรัก (3) - จุดจบของกระต่ายน้อยผู้ใสซื่อ

"หร่วนเทียนเทียน ท่านประธานสั่งให้เธอชงกาแฟขึ้นไปให้แก้วหนึ่งน่ะ"

ผู้ช่วยสาวขยับแว่นตาพลางเอ่ยบอกหร่วนเทียนเทียนที่กำลังนั่งเหม่อลอย

หร่วนเทียนเทียนสะดุ้งโหยง ภาพลักษณ์ของชายหนุ่มผู้หล่อเหลาราวกับเทพบุตรผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที

ตามหลักเหตุผลแล้ว ซือหานเย่ไม่น่าจะรู้จักเธอนี่นา

แล้วทำไมเขาถึงเจาะจงให้เธอเป็นคนชงกาแฟล่ะ?

หร่วนเทียนเทียนเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องเตรียมอาหารเพื่อชงกาแฟ

หรือว่า... ซือหานเย่เองก็มีใจให้เธอเหมือนกัน?

แน่นอนว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเธอมีใจให้ผู้ชายจอมเผด็จการคนนั้นหรอกนะ!

ก็แค่... ทุกครั้งที่เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแล้วเห็นผู้ชายคนนั้นเผยสีหน้าที่ดูร้ายกาจสามส่วน เหยียดหยามสามส่วน และเย่อหยิ่งอีกสี่ส่วน หัวใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง!

ระหว่างที่หร่วนเทียนเทียนกำลังคิดเพลินๆ น้ำกาแฟในถ้วยก็ล้นหกออกมาโดยไม่ทันระวัง

เธอแลบลิ้นออกมาอย่างซุกซน

ให้ตายสิ เธอนี่มันเป็นยัยบ๊องจอมซุ่มซ่ามจริงๆ เลย!

หร่วนเทียนเทียนรินกาแฟถ้วยใหม่ จากนั้นก็เดินถือไปยังห้องทำงานของท่านประธานด้วยความรู้สึกตื่นเต้นระคนประหม่าจนตัวสั่น

เธอแอบกำหมัดแน่นเพื่อปลุกใจตัวเอง "สู้เขานะหร่วนเทียนเทียน เธอทำได้แน่นอน!"

หร่วนเทียนเทียนผลักประตูเข้าไป พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยปานน้ำผึ้ง "ท่านประธานซือคะ..."

น้ำเสียงเลี่ยนๆ นั่นทำให้หลิวเจียวเจียวถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เธอหันไปถลึงตาใส่ซือหานเย่อย่างเอาเรื่อง

ซือหานเย่: !!!

เขากับหร่วนเทียนเทียนไม่ได้มีส่วนรู้เห็นอะไรกันเลยจริงๆ นะ

แล้วทำไมผู้หญิงคนนี้ต้องดัดเสียงเล็กเสียงน้อยทำตัวแอ๊บแบ๊วเวลาพูดกับเขาด้วยล่ะ?

หลังจากก้าวเข้ามาในห้อง หร่วนเทียนเทียนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา

เธอนั่งกอดอกไขว่ห้างอย่างเย่อหยิ่ง และกำลังจ้องมองมาที่หร่วนเทียนเทียนด้วยสายตาเหยียดหยามขั้นสุด

หร่วนเทียนเทียนชะงักไป

หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นภรรยาของซือหานเย่?

วางก้ามข่มคนอื่นขนาดนี้ ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นที่โปรดปรานของซือหานเย่หรอก

อีกอย่าง ระหว่างเธอกับซือหานเย่ก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยสักหน่อย ทำไมผู้หญิงคนนี้ต้องทำท่าทางเหมือนมาคอยตามหึงหวงจับผิดเขาด้วยล่ะ?

เธอเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ!

หร่วนเทียนเทียนทำทีเป็นหวาดกลัวสายตาของหลิวเจียวเจียวจนร่างสั่นสะท้าน

จากนั้นก็ส่งสายตาละห้อยมองไปทางซือหานเย่อย่างน่าสงสาร

ราวกับต้องการแสวงหาความคุ้มครองจากเขา

เมื่อเห็นท่าทีของหร่วนเทียนเทียน หลิวเจียวเจียวก็ยิ่งถลึงตาคาดโทษใส่ซือหานเย่หนักกว่าเดิม

ซือหานเย่: !!!

ซือหานเย่ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเลขาคนใหม่นี่มันสมองกลับหรือยังไง

ซือหานเย่: "ทำไมยังไม่เอามาให้อีก?"

น้ำเสียงของเขาเย็นชาจัด ราวกับเป็นลางบอกเหตุพายุอารมณ์ที่กำลังจะก่อตัว

หร่วนเทียนเทียนเม้มปากแน่น แล้วค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาซือหานเย่

ทว่าจู่ๆ หร่วนเทียนเทียนผู้บอบบางน่ารักก็สะดุดขาตัวเอง จนถ้วยกาแฟในมือหลุดลอยออกไป

ตามบทแล้ว กาแฟแก้วนี้ควรจะสาดไปโดนเสื้อแจ็กเก็ตของซือหานเย่

แต่เนื่องจากซือหานเย่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของหร่วนเทียนเทียนอยู่ตลอด ทันทีที่กาแฟสาดกระเซ็นเข้ามา เขาก็ปัดมือออกไปอย่างรวดเร็ว

ถ้วยกาแฟถูกบังคับให้เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ของเหลวร้อนลวกจึงสาดกลับไปโดนตัวหร่วนเทียนเทียนเข้าอย่างจัง

จากนั้น เสียงกรีดร้องของหร่วนเทียนเทียนก็ดังลั่นห้อง

เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีเหมือนมูลสัตว์

ซือหานเย่รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาหลิวเจียวเจียวแล้วสวมกอดเธอแน่น "เจียวเจียว ฉันกลัวจังเลย"

246: ...

กลัวผีสิไม่ว่า

ฝ่ามือที่ซือหานเย่ปัดออกไปเมื่อกี้ไม่ได้ออมแรงเลยสักนิด

ท่าทางขึงขังปานภาพวาดอู่ซงสู้เสือ... อ๊ะ ไม่สิ ต้องเป็นภาพวาดซือหานเย่สู้กาแฟต่างหาก

นัยน์ตาของหลิวเจียวเจียวเต็มไปด้วยความงุนงง "246 นี่คือฉากพัวพันที่เจ้าบอกเหรอ? ฉันต้องหาเรื่องกลั่นแกล้งหร่วนเทียนเทียนเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?"

246 ถึงกับพูดไม่ออก

หร่วนเทียนเทียนมองดูสองคนที่กำลังพลอดรักกันอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกโกรธแค้นที่สุมอก

เป็นเพราะพวกเขานั่นแหละ เสื้อผ้าของเธอถึงได้เลอะกาแฟแบบนี้

แล้วหลิวเจียวเจียวที่เป็นตัวต้นเหตุยังจะลอยหน้าลอยตาสบายใจเฉิบอยู่อีกเหรอ?

อย่างที่คิดไว้เลย อำนาจเงินตรานี่มันน่ากลัวที่สุดจริงๆ

แต่คนอย่างหร่วนเทียนเทียนไม่มีวันยอมแพ้หรอก!

เธอยกแขนขึ้นกอดอกที่เปียกชุ่มแล้วลุกขึ้นยืนอย่างดื้อรั้น ไม่ต่างจากกระต่ายน้อยผู้ขาวบริสุทธิ์

เธอเอ่ยปาก "ท่านประธานซือคะ คุณต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังนะคะ"

ช่างเป็นหญิงสาวที่ทรหดอดทนเสียนี่กระไร แม้จะต้องเผชิญกับการกดขี่จากผู้มีอำนาจ เธอก็ยังคงยืนหยัดอย่างองอาจ

ซือหานเย่เงยหน้าขึ้นมา มุมปากยกยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "ฉันต้องอธิบายให้เธอฟังงั้นเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ฉันเป็นพนักงานของที่นี่ก็จริง แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาหยามเกียรติฉันได้นะคะ" หร่วนเทียนเทียนกล่าว

ซือหานเย่: ...

หลิวเจียวเจียวรู้สึกว่าถึงเวลาแสดงลวดลายของตัวเองแล้ว

เธอผลักซือหานเย่ออกไปแล้วลุกพรวดขึ้นมา "กาแฟนี่เธอเป็นคนทำหกเองไม่ใช่หรือไง?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะซือหานเย่ของฉันไหวตัวทัน กาแฟนี่คงสาดไปโดนเขาแล้ว!"

"แล้วที่ทำหน้าตาน่าสงสารแบบนั้น... กะจะอ่อยคู่หมั้นของฉันใช่ไหมล่ะ?"

หร่วนเทียนเทียนไม่นึกเลยว่าคุณหนูตระกูลใหญ่อย่างหลิวเจียวเจียวจะมีนิสัยใจคอคับแคบขนาดนี้

อีกอย่าง เธอไม่ได้พยายามจะยั่วยุผู้ชายเย็นชาคนนั้นสักหน่อย!

หร่วนเทียนเทียนส่งสายตาวิงวอนไปให้ซือหานเย่ ทว่ากลับพบว่าชายหนุ่มกำลัง... ยกมือปิดปากแอบหัวเราะอยู่นี่นะ!?

ซือหานเย่นั่งอยู่ข้างกายหลิวเจียวเจียว ก้มหน้างุดอมยิ้มเขินอายราวกับภรรยาตัวน้อย

นี่คือซือหานเย่ผู้แสนจะเย็นชาและโหดเหี้ยมคนนั้นจริงๆ เหรอ?

แค่คำว่า 'คู่หมั้น' จากปากหลิวเจียวเจียวคำเดียว ทำเขาดีใจได้ถึงขนาดนี้เชียว?

เมื่อเห็นหร่วนเทียนเทียนยืนอึ้ง หลิวเจียวเจียวก็แค่นเสียงฮึดฮัด แล้วยกถ้วยกาแฟในมือของตัวเองขึ้นมาจิบ

อืม อุ่นกำลังดีเลย

จากนั้น เธอก็สาดกาแฟที่เหลือในถ้วยใส่หน้าหร่วนเทียนเทียนทันที

"อย่าคิดว่าฉันมองความคิดของเธอไม่ออกนะ" หลิวเจียวเจียวยืนเท้าสะเอวสวมบทนางร้ายเต็มขั้น "นี่คือบทลงโทษสำหรับคนที่กล้ามาหมายปองคู่หมั้นของคนอื่น!"

จู่ๆ หร่วนเทียนเทียนก็รู้สึกอัปยศอดสูอย่างรุนแรง

ใช่ เธอยอมรับว่าเธอมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกใครไม่ได้ต่อซือหานเย่

แต่เธอก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่หรือไง?

ต่อให้เธอเผลอทำกาแฟหลุดมือ มันก็เป็นแค่เพราะ...

เธอเป็นคนซื่อๆ และซุ่มซ่ามไปหน่อยแค่นั้นเอง

"ท่านประธานซือคะ..." หร่วนเทียนเทียนสะอื้นไห้ มองซือหานเย่อย่างตัดพ้อ

"ทักษะการทำงานของเธอไม่ผ่านเกณฑ์ ไปที่ฝ่ายบุคคลเพื่อเคลียร์เงินเดือนแล้วไสหัวออกไปซะเดี๋ยวนี้" ซือหานเย่กล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ "ฉันจะจ่ายเงินชดเชยให้เจ็ดเท่าของเงินเดือน"

ในที่สุดเขาก็มองออกแล้วว่าหร่วนเทียนเทียนคนนี้มีจุดประสงค์แอบแฝง!

ต่อให้เธอเข้ามาทำงานในตำแหน่งนี้ได้เพราะความสามารถอันล้นเหลือ เขาก็ต้องไล่เธอออกอยู่ดี

เพราะเขาไม่อยากซุกซ่อนระเบิดเวลาเอาไว้ข้างกาย เขาต้องการให้เจียวเจียวรู้สึกปลอดภัยที่สุด!

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าทักษะการทำงานของหร่วนเทียนเทียนจะดีเด่ตรงไหนด้วย

จ่ายเงินชดเชยให้เจ็ดเท่าก็นับว่าปรานีที่สุดแล้ว

"ไม่นะ ทำไมล่ะคะ?"

หร่วนเทียนเทียนเบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจ

ผู้ชายคนนี้ไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยสักนิดยามที่มองดูเธออ่อนแอและน่าสงสารขนาดนี้เชียวหรือ?

หากเทียบกับนางเสือร้ายจอมบงการตรงหน้า กระต่ายน้อยไร้พิษสงอย่างเธอไม่น่าทะนุถนอมกว่าหรอกหรือ?

หรือว่า... ซือหานเย่กำลังปกป้องเธออยู่?

ต้องใช่แน่ๆ ในเมื่อคู่หมั้นของเขาร้ายกาจวางก้ามถึงเพียงนี้ ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องเธอไม่ให้โดนรังแกใช่ไหมล่ะ?

ไม่อย่างนั้น ทำไมเขาถึงต้องจ่ายเงินชดเชยให้เธอตั้งเจ็ดเท่าด้วยล่ะ?

หร่วนเทียนเทียนเม้มริมฝีปาก ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ซือหานเย่ "ขอบคุณค่ะท่านประธานซือ"

สีหน้าของซือหานเย่ยังคงราบเรียบไม่เปลี่ยน "ไม่ต้องมาขอบคุณฉัน ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อคู่หมั้นของฉัน"

ความหมายแฝงก็คือ หร่วนเทียนเทียนไม่ได้เป็นคนสำคัญอะไรสำหรับเขาเลยสักนิด

ทว่าหร่วนเทียนเทียนกลับยังคงปักใจเชื่ออย่างดื้อดึงว่า นี่คือการแสดงออกถึงความปกป้องที่ซือหานเย่มีต่อเธอ

เธอพยักหน้ารับด้วยแววตาซาบซึ้งใจ ก่อนจะเดินหมุนตัวจากไป

"เจียวเจียว ฉันไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกับเธอเลยจริงๆ นะ ต่อให้วันนี้เธอไม่ได้มา ฉันก็ตั้งใจจะไล่ยัยนั่นออกอยู่แล้ว" ซือหานเย่เอ่ยอย่างจริงจัง

หลิวเจียวเจียวไม่ได้สนใจฟัง

ซือหานเย่หยิบขนมขบเคี้ยวที่เพิ่งซื้อมาใหม่ออกจากใต้โต๊ะทำงาน "เจียวเจียว นี่ของโปรดเธอ กินสิ"

หลิวเจียวเจียวชะโงกหน้าเข้าหาอย่างอารมณ์ดี

"246 เนื้อเรื่องตอนนี้จบหรือยังอ่า?"

หลิวเจียวเจียวเอ่ยถามในใจขณะอ้าปากรับขนมที่ซือหานเย่ป้อนให้

246: ...

"จะ... จบแล้วครับ"