393 - หงส์ขาวผู้มากน้ำใจ

393 - หงส์ขาวผู้มากน้ำใจ

เย่ฟ่านไม่ได้สนใจการปรากฏตัวของหงส์ขาว เขามัวแต่ซุบซิบอยู่กับจักรพรรดิดำเพื่อค้นหาวัสดุที่ใช้ในการสร้างค่ายกล

เย่ฟ่านและจักรพรรดิดำเดินไปด้านหนึ่ง และเริ่มเลือกซื้อสินค้ามากมาย ที่นี่เป็นร้านขนาดใหญ่ที่มีอายุมากกว่า 800 ปี ดังนั้นมันจึงมีของล้ำค่าทุกประเภท

ที่ด้านหน้าของเขามีโครงไม้ขนาดใหญ่ซึ่งมีก้อนหิน 30 ก้อนวางอยู่ มันมีขนาดแตกต่างกันตั้งแต่เท่าหัวแม่มือจนถึงชามอ่างใบใหญ่

ในทันใดนั้นหัวใจของเย่ฟ่านเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกว่าหินเหล่านี้ไม่ธรรมดา มันมีกลิ่นอายของเหมืองโบราณต้นกำเนิด

ตอนนี้ตู้เฟยกำลังดูพัดขนนกสีสันสดใส มันส่องแสงออกมาด้วยความศักดิ์สิทธิ์ห้าสี พัดขนนกนี้ดูเหมือนจะมีราคาไม่น้อยจริงๆ

"พัดนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากขนอสูรของบรรพบุรุษผู้เฒ่าหงส์ทะยานฟ้า ดังนั้นพวกเจ้าจึงพอจะเห็นได้ว่าของชิ้นนี้เป็นอาวุธที่มีความล้ำค่ามากแค่ไหน" หงส์ขาวแนะนำ

“ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับอาวุธสมบัติชิ้นนี้เมื่อนานมาแล้ว ว่ากันว่ามันสามารถพัดภูเขาให้กลายเป็นเท่าธุรีได้” จินเอี๋ยนรีบสอดแทรกเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

“ข้าก็เคยได้ยินเกี่ยวกับพัดนกหงส์นี้ มันเป็นสมบัติที่หายาก มันเป็นหนึ่งในอาวุธที่บรรพบุรุษผู้เฒ่าหงส์ทะยานฟ้าใช้ในอดีต” หญิงสาวอีกคนที่เดินมาในขบวนกล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน

"ราคาเท่าไหร่?” ตู้เฟยถามด้วยความสนใจ

หงส์ขาวยิ้มและส่ายหัว กล่าวว่า "นี่ไม่ใช่สินค้าสำหรับขาย มันถูกเอามาตั้งให้ทุกคนในเมืองนี้ได้ชมดูเท่านั้น"

"หรือว่านี่คือของขวัญที่พี่ใหญ่หงส์ขาวต้องการมอบให้กับพี่สาวฉินเหยา" จินเอี๋ยนกล่าวด้วยรอยยิ้มซุกซน

“เป็นเช่นนั้นหรือ?.” หญิงสาวงดงามอีกคนในกลุ่มมีใบหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย

"เจ้าชอบพูดเรื่องไร้สาระอยู่เรื่อย" ฉินเหยาจ้องมองจินเอี๋ยนด้วยความไม่พอใจ

“พี่หงส์ขาวท่านรู้หรือไม่ว่าคางคกจากภาคใต้กำลังพยายามสร้างความระคายเคืองให้พี่สาวฉินเหยา” จินเอี๋ยนเหลือบมองไปยังเย่ฟ่านไม่ไกล

“หุบปากเดี๋ยวนี้!” ฉินเหยาตะคอกออกมา

“เขาคือ…” หงส์ขาวขมวดคิ้ว

“ชื่อของเขาคือเย่ฟ่าน เขามีชื่อเสียงมากเมื่อเร็วๆนี้”

จินเอี๋ยนดูเหมือนจะไม่มีความกลัวต่อฉินเหยาแม้แต่น้อย นางรีบรายงานสถานการณ์ของเย่ฟ่านในทันที

เย่ฟ่านเป็นเจ้าของรากปฐพีต้นกำเนิดซึ่งตามปกติแล้วผู้ฝึกฝนเผ่าพันธุ์อสูรทุกคนที่อยู่ในโลกใบเล็กๆนี้ต่างก็รู้ดี เมื่อหงส์ขาวได้ยินเช่นนั้นดวงตาของเขาก็สดใสขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"น้องเย่ เจ้าสนใจหินพวกนี้ไหม" หงส์ขาวเดินมาที่ด้านหน้าและถามด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยมิตรภาพ

“ข้าสนใจจริงๆ” เย่ฟ่านพยักหน้า

“หินเหล่านี้เป็นสมบัติบรรพบุรุษของข้าที่ได้มาในอดีต หลังจากหลายปีผ่านไป มันเหลือไม่มากแล้ว” หงส์ขาวแนะนำด้วยรอยยิ้ม

เย่ฟ่านเข้าใจ บรรพบุรุษผู้เฒ่าหงส์ทะยานฟ้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของราชามังกรเขียว หินพวกนี้จะต้องถูกปล้นมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่ต้องสงสัย

“ดูเหมือนน้องชายเย่จะมีความรู้เรื่องต้นกำเนิดอยู่ไม่น้อย เจ้าสามารถเลือกหินสักก้อนก็ได้” หงส์ขาวพยักหน้า

ทันใดนั้นสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็ตื่นเต้นมาก มันรีบส่งสัญญาณเสียงไปหาเย่ฟ่านอย่างลับๆ

“หม้อที่แตกหักอยู่ข้างๆนั้นแปลกมาก เจ้าช่วยถามหน่อยว่าได้มาจากไหน?”

เมื่อเย่ฟ่านได้ยินสิ่งนี้เขาก็หันไปมองและเห็นหม้อทองแดงใบเล็กๆที่แตกหักตั้งอยู่ตรงนั้น

เขาเดินไปและมองอย่างระมัดระวัง หลังจากที่หยิบขึ้นมาเขาถึงได้รู้ว่าหม้อทองแดงนี้มีน้ำหนักมากมายมหาศาล แต่ถึงจะอย่างนั้นมันก็ดูเหมือนจะไม่มีความแปลกประหลาดอย่างอื่น

"หม้อใบนี้มีความแปลกประหลาดเล็กน้อย ไม่ทราบว่าพี่หงส์ขาวได้มาจากไหน?” เย่ฟ่านถาม

“น้องชายเย่เห็นอะไร?” หงส์ขาวถาม

“ข้าแค่ถามเฉยๆ มันมีเบื้องหลังจริงๆหรือ?”

หงส์ขาวพยักหน้ายอมรับและกล่าวว่า

“นี่คือสิ่งที่ข้านำกลับมาจากข้างนอกกับเพื่อนบางคน หากไม่มีข้อผิดพลาดมันควรจะเป็นวัตถุที่เกิดขึ้นก่อนดินแดนรกร้างโบราณ”

"อะไร นี่มันเป็นไปไม่ได้!" ตู้เฟย ฉินเหยาและคนอื่นๆต่างก็ประหลาดใจ

หงส์ขาวส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่อาวุธ สิ่งเดียวที่เป็นความล้ำค่าของมันคืออักขระเต๋าโบราณซึ่งทำให้ของสิ่งนี้ยังคงดำรงอยู่ได้”

"พี่ใหญ่หงส์ขาวค้นพบมันจากซากปรักหักพังโบราณหรือ" ดวงตาของจินเอี๋ยนเป็นประกาย

“มันเป็นเพียงซากปรักหักพังเล็กๆเท่านั้น แต่โชคดีที่พวกเรายังได้รับบางสิ่งบางอย่าง”

จักรพรรดิดำไม่สามารถนั่งนิ่งได้ มันดูตื่นเต้นมากและส่งสัญญาณเสียงไปยังเย่ฟ่านอย่างกังวลใจ

"รีบถามเขาว่าเจอมันที่ไหน? "

“หม้อนี้มีที่มาหรือไม่” เย่ฟ่านแปลกใจ

"หม้อนี้ไม่มีค่าอะไร ประเด็นที่สำคัญคือมันถูกฝังอยู่ร่วมกับซากศพโบราณอย่างแน่นอน พวกเราต้องค้นหาว่าหลุมฝังศพนั้นอยู่ที่ไหน”

“เจ้าต้องพูดอะไรให้มันชัดเจนกว่านี้ ข้าต้องการรายละเอียดทั้งหมดถึงจะหลอกล่อให้เขาบอกความจริงได้” เย่ฟ่านการส่งสัญญาณเสียง

"เจ้าจำยอดเขาที่แตกหักซึ่งข้าบอกว่าเป็นทุ่งเต๋าได้หรือไม่” สุนัขสีดำตัวใหญ่กัดฟันและพูดต่อไปว่า

"ตอนนี้ดูเหมือนว่า นั่นอาจไม่ใช่ทุ่งเต๋าเพียงแห่งเดียว มันจะต้องมีสถานที่อีกแห่งหนึ่งซึ่งมีความสำคัญมากกว่าแต่มีความสอดคล้องกันอย่างยิ่ง”

“เจ้าบอกว่ามันอันตรายไม่ใช่หรือ มันอันตรายแบบไหน?” เย่ฟ่านถามต่อ

“แน่นอนว่านี่คือภัยพิบัติที่สามารถทำลายล้างดินแดนภาคเหนือทั้งหมด” สุนัขสีดำตัวใหญ่พูดอย่างเคร่งขรึม "อย่าลืมเจ้าต้องถามให้ได้ว่าพวกเขาเอามันมาจากไหน"

เย่ฟ่านถือหม้อที่หักไว้ในมือและคิดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า

"รอยที่แกะสลักอยู่บนฝาหม้อนี้ข้าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่น่าเสียดายมันผ่านมาสักพักแล้วข้าจำไม่ค่อยได้"

"จริงเหรอ?" หงส์ขาวประหลาดใจ

จินเอี๋ยนได้ยินเช่นนั้นก็รีบเยาะเย้ยออกมาทันทีว่า "เจ้าคิดว่าจะหลอกใครได้ เจ้าอยู่ในภาคเหนือมากี่ปี เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ทางภาคเหนือเจ้าจะรู้แค่ไหน!"

เย่ฟ่านไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปก็เพื่อหาข้อมูลเท่านั้น

“อย่าหยาบคาย!” หงส์ขาวหันมาดุเล็กน้อยก่อนจะกล่าวกลับเย่ฟ่านด้วยรอยยิ้ม

"ในตอนกลางคืนพวกเราจะมีงานเลี้ยงใหญ่ น้องชายเย่เจ้าจะยินดีมาร่วมดื่มกับพวกเราหรือเปล่า"

“นี่ข้าไม่รู้จักสหายของเจ้าเลย มันคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่” เย่ฟ่านตอบด้วยสีหน้าลังเล

“เจ้าเป็นสหายของพี่ตู้เฟย ถ้าอย่างนั้นพวกเราย่อมเป็นพวกเดียวกัน” หงส์ขาวหัวเราะ

“พี่หงส์ขาวเจ้าจะชวนเขาทำไม” จินเอี๋ยนค่อนข้างไม่พอใจในเรื่องนี้

ฉินเหยาหันไปมองเย่ฟ่านและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ว่า

"เจ้าน่าจะไปนะ คนเหล่านั้นล้วนเป็นเด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ที่มีอนาคตไม่สิ้นสุดในภาคเหนือ เจ้าควรจะรู้จักพวกเขาไว้"

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณพี่หงส์ขาวด้วย คืนนี้พวกเราค่อยเจอกัน" เย่ฟ่านยิ้มและพยักหน้า