บทที่ 50 การทดสอบระดับ D+: ทะเลทรายเอ้อเหยามา (ตอนที่ 21)

"ตอนแรกเขาก็ทำใจไม่ได้หรอก แต่บางทีความเป็นนิรันดร์มันคงเย้ายวนใจมนุษย์อย่างพวกคุณมากเกินไป พอนานวันเข้า เขาก็เริ่มมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อยๆ"

ภูตสาวค่อยๆ บิดคอไปมา

"อย่างเช่น เขาเผลอระงับอารมณ์ไม่อยู่จนฟันหัวฉันขาดกระเด็น แล้วก็แสร้งทำเป็นร้องไห้คร่ำครวญขณะที่หิ้วหัวของฉันเอาไว้"

ภูตสาวเหยียดยิ้มหยัน

"คุณสู้เขาไม่ได้เหรอ"

หลินอินมองภูตสาวตรงหน้าด้วยสายตาเคลือบแคลง

ถึงแม้หล่อนจะเป็นปีศาจที่ร่างกายไม่สมประกอบ แต่ก็ไม่น่าจะสู้มนุษย์เพียงคนเดียวไม่ได้

"หัวใจคือแหล่งพลังของฉัน"

ภูตสาวอธิบายอย่างราบเรียบ

"เมื่อฉันผูกโยงชีวิตของเขาไว้กับหัวใจ หัวใจดวงนั้นก็ไม่สามารถกลับคืนสู่ร่างของฉันได้อีก ดังนั้นสภาพของฉันในตอนนี้ อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่ศิษย์ตัวน้อยของคุณ ฉันก็ยังสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"งั้นคุณก็อ่อนแอมากเลยนะ"

น้ำเสียงนั้นจริงใจเป็นที่สุด

"..."

ภูตสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

"อย่าคิดว่าเขาจัดการง่ายล่ะ เขาอยู่มานานกว่าพวกคุณทุกคนเสียอีก เขาเคยเป็นทั้งโจรป่า เป็นขุนนาง และยังเลี้ยงบางสิ่งที่แม้แต่ฉันในตอนที่ยังสมบูรณ์ยังต้องเกรงใจไว้ด้วย"

"อ้อ ตัวใหญ่มั้ยล่ะ"

ดวงตาของหลินอินเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

ภูตสาวพยักหน้า

"ใหญ่โตมหาศาลมาก นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับปีศาจร้ายแบบนั้น เพราะมันติดตามเขามาตั้งแต่ยังเล็ก มันจึงเชื่อฟังเขาแทบทุกอย่าง ดังนั้นฉันขอเตือนคุณไว้ก่อน ถ้าคิดจะชิงหัวใจของฉันไปจริงๆ คุณควรจะเตรียมตัวมาให้พร้อมกว่านี้"

"เกรงว่าหล่อนคงไม่มีโอกาสนั้นแล้วล่ะ!"

เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมแสงจากคบเพลิงที่มุ่งตรงมาจากทุกทิศทุกทาง

"อาจารย์!"

ขณะที่กำลังเหยียบเท้าทหารยามสองคนอย่างแรง ต้าหนิวก็ร้องห่มร้องไห้เสียงดังมาทางหลินอินที่อยู่ในห้อง

"พวกมันคุกคามฉันค่ะ!"

"บัดซบ! เงียบๆ หน่อย!"

ทหารยามทั้งสองรีบชักเท้ากลับ พลางกัดฟันสั่งให้เด็กหญิงผิวคล้ำที่พวกเขาคุมตัวไว้หุบปาก

"ไม่เงียบ! พวกแกคุกคามฉันแล้วยังจะไม่ให้ฉันพูดอีกเหรอ!"

ต้าหนิวแหงนหน้าตะโกนใส่ห้องโถงให้ดังยิ่งกว่าเดิม

"อาจารย์คะ อาจารย์ไม่รู้หรอก พวกมันดึงเสื้อผ้าฉันแล้วยังบอกว่าฉันไม่มีหน้าอกอีก! พวกมันทั้งคุกคามทั้งดูถูกฉันเลยค่ะ!"

"เจ้าอย่ามาพูดเหลวไหลนะ!"

เมื่อสังเกตเห็นสายตาประหลาดใจจากเพื่อนทหารยามคนอื่นๆ ใบหน้าของทหารยามทั้งสองก็แดงซ่านขึ้นมาทันที

ทว่าดูแล้วเหมือนจะเป็นอาการโกรธจัดเพราะความอับอายที่ถูกแฉเสียมากกว่า

ตอนนี้แม้แต่ชายวัยกลางคนยังส่งสายตาแปลกๆ มาที่พวกเขาสองคน

ทหารยามในสังกัดของเขามีรสนิยมแบบนี้จริงๆ รึ

"นี่มันมากเกินไปแล้ว!"

หลินอินใบหน้าเขียวคล้ำ เดินอาดๆ ออกมาจากห้อง

"ต้าหนิวของฉันยังเป็นแค่เด็ก แต่พวกแกที่ทำตัวเยี่ยงสัตว์ป่ากลับกล้าทำเรื่องต่ำช้าขนาดนี้!"

"ใช่เลยค่ะ! ใช่เลย!"

ต้าหนิวที่มีน้ำตาคลอเบ้า สะอื้นไห้บอกหลินอิน

"อาจารย์ไม่รู้หรอกว่าพวกมันป่าเถื่อนแค่ไหน! ตั้งแต่เกิดมา ต้าหนิวเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ฮือ ฮือ ฮือ..."

เมื่อมองดูใบหน้าที่ร้องไห้อย่างอัปลักษณ์ของศิษย์ ความเจ็บปวดก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของหลินอินทันที

"ศิษย์รัก ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวอาจารย์จะแก้แค้นให้เอง"

"อาจารย์ขา"

หลังจากปลอบศิษย์ตัวน้อยเสร็จ สายตาของหลินอินก็แปรเปลี่ยนเป็นอำมหิตขณะมองไปยังทหารยามรอบๆ

"เรื่องอื่นค่อยว่ากัน แต่เรื่องที่พวกแกหยามเกียรติศิษย์ของฉัน วันนี้ต้องสะสางให้จบ!"

ใบหน้าของต้าหนิวเป็นประกายด้วยความซาบซึ้งใจ

"อาจารย์เท่ที่สุดเลย!"

"เหอะ เจ้าคิดว่าคืนนี้เจ้าเป็นคนคุมเกมงั้นรึ"

ชายวัยกลางคนจ้องเขม็งไปที่หลินอินด้วยแววตาอาฆาตพลางกัดฟันพูดทีละคำอย่างชัดเจน

"วันนี้ข้าจะทรมานเจ้าให้สาแก่ใจ ให้เจ้าได้ลิ้มรสความตายทั้งเป็น!"

ครืน—

สิ้นเสียงของชายวัยกลางคน พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กรวดหินสั่นไหวเล็กน้อยและพื้นดินเริ่มปริแตก ราวกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์กำลังมุ่งหน้ามา

เปรี๊ยะ—

ตามมาด้วยเสียงแตกหักที่ชัดเจน วินาทีต่อมา หนอนยักษ์สีดำยาวประมาณ 10 เมตรก็พุ่งพรวดออกมาจากใต้ดิน

โฮก—

หนอนยักษ์สีดำตัวนั้นปกคลุมไปด้วยหนามแหลมคมดั่งใบมีด เกล็ดสีดำอันเย็นเยียบห่อหุ้มร่างกายตั้งแต่หัวจรดหาง บนส่วนที่ดูเหมือนหัวมีหนวดสองเส้นที่ดูคล้ายเสารับสัญญาณเรดาร์

สิ่งมีชีวิตตนนี้ดูเหมือนจะไม่มีดวงตา และส่วนหัวมีปากขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม

ชายวัยกลางคนยืนอย่างภาคภูมิใจข้างหนอนยักษ์ สายตาที่มองหลินอินเต็มไปด้วยความแค้นและการดูถูก

"เจ้าเก่งนักไม่ใช่รึ ไหนบอกว่าจะสับข้าเป็นหมื่นชิ้นแล้วเอาไปแปะข้างฝายังไงล่ะ"

เมื่อนึกถึงความทรมานที่ได้รับเมื่อเช้าวานนี้ ท่าทางลำพองใจของชายวัยกลางคนก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโฉดชั่ว

"มังกรดำ เจ้าเห็นผู้หญิงตรงหน้านี้มั้ย! ข้าต้องการให้เจ้าทรมานหล่อนให้ตายทีละนิด!"

ดวงตาสีเลือดโผล่พรวดขึ้นมากลางหัวของหนอนยักษ์สีดำทันที

ตูม—

ตามมาด้วยเสียงกระแทกดังสนั่น ร่างมหึมาของหนอนยักษ์สีดำพุ่งเข้าใส่หลินอินในทันที

"หึ ยังอยากจะแก้แค้นให้ศิษย์อยู่อีกมั้ย"

"มังกรดำคือปีศาจร้ายที่แข็งแกร่งที่สุดที่ข้าหามาได้หลังจากเดินทางไปทั่วโลก! ข้าฟูมฟักมันมาอย่างดีจนมันเติบใหญ่! ในโลกนี้มันฟังคำสั่งข้าคนเดียวเท่านั้น!"

ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างชั่วร้ายพลางตะโกนใส่หลินอินไม่หยุด

"ต่อให้เจ้าจะเป็นนักปราบปีศาจที่มีพลังพิเศษแล้วยังไงล่ะ"

"คืนนี้ ต่อให้นักปราบปีศาจที่เก่งที่สุดจะมาที่นี่! ข้าก็นับเป็นใหญ่ที่สุด!"

ตูม—

หนอนยักษ์สีดำฟาดหางอย่างรุนแรงลงข้างเสาที่หลินอินยืนอยู่

โครม—

ประตูพระราชวังทั้งบานรวมถึงชายคาข้างเสาพังทลายลงในพริบตา

ในจังหวะที่พังทลาย หลินอินใช้แส้ยาวพันรอบเสากลมอีกด้านหนึ่ง แล้วอาศัยแรงส่งดึงตัวเองไปยังอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว

หลังจากตั้งหลักได้ หลินอินก็สะบัดแส้ยาวและมองชายวัยกลางคนด้วยสายตาสงบนิ่ง

"คุณคะ ฉันขอเตือนอะไรหน่อยนะ คนที่ชอบอวดเก่งมักจะอายุไม่ยืนหรอกค่ะ"

สิ้นคำพูดของเธอ วินาทีต่อมา แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง

คราวนี้ แม้แต่กรวดหินบนพื้นยังสั่นสะเทือนจนเกิดเสียง รอยแยกเล็กๆ ขยายตัวอย่างรวดเร็วไปทั่วพื้นผิว ความวุ่นวายครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าตอนที่หนอนยักษ์สีดำปรากฏตัวเสียอีก!

"น... นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

"หล่อน... หล่อนไม่ได้เลี้ยงปีศาจร้ายเอาไว้เหมือนฝ่าบาทของเราหรอกนะ"

"เหลวไหล! ปีศาจร้ายขนาดนี้หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก!"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ทหารยามรอบๆ ต่างก็มองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง

ทว่าจนกระทั่งแรงสั่นสะเทือนสงบลง ก็ไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้นมารอบตัวพวกเขาเลย

"เหอะ ดีแต่ทำท่าทางข่มขวัญ!"

ชายวัยกลางคนขยับนิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

"มังกรดำ ฆ่าหล่อนซะ!"

โฮก—

เมื่อได้รับคำสั่ง หนอนยักษ์สีดำก็อ้าปากกว้างอย่างรวดเร็ว ร่างกายบิดม้วนและเลื้อยผ่านพื้นดินไปอย่างรวดเร็วราวกับงูยักษ์

"จำเอาไว้ วันนี้ของปีหน้าจะเป็นวันครบรอบวันตายของเจ้า!"

สิ้นคำพูดของชายวัยกลางคน ร่างมหึมาของหนอนยักษ์สีดำก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าหลินอินแล้ว

และในจังหวะนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นก็กึกก้องขึ้น...