เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

462 - หยกม่วงแปรผัน

462 - หยกม่วงแปรผัน

462 - หยกม่วงแปรผัน


กำลังโหลดไฟล์

462 - หยกม่วงแปรผัน

ในลานพนันหินมีผู้ฝึกตนหลายคนที่มองเข้ามาทางนี้ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ผู้คนมากมายก็ประหลาดใจเพราะพวกเขาจำองค์ชายเซี่ยและแม่ชีน้อยน้องสาวของเขาได้

อาณาจักรเซี่ยมักจะเดินทางมาที่เมืองศักสิทธิ์ตลอดหลายชั่วอายุคน ผู้สูงศักดิ์ทั้งสองจึงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับคนที่นี่

"พวกเราจะเดิมพันหินกัน ขอให้ทุกคนเป็นพยาน" หลี่เหอซุยตะโกนอย่างแรง

ผู้คนในสวนหินเมื่อรู้ว่าองค์ชายเซี่ยและคนอื่นๆอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงรีบเข้ามามุงดูเหตุการณ์ด้วยความตื่นเต้น

“ไอ้ดำ เป็นเจ้ารนหาที่เองนะ” หลี่จงเทียนและคนอื่นๆ โกรธเล็กน้อย

ฝูงชนรวมตัวกันรอบๆ และไม่นานหลังจากนั้น แม้แต่เหยาเยว่กง ที่สวมใส่เสื้อผ้าสีม่วงก็ยังเดินเข้ามาร่วมชมความสนุกสนานครั้งนี้

“ไอ้เด็กดำคนนี้เป็นใคร เขามีความกล้าจริงๆ” คนรอบข้างประหลาดใจ

อู๋จื่อหมิงหัวเราะแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าเลือกมาได้ตามใจชอบเลย ถ้าข้างในมีต้นกำเนิดจริงๆ น้ำหนักของมันมีเท่าไหร่พวกเราจะเพิ่มให้อีก 2 เท่า”

“เจ้าพูดเองนะ?” หลี่เหอซุยพูดอย่างจริงจัง "อย่าเดิมพันกับเรา ถ้าเจ้าไม่มีต้นกำเนิดมากพอ"

อู๋จื่อหมิงกล่าวเย้ยหยัน: "เจ้าโง่ หินแตงโมที่พวกเจ้าเลือกมันจะมีต้นกำเนิดได้ยังไง"

“ฮ่าฮ่า เจ้าหนูดำนี่คือหินแตงโมสำหรับเจ้า” หนึ่งในนั้นหัวเราะและเตะก้อนหินที่อยู่ตรงเท้า

“เด็กหนุ่มพวกนี้โง่จริงๆ พวกเรากลับกันเถอะไม่มีเรื่องอะไรให้ดูแล้ว” อีกคนส่ายหน้าด้วยความเวทนา

“เจ้าแน่ใจหรือว่าหินเน่าๆเหล่านี้มีต้นกำเนิดอยู่จริง” หลี่เหอซุยส่งเสียงอย่างลับๆเขากลัวว่าเขาจะกลายเป็นตัวตลกในที่สุด

“เดิมทีข้าวางแผนที่จะไปที่สวนหินอื่น แต่หินที่พวกเขาเตะเข้ามานั้นมีต้นกำเนิดมากมายจริงๆ ข้าไม่จำเป็นต้องเลือกมันเอง ด้วยซ้ำ” เย่ฟ่านแอบส่งเสียงลับๆ

“เยี่ยมมาก อีกสักพวกมันจะรู้ซึ้ง” หลี่เหอซุยหัวเราะคิกคัก

“เจ้าหนูดำ ทำไมเจ้าหัวเราะคิกคัก รีบตัดแตงโมของเจ้าเร็ว”

เมื่อมองดูหินแตงโมเก้าก้อนบนพื้น อู๋จื่อหมิง, หลี่จงเทียน และคนอื่นๆเต็มไปด้วยการดูถูกและไม่สามารถอดกลั้นเสียงหัวเราะได้

คนรอบข้างก็ส่ายหัว เจ้าจะรอดจากหินแตงโมได้อย่างไร เด็กน้อยพวกนี้ไม่เข้าใจศิลปะต้นกำเนิดเลยจริงๆ

เย่ฟ่านซื้อหินและก้าวไปข้างหน้า เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วขว้างลงบนพื้นทำให้หลายคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก

"ปากา" "ปากา"

หินแตงโมหกลูกแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ต้นกำเนิดใบไม้เขียว!”

มีคนประหลาดใจและพูดว่า "มันเป็นต้นกำเนิดใบไม้เขียว มันมีมูลค่ามากกว่าต้นกำเนิดบริสุทธิ์สิบจิน"

นี่คือต้นกำเนิดสีเขียวที่มีลักษณะเหมือนใบไม้ แต่มีความยาวมากกว่าหนึ่งนิ้ว สีเขียวของมันเปล่งประกายสดใส

“ฮ่าฮ่า...”หลี่เหอซุยหัวเราะและกล่าวว่า “ เดิมพันเดิม 50 พวกเจ้าต้องจ่ายเพิ่มอีก 20 จ่ายมา!

เขายื่นมือใหญ่เข้าหากลุ่มคน

มีผู้คนมากมายที่อยู่ที่นี่ แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจเล็กน้อยที่เย่ฟ่านสามารถหาต้นกำเนิดได้ แต่ต้นกำเนิด 70 จินก็ไม่ได้มีมูลค่าอะไรมากมายพวกเขาจึงยินยอมจ่ายโดยดี

“ก็แค่แมวตาบอดวิ่งชนหนูตาย” มีคนบ่น

"แล้วไง!" หลี่เหอซุยเอื้อมมือออกไป

อู๋จื่อหมิงรวบรวมต้นกำเนิดจากกลุ่มเพื่อนๆของเขาคนละ 70 จิน แม้ว่ามันจะเป็นจำนวนไม่มากอะไรเมื่อแยกกันอยู่

แต่เมื่อเอามารวมกันแล้ว ต้นกำเนิดเกือบ 1000 จินที่ส่งมอบให้หลี่เหอซุยก็ทำให้ใบหน้าของเขาเบี้ยวเล็กน้อย

"คชา!”

เย่ฟ่านทุบหินก้อนที่แปดออกเป็นชิ้นๆ เมื่อเห็นว่าข้างในไม่มีอะไรเขาก็จ่ายเดิมพันคืนให้พวกอู๋จื่อหมิงเล็กน้อย

“เหลือก้อนสุดท้ายแล้วพวกเจ้าจะเพิ่มเดิมพันหรือไม่” อู๋จื่อหมิงถามด้วยสีหน้าดูถูก

“ฮ่าๆๆ ถ้าข้างในมีต้นกำเนิดกำเนิดเท่าไหร่ ครั้งนี้พวกเราจะเพิ่มให้เจ้า 3 เท่าเลย” หนึ่งในนั้นเยาะเย้ยด้วยเสียงหัวเราะ

“พวกเจ้าพูดเองนะ?” หลี่เหอซุยแกล้งทำเป็นโกรธ

“ปากา”

เย่ฟ่านโยนหินก้อนที่เก้าลงกับพื้น เมื่อก้อนหินแตกออกปราณสีม่วงก็ส่องสว่างไปทั่วห้อง

“ต้นกำเนิดหยกม่วงแปรผัน แต่มันมีขนาดเล็กมาก!” มีคนอุทาน

เย่ฟ่านนั่งยองๆลอกเปลือกหินชั้นถัดไปออก ทันใดนั้นต้นกำเนิดสีม่วงที่มีขนาดเท่าเมล็ดแตงโมหลายสิบชิ้นก็ไหลออกมา

"เมล็ดแตงโมเยอะมาก!" ทุกคนประหลาดใจ

ต้นกำเนิดหยกม่วงแต่ละชิ้นมีขนาดไม่ใหญ่มากก็จริง แต่พวกมันฝังเรียงกันอยู่ในลักษณะคล้ายกับเมล็ดแตงโม

“ต้นกำเนิดหยกม่วงแปรผัน แต่ละเม็ดที่อยู่ตรงนี้มีมูลค่าเท่ากับต้นกำเนิดบริสุทธิ์ 30 จิน ที่นี่มีอยู่ 50 เม็ด ซึ่งมีค่าเท่ากับต้นกำเนิดบริสุทธิ์ 1,500 จิน!”

ผู้คนมากมายเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า...” หลี่เหอซุยหัวเราะอย่างที่ไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้

ใบหน้าของอู๋จื่อหมิงซีดขาวราวกับทานคางคกตายเข้าไปคำใหญ่ เพื่อนๆของเขาที่อยู่ด้านหลังก็มีสภาพไม่แตกต่างกันมากนัก

“มันสวยมาก ไม่คิดว่าในหินแตงโมจะมีเมล็ดแตงโมอยู่จริงๆ” มีคนมากมายอุทานด้วยความชื่นชม

"ไม่ต้องพูดมากแล้ว พวกเจ้าสิบคนคนคนละ 4500 !" หลี่เหอซุยหัวเราะด้วยความสุข

"พวกเขาสามารถหาต้นกำเนิดได้ 40,000 จินในคราวเดียว"

“เด็กน้อยพวกนี้โชคดีจริงๆ แม้แต่ต้นกำเนิดที่พวกเขาเปิดก็ยังเป็นอู๋จื่อหมิงและหลี่จงเทียนหามาให้ พวกเขาไม่ได้หาเองสักก้อน”

“อู๋จื่อหมิงกับเพื่อนๆของเขาโชคร้ายจริงๆ!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้อู๋จื่อหมิงก็รู้สึกอยากจะอาเจียนเป็นเลือด หลี่จงเทียนก็มีสภาพย่ำแย่ไม่แตกต่างกัน

แต่หลี่เหอซุยนั้นอยู่ในสภาพตรงข้ามพวกเขาโดยสิ้นเชิง แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่หยุดหัวเราะ

"ฮ่าฮ่า"

“เลิกถ่วงเวลาได้แล้ว จ่ายมาซะดีๆ”

อู๋จื่อหมิงและหลี่จงเทียนรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง แม้ว่าพวกเขาจะมีต้นกำเนิดอยู่มากมาย แต่การต้องจ่ายออกไปครั้งเดียว 4,500 จินก็ทำให้จิตใจของพวกเขาหม่นหมองเป็นอย่างมาก

ในตอนแรกพวกเขาเพียงต้องการล้อเลียนทั้งสองคนเท่านั้น แต่ตอนนี้พวกเขาไม่เพียงต้องกลายเป็นตัวตลกแทน ต้นกำเนิดที่พวกเขาพกมาในครั้งนี้ยังต้องประคองมอบให้ฝ่ายตรงข้ามด้วย

“ไอ้เวรซานเฉียน ตอนแรกจ่ายแค่ 3,000 จินก็หนักหนาสาหัสพอแล้ว ตอนนี้ยังต้องมาจ่ายถึง 4,500 จินเพราะคำพูดไร้สาระของเจ้า!”

ศิษย์ของนิกายใหญ่หลายคนต่างก็โยนความผิดไปที่ชายหนุ่มซึ่งเป็นคนบอกว่าจะจ่ายให้พวกเย่ฟ่าน 3 เท่า

ใบหน้าของอู๋จื่อหมิงยิ่งแดงก่ำ หากเขาไม่ได้เสนอว่าจะจ่ายต้นกำเนิดให้พวกเย่ฟ่านเพิ่ม 2 เท่าตั้งแต่แรก ต้นกำเนิดที่เขาต้องเสียไปอย่างมากที่สุดก็เพียงไม่กี่ร้อยเท่านั้น

“พี่อู๋ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าเจ้าถึงม่วงมากกว่าหยกม่วงเสียอีก” หลี่เหอซุยส่ายหัวและถามด้วยความเป็นห่วง

“ไอ้สาระเลวน้อย ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้!” อู๋จื่อหมิงคำรามด้วยความโกรธก่อนจะโยนต้นกำเนิดลงบนพื้น

คนเหล่านี้เป็นลูกหลานของนิกายใหญ่ โดยพื้นฐานแล้วต้นกำเนิดหลายพันจินพวกเขามีมันอย่างแน่นอน แต่การจะจ่ายความมั่งคั่งทั้งหมดของพวกเขาออกไปในครั้งเดียวมันก็ยังเป็นเรื่องที่ลำบากใจมาก

หลังจากนั้นคนอื่นก็โยนต้นกำเนิดของพวกเขาลงบนพื้นด้วยความเคียดแค้น

“ขอบคุณสหายทุกท่าน” เย่ฟ่านประสานมือขอบคุณจากนั้นก็เดินไปรับต้นกำเนิดจากองค์ชายเซี่ยเป็นการส่วนตัว

เย่ฟ่านหันไปมองแม่ชีตัวน้อยยิ้มแล้วพูดว่า

“น้องเล็กเจ้าไม่จ่ายเหรอ?”

แม่ชีชุดขาวตัวน้อยมุ่ยปาก นัยน์ตาโตของนางบริสุทธิ์เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา นางไม่เคยล้อเลียนพวกเขา แน่นอนว่านางไม่ได้มีส่วนในการพนันอยู่แล้ว

องค์ชายเซี่ยขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แต่เขาไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงกับเย่ฟ่าน เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางทางของเย่ฟ่านก่อนจะโยนต้นกำเนิดลงไปบนพื้นอีกถุง

“ฮั่วลา”

มีต้นกำเนิดอยู่มากมายบนพื้นดิน พลังงานความบริสุทธิ์ของมันตลบอบอวลทั่วบริเวณ สร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนมากมาย

จบบทที่ 462 - หยกม่วงแปรผัน

คัดลอกลิงก์แล้ว