บทที่ 14 การทดสอบระดับ D: ห้องสมุดสัตว์ประหลาด (ตอนที่ 11)

"ไพ่สาม... พอดีเลย ฉันมีไพ่สี่"

หลินอินทิ้งไพ่สี่ซึ่งเป็นใบเดียวที่มีอยู่ลงไปโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย จากนั้นก็หันไปมองสัตว์ประหลาดหญิงหัวเละข้างๆ ที่กำลังเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึงอย่างจริงจัง

"ตาเธอแล้ว"

"แก..."

สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความตื่นตะลึงเอาไว้ แล้วกัดฟันพูดว่า

"แกมีสิทธิ์อะไรมาลงไพ่แทนมัน"

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของสัตว์ประหลาดหญิงหัวเละ หลินอินก็ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะขมวดคิ้วราวกับจะตำหนิเล็กน้อย

"เธอคิดว่าสภาพแบบนี้มันสะดวกสำหรับหล่อนนักหรือไง"

หลินอินชี้ไปที่สัตว์ประหลาดหญิงใบ้แขนขาดข้างๆ ที่กำลังถลึงตาใส่เธอเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยด้วยความจริงใจว่า

"พวกเราล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันสิ ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก"

ขณะที่พูด เธอก็เอื้อมมือไปจัดระเบียบไพ่โป๊กเกอร์ที่สัตว์ประหลาดหญิงใบ้แขนขาดแทบจะขยำทิ้งคามือให้เข้าที่เข้าทาง

เมื่อมองดูหลินอินที่ยังคงทำตัวราวกับหวังดีเสียเต็มประดาด ดวงตาของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้แขนขาดก็แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น

บ้าเอ๊ย! แกฉีกไพ่ตองสามของฉันเพื่อเอามาลงทีละใบเนี่ยนะ แน่ใจนะว่ากำลังช่วยฉันอยู่!

ฟันของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้กระทบกันดังกึกๆ ทว่าในเมื่อหล่อนพูดไม่ได้ จึงทำได้เพียงใช้สายตาและท่าทางเพื่อข่มขู่หลินอินเท่านั้น

หลินอินยิ้มอย่างอ่อนโยน และยังคงลงไพ่ต่อไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ทั้งสิ้น

3 นาทีต่อมา

หลินอิน "ไพ่คู่สอง"

สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละ "...ผ่าน"

สัตว์ประหลาดหญิงใบ้ที่ถือไพ่แต้มต่ำกระจัดกระจายเต็มมือ "..."

หลินอินยังอุตส่าห์เหลือบมองไพ่ในมือของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้อย่างเกรงใจ และเมื่อเห็นไพ่เหล่านั้น เธอก็ส่ายหน้าด้วยความเสียดายเล็กน้อย

"เธอก็สู้ไม่ได้เหมือนกันสินะ"

พูดจบ เธอก็ทิ้งไพ่ใบสุดท้าย ซึ่งก็คือไพ่ห้าลงมา

"ดูเหมือนฉันจะชนะแล้วล่ะ"

สัตว์ประหลาดหญิงทั้งสอง "..."

เมื่อมองดูสัตว์ประหลาดทั้งสองวางไพ่ลงบนโต๊ะอย่างแข็งทื่อ สีหน้าของหลินอินก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย

"สำหรับบทลงโทษ จะให้ฉันเป็นคนลงมือ หรือพวกเธอจะจัดการกันเองดีล่ะ"

เป็นการเอ่ยถามที่แสนจะนุ่มนวล

"..."

"..."

ห้องพักตกสู่ความเงียบงันอันน่าสยดสยองในพริบตา

สัตว์ประหลาดหญิงฝาแฝดจ้องมองหน้ากันเงียบๆ ร่างกายของพวกมันแข็งทื่อ สีหน้าในยามนั้นดูซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้

เนิ่นนานผ่านไป ในที่สุดหลินอินก็ได้ยินคำตอบจากพวกมัน

"...เล่นจบแล้วค่อยคิดบัญชีทีเดียวเถอะ พวกเรา... พวกเราลืมพกมีดมาน่ะ"

เคร้ง—

มีดพร้าเล่มหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากตัวของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้กระแทกพื้นเสียงดัง

หลินอิน "..."

สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละ "..."

บรรยากาศกลายเป็นความกระอักกระอ่วนไปชั่วขณะ

หลังจากเงียบไปได้ไม่กี่วินาที สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละก็ถลึงตาใส่สัตว์ประหลาดหญิงใบ้ ใบหน้าของมันซีดเผือดขณะที่หยิบมีดพร้าขึ้นมา

"นี่มันเอาไว้ขูดหนังเท้าต่างหากล่ะ เอามาใช้เป็นเครื่องมือลงโทษไม่ได้หรอก"

พูดจบ มันก็รีบโยนมีดพร้าเล่มนั้นทิ้งไปที่ระเบียงอย่างรวดเร็ว

หลินอินชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น สัตว์ประหลาดหญิงทั้งสองก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าในจังหวะที่พวกมันกำลังคิดว่าตบตาหล่อนได้สำเร็จ เสียงตึงก็ดังขึ้น พร้อมกับมีดทำครัวเล่มใหญ่ที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะ

สัตว์ประหลาดหญิงทั้งสองตกตะลึง ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้น จ้องมองมนุษย์ที่จู่ๆ ก็ควักมีดทำครัวออกมาด้วยความตื่นตระหนก

คนบ้าอะไรพกมีดทำครัวติดตัวไว้ตลอดเวลากัน!

"ไม่ต้องห่วง ฉันมีมีด" หลินอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เมื่อมองดูรอยยิ้มของหญิงสาวที่ดูอ่อนโยนราวกับแสงแดดอันอบอุ่น สัตว์ประหลาดหญิงทั้งสองกลับรู้สึกหนาวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

ในวินาทีต่อมา ก่อนที่สัตว์ประหลาดหญิงทั้งสองจะทันได้หาข้ออ้างอื่นมาถ่วงเวลา หลินอินก็ชิงลงมือด้วยการพุ่งกระโจนเข้าใส่สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละโดยตรง

จากนั้น ท่ามกลางเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อของอีกฝ่าย เธอก็ขึ้นคร่อมทับบนร่างของมันทางด้านหลังด้วยความเร็วแสง ขาเรียวยาวทั้งสองข้างยังช่วยกดทับฝ่ามือสีเขียวคล้ำของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างแน่นหนา

"ก... แกจะทำอะไรน่ะ!" สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละตะโกนลั่น

"อื้อ!!"

สัตว์ประหลาดหญิงใบ้ที่อยู่ด้านข้างก็ลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจเช่นกัน ทว่าก่อนที่มันจะทันได้ขยับตัว หลินอินก็หันขวับมามองมันอย่างกะทันหัน

น้ำเสียงของเธอยังคงนุ่มนวลเช่นเคย

"กรุณาอย่าลืมกฎของที่นี่ด้วยนะคะ"

ร่างของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้แข็งทื่อ ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอย่างสั่นเทา

เมื่อเห็นดังนั้น หลินอินจึงวางใจและหันกลับมามองสัตว์ประหลาดหญิงหัวเละที่ถูกกดทับอยู่ใต้ร่าง ใบมีดอันแหลมคมขยับเลื่อนไปมาระหว่างท่อนแขนซีดเผือดทั้งสองข้าง

เธอจำได้ว่า แขนข้างนี้คือข้างที่ใช้งานได้ถนัดกว่าเมื่อกี้สินะ

"ก... แกต้องการจะทำอะไร!"

ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละที่ถูกหลินอินคร่อมทับอยู่ก็เริ่มดิ้นรนด้วยความหวาดผวา

"อย่าขยับสิ!"

หลินอินสับมีดทำครัวลงบนหัวไหล่ของสัตว์ประหลาดหญิงหัวเละ

"อ๊าก—"

เสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาดังสนั่นขึ้นในทันที

แต่ในวินาทีต่อมา หลินอินก็ดึงมีดออก แล้วเล็งไปที่แขนของสัตว์ประหลาดหญิงหัวเละแทน

"เลิกดิ้นได้แล้ว เมื่อกี้ฉันสับพลาดเลยนะ"

ขณะที่พูด เธอก็สับมีดทำครัวลงไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

"อ๊าก—"

สัตว์ประหลาดหญิงที่ยังไม่ทันหายเจ็บปวดจากแผลเดิม แผดเสียงร้องอย่างน่าเวทนาอีกครั้งจากความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูก

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า สัตว์ประหลาดหญิงใบ้ที่อยู่ด้านข้างก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

จากนั้น มันก็เห็นมนุษย์คนนั้นทำตัวบ้าคลั่งถึงขั้น... สับท่อนแขนที่ขาดสะบั้นให้กลายเป็นเนื้อบดต่อหน้าต่อตาเจ้าของ!

สัตว์ประหลาดหญิงใบ้กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหวาดผวา

ในวินาทีต่อมา มันก็เห็นอีกฝ่ายค่อยๆ ยืนขึ้นและเดินตรงเข้ามาหามัน

"อื้อ~~"

เมื่อรู้ว่าไม่อาจหลบหนีได้พ้น สัตว์ประหลาดหญิงใบ้จึงวางมือเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ลงบนโต๊ะ ร่างกายของมันสั่นเทา ใบหน้าฉายแววอ้อนวอน

ได้โปรด ได้โปรดเบามือหน่อยนะ

เมื่อมองดูสัตว์ประหลาดหญิงใบ้ที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี หลินอินก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินเข้าไปจับมือของอีกฝ่ายไว้

"ไม่ต้องห่วงนะ ฝีมือมีดของฉันดีมากทีเดียว"

พูดจบ เสียงฉัวะก็ดังขึ้น พร้อมกับเลือดเน่าเหม็นที่สาดกระเซ็นออกมา

"..."

เมื่อมองดูท่อนแขนที่ยังขาดไม่หลุดจากกันดี และใบหน้าของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้ที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด หลินอินก็ชะงักงันไปสองสามวินาที ก่อนจะเงื้อมีดทำครัวขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"ขอโทษที เมื่อกี้ฉันออกแรงน้อยไปหน่อย คราวนี้ฉันจะเพิ่มแรงให้มากขึ้นนะ"

พูดจบ เธอก็สับมีดลงไปอีกครั้ง

ฉัวะ—

คราวนี้มันขาดสะบั้นออกจากกันอย่างหมดจด

"เห็นไหม ขาดแล้วล่ะ"

หลินอินวางแขนที่ขาดวิ่นไว้ตรงหน้าสัตว์ประหลาดหญิงใบ้

"อื้อ..."

หยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมาจากหางตาของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้

หลังจากนั้น หลินอินก็ปฏิบัติต่อมันอย่างเท่าเทียมและยุติธรรม ด้วยการสับแขนของสัตว์ประหลาดหญิงใบ้จนกลายเป็นเนื้อบดละเอียดเช่นกัน

อันที่จริง นี่คือวิธีของหลินอินในการป้องกันไม่ให้คนพวกนี้สามารถนำท่อนแขนกลับไปต่อใหม่ได้นั่นเอง

หลังจากเก็บกวาดจนเสร็จเรียบร้อย หลินอินก็กลับไปนั่งที่ของตน

"มาเล่นกันต่อเถอะ ยังเหลืออีกตั้งสองตานะ"

ในการเล่นตาที่สอง สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละกัดฟันกรอดและดึงให้สัตว์ประหลาดหญิงใบ้มานั่งข้างๆ มัน

จากนั้น สัตว์ประหลาดทั้งสองก็เพียงแค่วางไพ่ไว้บนโต๊ะ โดยปล่อยให้สัตว์ประหลาดหญิงหัวเละเป็นคนจัดการเรียงไพ่ให้ทั้งสองฝ่าย

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ หลินอินก็ตั้งใจจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกสัตว์ประหลาดทั้งสองถลึงตาใส่ด้วยความระแวดระวังอย่างถึงที่สุด

หลินอินงุนงง... ทำไมจู่ๆ ถึงไม่ยอมให้เธอช่วยแล้วล่ะ