459 - พบกันอีกครั้ง

459 - พบกันอีกครั้ง

ขั้นบันไดหินที่พังทลายและอาคารโบราณก็แทบจะกลายเป็นซากปรักหักพัง ทั้งหมดปกคลุมไปด้วยพืชพรรณ บนขั้นบันไดนั้นมีชายชราหลังค่อมคนหนึ่งนั่งอยู่

เขาแก่มากแล้ว พลังชีวิตของเขาแทบจะหมดลง บางทีเขาอาจจะอยู่ได้ไม่ถึงสิ้นปีนี้ด้วยซ้ำ สายตาของเขามองไปยังซากปรักหักพังและเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

เมื่อเห็นฉากนี้เย่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวที่ภักดี พวกเขาปกป้องดินแดนแห่งนี้มาตั้งแต่บรรพบุรุษ

ไม่ทราบว่าเวลาชีวิตอันมีค่าของพวกเขาหมดไปจากการดูแลสถานที่แห่งนี้มากี่รุ่นแล้ว

“เจ้าหนู เจ้ามาที่นี่เพื่อซื้อหินหรือ?” ชายชราถามด้วยท่าทางเฉยชา

“ช่างเป็นชายชราผู้เศร้าสร้อย เขารออะไรที่นี่?”

เย่ฟ่านไม่รู้ว่าพลังและความเชื่อใดที่คอยสนับสนุนชายชราให้ทนอยู่ในที่แห่งนี้

“ซื้อสิ ข้าต้องการซื้อหินจำนวนมาก!”

เย่ฟ่านพยักหน้าและวางต้นกำเนิดมากมายไว้ข้างหน้าชายชรา

“มากเกินไป ไม่มีหินที่คู่ควรที่นี่…” ชายชราผลักต้นกำเนิดทั้งหมดกลับด้วยมือที่หยาบกร้านและกล่าวว่า

“นอกจากนี้ เจ้ายังไม่ได้เลือกหินเลย”

“เดี๋ยวข้าเลือกเอง” เย่ฟ่านกล่าว

“บางทีเจ้าอาจพบสมบัติหนึ่งหรือสองชิ้น บางครั้งผู้ยิ่งใหญ่ในตำนานจะมาที่นี่เพื่อล่าขุมทรัพย์”

ชายชรามองดูสวนที่ทรุดโทรมอย่างเศร้าๆและพูดต่อไปว่า

"แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว ของดีๆแทบจะถูกคนอื่นเอาไปหมดสิ้น พวกเจ้าอาจไม่ได้รับอะไรเลย”

หลี่เหอซุยยิ้มและพูดติดตลกว่า

"ท่านผู้เฒ่าของเช่นนี้ขึ้นอยู่กับโชควาสนา บางทีวาสนาของพวกเราอาจดีกว่าคนอื่น”

ทันใดนั้นการแสดงออกของเย่ฟ่านก็หยุดชะงัก ใจของเขาก็เต้นระรัวด้วยความกลัว เพราะเขาเห็นร่างที่น่าสะพรึงกลัวนั่งอยู่ในส่วนลึกของพุ่มไม้

เขาคือชายชราผอมแห้งที่สวมเสื้อคลุมนักพรตเก่าคร่ำคร่ากำลังจดจ้องหินก้อนหนึ่งอยู่ เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนักพรตมังกรแดง!

โชคดีที่เย่ฟ่านมีประสบการณ์เพียงพอ หากเป็นคนธรรมดาพวกเขาคงกรีดร้องด้วยความกลัวอย่างแน่นอน

เย่ฟ่านรีบสงบสติอารมณ์และทำให้ชีพจรของเขาลดความผันผวนลง

นี่คือพี่ชายคนโตของราชานกยูงซึ่งแม้แต่ปรมาจารย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่กล้าต่อสู้ด้วย เย่ฟ่านไม่เคยคิดว่าจะพบเขาที่นี่

เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองชายชราและหลี่เหอซุย เขาไม่รู้ว่าหลี่เหอซุยรู้จักนักพรตเฒ่าคนนี้หรือไม่ แต่สายตาของเขาตักเตือนหลี่เหอซุยอย่างจริงจัง

นักพรตมังกรแดงหันกลับมามองพวกเขาโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะกลับไปมองก้อนหินก้อนเดิมอีกครั้ง

ไม่กี่เดือนที่ผ่านมานักพรตมังกรแดงแทบจะกวาดเอาหินในหมู่บ้านหินผาไปทั้งหมด ไม่ทราบว่าผลประกอบการของเขามีมากมายแค่ไหน

เย่ฟ่านไม่รู้ว่านักพรตมังกรแดงค้นหาต้นกำเนิดจากโม่หินที่เขาหยิบไปจากบ้านของท่านปู่ห้าได้หรือไม่ แต่หากชายชรารู้ว่าเขาคือเย่ฟ่าน เขาไม่เชื่อว่าชายชราคนนี้จะปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

เขาและหลี่เหอซุยค้นหาหินใต้ต้นไม้เก่าโดยไม่ตั้งใจ และพวกเขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆออกมา

ไม่นานหลังจากนั้นนักพรตมังกรแดงก็เลือกหินที่แตกหักมามากกว่าหนึ่งโหล พวกมันกองอยู่ต่อหน้าชายชราที่ทำหน้าที่เฝ้าสวน

แต่ก่อนที่เขาจะได้จ่ายเงินเพื่อซื้อหิน นักพรตมังกรแดงดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง รัศมีสังหารของเขาถูกปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรงและเขาก็หายตัวไปจากที่นั่นทันที

“เจ้ายังไม่ได้จ่ายเงิน...”

ชายชรารู้สึกงงงวย หลังจากรออยู่ชั่วครู่เขาจึงหันไปพูดกับเย่ฟ่านและหลี่เหอซุยว่า

“หินพวกนี้ถูกเลือกมาอย่างดีแล้ว พวกเจ้ายินดีที่จะซื้อมันต่อจากคนคนนั้นหรือไม่”

เย่ฟ่านลังเลเล็กน้อย นักพรตเฒ่าคนนั้นกำลังตามหาอะไร?

“ซื้อ ถ้าเขาไม่กลับมาก็ยกมันให้ข้า หากเขากลับมาก็แค่คืนให้เขา” เย่ฟ่านแอบตัดสินใจและเดินออกไป

“เดี๋ยวข้าตัดเอง”

หลี่เหอซุยไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาไม่รู้จักตัวตนของนักพรตมังกรแดงเขาจึงไม่ได้เกิดความรู้สึกหวาดกลัวมากนัก

"รอก่อน"

เย่ฟ่านกลัวว่านักพรตมังกรแดงจะกลับมาเขาจึงต้องทำให้แน่ใจเสียก่อน

อย่างไรก็ตามหลังจากรอเป็นเวลาสองชั่วยามเต็ม นักพรตชราก็ไม่ได้กลับมา พวกเขาทั้งสองจึงเริ่มลงมือเปิดศิลาต้นกำเนิด

หลังจากตัดหินติดต่อกัน13 ก้อนพวกเขาก็หมดความกระตือรือร้นไปแล้ว ศิลาแต่ละก้อนนั้นไม่มีอะไรเลย พวกมันว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

แต่ทันทีที่เปิดก้อนที่สิบห้า เย่ฟ่านก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของกล้วยไม้จางๆที่มาจากด้านใน

เขาตกใจมาก กลิ่นคุ้นเคยเกินไป ไม่นานมานี้เขาได้ผ่าหินโม่ที่ประเมินอาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ทิ้งไว้และพบกับผลไม้ที่มีกลิ่นเช่นนี้

ผลไม้นั้นไม่ทราบว่าคืออะไรแต่มันทำให้จักรพรรดิดำได้รับบาดเจ็บอยู่ครึ่งเดือนเลยทีเดียว!

"นักพรตมังกรแดงมีประสาทสัมผัสที่น่ากลัวมาก บางทีเขาอาจจะเคยเรียนรู้คัมภีร์ต้นกำเนิดสวรรค์ก็ได้!" หัวใจของเย่ฟ่านสั้นสะท้าน

แน่นอนว่าคิดก็อยู่ส่วนคิด มือของพวกเขายังคงเคลื่อนไหวเปิดต้นกำเนิดก้อนนั้นต่อไป

“มันอยู่ที่นี่แล้ว!”

หลี่เหอซุยอุทานอย่างตื่นเต้น กลิ่นหอมแรงที่ล้นออกมาจะต้องเป็นสมบัติที่หายากในโลก แม้แต่ชายชราที่อยู่ถัดจากเขาก็ยังแสดงความประหลาดใจ

เย่ฟ่านลอกเปลือกหินออกเผยให้เห็นผลไม้สีชมพูที่มีขนาดเพียงครึ่งกำปั้น ผลไม้ลูกนี้มีขนาดเล็กกว่าสิ่งที่เย่ฟ่านและจักรพรรดิดำได้รับก่อนหน้านี้หลายเท่า

ทันใดนั้นที่ด้านข้างของเย่ฟ่านก็เกิดลำแสงสว่างวาบ นักพรตมังกรแดงปรากฏตัวอย่างเงียบๆด้วยสีหน้าดำมืด

“พวกเจ้ากล้าแย่งชิงสมบัติของข้า”

เย่ฟ่าไม่ได้พูดอะไร เขามองไปที่ชายชรา

“ทันทีที่เจ้าไป ข้าก็ขายมันให้กับเด็กน้อยพวกนี้” ในขณะนี้ชายชราที่อยู่ข้างๆกล่าวด้วยท่าทีไร้กังวล

"เราซื้อมาแล้ว ถ้าท่านต้องการท่านจะซื้อต่อพวกเราก็ได้ แต่มันขึ้นอยู่กับว่าท่านมีต้นกำเนิดเพียงพอหรือไม่?"

แม้ว่าหลี่เหอซุยจะเห็นว่านักพรตมังกรแดงมีพลังมหาศาล แต่เขาที่เป็นทายาทของโจรผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวฝ่ายตรงข้ามแม้แต่น้อย

นั่นก็เพราะเขาไม่รู้ว่านักพรตชราคนนี้คือพี่ชายคนโตของราชานกยูง!

“เรื่องนี้ค่อยพูดกันทีหลัง พวกเจ้าต้องรีบปิดผนึกมันก่อน ของชิ้นนี้มีมูลค่ามากกว่าต้นกำเนิด 100,000 จิน การกระทำของพวกเจ้าจะทำให้มันถูกทำลาย”

นักพรตมังกรแดงกังวลจนหน้าผากของเขาหลั่งเหงื่อเย็นออกมา

"ต้นกำเนิดแสนจิน!" หลี่เหอซุยเกือบจะกัดลิ้นของตัวเองด้วยความตกใจ

ในตอนนี้มุมปากของเย่ฟ่านกระตุกไม่หยุด สิ่งที่เจ้าหมาเวรตัวนั้นกินลงไปมีมูลค่ามากกว่าต้นกำเนิดสองแสนจิน

มิหนำซ้ำการกินของมันก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรมากไปกว่าการทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพปางตายกว่าครึ่งเดือน!