บทที่ 8: ยาวิเศษของทรราช (3)

หลิวเจียวเจียวนอนนิ่งเป็นผักอยู่บนเตียงเต็มๆ หนึ่งวัน กว่าจะรวบรวมเรี่ยวแรงกลับมาได้บ้าง

246 มองดูรอยรักสีแดงเป็นจ้ำๆ ตามเนื้อตัวของเจียวเจียวแล้วเอ่ยอย่างปวดใจ "เจียวเจียว เจ็บมากไหมครับ?"

ตอนแรกหลิวเจียวเจียวก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก แต่พอ 246 ถามขึ้นมา เธอก็รู้สึกอยากจะร้องไห้อีกรอบ

"246 เฮ่อหลานเซียวมันไอ้เดรัจฉานชัดๆ!" หลิวเจียวเจียวแผดเสียงด่าทออย่างเดือดดาล

เธอบอกเขาไปตั้งกี่รอบว่าไม่เอาแล้วๆ แต่เฮ่อหลานเซียวกลับเอาแต่ทำเรื่องพรรค์นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

นั่นยังไม่เท่าไหร่ แต่เขายังใช้ไอ้นั่นมา... หลิวเจียวเจียวโมโหจนแทบคลั่ง ทุบเตียงดังปั้กๆ

ไป๋เฉินไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เขามีแต่ความอ่อนโยนและปรนนิบัติเธออย่างสุขสบายมาโดยตลอด

พอเธอบอกว่าพอแล้ว ไป๋เฉินก็จะยอมให้เธอนอนซบลงบนอกแล้วพักผ่อนให้เต็มที่

นั่นเป็นครั้งแรกของเธอแท้ๆ เธอนึกว่าเรื่องแบบนี้มันควรจะรู้สึกสบายสิ!

แต่ที่ไหนได้... เฮ่อหลานเซียวคนนี้มันไร้เหตุผลสิ้นดี!

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกดีเหมือนกันก็เถอะ แต่เธอก็โกรธมากๆ อยู่ดี!

เธอจะเมินเฮ่อหลานเซียวแล้ว คอยดูสิ!

ตายยากเสียจริง... หลิวเจียวเจียวยังไม่ทันหายฟึดฟัด เฮ่อหลานเซียวก็ก้าวเข้ามาพอดี

เขานึกว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองหรืออย่างไร ถึงได้เดินย่ำเข้ามาโดยไม่รอให้นางกำนัลขานแจ้งล่วงหน้า

เมื่อเห็นหน้าเฮ่อหลานเซียวตอนนี้ หลิวเจียวเจียวก็ไม่ปรายตามองดีๆ ให้เขาสักนิด

เธอพ่นลมหายใจฮึดฮัดเสียงดังแล้วสะบัดหน้าหันไปจ้องผนังห้องแทน

เฮ่อหลานเซียวยังคงมองว่าหลิวเจียวเจียวช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

พวงแก้มแดงปลั่งยามที่เธอกำลังแง่งอนช่างดูน่าฟัดเสียนี่กระไร

"พระสนมคนดี ข้าผิดไปแล้ว"

เฮ่อหลานเซียวเดินเข้ามาสวมกอดหลิวเจียวเจียวพลางเอ่ยง้อด้วยน้ำเสียงที่หาความจริงใจแทบไม่เจอ

หากเป็นเรื่องอื่น เขาคงยอมตามใจและคอยโอ๋เธอเป็นพันๆ ครั้งไปแล้ว

แต่เรื่องนี้... เขารู้ตัวว่าผิด แต่เขาไม่เปลี่ยนหรอก

อีกอย่าง หลิวเจียวเจียวเองก็ดูจะเพลิดเพลินไปกับมันเหมือนกันไม่ใช่หรือ

หลิวเจียวเจียวยังคงปิดปากเงียบ

เจ้าผู้ชายเฮงซวย ข้าจะใช้การกระทำแสดงให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวเอง

เมื่อเห็นว่าหลิวเจียวเจียวเอาแต่เมิน เฮ่อหลานเซียวจึงลองหยั่งเชิงดู "ในตำหนักของข้ายังมีชุดสวยๆ อยู่อีกเพียบเลยนะ"

หลิวเจียวเจียวแอบหวั่นไหวเล็กน้อย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคราวนี้เฮ่อหลานเซียวคลุ้มคลั่งรุนแรงก็เพราะชุดพวกนั้น ใบหน้างดงามก็ง้ำงอลงอีกรอบ

"พ่อครัวในห้องเครื่องหลวงทำขนมอร่อยมากเลยเชียวนะ"

เมื่อเห็นว่าหลิวเจียวเจียวยังไม่ยอมใจอ่อน เฮ่อหลานเซียวก็เอ่ยล่อลวงอีกครั้ง

หลิวเจียวเจียวกะพริบตาปริบๆ... ตอนนี้เธอหิว... หิวมากๆ เสียด้วย

เธอยังไม่ได้ลองชิมขนมจากห้องเครื่องหลวงเลยนี่นา!

ดังนั้น หลิวเจียวเจียวจึงยอมหันศีรษะเล็กๆ กลับมา "ฝ่าบาท หม่อมฉันอยากกินเพคะ"

"แล้วถ้าหม่อมฉันชอบ ฝ่าบาทสั่งให้พ่อครัวทำมาให้หม่อมฉันกินทุกวันเลยได้ไหมเพคะ?"

เฮ่อหลานเซียว: "..." "ย่อมได้สิ"

เขาไม่นึกเลยว่าหลิวเจียวเจียวจะง้อง่ายขนาดนี้ แค่ขนมไม่กี่จานก็เอาอยู่เสียแล้ว

สุดท้าย หลิวเจียวเจียวก็จูงมือเฮ่อหลานเซียวเดินไปกินขนมด้วยกันอย่างลั้ลลา

หลายวันต่อมา

หลิวเจียวเจียวทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงออกปากไล่ตะเพิดเฮ่อหลานเซียวที่เอาแต่ตามติดเป็นตังเมออกไปให้พ้นหน้า

เจ้าผู้ชายเหม็นเน่าคนนี้ ทำไมถึงชอบวิ่งแจ้นมาหาเธอตลอด ไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่มีก็ตามเนี่ย?

ถ้าว่างนักก็ไปตรวจฎีกาเพิ่มสิ!

ไม่ใช่เอาแต่ดมซอกคอเธอทั้งวันเหมือนพวกโรคจิตแบบนี้!

เฮ่อหลานเซียวที่ถูกภรรยาสุดที่รักขับไล่ไสส่งให้ไปตรวจฎีกาเดินคอตกออกไปด้วยความห่อเหี่ยวใจ

"เจียวเจียว ไป๋เทียนทะลุมิติมาถึงแล้วนะครับ" จู่ๆ 246 ก็เอ่ยเตือนขึ้นมา

หลิวเจียวเจียวชะงักไปครู่หนึ่ง ช่วงนี้เธอใช้ชีวิตสุขสบายเกินไปจนแทบจะลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย

"เพื่อตอกย้ำว่าทรราชเป็นคนไม่ใกล้ชิดสตรี คุณจึงเป็นเพียงคนเดียวในวังหลังของเขา และเขาก็ไม่เคยร่วมเตียงกับคุณเลย" 246 กางหน้าจออ่านเนื้อเรื่องต่อ

"ดังนั้นไป๋เทียนจึงเข้ามาเป็นนางกำนัล วันนี้นางจะเข้าไปในห้องทรงพระอักษรเพื่อรินชาให้เฮ่อหลานเซียวครับ"

"เฮ่อหลานเซียวจะได้กลิ่นกายหอมละมุนจากตัวไป๋เทียน และรู้สึกว่าอาการปวดหัวทุเลาลงไปมาก เขาจึงเริ่มให้ความสนใจในตัวนางกำนัลคนนี้"

"นี่คือฉากแรกพบของพวกเขาครับ"

246 เล่าเนื้อเรื่องให้หลิวเจียวเจียวฟังอย่างเป็นงานเป็นการ

หลิวเจียวเจียวทำหน้าฉงน "ไม่ถูกสิ 246 ช่วงนี้เฮ่อหลานเซียวก็นอนกับข้ามาตลอดเลยนะ?"

246: "..." จำเป็นต้องพูดตรงขนาดนี้ไหมเนี่ย?

ทว่าพฤติกรรมช่วงนี้ของเฮ่อหลานเซียวก็ผิดแปลกไปจากเดิมมากจริงๆ นั่นแหละ

แถมเขาก็ดูเหมือนจะไม่มีอาการปวดหัวกำเริบมาพักใหญ่แล้วด้วย?

"จากที่เจ้าเล่ามา เฮ่อหลานเซียวจะตกหลุมรักไป๋เทียนตั้งแต่แรกเห็นเลยเหรอ?"

"ไม่เชิงครับ ตามบทแล้วพวกเขาต้องค่อยๆ พัฒนาความรู้สึกกันไปตามเวลา" 246 ตอบพลางกวาดตามองเนื้อเรื่องอย่างละเอียด

หลิวเจียวเจียวร้อง 'อ้อ' คำหนึ่ง "แล้ววันนี้ข้าต้องทำตามบทบาทไหมล่ะ?"

"ทำครับ เนื่องจากเฮ่อหลานเซียวไม่ได้เจอหน้าคุณมาพักหนึ่ง คุณเลยใช้ข้ออ้างเรื่องป่วยเพื่อหลอกล่อให้เขามาหา คุณจุดธูปปลุกกำหนัดทิ้งไว้ แล้วโพสท่าเย้ายวนอยู่บนเตียง"

"เฮ่อหลานเซียวที่เพิ่งหายปวดหัวเพราะไป๋เทียน จะได้กลิ่นเครื่องประทินโฉมฉุนกึกจากตัวคุณ จนทำให้อาการปวดหัวกำเริบขึ้นมาอีกรอบ"

"จากนั้นเขาก็จะสติหลุดแล้วบีบคอคุณอย่างแรง พร้อมกับเตือนไม่ให้คุณทำเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก"

"แค่นี้แหละครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวเจียวเจียวก็รีบยกมือขึ้นจับลำคอของตัวเองทันที "246 ข้าจะตายไหมเนี่ย?"

"ไม่ตายหรอกครับ อย่างมากก็แค่ทิ้งรอยเอาไว้เฉยๆ" 246 รีบเอ่ยปลอบขวัญ

หลิวเจียวเจียวยังคงหน้ามุ่ย "แล้วมันจะเจ็บมากไหม?"

246: "ไม่เจ็บๆ เจียวเจียว เดี๋ยวผมจะเปิดระบบบล็อกความเจ็บปวดให้คุณเองครับ"

"แล้ว 246... ถ้ามีรอยช้ำบนคอข้า มันจะดูน่าเกลียดมากไหมอ่า?" หลิวเจียวเจียวกังวลใจสุดๆ

246 งัดสกิลโอ๋หลิวเจียวเจียวขึ้นมาใช้อย่างคล่องแคล่ว "เจียวเจียวของผมน่ะ ทำยังไงก็สวยไปหมดแหละครับ"

พอได้ยินแบบนั้น อารมณ์ของหลิวเจียวเจียวก็ค่อยๆ ดีขึ้นมานิดหน่อย

เธอหันไปสั่งนางกำนัลเสี่ยวจู "เสี่ยวจู ไปหยิบเทียนปลุกกำหนัดจากคลังมาให้ข้าทีสิ"

เสี่ยวจูมีสีหน้าลำบากใจ "พระสนม ในคลังไม่มีเหลือแล้วเพคะ เสี่ยวเถาฮวายังไม่มีเวลาไปเบิกมาเติมเลย"

ก็แหงล่ะ... ช่วงหลายวันมานี้ พระสนมกับฮ่องเต้เล่นใช้กันแบบ... ค่อนข้างจะสมบุกสมบันไปหน่อยนี่นา

"เอ๋?" นัยน์ตากลมโตของหลิวเจียวเจียวเบิกกว้าง ก่อนจะปิ๊งไอเดียสุดบรรเจิด "งั้นก็ไปเบิกมาจากคลังของฝ่าบาทสิ"

เสี่ยวจูรับป้ายหยกประจำตัวมา พยักหน้าค้อมกายแล้วเดินออกไป

"เทียนปลุกกำหนัดงั้นรึ?"

เฮ่อหลานเซียวที่กำลังนั่งตรวจฎีกาอยู่หลุดหัวราะออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำรายงานจากหวังกงกง

ดูท่าเขาจะยังปรนเปรอเจียวเจียวของเขาได้ไม่ถึงใจพอนะเนี่ย

แต่ไม่เป็นไร คืนนี้เขาจะลงแรงให้หนักกว่าเดิมก็แล้วกัน

"ให้เสี่ยวจูเบิกไปเถอะ เลือกเอาแบบชั้นเลิศไปให้นางด้วยล่ะ" เฮ่อหลานเซียวออกคำสั่ง

หวังกงกงพยักหน้ารับคำสั่งแล้วถอยออกไป

เฮ่อหลานเซียวจินตนาการภาพท่าทางยั่วยวนของหลิวเจียวเจียวในหัว ลำคอของเขาก็เริ่มแห้งผากขึ้นมาทีละน้อย

"ใครก็ได้ รินชาที"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ใบหูของไป๋เทียนก็พลันแดงซ่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าทำไมลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณเสียแล้ว

แถมผู้คนรอบข้างยังมีแต่คนบอกว่าทรราชผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมและไร้หัวใจ

แต่ทันทีที่ไป๋เทียนได้ยินเสียงของเขา เธอก็รู้ได้ทันทีว่าแท้จริงแล้วทรราชผู้นี้เป็นคนอ่อนโยนและใจดีมากแน่ๆ

เขาต้องมีเรื่องทุกข์ใจบางอย่างซ่อนอยู่ ถึงได้แสดงออกด้วยหน้ากากอันเย็นชาเช่นนี้!

แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ... เธออยู่ที่นี่แล้ว

พร้อมที่จะก้าวเข้ามาในโลกของเขาด้วยความแปลกใหม่จากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด

เมื่อคิดได้ดังนั้น ไป๋เทียนก็ยกป้านชาเดินเข้าไปใกล้เฮ่อหลานเซียว

ไป๋เทียนก้มหน้าลงรินชา พลางลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเฮ่อหลานเซียวที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำงาน

หล่อ... หล่อเหลาเหลือเกิน!

หล่อกว่าดารานำในหนังหรือซีรีส์ยุคปัจจุบันเสียอีก!

ไป๋เทียนยืนจ้องเฮ่อหลานเซียวตาค้าง จนไม่ทันสังเกตว่าน้ำชาล้นทะลักออกจากถ้วยไปหมดแล้ว

เฮ่อหลานเซียวปรายตามองอย่างเย็นชา "หวังกงกง"

หวังกงกงที่เพิ่งกลับมาจากไปทำธุระรีบก้าวเข้ามาพร้อมกับเหงื่อกาฬที่แตกพลั่กเต็มหน้า

เมื่อเห็นสภาพของไป๋เทียนสลับกับมองน้ำชาที่หกเลอะเทอะ หวังกงกงก็แทบจะล้มทั้งยืน

นี่มันลบหลู่เบื้องสูงชัดๆ!

ถ้าวันนี้ฮ่องเต้อารมณ์ไม่ดีขึ้นมา เขาจะไม่โดนยัยผู้หญิงโง่เง่านี่ลากไปซวยด้วยหรอกเรอะ!

"ใครก็ได้ ลากตัวนางออกไปเดี๋ยวนี้!" หวังกงกงรีบชิงออกปากสั่งการทันที

ไป๋เทียนยังไม่ทันได้สติกลับมาก็ถูกคนหิ้วปีกกึ่งลากกึ่งจูงออกไปเสียแล้ว

เธอพยายามจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ แต่คนพวกนั้นมือไวยิ่งกว่า รีบยัดถุงเท้าเหม็นเปรี้ยวเข้าปากเธออย่างรู้ตาสีตาสา

ช่วยด้วย... แหวะ! อ่อก!