บทที่ 12: ท่านประธานจอมเผด็จการคลั่งรัก (2)

ช่วงไม่กี่วันแรกของการแต่งงานใหม่ ไม่มีบทบาทเนื้อเรื่องใดๆ ให้หลิวเจียวเจียวต้องดำเนินตาม

ดังนั้นหลิวเจียวเจียวจึงนอนหลับอุตุอย่างสบายใจเฉิบจนถึงสิบโมงเช้า ก่อนจะค่อยๆ งัวเงียลุกขึ้นมารับประทานอาหารเช้า

การนอนดึกตื่นสายเนี่ยเป็นสิ่งประดิษฐ์อันยอดเยี่ยมของมนุษยชาติจริงๆ!

หลังจากหลิวเจียวเจียวเดินลงมาข้างล่าง เธอก็พบว่าซือหานเย่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อย

เมื่อเห็นหลิวเจียวเจียวเดินเข้ามา ซือหานเย่ก็ยืดหลังตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"เจียวเจียว ทำไมถึงตื่นสายขนาดนี้ล่ะ?" ซือหานเย่เพียงแค่อยากจะหาเรื่องชวนหลิวเจียวเจียวคุยให้มากขึ้น

ทว่าในมุมมองของหลิวเจียวเจียว นี่คือการที่ซือหานเย่กำลังเยาะเย้ยถากถางเธออยู่ชัดๆ

ไอ้ประธานเผด็จการบ้าเอ๊ย!

"ไม่ใช่กงการอะไรของนาย" หลิวเจียวเจียวกลอกตาบนใส่ จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับซือหานเย่แล้วค่อยๆ เล็มอาหารเช้าของตัวเอง

ซือหานเย่โดนความน่ารักน่าหยิกของหลิวเจียวเจียวตกเข้าอย่างจัง จึงรีบเอ่ยปากขอโทษเป็นพัลวัน "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ"

"ฉันจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของนาย และนายก็ห้ามมาก้าวก่ายชีวิตของฉันเหมือนกัน" หลิวเจียวเจียวตอกกลับด้วยประโยคที่ซือหานเย่เคยพูดไว้เมื่อวานแบบคำต่อคำ

ซือหานเย่ฟังแล้วนึกอยากจะตบปากตัวเองเมื่อวานสักฉาดใหญ่จริงๆ

"เจียวเจียว เรายกเลิกข้อตกลงนั้นกันได้ไหม?" ซือหานเย่เอ่ยเสียงอ่อน "เมื่อวานฉันอวดดีเกินไปหน่อย"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวเจียวเจียวก็เบิกตากว้าง

"246 เจ้าบอกว่าพวกประธานบริษัทจอมเผด็จการหัวรั้นกันทุกคนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมเขาถึงยอมขอโทษล่ะ?"

246: ...

"เจียวเจียว อันที่จริงเนื้อเรื่องที่ผมส่งให้คุณมันเป็นแค่การคาดเดาจากข้อมูลของระบบหลักน่ะครับ" 246 อธิบาย "พูดง่ายๆ ก็คือ ในความเป็นจริง นิสัยใจคอของแต่ละคนอาจจะมีความคลาดเคลื่อนไปบ้างเล็กน้อยครับ"

คลาดเคลื่อนเล็กน้อยเหรอ? นี่เรียกว่าเล็กน้อยจริงๆ ใช่ไหม?

หลิวเจียวเจียวมองดูซือหานเย่ที่ทำหน้าหงอยอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร พลางเบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ท่าทางราวกับลูกแมวน้อยที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ก็ไม่ปาน

ซือหานเย่เอ่ยต่อ "เจียวเจียว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ให้ฉันเอาเงินทั้งหมดมาให้เธอใช้ได้ไหม?"

"นายมีเงินเยอะแค่ไหนล่ะ?" หลิวเจียวเจียวโปรดปรานความรู้สึกตอนได้ช็อปปิ้งผลาญเงินเป็นที่สุด

เมื่อเห็นว่าหลิวเจียวเจียวเริ่มสนใจ ซือหานเย่ก็รีบนำเสนอทันที "ฉันมีบัตรดำ แถมยังหาเงินเข้ากระเป๋าได้ทุกวันด้วยนะ"

บัตรดำงั้นเหรอ? นัยน์ตาของหลิวเจียวเจียวทอประกายวิบวับขึ้นมาทันที

"246 ถ้าเอาบัตรดำมาคงไม่ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่องใช่ไหม?"

"ไม่ส่งผลกระทบแน่นอนครับ" เมื่อได้ยินน้ำเสียงคาดหวังของหลิวเจียวเจียว 246 ก็รีบตอบรับทันควัน

ทันทีที่ได้รับคำยืนยัน หลิวเจียวเจียวก็เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "ฉันเอาบัตรดำ!"

นี่เป็นครั้งแรกที่ซือหานเย่รู้สึกโชคดีที่ตัวเองมีทรัพย์สมบัติมหาศาล "ถ้าอย่างนั้นเรื่องข้อตกลง...?"

"ก็ขึ้นอยู่กับความประพฤติของนายแล้วล่ะ"

แววตาของซือหานเย่เปล่งประกายขึ้นมาทันที ส่วนมาดประธานจอมเผด็จการอะไรนั่นน่ะ ถูกเขาโยนทิ้งไปไกลลิบโลกนานแล้ว

"อรุณสวัสดิ์เจียวเจียว"

ทันทีที่หลิวเจียวเจียวเปิดประตูห้องออกมา เธอก็เห็นซือหานเย่ยืนอยู่หน้าประตู

เขาส่งยิ้มให้ราวกับว่าแค่บังเอิญเดินผ่านมาพอดี

หลิวเจียวเจียวกะพริบตาปริบๆ เธอยังตื่นไม่เต็มตานัก จึงส่งเสียงอือออในลำคอไปอย่างเกียจคร้าน

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินลงบันไดไปด้วยกัน

"ไม่รู้ว่าวันนี้คุณชายซือเป็นอะไรไปนะคะ เห็นเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูห้องคุณหลิวมาตั้งนานสองนานแล้ว" เหล่าสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังลอบซุบซิบกัน

หลิวเจียวเจียวกับซือหานเย่นั่งลงประจำที่ ป้าแม่บ้านก็นำอาหารเช้าสุดหรูมาเสิร์ฟให้

"คุณชายซือ คุณหลิว เชิญรับประทานให้อร่อยนะคะ"

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ

หลิวเจียวเจียวหยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มกินอย่างไม่เกรงใจ

ซือหานเย่ที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับขมวดคิ้วมุ่น "ป้าจาง ต่อไปนี้ให้เรียกฉันว่าคุณชาย แล้วก็เรียกเจียวเจียวว่านายหญิงนะ"

ในตอนแรกเขากะจะขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์ให้ชัดเจนจริงๆ นั่นแหละ เลยจงใจกำชับบ่าวไพร่ในบ้านให้ระมัดระวังเรื่องสรรพนามการเรียกขาน

แต่ตอนนี้... เขาโคตรจะเสียใจภายหลังเลย

หลิวเจียวเจียวปรายตามองซือหานเย่แวบหนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร

ซือหานเย่จึงส่งยิ้มประจบประแจงไปให้

ในช่วงเวลาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หลังจากนั้น เรียกได้ว่าซือหานเย่คอยตามใจและตอบสนองทุกความต้องการของหลิวเจียวเจียวแทบทุกระเบียดนิ้ว

ไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็มักจะพาหลิวเจียวเจียวไปอวดโฉมต่อหน้าคนรู้จักอยู่เสมอ

จนหลายคนเริ่มตระหนักได้ว่า คราวนี้ซือหานเย่คงจะตกหลุมรักหัวปักหัวปำเข้าให้แล้วจริงๆ

"เจียวเจียว วันนี้มีจุดสำคัญของเนื้อเรื่องแล้วครับ"

246 แจ้งภารกิจด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นอย่างยิ่ง "วันนี้คุณต้องไปส่งมื้อเที่ยงให้ซือหานเย่ที่บริษัท แล้วบังเอิญไปเห็นฉากที่เขากำลังพัวพันอยู่กับหร่วนเทียนเทียน คุณเลยต้องปรากฏตัวออกไปหาเรื่องกลั่นแกล้งหร่วนเทียนเทียนครับ"

"ส่วนซือหานเย่ก็จะคิดในใจว่า 'บ้าจริง ฉันเกลียดผู้หญิงคนนั้นเข้ากระดูกดำแท้ๆ แต่ทำไมพอเห็นน้ำตาของเธอ หัวใจของฉันถึงยังสั่นไหวได้ขนาดนี้กันนะ?'"

หลิวเจียวเจียว: ...

เมื่อฟังคำบรรยายของ 246 หลิวเจียวเจียวก็จินตนาการภาพซือหานเย่ผู้แสนจะเย็นชาไร้หัวใจ แถมยังชอบแสยะยิ้มร้ายกาจทรงเสน่ห์ออกมา

ซึ่งมันช่างแตกต่างลิบลับกับภาพลักษณ์ของเขาในสายตาของเธอช่วงนี้เหลือเกิน

ชัดเจนเลยว่าซือหานเย่ตอนนี้เป็นแค่เจ้าลูกหมาน้อยที่คอยส่งเสียงหงิงๆ เวลาโดนรังแกต่างหาก

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวเจียวเจียวก็หิ้วกล่องข้าวกลางวันเดินออกจากบ้านไป

"นานมากแล้วนะครับที่ไม่ได้เห็นนายหญิงออกไปข้างนอกเลย" พ่อบ้านเอ่ยด้วยความโล่งใจ

เป็นเพราะโทรศัพท์มือถือมันเล่นสนุกเกินไป หลิวเจียวเจียวเลยหมกตัวอยู่แต่ในบ้านมาพักใหญ่

ขณะที่สับส้นสูงเดินฉับๆ เธอก็เอ่ยถาม 246 "246 ฉันสวยไหม?"

246 รีบพยักหน้ารัวๆ "สวยครับๆ เจียวเจียวสวยที่สุดในโลกเลย"

หลิวเจียวเจียวยิ่งก้าวเดินบนส้นสูงด้วยความมั่นใจมากยิ่งขึ้น

เมื่อมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก ซือหานเย่ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยแววตาเป็นประกาย

"เจียวเจียว"

หลิวเจียวเจียวมองเขาอย่างลังเล "นายลงมาทำไมเนี่ย?"

ซือหานเย่ก้มมองกล่องข้าวในมือของเธอ ความปีติยินดีในอกแทบจะล้นทะลักออกมา "ฉันมารอเธอน่ะสิ"

หลิวเจียวเจียว: ???

เธอจำได้ว่ายังไม่ได้บอกซือหานเย่เลยสักคำว่าจะมาไม่ใช่เหรอ?

คงเป็นฝีมือของพ่อบ้านชราที่บ้านแน่ๆ

หลิวเจียวเจียวส่งเสียงอือออรับคำ ก่อนจะยัดกล่องข้าวใส่มือซือหานเย่แล้วเดินนำหน้าไปอย่างวางอำนาจ "ไปกินข้าวกันเถอะ!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของซือหานเย่ไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้อีกต่อไป

ดูเหมือนว่าความพยายามในช่วงหลายวันมานี้จะสัมฤทธิ์ผลแล้วสินะ เจียวเจียวเริ่มมีเขาอยู่ในใจแล้ว!

ผู้คนรอบข้างที่เห็นท่านประธานผู้เคยหยิ่งผยองและเผด็จการเผยสีหน้าคลั่งรักจนหมดมาดเช่นนี้ ต่างก็พากันเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

246: ...

ไม่ถูกสิ ในเมื่อตอนนี้ซือหานเย่เดินตามต้อยๆ อยู่ข้างหลังหลิวเจียวเจียว แล้วแบบนี้เจียวเจียวจะไปเห็นฉากที่เขากำลังพัวพันอยู่กับเลขาฯ ได้ยังไงล่ะ?

"เจียวเจียว ให้ซือหานเย่ล่วงหน้าไปก่อนเถอะครับ ไม่อย่างนั้นภารกิจจะไม่สำเร็จนะ" 246 เอ่ยเตือน

หลิวเจียวเจียวลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย

เธอหยุดเดินแล้วหันไปสั่งซือหานเย่ "นายขึ้นไปก่อนเลยนะ ทางที่ดีสั่งกาแฟมาไว้สักแก้วด้วยล่ะ"

ถ้ามีกาแฟ คนซุ่มซ่ามอย่างหร่วนเทียนเทียนก็น่าจะทำหกใส่เขาได้ใช่ไหมล่ะ?

ซือหานเย่ไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็ยอมขึ้นไปก่อนอย่างว่าง่าย

หลิวเจียวเจียวยืนรออยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยก้าวเข้าลิฟต์ไป

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักประตูห้องทำงานของซือหานเย่เข้าไป

"พวกนายกำลังทำอะไร—"

ยังไม่ทันที่หลิวเจียวเจียวจะแผดเสียงจบประโยค เธอก็ต้องชะงักค้าง

ภายในห้องทำงานไม่มีใครอื่นอยู่อีกเลยนอกจากซือหานเย่

ซือหานเย่ประคองถ้วยกาแฟไว้ในมือพลางเอ่ยอย่างคาดหวัง "เจียวเจียว เธออยากดื่มกาแฟใช่ไหม? ถ้วยนี้ฉันตั้งใจชงเองกับมือเลยนะ"

246: ...

ภายนอกหลิวเจียวเจียวยังคงปั้นหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับร้อนรนร้องถาม 246 รัวๆ

"246 ฉันควรทำยังไงดี? ฉันจะโดนไฟช็อตไหมเนี่ย?"

"เจียวเจียว สั่งให้หร่วนเทียนเทียนเป็นคนชงกาแฟมาให้สิครับ" 246 เสนอไอเดียที่เข้าขั้นแย่สุดๆ ออกมา

หลิวเจียวเจียวพยักหน้ารับ จากนั้นก็เชิดหน้าออกคำสั่งอย่างวางอำนาจ "ฉันจะกินกาแฟฝีมือชงของหร่วนเทียนเทียน!"

วินาทีนั้นเอง จู่ๆ ซือหานเย่ก็เกิดพุทธิปัญญาซาบซึ้งขึ้นมาในทันที

ที่แท้เจียวเจียวก็หึงหวงจนต้องตามมาคุมเขาถึงที่นี่เองสินะ

หร่วนเทียนเทียนคนนี้เป็นเลขาฯ ที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาได้ไม่นาน และเขาก็ยังไม่ได้มีโอกาสติดต่อพูดคุยอะไรกับเธอเลยด้วยซ้ำ

เมื่อมองดูท่าทีเชิดหน้าเอาเรื่องของหลิวเจียวเจียว ซือหานเย่ก็ลอบให้คำมั่นสัญญากับตัวเองในใจ

เขาจะต้องอยู่ให้ห่างจากหร่วนเทียนเทียน และจะไม่มีวันทำเรื่องให้เจียวเจียวต้องหึงหวงเด็ดขาด!