บทที่ 7: โอสถรักษาใจของทรราช (2)

"246 สภาพเจ้าดูไม่ได้เลยนะเนี่ย!" หลิวเจียวเจียวเอ่ยอย่างชอบใจบนความทุกข์ของผู้อื่นขณะก้าวเดินไปยังตำหนักหยางซิน พลางปรายตามอง 246 ที่ลอยอยู่ข้างกายด้วยสภาพอิดโรยหมดสภาพ

246 มองดูรอยยิ้มสดใสเจิดจ้าของหลิวเจียวเจียว ความเหนื่อยล้าบนร่างก็มลายหายไปไม่น้อย

"เจียวเจียว เมื่อกี้ผมพยายามอย่างหนักเลยนะกว่าจะเคี่ยวน้ำแกงถ้วยนั้นออกมาได้น่ะ!"

"แต่เจ้าไม่มีทั้งมือทั้งเท้านี่นา แล้วเจ้าทำได้ยังไงล่ะ?" หลิวเจียวเจียวเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

246 หวนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

มันต้องพยายามอย่างสุดความสามารถในการใช้ลำตัวกลมป๊อกหนีบช้อนเอาไว้ จากนั้นก็ค่อยๆ เติมเครื่องปรุงลงไปทีละนิด

เล่นเอาเกร็งจนกล้ามท้องแทบจะขึ้นเป็นลอน!

แต่มันไม่มีทางเล่าเรื่องนี้ให้หลิวเจียวเจียวฟังเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแม่เจ้าประคุณต้องหัวเราะเยาะมันไปสามวันสามคืนแน่ๆ

"ผมก็มีวิธีของผมแหละน่า เจียวเจียวอย่าถามเลยครับ" 246 แสร้งทำเป็นมีลับลมคมใน

หลิวเจียวเจียวมองดูท่าทีอิดออดไม่ยอมพูดของ 246 แล้วสะบัดหน้าพรืด "ข้าไม่ได้อยากรู้สักนิด!"

เมื่อมาถึงตำหนักหยางซิน หลิวเจียวเจียวก็รับถ้วยน้ำแกงมาจากเสี่ยวจู แล้วคลี่ยิ้มบางให้หวังกงกง "กงกง รบกวนช่วยเข้าไปทูลฝ่าบาทให้ทีสิว่า หม่อมฉันนำน้ำแกงมาถวาย"

หวังกงกงมองดูความงามหยดย้อยไร้ที่ติของหลิวเจียวเจียวถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบค้อมศีรษะรับคำอย่างรวดเร็ว

"ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ พระนางทรงลงมือตุ๋นน้ำแกงมาถวายฝ่าบาทด้วยพระองค์เองเลยพ่ะย่ะค่ะ" หวังกงกงเดินเข้ามาภายในตำหนักหยางซินและกราบทูลรายงาน

เดี๋ยวก่อนนะ... เมื่อกี้ฮองเฮาเหมือนจะไม่ได้ตรัสว่าทรงลงมือตุ๋นเองนี่นา

ช่างเถอะ พระสนมคนไหนมาเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้วไม่บอกว่าตุ๋นน้ำแกงเองบ้างล่ะ?

ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ๆ

หวังกงกงคิดสะระตะในใจ พลางหลุบตาก้มหน้าสแตนด์บายรอพระราชกระแสรับสั่ง

เฮ่อหลานเซียวมองดูฎีกาที่กองเนินเป็นภูเขาบนโต๊ะทรงงานแล้วลอบถอนหายใจ

ฮองเฮาผู้นี้เพียรมาขอเข้าเฝ้าเป็นวันที่สี่ติดต่อกันแล้ว

เขาปฏิเสธไปทุกวัน แต่นางก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจความนัย เอาแต่ดึงดันจะมาส่งน้ำแกงให้ได้ทุกวี่ทุกวัน

ดูท่าเขาคงต้องพูดกับนางให้รู้เรื่องเสียที แม้เขาจะไม่อาจให้นางปรนนิบัติบนเตียงได้ แต่เขาก็พร้อมจะมอบเกียรติยศในฐานะภรรยาเอกให้อย่างสมเกียรติ

"ให้นางเข้ามา" เฮ่อหลานเซียวเอ่ยอนุญาต

ไม่นานนัก หลิวเจียวเจียวก็ประคองถ้วยน้ำแกงเดินนวยนาดเข้ามา "หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ"

เมื่อเห็นว่าเฮ่อหลานเซียวเอาแต่ก้มหน้าก้มตา หลิวเจียวเจียวจึงย่อเข่าทำความเคารพแบบส่งๆ ไปที

ยังไงซะก็ไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว

"อืม" เฮ่อหลานเซียวรู้สึกว่าน้ำเสียงของหลิวเจียวเจียวช่างไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก เขาเงยหน้าขึ้นมา "เจิ้น..."

ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับรูปโฉมของหลิวเจียวเจียว นัยน์ตาของเขาก็สั่นไหวระริก ถ้อยคำที่เตรียมไว้ในใจกลืนหายลงคอไปในพริบตา

"ฝ่าบาท?" เมื่อเห็นเฮ่อหลานเซียวนิ่งขึงไป หลิวเจียวเจียวจึงเอียงคอและเอ่ยเรียกซ้ำ

ในที่สุดเฮ่อหลานเซียวก็ได้สติกลับคืนมา เขาจ้องมองหลิวเจียวเจียว "ไม่มีอะไร เจิ้นแค่เหม่อไปหน่อย"

หลิวเจียวเจียวร้อง "อ้อ" คำหนึ่ง ก่อนจะยื่นส่งถ้วยน้ำแกงในมือให้เฮ่อหลานเซียวราวกับกำลังนำเสนอของล้ำค่า "ฝ่าบาท หม่อมฉันตั้งใจตุ๋นน้ำแกงถ้วยนี้มาให้พระองค์เลยนะเพคะ"

อันที่จริง เป็นเพราะถือจนเมื่อยมือแล้วต่างหาก หลิวเจียวเจียวจึงรีบยัดเยียดน้ำแกงใส่มือเขาอย่างรู้มาก

เฮ่อหลานเซียวยื่นมือไปรับมาตามสัญชาตญาณ และสังเกตเห็นรอยแดงเถือกบนมือน้อยๆ ขาวผ่องของนาง

"วันหลังเรื่องพรรค์นี้ก็ปล่อยให้พวกบ่าวไพร่ทำไปเถอะ" เฮ่อหลานเซียวเอ่ยเสียงขรึมพลางขมวดคิ้ว

หลิวเจียวเจียวรีบพยักหน้ารับคำทันควัน เธอก็ไม่ได้อยากทำเรื่องยุ่งยากพวกนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เมื่อเห็นว่าเฮ่อหลานเซียวไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ หลิวเจียวเจียวจึงรวบรวมความกล้าขยับเข้าไปนั่งลงเคียงข้าง

เธอเอนกายเข้าหาเล็กน้อย ทอดแขนโอบกอดท่อนแขนแกร่งของเขาเอาไว้ แล้วออดอ้อนเสียงหวาน "ฝ่าบาท พระองค์ต้องเสวยให้อร่อยนะเพคะ!"

เฮ่อหลานเซียวหลุบตามองลงมา ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดละออสะท้อนเข้าเต็มสองตา ประกายความปรารถนาอันเข้มข้นพาดผ่านในแววตา

"ดี! เจิ้นจะชิมให้ดีเลยเชียว!"

สิ้นคำ เฮ่อหลานเซียวก็โน้มใบหน้าลงมาฉกฉวยริมฝีปากของหลิวเจียวเจียวไปครอบครอง

246: ???

อ๊ากกกก บทมันไม่ควรจะออกมาเป็นแบบนี้สิ!

เหล่าข้าราชบริพารที่คอยปรนนิบัติอยู่รอบๆ ต่างพากันล่าถอยออกไปอย่างรู้งาน ภายในตำหนักเงียบสงัดลงในบัดดล

ได้ยินเพียงเสียงชวนให้ใจสั่นสะท้านแว่วมาเป็นระลอก

ตามด้วยเสียงหอบหายใจของหลิวเจียวเจียว ที่สุดท้ายก็ถูกกลืนกินหายไปครั้งแล้วครั้งเล่า

...

"น้ำแกงฝีมือยอดรักช่างเลิศรสยิ่งนัก"

เฮ่อหลานเซียวมองดูหลิวเจียวเจียวที่นอนหอบฮักอยู่ในอ้อมอก พลางลูบแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบา

"ฝ่าบาท! นี่มันไม่ใช่..."

หลิวเจียวเจียวช้อนตาขึ้นมองอย่างคาดโทษ ทว่าก็ต้องหุบปากฉับเมื่อปะทะเข้ากับแววตาหิวกระหายของเขา

เฮ่อหลานเซียวยกมือขึ้นมาใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคลึงริมฝีปากบวมเจ่อของนางเบาๆ

คนบอบบางอย่างหลิวเจียวเจียวน้ำตารื้นขึ้นมาทันที "เจ็บนะเพคะ!"

เฮ่อหลานเซียวยอมปล่อยมือ รวบตัวนางเข้ามากอดกกระชับอีกครั้งแล้วกระซิบง้อเสียงนุ่ม "เจิ้นผิดไปแล้ว"

หลิวเจียวเจียวเป็นพวกได้คืบจะเอาศอกอยู่แล้ว

เมื่อเห็นท่าทีอ่อนโยนลงของทรราชผู้นี้ เธอก็เริ่มงัดลูกอ้อนออกมาใช้ทันที

"ถ้าเช่นนั้น ฝ่าบาทต้องชดเชยให้หม่อมฉันนะเพคะ"

"จะให้เจิ้นชดเชยเยี่ยงไรดีล่ะ?" เฮ่อหลานเซียวเอ่ยถามยิ้มๆ

"หม่อมฉันอยากได้ชุดที่แคว้นซีอวี้ส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการคราวก่อนเพคะ!" หลิวเจียวเจียวบอกความต้องการด้วยแววตาเป็นประกาย

ชุดตัวนั้นระยิบระยับเตะตา สวยงามถูกใจเธอเป็นที่สุด!

เฮ่อหลานเซียว: ...

เขานึกว่านางจะขอปรนนิบัติข้างกายเสียอีก

"เข้าใจแล้ว บ่ายนี้เจิ้นจะให้คนนำไปส่งให้"

"246 สวยไหม?"

หลิวเจียวเจียวสวมชุดที่เฮ่อหลานเซียวให้คนนำมามอบให้เมื่อตอนบ่าย ยืนหมุนตัวชื่นชมความงามของตัวเองอยู่หน้ากระจกอย่างอารมณ์ดี

"สวยครับ สวยมากเลย!" 246 ลอบกลืนน้ำลายอิเล็กทรอนิกส์ลงคอ

ชุดนี้เป็นสีชมพูอ่อน ยิ่งขับเน้นให้หลิวเจียวเจียวดูผุดผ่องน่าทะนุถนอมขึ้นไปอีก

แถมช่วงเอวยังเว้าลึกอย่างใจกล้า มีเพียงสายสร้อยทองคำร้อยประดับเอาไว้ ยิ่งเพิ่มเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างน่าประหลาด

และภาพความงดงามนั้นก็ตราตรึงเข้าเต็มสองตาของเฮ่อหลานเซียวทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา

นัยน์ตาของเขาเริ่มมืดครึ้มลง ฝ่ามือหนาเอาแต่ลูบคลึงหยกพกที่เอว ราวกับกำลังข่มกลั้นอารมณ์บางอย่าง

"ฝ่าบาท!" หลิวเจียวเจียวหันขวับมาเห็นเขาพอดี

"หม่อมฉันสวมชุดนี้แล้วงดงามไหมเพคะ?" เธอเอียงคอถาม

จริตเย้ายวนปานสตรีล่มเมือง ทว่าแววตากลับใสซื่อบริสุทธิ์ปานน้ำค้างกลางหาว

"ยอดรักของเจิ้นงดงามที่สุด"

สิ้นเสียง ทรราชหนุ่มก็ช้อนร่างอรชรขึ้นอุ้มพาเดินเข้าสู่ห้องนอนด้านใน ก่อนจะวางนางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

"ฝ่าบาท?"

หลิวเจียวเจียวหันไปมองรอบๆ... นี่ยังไม่ทันจะมืดเลยไม่ใช่เหรอ?

เธอยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลยนะ!

เฮ่อหลานเซียวทอดสายตามองสตรีผู้งดงามจับตาตรงหน้า ลมหายใจเริ่มติดขัดหนักหน่วง

เขากดจูบลงบนพวงแก้มใส ก่อนที่ฝ่ามือร้อนลวกจะเริ่มซุกซนสอดใส่เข้าไปใต้ร่มผ้า

ใบหน้าของหลิวเจียวเจียวร้อนฉ่าขึ้นมาทันที

เขา... เขากำลังจะทำอะไรน่ะ!

เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่เริ่มล่วงเกิน หลิวเจียวเจียวก็ถลึงตาใส่เขาวงใหญ่

ทว่าสายตานั้นกลับเย้ายวนเสียจนเฮ่อหลานเซียวสติแทบหลุดลอย

และวินาทีต่อมา หลิวเจียวเจียวก็รับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเขา

...

...

"ไม่เอาแล้ว... ไม่เอาแล้วจริงๆ นะเพคะ"

หลิวเจียวเจียวซบหน้าลงอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง รับรู้ได้ถึงฝ่ามือหนาที่คอยจุดไฟไปทั่วทุกตารางนิ้ว

แถมตรงนั้นก็ยัง...

ยิ่งคิดหลิวเจียวเจียวก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ขอบตาเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาทีละน้อย ก่อนจะเอ่ยฟ้องเสียงสั่นเครือ

"หิว... หม่อมฉันหิวจะตายอยู่แล้วเพคะ!"

เฮ่อหลานเซียวชะงักไปเล็กน้อย มองดูใบหน้านองน้ำตาของสตรีใต้ร่าง ความปรารถนาในแววตายิ่งลุกโชน

"เจียวเจียว... ยอดรัก ทนอีกนิดเถอะนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว"

คำว่า 'อีกนิด' ดำเนินล่วงเลยไปจนถึงกลางดึก

หลิวเจียวเจียวสลบไศลไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนเฮ่อหลานเซียวกำลังรับหน้าที่ทำความสะอาดให้อย่างขะมักเขม้น

เช็ดท่อนแขนเรียว... แล้วก็แอบแตะต้องความนุ่มหยุ่น

เช็ดเท้าเล็กๆ... แล้วก็ลอบสัมผัสความนุ่มนิ่มนั้นอีกครา

เฮ่อหลานเซียวปรนนิบัติเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้หลิวเจียวเจียวจนสะอาดสะอ้าน พร้อมกับฉวยโอกาสกินเต้าหู้ไปในตัวเสร็จสรรพ

เขานั่งอยู่ข้างเตียง ทอดสายตามองใบหน้ายามหลับใหลที่แสนสงบของนาง หัวใจเอ่อล้นไปด้วยความอิ่มเอม

เดิมทีคิดว่าจะไม่มอบหัวใจให้ใครอีกแล้ว และคงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปชั่วชีวิต

แต่การปรากฏตัวของเจียวเจียวกลับเติมเต็มเขาได้อย่างน่าประหลาด

นางคือฮองเฮา คือภรรยาเพียงคนเดียวของเขา

เขาจะรักและทะนุถนอมนางให้ดีที่สุด

ขณะที่เฮ่อหลานเซียวกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด จู่ๆ หลิวเจียวเจียวที่หลับอยู่ก็เบิกตากว้างขึ้นมา

น้ำเสียงของเธอแหบแห้งขั้นสุด

"หิว... ข้าหิวจนสะดุ้งตื่นเลยเนี่ย!"