460 - มนุษย์ไร้ผล

460 - มนุษย์ไร้ผล

"นี่ต้องเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ที่หายากอย่างแน่นอน นักพรตเฒ่าถ้าท่านต้องการพวกเราจะขายให้ในราคาต้นกำเนิด 300,000 จิน!"

หลี่เหอซุยทำการปล้นในเวลากลางวันแสกๆ เขาไม่รู้จักตัวตนของนักพรตมังกรแดง ดังนั้นเขาจึงกล่าวด้วยเชิงล้อเล่นเล็กน้อย

ขณะพูดเขาหยิบขวดหยกออกมา เขาเทเม็ดยาที่อยู่ด้านในใส่ปากของตัวเองพร้อมทั้งเก็บผลไม้นั้นลงไปในขวดหยกแทน

“นี่คือศิลาที่นักพรตผู้น่าสงสารคนนี้เลือก…” นักพรตมังกรแดงกล่าวอย่างไร้อารมณ์

“แต่ข้าขายให้พวกเขาแล้ว”

ชายชราที่ทำหน้าที่เฝ้าส่วนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์ไม่พอใจ เขาถือไม้เท้าเดินเข้ามาและกล่าวว่า

"มันเป็นความจริงที่นักพรตเฒ่าเป็นคนเลือก แต่เจ้าไม่ได้ซื้อมัน ดังนั้นข้าจึงมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะขายให้เด็กน้อยพวกนี้"

เย่ฟ่านเห็นดังนั้นก็รีบส่งสายตาห้ามปรามพวกเขา นักพรตเฒ่าผู้นี้เฉกเช่นราชานกยูง อาจจะสุดโต่งมากกว่าด้วยซ้ำ

เขาไม่เคารพกฎของโลก เขาดำเนินชีวิตไปตามความต้องการของตัวเอง แม้แต่ปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงก็ยังไม่สามารถต่อสู้กับเขาได้

“นักพรตถ้าท่านต้องการมันจริงๆข้าจะมอบให้ท่าน” เย่ฟ่านดึงขวดหยกกลับมาพร้อมทั้งมอบให้ชายชราด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“นี่คือต้นกำเนิดนับแสนจิน เราจะมอบให้เขาเฉยๆได้ยังไง!”หลี่เหอซุยประท้วงด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เย่ฟ่านไม่กล้าส่งสัญญาณเสียง ในระยะใกล้เช่นนี้เขากลัวว่านักพรตมังกรแดงจะได้ยิน เขาเพียงแค่ดึงแขนเสื้อของหลี่เหอซุยเพื่อบอกเขาว่าให้พอแค่นี้

หลี่เหอซุยเป็นคนเช่นไร คนผู้นี้แม้แต่อุจจาระก็ไม่ยอมให้สุนัขกิน มีหรือที่เขาจะฟังคำพูดของเย่ฟ่าน

“ไม่ได้เด็ดขาด นี่เป็นสมบัติของพวกเราทุกคน เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะยกให้ใคร?”

นักพรตมังกรแดงผู้เฒ่าไม่ได้สนใจคำพูดหลี่เหอซุย เขารับขวดหยกจากเย่ฟ่าน จากนั้นเขาก็พูดอย่างว่างเปล่าไร้อารมณ์ว่า

"นักพรตผู้น่าสงสารคนนี้จะไม่รับของของพวกเจ้าเฉยๆ พวกเจ้าอยากได้เท่าไหร่"

“ท่านผู้เฒ่าเข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่ได้มีเจตนาจะแย่งชิงของของท่าน เราเห็นท่านไม่กลับมานานแล้ว เราจึงซื้อมันแล้วก็ตัดมันที่นี่

ตอนนี้เมื่อท่านผู้เฒ่ากลับมา ไม่ว่าผลไม้นี้จะมีค่าเพียงใด เราก็ถือว่ามันเป็นสมบัติของท่าน พวกเราไม่มีเจตนาจะแย่งชิงอย่างแน่นอน”

เย่ฟ่านไม่ต้องการให้นักพรตมังกรแดงเฒ่าตอบแทนพวกเขา เพราะเขาไม่รู้ว่าอสูรเฒ่าตัวนี้จะตอบแทนพวกเขาด้วยความจริงใจหรือไม่

แน่นอนว่าใบหน้าของนักพรตมังกรแดงก็คลี่คลายลงทันใดและกล่าวว่า

“เจ้าซื้อมันก่อน นักพรตผู้น่าสงสารคนนี้จะไม่ยอมให้เจ้าเสียเปรียบ สิ่งที่เรียกว่าต้นกำเนิดนั้นไร้ประโยชน์สำหรับข้า ผลไม้ชนิดนี้เท่านั้นคือสิ่งที่มีความหมาย”

นักพรตมังกรแดงสะบัดแขนเสื้อ

"ฮัวลาลา"

ทันใดนั้นต้นกำเนิดมากมายก็ถูกโยนออกมากองไว้ที่พื้น จำนวนของมันมากมายมหาศาลทำให้ทั้งสองคนดวงตาพร่ามัว

มีต้นกำเนิดทั้งหมด 30,000 จิน และเขาโยนออกมาอย่างง่ายดายราวกับว่าพวกมันเป็นเพียงก้อนหินเท่านั้น

“นักพรตผู้น่าสงสารมีของเช่นนี้อีกมากมาย ในชีวิตของข้าไม่เคยเอาเปรียบผู้ใด”

“ท่านผู้เฒ่าอย่าทำเช่นนี้เลย มันจะทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจ ท่านเก็บพวกมันกลับไปเถิดพวกเราไม่ได้ลงทุนลงแรงอะไรเลย” เย่ฟ่านยังคงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“รับไปอย่าลีลา การที่เจ้าไม่รับมันจะถือเป็นการดูถูกข้า”

เย่ฟ่านไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากต้องปฏิบัติตาม

“ผลไม้ชนิดนี้เรียกว่ามนุษย์ไร้ผลและมีข้อดีหลายประการ หากมันตกไปอยู่ในมือของปรมาจารย์นักปรุงยาพวกเขาสามารถสร้างเป็นเม็ดยาศักดิ์สิทธิ์ที่ยืดอายุของผู้คนแบบข้าได้นับร้อยปี”

นักพรตมังกรแดงอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉย

การกลั่นเม็ดยาศักดิ์สิทธิ์ที่มีคุณสมบัติในการยืดอายุนั้นเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ ต้องเข้าใจว่าบุคคลระดับผู้สูงสุดเช่นพวกเขานั้นไม่มีทางที่จะใช้สมุนไพรระดับธรรมดา

และสมุนไพรที่สามารถให้ผลประโยชน์กับพวกเขาอย่างสูงนั้นมันจะหาง่ายๆได้อย่างไร?

ผลไม้สีชมพูนี้สามารถช่วยนักพรตมังกรแดงยืดอายุได้นับร้อยปี ถ้าเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาจะยืดอายุได้กี่ปี?

"ผลไม้ดังกล่าวสามารถเพิ่มฐานการบ่มเพาะได้หรือไม่" นี่คือสิ่งที่เย่ฟ่านอยากรู้มากที่สุด

“มนุษย์ไร้ผลมีค่ามากกว่าต้นกำเนิดสวรรค์อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นพวกมันคงไม่ถูกเก็บไว้ภายในต้นกำเนิดสวรรค์ แต่เจ้าไม่สามารถกินพวกมันเข้าไปตรงๆได้ เพราะมันมีพิษสูงและจำเป็นต้องมีส่วนผสมอื่นมาระงับพิษ

เฉพาะกลิ่นหอมอันบริสุทธิ์ของมันเท่านั้นที่สามารถเพิ่มระดับการบ่มเพาะให้กับพวกเจ้าได้ แต่ด้วยผลที่มีขนาดเล็กเช่นนี้ กลิ่นของมันจึงเล็กน้อยมาก มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เจ้าจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง "

นักพรตมังกรแดงยังกล่าวต่อไปว่า โดยทั่วไปแล้วผลไม้ชนิดนี้ผู้คนไม่ได้ใช้มันเพื่อเพิ่มระดับการบ่มเพาะของตัวเองอย่างแน่นอน

หากพวกเขาต้องการทำเช่นนั้นพวกเขาก็สามารถทำได้ผ่านการใช้ต้นกำเนิด แล้วมันมีความจำเป็นอะไรที่ต้องทำลายสมบัติล้ำค่าของสวรรค์และปฐพีเช่นนี้?

“ในมือของผู้คนที่แตกต่างกันย่อมมีคุณค่าที่แตกต่างกัน ในสายตาของข้าพวกมันมีราคาประมาณต้นกำเนิดแสนจินหรือมากกว่านี้นิดหน่อยเท่านั้น

แต่หากอยู่ในมือของปรามาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ที่เหลือชีวิตเพียงไม่กี่ปี ต่อให้ใช้ต้นกำเนิดล้านจินเพื่อซื้อของชิ้นนี้ พวกเขาก็จะไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ข้าจะไปแล้วพวกเจ้ามีอะไรต้องการให้ข้าช่วยเหลือพวกเจ้าสามารถตามหาข้าได้ที่ลานพนันหินของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ บางทีข้าอาจจะอยู่ที่นั่น”

เมื่อพูดจบนักพรตมังกรแดงก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะหายตัวไปจากเมืองศักดิ์สิทธิ์อย่างรวดเร็ว

หลี่เหอซุยอดใจไม่ไหวนานแล้ว เขาส่งเสียงอย่างลับๆว่า

"นั่นคือต้นกำเนิดบริสุทธิ์นับแสนจิน หากเจ้าไม่มีคำอธิบายที่ดีรับรองว่าข้าจะไม่ยอมเลิกรากับเจ้าอย่างแน่นอน?"

“เจ้ารู้ไหมว่าเขาเป็นใคร” เย่ฟ่านถาม

“ไม่! หรือเขามีภูมิหลังที่แข็งแกร่งอะไร?” หลี่เหอซุยมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เขาคือนักพรตมังกรแดง ครั้งสุดท้ายที่ข้าเจอเขาคือตอนที่เขากำลังไล่ฆ่าปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วง”

"อะไร นั่นคือเขาจริงๆ!"

หลี่เหอซุยร่างกายแข็งทื่อ เขารู้อยู่แล้วว่าชายชราคนนี้ไม่ธรรมดา แต่เขาก็ไม่คิดฝันว่าฝ่ายตรงข้ามจะน่ากลัวถึงขนาดนี้

“ท่านผู้เฒ่า โปรดแบ่งปันต้นกำเนิดพวกนี้” เย่ฟ่านพูดกับชายชราผู้ดูแลคนสุดท้ายของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยกพลิกสวรรค์

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าควรได้รับ เจ้าได้ใช้ต้นกำเนิดเพื่อซื้อพวกมันแล้ว มันเป็นของเจ้าทั้งหมด” ชายชราค้อมตัวลงและไม่พูดอะไรอีก

เย่ฟ่านทิ้งต้นกำเนิดไว้ประมาณพันจินโดยไม่สนใจว่าชายชราต้องการหรือไม่ หลังจากนั้นเขาก็เดินออกไปพร้อมกับหลี่เหอซุย

“การเก็บเกี่ยวในวันนี้ยอดเยี่ยมมาก ในตอนนี้มีโรงประมูลที่ไหนเปิดบ้าง ข้าคิดว่าพวกเราควรไปถลุงเงินเล่นสักหน่อย” เย่ฟ่านถาม

“มีบ้านประมูลใหญ่เจ็ดแห่งในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ข้าคิดว่าตอนนี้ที่เปิดทำการน่าจะเป็นบ้านประมูลของวังอสูรสวรรค์ที่เปิดทำการอยู่”

ณ จุดนี้หลี่เหอซุยชี้ไปที่ท้องฟ้าและกล่าวว่า

"วังขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่บนฟ้านั่นแหละ แต่ว่าเจ้าอยากได้อะไร การประมูลมีราคาแพงมาก หากสมบัติที่เจ้าอยากได้ไม่ได้หายากเกินไป ข้าแนะนำให้เจ้าซื้อจากข้างนอกดีกว่า" หลี่เหอซุยอดไม่ได้ที่จะถาม

"ผลไม้ลูกหนึ่ง แต่ต้องไม่เปิดเผยชื่อและไม่ให้ผู้อื่นรู้ว่ามันเป็นสมบัติของข้า" เย่ฟ่านกล่าวพร้อมกับหยิบผลไม้ครึ่งลูกออกมา

“เจ้าไปได้มันมาจากไหน? แล้วทำไมมันต้องเหลือครึ่งลูก?” หลี่เหอซุยมองด้วยความตกตะลึง

“โดนสุนัขกัด!” เย่ฟ่านกล่าวเพียงแค่นั้น

"สุนัขจรจัดตัวนี้กัดต้นกำเนิด 200,000 จินในครั้งเดียว มันอยู่ที่ไหนข้าจะถลกหนังออกมา!"

เย่ฟ่านรู้สึกหดหู่ใจมาก ผลไม้ลูกนี้เหลือเพียงครึ่งเดียว ต่อให้ขายได้มากที่สุดก็คงไม่เกินสามแสนจิน

หลี่เหอซุยแม้ว่าจะยังโกรธไม่หาย แต่เขาก็ถอนหายใจและกล่าวว่า

“ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ดีสำหรับการประมูล ดินแดนศักดิ์สิทธิ์กำลังโจมตีภูเขาสีม่วงอยู่ หลังจากปฏิบัติการของพวกเขาสิ้นสุดลงพวกเขาจะต้องได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อย เมื่อถึงเวลานั้นผลไม้ลูกนี้จะมีคุณค่ามากขึ้นกว่าเดิมนับสิบเท่า” หลี่เหอซุยกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“จริงอย่างที่เจ้าว่า” เย่ฟ่านหรี่ตาและหัวเราะ

"เย่น้อยเจ้าต้องไม่ลืมพี่ชายคนนี้!" หลี่เหอซุยโอบไหล่เย่ฟ่านอย่างเป็นกันเอง

"รอให้ขายได้ก่อนเถอะ” เย่ฟ่านหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้