บทที่ 25 สายพลังพิเศษ: ระบบภูตผี

เมื่อได้ยินถ้อยคำที่ผู้ดูแลห้องสมุดโพล่งออกมาด้วยความลนลาน หลินอินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยตำหนิ

"ผู้ดูแลคะ คามิยังเด็กอยู่เลย การที่คุณทารุณแกแถมยังไม่ยอมให้แกกินอิ่มแบบนี้มันไม่ถูกนะคะ"

"ใช่แล้ว... คนนิสัยไม่ดี... ทำคามิ... หิว... มาตั้งนาน"

พอนึกถึงความทรมานยามหิวโหย ดวงตายักษ์ก็ยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยว ในที่สุดหนวดอีก 3 เส้นที่เหลือก็ไม่อยู่เฉย ต่างพุ่งออกไปรุมจับตัวผู้ดูแลห้องสมุดพร้อมกัน

หากต้องรับมือหนวดเพียงเส้นเดียว ผู้ดูแลห้องสมุดยังพอจะหลบหลีกได้อยู่บ้าง แต่เมื่อถูกจู่โจมด้วยหนวดทั้ง 4 เส้นพร้อมกัน เธอก็ถูกรัดจนแน่นหนาภายในเวลาไม่ถึง 1 นาที

"ด... เดี๋ยวก่อน... รอ... รอฟังฉันอธิบาย..."

"ไม่ฟัง... คามิ... หิวแล้ว!"

สิ้นคำพูดนั้น ปากกว้างที่โชกไปด้วยเลือดก็อ้าออก และตามมาด้วยเสียงเคี้ยวกร้วมๆ ชื่อของผู้ดูแลห้องสมุดก็เลือนหายไปโดยสิ้นเชิง... เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เถาหมิงหงและเถียนเจี้ยนมู่ที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้องก็พยายามเบียดตัวลึกเข้าไปในมุมมืดเพื่อลดตัวตนของตัวเองลงอย่างสุดชีวิต

ทว่าน่าเศร้าที่ดวงตาปีศาจยักษ์กลับหันมาล็อกเป้าหมายที่พวกเขาในที่สุด

"พวกเขาน่ากิน... กลิ่นหอมจัง..."

เสียงซูดน้ำลายดังขึ้น ดวงตายักษ์อดใจไม่ไหวจนต้องแลบลิ้นออกมาเลียใบหน้าของคนทั้งสองด้วยความหิวกระหาย

คนทั้งคู่ทำหน้าเหมือนจะขาดใจ

เมื่อเห็นดวงตายักษ์หันไปสนใจคนทั้งสอง หลินอินจึงมองตามไป

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สังเกตทั้งคู่ให้ดีนัก ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าสภาพของพวกเขาย่ำแย่ถึงขีดสุด เถียนเจี้ยนมู่เสียแขนไปข้างหนึ่ง ส่วนแขนอีกข้างก็เละเทะราวกับถูกฉีกเนื้อออกไปเป็นชิ้นๆ ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง

และแม้จะอยู่ในสภาพนี้ มือเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ของเขาก็ยังกำมีดอีโต้แบบเดียวกับของหลินอินเอาไว้แน่น

"คุณ..."

สายตาของหลินอินสบกับดวงตาของเถียนเจี้ยนมู่อย่างเรียบเฉย

"คุณเจอสวีเทียนหลิงแล้วใช่ไหม"

เถียนเจี้ยนมู่ชะงักไปโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาของเธออย่างไม่เป็นธรรมชาติ

"...ใช่ พวกเราเจอเธอแล้ว"

หลินอินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ซักไซ้อะไรอีก

ราวกับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง หนวดปุกปุยค่อยๆ โอบล้อมรอบตัวหลินอิน และลูกตายักษ์ก็เข้ามาคลอเคลียถูไถกับศีรษะของเธออย่างออดอ้อน

"ลูบหน่อย... ลูบหน่อย..."

เสียงเล็กๆ ที่ฟังดูไร้เดียงสาและอ้อนวอนดังขึ้น ทำให้ความรู้สึกที่วูบไหวในดวงตาของหลินอินมลายหายไปในพริบตา เธอโอบกอดลูกตาขนฟูขนาดใหญ่ตรงหน้าไว้แนบอก พลางซุกศีรษะคลอเคลียตอบกลับไปอย่างรักใคร่

"อืม..."

ดวงตายักษ์แกว่งหางเล็กๆ อย่างมีความสุข

มันชอบสัมผัสอันอ่อนโยนจากหลินอินที่สุด

นับตั้งแต่ลืมตาดูโลก ไม่เคยมีใครปฏิบัติกับมันแบบนี้มาก่อน แม้แต่แม่แท้ๆ ก็ไม่เคยให้กอดเลยสักครั้ง

ในความทรงจำของมัน ดูเหมือนมันจะถูกทิ้งไว้ที่นี่ทันทีที่เกิดมา ตลอดหลายปีที่ผ่านมามันได้พบหน้าแม่แท้ๆ เพียงแค่ 2 ครั้งเท่านั้น

เมื่อมองภาพความรักความผูกพันที่ดู 'อบอุ่น' ผิดที่ผิดทางตรงหน้า เถาหมิงหงและเถียนเจี้ยนมู่ที่ซุกอยู่ตรงมุมห้องก็รู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองแตกสลายลงในพริบตา

หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็ได้ยินเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์หมุนวนอย่างรวดเร็วดังมาจากเบื้องบน

"พวกเขามากันแล้ว!"

คนทั้งสองตรงมุมห้องรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

ส่วนสองแม่ลูกจำแลงที่อยู่ตรงประตูก็แหงนหน้าขึ้นมองดาดฟ้าโดยสัญชาตญาณ

เสียงครางอื้ออึงดังขึ้น หางเล็กๆ ที่เคยแกว่งไกวพลันตกลงอย่างหงอยเหงา

"เธอ... จะไปแล้วเหรอ"

เมื่อเห็นแววตาอาลัยอาวรณ์จากดวงตายักษ์ หลินอินก็ขมวดคิ้วด้วยความปวดใจ

"ถ้ามีโอกาสในอนาคต ฉันจะกลับมาหาเธอแน่นอน"

เพื่อไม่ให้หน่วยกู้ภัยพบเห็นเหตุการณ์ภายในอาคาร หลินอินจึงบอกให้คนสภาพร่อแร่ทั้งสองจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย จากนั้นเธอก็บอกให้ดวงตายักษ์ไปซ่อนตัวให้ดี อย่าให้คนบนเฮลิคอปเตอร์มองเห็นเด็ดขาด

ในจังหวะที่เฮลิคอปเตอร์ทะยานขึ้นฟ้า หนวดปุกปุยทั้ง 4 ก็โบกสะบัดลาลับไปในความมืด... ทันใดนั้น ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมสายตาของหลินอินและเพื่อนร่วมทางทั้งสอง พร้อมกับน้ำเสียงจักรกลที่คุ้นเคยดังขึ้นในหูอีกครั้ง

"ผ่านการทดสอบระดับ D ห้องสมุดสัตว์ประหลาด เรียบร้อยแล้ว กำลังเข้าสู่พื้นที่สรุปผลส่วนบุคคล"

หลังจากอาการหน้ามืดพาสลับหมุนเวียนไปครู่หนึ่ง เมื่อหลินอินลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ในพื้นที่สามมิติสีขาวโพลน

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าร่วมการทดสอบที่ผ่านด่านแรกได้สำเร็จ คะแนนสรุปสุดท้าย: 96 คะแนน แต้มรางวัล: 52 แต้ม ขณะนี้กำลังจับคู่สายพลังที่เหมาะสมให้กับผู้เข้าร่วมการทดสอบ..."

"ยินดีด้วย ผู้เข้าร่วมการทดสอบบรรลุเงื่อนไขพลังพิเศษ: 1. สร้างค่าความหวาดกลัวแก่สิ่งมีชีวิตที่ผิดปกติได้มากกว่า 1000 แต้ม 2. ระดับอาการทางจิต: 59 เปอร์เซ็นต์ ขณะนี้กำลังสุ่มเลือกสายพลังพิเศษให้แก่ผู้เข้าร่วมการทดสอบ"

ระดับอาการทางจิต 52 เปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ

หลินอินจ้องมองข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างงงงวย

ทว่าข้อความที่เลื่อนผ่านไปกลับไม่หยุดลงเพียงเพราะความตกใจของเธอ

ไม่นานนัก สายพลังของหลินอินก็ถูกเลือกเสร็จสมบูรณ์

"เลือกสายพลังเสร็จสิ้น: ระบบภูตผี ระดับพลัง: ไม่ระบุ ศักยภาพ: ไม่ระบุ ขณะนี้กำลังเปิดช่องทักษะแรกให้แก่ผู้เข้าร่วมการทดสอบ..."

"เปิดช่องทักษะระดับต่ำเรียบร้อยแล้ว ได้รับทักษะระดับต่ำ: กายทิพย์"

เมื่อเสียงแจ้งเตือนสงบลง หลินอินก็เห็นข้อมูลส่วนตัวที่ถูกปรับปรุงใหม่

ชื่อผู้เข้าร่วมการทดสอบ: หลินอิน

รหัสผู้เข้าร่วม: 893102

สถานะปัจจุบัน: อายุ 21 ปี (กำลังอยู่ในสภาวะสูญเสียความทรงจำบางส่วน)

ระดับผู้เข้าร่วม: ระดับ 1

สติปัญญา: 8

ร่างกาย: 6

พละกำลัง: 6

ความคล่องตัว: 5

แต้มสะสม: 52

สายพลังพิเศษ: ระบบภูตผี

ทักษะพลัง: 1. กายทิพย์

ทักษะกายทิพย์

ระดับ: 2 ดาว

ผลลัพธ์: สามารถเปลี่ยนบางส่วนของร่างกายให้อยู่ในสภาวะวิญญาณได้ชั่วคราว... นอกจากสายพลังและทักษะที่เพิ่มเข้ามาแล้ว หลินอินยังสังเกตเห็นว่าข้อมูลส่วนตัวมีระดับของผู้เข้าร่วมปรากฏขึ้น และทางด้านขวามือมีรูปสัญลักษณ์คล้ายกระเป๋าใบหนึ่ง

หลินอินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่รูปสัญลักษณ์นั้น

ในวินาทีต่อมา ข้อมูลส่วนตัวตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นช่องเก็บของเหมือนในเกมออนไลน์

มีดทำครัวเล่มใหญ่ของรักของหวงของเชฟประจำโรงพยาบาลจิตเวช XX

ระดับ: 0 ดาว

คำอธิบาย: เมื่อทำหายไป เชฟถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา 2 หยดเต็มๆ เพื่อไว้อาลัยให้แก่ของรักที่จากไป!

มีดอีโต้เฉพาะทางของปีศาจระดับต่ำบาร์บาร่า

ระดับ: 1 ดาว

คำอธิบาย: มีดสองคมที่ถูกตีขึ้นอย่างประณีตโดยปีศาจระดับต่ำนามว่าบาร์บาร่า หล่อนจะคายมีดเล่มนี้ออกมาจากปากก็ต่อเมื่อมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะปลิดชีพอีกฝ่ายเท่านั้น... เมื่อเห็นข้อมูลของมีดอีโต้ในช่องเก็บของที่สอง หลินอินก็รู้สึกประหลาดใจและเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

ที่แท้ "คน" พวกนั้นก็คือปีศาจทั้งหมดเลยงั้นเหรอ