384 - ดินแดนลึกลับเพียงแห่งเดียว

384 - ดินแดนลึกลับเพียงแห่งเดียว

เย่ฟ่านพยายามไล่ตามหาสิ่งที่อยู่ในกรงล้อแห่งทะเลนั้น เขารู้สึกว่านี่อาจเป็นมรดกเซียน! ถ้าใช่บางทีมันอาจจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝนของเขา

ท้ายที่สุดนี่ก็คือร่างเซียนโบราณ มันเป็นร่างศักดิ์สิทธิ์ชนิดเดียวกันกับเขา!

พลังปราณที่หมุนเวียนอยู่ในทะเลแห่งความทุกข์สีทองของร่างเซียนโบราณม้วนพันกันมีลักษณะคล้ายกับมังกรตัวใหญ่

ถ้าเขาดูดกลืนพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างนี้ไปเพิ่มให้กับตัวเอง ไม่ทราบว่าเขาจะบุกทะลวงเข้าสู่อาณาจักรลึกลับที่เท่าไหร่?

เย่ฟ่านค่อยๆจับทางอย่างระมัดระวังรวมทั้งเริ่มประเมินพลังของตัวเองไปด้วย

"หือ"

แต่หลังจากที่ศึกษาการโคจรพลังของร่างเซียนโบราณนี้ เขาสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดบางอย่างซึ่งมีความโดดเด่นเป็นอย่างมาก

"เขาไม่ได้ฝึกฝนคัมภีร์เต๋าฉบับเดียวกันกับข้า"

เขายืนยันแล้วว่านี่ไม่ใช่เส้นทางการโคจรพลังที่อยู่ในคัมภีร์เต๋าหน้าเดียวของเขา มันเป็นทักษะลับอีกอย่างหนึ่ง

หัวใจของเย่ฟ่านเต้นแรง จิตสำนึกอันศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่มีตัวตน เขาตรวจจับมันอย่างระมัดระวัง และพิจารณาอย่างจริงจนกระทั่งค้นพบความลับบางอย่าง

"นี่คือการฝึกฝนอาณาจักรลึกลับเพียงแห่งเดียว!" หัวใจของเขาสั่นไหว

คนโบราณบางคนฝึกฝนดินแดนลึกลับเพียงแห่งเดียวเท่านั้น พวกเขาจะไม่ก้าวเข้าสู่อาณาจักรอื่นๆ

ว่ากันว่าสิ่งมีชีวิตที่ฝึกฝนญาณวิเศษชนิดนี้จนถึงระดับสูงสุด เมื่อพวกเขาตายร่างกายของพวกเขาก็จะเปลี่ยนเป็นรังไหมเพื่อรอการเปิดใหม่อีกครั้ง!

แน่นอนนี่คือผลของการฝึกฝนปีแล้วปีเล่า บางครั้งต้องใช้เวลาทั้งชีวิตแต่ก็ยังไม่สามารถฝึกฝนจนสำเร็จได้

ในการฝึกฝนในดินแดนลึกลับแห่งเดียวนั้นไม่ได้ต้องการเพียงคัมภีร์วิชาฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น มันยังต้องการคัมภีร์หลากหลายประเภทเพื่อส่งเสริมอาณาจักรลึกลับของพวกเขาให้มีความแข็งแกร่งอีกด้วย

เย่ฟ่านเขามีความอยากรู้อยากเห็นต่อวิธีการชนิดนี้เสมอ เขาต้องการที่จะเข้าใจว่านี่เป็นเส้นทางการฝึกฝนที่ดีที่สุดหรือไม่

ทั่วดินแดนรกร้างตะวันออก คัมภีร์ลึกลับที่ยิ่งใหญ่ทั้งหมดล้วนสอนวิธีการฝึกฝนอาณาจักรลับเพียงแห่งเดียวเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นคัมภีร์เต๋าที่ส่งเสริมให้ฝึกฝนอาณาจักรกงล้อแห่งทะเลโดยไม่มีขั้นตอนต่อไป หรือคัมภีร์จักรพรรดินีตะวันตกที่มุ่งเน้นส่งเสริมอาณาจักรลึกลับตำหนักเต๋าเพียงอย่างเดียว

แม้ว่าเย่ฟ่านจะฝึกฝนมาแล้วสองอาณาจักรลึกลับ แต่เขาก็ยังมีความตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่มีโอกาสได้พบความลับนี้

เขาสัมผัสได้ถึงรัศมีแห่งเต๋า ซึ่งเพียงพอแล้วที่จะอธิบายความลึกลับของเคล็ดวิชาลับนี้ มันจะต้องเป็นญาณวิเศษที่มีความแข็งแกร่งไม่น้อยไปกว่าคัมภีร์เต๋าอย่างแน่นอน

ร่างเซียนโบราณนี้ตายไปหลายหมื่นปีแล้ว แม้ว่าเขาจะเป็นอมตะแต่ก็ใช่ว่าจะคืนชีพได้ง่ายๆ ดังนั้นเย่ฟ่านจึงมีโอกาสค้นหาความลับของเขาอย่างถ้วนทั่วโดยไม่มีผู้ใดสามารถขัดขวางได้!

นี่คือคลังสมบัติล้ำค่าที่สุดและเป็นเคล็ดวิชาเต๋าขั้นสูงสุดที่มีความสอดคล้องกับคัมภีร์เต๋าอย่างสุดซึ้งอีกด้วย

เย่ฟ่านรักษาท่าทีของเขาไว้โดยพยายามลอกเลียนการเดินพลังของร่างเซียนโบราณนี้โดยไม่ให้ผู้คนที่อยู่ด้านนอกตรวจพบ

ในฐานะร่างเซียนโบราณนี่เป็นโอกาสยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา เขารู้ดีว่าหากพลาดโอกาสนี้ไปเขาอาจจะไม่สามารถทะลวงออกจากอาณาจักรตำหนักเต๋าได้ด้วยซ้ำ

เขาจึงพยายามตักตวงผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

แม้ว่าเขาจะมีคัมภีร์จักรพรรดินีตะวันตกอยู่ในครอบครอง แต่การฝึกฝนให้มีระดับสูงขึ้นไปนั้นต้องใช้ทรัพยากรมากมายมหาศาล ด้วยตัวเลขของต้นกำเนิดขนาดนั้น มันจึงเป็นเรื่องยากที่เขาจะพัฒนาตัวเองได้

“น้องเย่ เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่มีปัญหาอะไร” ตู้เฟยถาม

“เด็กน้อย เจ้ากำลังดูศพอยู่จริงๆหรือเปล่า” หมาดำตัวใหญ่ถามด้วยความสงสัย

แม้ว่าเย่ฟ่านจะอยู่ในช่วงเวลาวิกฤติ แต่เขาก็ยังพยายามหันหน้ากลับมากล่าวด้วยท่าทีที่สงบมากที่สุดเพื่อไม่ให้ทุกคนเกิดความสงสัย

“ข้าสบายดี เจ้าไม่ต้องกังวล ข้ามีร่างกายคล้ายกับเขา กลิ่นอายต้นกำเนิดทั่วไปคล้ายกัน ข้ากำลังพยายามค้นหาความลับของเขาอยู่”

เย่ฟ่านจับนั่นจับนี่อย่างระมัดระวัง และในที่สุดเขาก็ได้รับทักษะการฝึกฝนอาณาจักรลับเพียงแห่งเดียวอย่างสมบูรณ์

นี่เป็นมรดกที่ร่างเซียนรกร้างโบราณทิ้งไว้ ค่าและความสำคัญของมันนั้นประเมินค่าไม่ได้ คนๆนี้จะต้องมีความแข็งแกร่งไม่น้อยกว่าปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน

การที่เขาสามารถฝึกฝนจนมาถึงระดับนี้ได้มันส่งผลกระทบต่อเส้นทางในอนาคตของเย่ฟ่านเป็นอย่างมาก!

“ร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณนี้มาจากไหน ผู้ใดเป็นคนค้นพบมันครั้งแรก” เย่ฟ่านถาม เขาต้องการที่จะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

“มันถูกค้นพบโดยราชามังกรเขียวตอนที่เขาเข้าครอบครองโลกใบเล็กๆนี้” ฉินเหยากล่าว

ราชามังกรเขียวเข้าสู่สวรรค์และโลกใบเล็กๆนี้เป็นครั้งแรก สมบัติล้ำค่าที่สุดที่เขาได้รับคือวังโบราณอู่จิง ซึ่งสามารถชะลอไม่ให้พลังชีวิตของผู้คนสูญหายไปหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บหรือตาย ซึ่งร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณนี้ก็อยู่ในนั้น

“ตามการคาดเดาของราชามังกรเขียว ซากนี้น่าจะเป็นปราชญ์โบราณที่เป็นเจ้าของโลกใบเล็กๆนี่เอง” เอี๋ยนหรูหยูกล่าว

เรื่องนี้ทำให้ตู้เฟยประหลาดใจมาก ว่ากันว่าร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณในยุคปัจจุบันไม่สามารถกลายเป็นผู้สูงสุดได้ แต่ร่างที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้นมีระดับไม่ต่ำกว่าปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์แน่นอน

นั่นแสดงให้เห็นว่าบุคคลนี้น่าจะมีชีวิตอยู่เมื่อหลายหมื่นหรืออาจกระทั่งแสนปีที่แล้ว

“ในตอนที่คนๆนี้ยังมีชีวิตอยู่เขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ?” ตู้เฟยงงงวย

"คนที่สามารถสร้างโลกใบเล็กๆเช่นนี้ได้จะเป็นเพียงปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร บางทีนี่อาจจะเป็นผู้อมตะที่แท้จริงด้วยซ้ำ?!"

สุนัขสีดำตัวใหญ่ก็ตกใจเช่นกัน หัวใจของเย่ฟ่านกระตุกเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ตำหนักเต๋าห้าแห่งต่อให้ฝึกฝนจนถึงระดับสูงสุดก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใกล้คำว่าสมบูรณ์แบบ

แต่สิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ซึ่งอยู่ตรงหน้าเขานี้ ใช้เวลาตลอดชีวิตอันยาวนานของเขาเพื่อขัดเกลาอาณาจักรลึกลับเพียงแห่งเดียวให้มีความสมบูรณ์แบบอย่างถึงที่สุด

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้สูงสุดเช่นราชามังกรเขียวจะสามารถเทียบได้อย่างแน่นอน

หลังจากนั้นจิตใจของเย่ฟ่านก็เข้าสู่ดอกบัวสีฟ้า ด้วยความคิดในใจ ร่างกายที่แห้งแล้งนี้กลับกลายเป็นใสกระจ่าง ทุกตารางนิ้วของร่างกายเต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิด

ในทันใดนั้นระฆังศักดิ์สิทธิ์ที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะของเขาก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย มันค่อยๆลดต่ำลงมาก่อนจะรวมเข้ากับร่างกายท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

จิตใจของเย่ฟ่านที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในดอกบัวสีครามถอนออกมาจากร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณนั้นและกลับคืนสู่ร่างกายของตัวเองอย่างสมบูรณ์

ในตอนนี้ร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณก็กลับมาแห้งเหี่ยวอีกครั้ง

เย่ฟ่านอยากได้ร่างกายนี้จริงๆ แต่นี่เป็นสมบัติของราชามังกรเขียวที่มีพลังระดับผู้สูงสุด มันไม่มีทางที่เขาจะเอาร่างกายนี้ไปได้ เขาทำได้เพียงถอนหายใจด้วยความเสียดาย

“บูม”

ประตูหยกขาวถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง ผู้คนที่อยู่ด้านนอกดูเหมือนจะไม่สนใจพวกเขาแม้แต่น้อย ทุกคนยังคงยุ่งอยู่กับการปลูกต้นไม้และทำความสะอาดเหมือนเดิม

“ไปกันเถอะ ไว้มีโอกาสพวกเราค่อยกลับมาอีก” ตู้เฟยตบไหล่เย่ฟ่านเป็นเชิงปลอบประโลม

“ข้าต้องการซากศพนี้จริงๆ ไม่ทราบว่าราชามังกรเขียวอยากได้อะไรแลกเปลี่ยน” เย่ฟ่านเพึมพำเบาๆ

"นี่เป็นซากศพของปราชญ์โบราณที่สามารถสร้างเป็นอาวุธสุดขั้วได้ มันไม่มีทางที่เขาจะยอมแลกเปลี่ยนกับเจ้า ว่าแต่เจ้าจะแลกเปลี่ยนเพื่ออะไร? " ตู้เฟยส่ายหัว

“ถ้าเจ้ามีต้นกำเนิดสวรรค์ที่ใช้ปิดผนึกสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในคลังสมบัติด้านหลังนี้สามารถมอบให้เจ้าได้” ที่ด้านหลังอสูรเฒ่าคนหนึ่งกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง

"ไปเถอะ ชายชราคนนี้อันตรายอย่างยิ่ง!" สุนัขสีดำตัวใหญ่กัดชายเสื้อของเย่ฟ่านพร้อมกับลากเขาออกไปจากที่นี่ทันที

เย่ฟ่านไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับอสูรแก่ๆเหล่านี้เขาจึงติดตามสุนัขสีดำตัวใหญ่ออกไปเช่นกัน

เอี๋ยนรูหยูรู้สึกอายกับมารยาทของพวกเขาเล็กน้อย นางแสดงความเคารพต่ออสูรเฒ่าอย่างนอบน้อมอีกครั้งก่อนจะเดินตามพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว