421 - ความแข็งแกร่งที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดด

421 - ความแข็งแกร่งที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดด

ครึ่งเดือนต่อมาเย่ฟ่านได้พบกับตู้เฟยและพี่น้องของเขา

ทันทีที่เขาพบกันตู้เฟยก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้นและกล่าวว่า

"เตาวิเศษของเจ้าอยู่ที่ไหนเอามาให้ข้าดูหน่อย"

ตู้เฟยได้ยินว่าราชาเผิงน้อยปีกทอง บุตรศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วง เหยาซี ถูกเย่ฟ่านจับตัวไว้ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกตื่นเต้นไว้ได้

เย่ฟ่านหยิบเตาเทพอัคคีออกมาเพื่อให้ตู้เฟยดูใกล้ๆ

"ฮ่าฮ่า ... "

ตู้เฟยหัวเราะพร้อมกับเขย่าเตาเทพอัคคีอย่างรุนแรงและพูดกับเตาว่า

" เส้ากวาง(บุตรศักดิ์สิทธิ์) เซิ่งจื่อ(องค์ชาย) เหยาซี สบายดีไหม ข้าคิดถึงพวกเจ้าทุกคน "

ปัง!

เตาเทพอัคคีกระเด็นขึ้นอย่างรุนแรงและหูของตู้เฟยก็ส่งเสียงหวีดหวิด

"เตาของเจ้าถูกผนึกอย่างแน่นหนาแล้วใช่หรือไม่ " เขาเขย่าเตาเทพอัคคีอีกครั้ง

เย่ฟานรับมันกลับมาและพูดว่า

"ถ้าจะปิดผนึกไว้สักหนึ่งปีก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร"

ในที่สุดตู้เฟยก็พาเขาไปยังสถานที่ที่เรียกว่าแคว้นเฮ่า พื้นที่สีเขียวแห่งนี้มีขนาดใหญ่หลายพันลี้ มันเป็นสถานที่พักของโจรผู้ยิ่งใหญ่ตู้เทียน

เย่ฟานตกตะลึงเล็กน้อยกับสถานที่แห่งนี้ ที่นี่มีหลายหมู่บ้านที่มีขนาดใหญ่ ชาวบ้านของที่นี่ก็เป็นมิตรมาก พวกเขาไม่ได้เกิดมาเป็นโจรแต่มีวิถีชีวิตเช่นกันกับมนุษย์ธรรมดาทั่วไป

เย่ฟานอาศัยอยู่ที่นี่และทำการเก็บตัวฝึกฝน "คัมภีร์จักรพรรดินีตะวันตก" เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน ในระหว่างนี้เขาได้ยินเสียงเทพที่อยู่ในตำหนักเต๋าของเขาสวดมนต์อย่างต่อเนื่อง

……………

กำปั้นทองคำของเย่ฟ่านเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เพียงแค่การเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาของเขาก็ทำให้ความว่างเปล่าแตกสลายคล้ายกับใยแมงมุม

น้ำตกสูงพันจ้างตกลงมาเป็นสีขาวและก้องกังวาน เย่ฟ่านยืนอยู่ในสระ กำปั้นสีทองของเขากระแทกขึ้นไปด้านบนจนทำให้น้ำที่ตกลงมาม้วนตัวคล้ายกับมังกรที่แท้จริง

“แค่เข้าสู่ความสันโดษเพียงหนึ่งเดือนก็ทำให้เจ้าแข็งแกร่งถึงขนาดนี้แล้ว กายาเซียนโบราณช่างน่ากลัวจริงๆ!” ตู้เฟยพูดไม่ออก

เย่ฟ่านยกก้อนหินที่มีน้ำหนักหลายหมื่นจินด้วยมือเดียวก่อนจะโยนขึ้นไปบนท้องฟ้า ทันใดนั้นฝูงห่านที่กำลังบินผ่านมาก็ถูกก้อนหินกระแทกจนร่างกายแหลกละเอียดทั้งหมด

ตู้เฟยอ้าปากค้างมองด้วยความตกตะลึง

"ข้าไม่เคยเห็นใครที่แข็งแรงเหมือนเจ้ามาก่อน!"

ร่างกายของเย่ฟ่านแข็งแกร่งเกินไป ด้วยร่างกายนี้เขาสามารถยกภูเขาขนาดใหญ่ขึ้นได้ด้วยซ้ำ

"วัง วัง วัง..."

ในระยะไกลเสียงสุนัขเห่าด้วยความโกรธดังบอกมา

"เจ้าบ้า เจ้าโยนก้อนหินนั้นมาหาสวรรค์วิมานอะไร หรือเจ้าคิดจะฆาตกรรมบิดาคนนี้!" จักรพรรดิดำโกรธจัดพร้อมกับวิ่งเข้าหาเย่ฟานในทันที

แต่หลังจากนั้นไม่นานตู้เฟยก็ตกตะลึง เขาได้ยินเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดของสุนัขสีดำตัวใหญ่ พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเย่ฟาน

"วัง! คอยดูเถอะจักรพรรดิคนนี้จะต้องเอาคืนอย่างแน่นอน!” เสียงของสุนัขสีดำตัวใหญ่ร้องโหยหวนมาแต่ไกล

“เจ้าบ้านี่ชอบใช้เสียงจริงๆ!” ตู้เฟยสบถแช่งไล่หลัง

เย่ฟ่านยืนอยู่ใต้ภูเขาหินสูงกำปั้นของเขากระแทกไปที่ท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง ทุบกำปั้นของเขานั้นสั่นสะเทือนท้องฟ้าราวกับว่ามันจะแตกออกจากกัน

ตู้เฟยรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก จากนั้นเขาหยิบกระจกทองแดงแปดเหลี่ยมสีม่วงออกมายื่นให้เย่ฟานและกล่าวว่า

“มาลองดูว่าความแข็งแกร่งของเจ้ามีมากแค่ไหน”

นี่คือกระจกทองแดงอาวุธของผู้บ่มเพาะอาณาจักรลึกลับที่สี่

“ชาง!”

เย่ฟ่านดีดนิ้วสีทองกระทบกระจกทองแดงสีม่วงเบาๆ แต่เมื่อนิ้วของเขากระทบกับกระจกทองแดง กระจกทองแดงก็แตกออกจากกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเศษเสี้ยวของมันบินหายไปทุกทิศทุกทาง

“ไอ้สาระเลวน้อย นั่นมันอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของข้า!” ตู้เฟยกรีดร้องด้วยความเจ็บใจ

เย่ฟานพบว่าตั้งแต่ที่เขาเริ่มฝึกฝนคัมภีร์จักรพรรดินีตะวันตกร่างกายของเขาก็ดูเหมือนจะผสานไปกับธาตุทั้งห้าอย่างกลมกลืน

หัวใจคือไฟ ปอดคือโลหะ และตับคือไม้ เขาซ่อมแซมคลังศักดิ์สิทธิ์ของหัวใจก่อน จากนั้นจึงซ่อมแซมคลังศักดิ์สิทธิ์ของปอด จากนั้นจึงซ่อมแซมคลังศักดิ์สิทธิ์ของตับ

ขอเพียงเขาสร้างตำหนักเขาขึ้นมาครบห้าแห่งต่อให้ผู้บ่มเพาะรุ่นเดียวกันนับร้อยคนก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้

“ด้วยความแข็งแกร่งทางร่างกายถึงขนาดนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องสร้างอาวุธประจำตัวด้วยซ้ำ” ตู้เฟยรู้สึกอิจฉา

"ข้าขาดต้นกำเนิด ถ้าต้องการพวกมันเป็นจำนวนมาก” เย่ฟานกล่าวด้วยความปรารถนา

ตู้เฟยมีสีหน้าซับซ้อนและถอนหายใจ “ตราบใดที่เจ้าเคลื่อนไหวยอดฝีมือรุ่นอาวุโสมากมายก็จะออกไล่ล่าเจ้าอย่างแน่นอน”

“ดังนั้นข้าจึงต้องการยืมต้นกำเนิดของเจ้า ต้นกำเนิดของเจ้ามีเท่าไหร่ขอให้ข้ายืมก่อน รับรองข้าจะคืนให้เจ้ามากกว่า 10 เท่าในอนาคต”

เย่ฟ่านพูดอย่างจริงจัง เขามีความรู้สึกเร่งด่วนและต้องการเข้าสู่ อาณาจักรลึกลับที่สี่

“ต่อให้ข้ามอบต้นกำเนิดให้เจ้าทั้งหมดมันก็ยังห่างไกลจากจำนวนหนึ่งแสนจินที่เจ้าปรารถนา นั่นมันเป็นจำนวนที่ต่อให้ทั้งชีวิตของข้าก็ไม่มีวันเอื้อมถึง”

"สรุปว่าเจ้ามีอยู่เท่าไหร่" เย่ฟ่านสืบเท้าเข้าหาตู้เฟย

"ไม่มากไม่น้อยประมาณสี่จิน”

“บัดซบ เจ้าเป็นทายาทของโจรผู้ยิ่งใหญ่เจ้าจะมีต้นกำเนิดเพียงสี่จินได้อย่างไร” เย่ฟานตะโกนด้วยความไม่พอใจ

ตู้เฟยกลอกตาและพูดว่า “ถ้าโจรผู้ยิ่งใหญ่มีต้นกำเนิดมากมายพวกเราจะออกปล้นเพื่อประโยชน์อะไร นอนตีพุงอยู่ที่บ้านไม่ดีกว่าหรือ?”

"ต้นกำเนิดคือปัญหาใหญ่ของข้า" เย่ฟ่านพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ต้องรีบเดี๋ยวพอออกไปข้างนอกข้าจะรวบรวมจากพี่น้องคนอื่นมาให้ คิดว่าสองหมื่นจินก็คงไม่มีปัญหา” ตู้เฟยวางแผนที่จะตามหาพี่น้องของเขา

“ข้าเป็นคนพิการ มันไม่คุ้มค่าที่จะให้เจ้าช่วย” เย่ฟานกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

“ข้าตู้เฟยไม่ใช่คนหน้าซื่อใจคด พูดตามตรงข้ามีสัญชาตญาณว่าเจ้าอาจจะทำลายคำสาปของกายเซียนโบราณได้จริงๆ

ลองคิดดูถ้าวันหนึ่งเจ้ากลายเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ ในอนาคตข้าในฐานะพี่น้องของเจ้าจะสุขสบายมากแค่ไหน ต่อให้ข้าตายไปแล้วแต่ลูกหลานของข้าก็จะยังได้รับการปกป้องจากเจ้าชั่วนิรันดร์”

“แล้วถ้าข้าหยุดที่อาณาจักรตำหนักเต๋าตลอดชีวิตล่ะ?” เย่ฟ่านถาม

“ถ้าเจ้าไม่สามารถฝ่าฟันไปได้ทางที่ดีเจ้าก็ควรปล่อยเหยาซีออกมาเป็นภรรยาของข้าเพื่อตอบแทนบุญคุณครั้งนี้” ตู้เฟยพูดกึ่งตลกกึ่งจริงจัง

"วัง วัง"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดกันอยู่นั้นจักรพรรดิดำก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับระฆังสีทอง

"เด็กน้อยเจ้าคิดว่าจะรังแกจักรพรรดิคนนี้ได้?"

"ข้าก็รังแกเจ้าไปเมื่อสักครู่นี้เองไม่ใช่หรือ?" เย่ฟ่านแสร้งทำเป็นสับสน

“มาดูกันว่าครั้งนี้เจ้าจะรอดไปยังไง!” หางโล้นๆของสุนัขสีดำตัวใหญ่ม้วนพันระฆังสีทองครอบลงมาอย่างรวดเร็ว