บทที่ 2: สหายคะ เรามาแต่งงานกันไหม?

เจียงหนิงไม่มีความตั้งใจที่จะซ้ำรอยเดิม ปล่อยให้เจียงซินโหรวมาจับชู้เธอได้คาหนังคาเขาอีก

เธอตัดสินใจที่จะสู้กลับ

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันทั้งฉุกเฉินและเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ร่างกายของเธอก็ไร้เรี่ยวแรง ขาดสารอาหาร และอ่อนแอไปหมดทั้งตัว จะไปสู้แรงเจียงซินโหรวก็คงไม่ไหว จะหนีก็คงไม่พ้น

สิ่งเดียวที่เธอพอจะใช้เป็นเครื่องมือได้ก็คือ... เจียงหนิงหรี่ตาลง แววตาใสกระจ่างแปรเปลี่ยนไปอย่างแนบเนียน

ในที่สุด สายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่... ผู้ชายเปลือยเปล่าที่นอนอยู่ข้างกาย

ก็แค่หาที่พึ่งพิงเกาะขาทองคำไม่ใช่หรือไง? ในเมื่อเจียงซินโหรวทำได้ เจียงหนิงก็ทำได้เหมือนกัน!

ทว่า

วินาทีที่เจียงหนิงขยับสายตา

เธอกลับสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ดูลึกล้ำและดำขลับราวกับน้ำหมึกอย่างไม่คาดคิด

นัยน์ตาของชายหนุ่มนั้นลึกล้ำสุดหยั่งคาด แฝงความเคร่งขรึมเจ็ดส่วนและความคลางแคลงใจอีกสามส่วน เขากำลังจ้องมองเธอเขม็งโดยไม่กะพริบตา

ในชั่วพริบตาเดียว

สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน

ให้ตายเถอะ!

ผู้ชายคนนี้ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

เจียงหนิงไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิด!

และในตอนที่สายตาสอดประสานกันนั้นเอง

เจียงหนิงก็ตระหนักถึงเรื่องที่ร้ายแรงยิ่งกว่าขึ้นมาได้

ในเวลานี้

วินาทีนี้

ฉินจิ่วเลี่ยกำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน

และเธอก็โป๊เปลือยอยู่เหมือนกัน!

เจียงหนิงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมผิวขาวผ่องตรงหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน

เธอก้มลงมองอย่างรวดเร็วและยังคงเห็นรอยจ้ำแดงมากมายกระจายอยู่ตามตัว

และเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย

ความปวดเมื่อยและอ่อนล้าที่เอาก็ทวีความรุนแรงขึ้น

ผู้ชายคนนี้สมกับเป็นทหารจริงๆ

ดุดันเป็นบ้าเลย!

ขณะที่เจียงหนิงดึงผ้าห่ม สายตาคมกริบของชายหนุ่มข้างกายก็ไม่เคยวอกแวกไปไหน ทำเอาสองแก้มของเธอซับสีเลือดขึ้นมาจางๆ

ในเวลาเดียวกัน

พล็อตเรื่องเดิมก็แล่นเข้ามาในหัวของเธอ

ตามที่บรรยายไว้ในนิยาย หลังจากที่ฉินจิ่วเลี่ยถูกจัดฉาก ตอนแรกเขาไม่เชื่อว่าเจ้าของร่างเดิมจะทำเรื่องแบบนี้และวางแผนที่จะแจ้งให้สำนักงานความมั่นคงสาธารณะเข้ามาสืบสวน

ทว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นถูกเจียงซินโหรวหลอก และไม่รู้เลยว่ายาสลบที่ว่าแท้จริงแล้วคือยาปลุกกำหนัด

หลังจากนั้น เธอก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ตีโพยตีพาย ยืนกรานว่าฉินจิ่วเลี่ยข่มขืนเธอ

ผลก็คือเรื่องราวบานปลายใหญ่โต

แม้แต่เจียงซินโหรวยังออกโรงมาเป็นพยานว่าเจ้าของร่างเดิมใส่ร้ายฉินจิ่วเลี่ย ซึ่งนั่นทำให้เธอได้ภาพลักษณ์ที่ดีในสายตาของฉินจิ่วเลี่ย ว่าเป็นคนที่ 'ผดุงความยุติธรรมกำจัดคนพาล' และ 'แยกแยะผิดชอบชั่วดี'

พอคิดมาถึงตรงนี้ เจียงหนิงก็รู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอีกระลอก

โชคดีที่ตอนสบตากับฉินจิ่วเลี่ยเมื่อครู่ เธอเห็นความลังเลในแววตาของเขาอย่างชัดเจน

เห็นได้ชัดเลยว่า

ฉินจิ่วเลี่ยเชื่อใจเจียงหนิง เขาคิดว่าเธอเป็นคนซื่อสัตย์จิตใจดีและคงไม่ใช้วิธีการบ้าบอแบบนี้แน่

เจียงหนิงรับรู้ได้ถึงความร้าวระบมไปทั่วทั้งตัว

ในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว... จู่ๆ เธอก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

เจียงหนิงเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสุกใสมองตรงไปที่ฉินจิ่วเลี่ย

"สหายคะ คุณยังต้องมาดูตัวอยู่ แสดงว่ายังโสดและไม่มีแฟนใช่ไหมคะ? ในเมื่อคุณก็ไม่มีใคร ฉันก็ไม่มีใคร แถมข้าวสารก็กลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ทำไมเราไม่ตกลงปลงใจแต่งงานกันไปเลยล่ะคะ?"

เจียงหนิงเอ่ยปากอย่างตรงไปตรงมาและใจกว้าง

เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกใดๆ หลังจากเพิ่งเสียความบริสุทธิ์ไปหมาดๆ และไม่มีท่าทีประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า

จะมีก็แต่ประกายความขวยเขินเล็กน้อยที่พาดผ่านดวงตาเมื่อพูดถึงเรื่องแต่งงาน

แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือ... คำเชิญชวนอย่างจริงใจ

เมื่อต้องเผชิญกับการขอแต่งงานกะทันหัน ฉินจิ่วเลี่ยก็ถึงกับอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

นัยน์ตาสีดำสนิทล้ำลึกของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

สายตาที่เขามองเจียงหนิง นอกจากความพินิจพิเคราะห์ในตอนแรกแล้ว ยังแฝงไปด้วยความสนใจใคร่รู้

ผู้หญิงตรงหน้าเขาคนนี้... น่าประหลาดใจจริงๆ

ตั้งแต่ฉินจิ่วเลี่ยตื่นขึ้นมา เขาก็ลอบสังเกตเจียงหนิงเงียบๆ มาตลอด

เขามองเห็นเธอตอนที่ก้มหน้าจมอยู่ในความคิด สีหน้าท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของเธอนั้นช่างหลากหลายเหลือเกิน

เดี๋ยวก็ดูโกรธ เดี๋ยวก็หงุดหงิด แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

จนในที่สุด ดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย

ทั่วทั้งร่างดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา

เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่ร้อนแรง

หลังจากบังเอิญสบตากับเขา เธอก็สะดุ้งโหยงเหมือนกระต่ายตื่นตูมแล้วหดตัวกลับไป

เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวด้วยความขวยเขิน พวงแก้มซับสีเลือดระเรื่อ

ในสายตาของฉินจิ่วเลี่ย เจียงหนิงยิ่งดูเหมือนกระต่ายน้อยเข้าไปใหญ่

เมื่อมองดูเธอขดตัวอย่างระแวดระวัง เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากเอื้อมมือไปสัมผัสเธอ

ทว่าในตอนที่ฉินจิ่วเลี่ยคิดว่าเจียงหนิงกำลังจะถอยหนี

เธอกลับเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม และเอ่ยปาก "ขอแต่งงาน" กับเขา

ชายชาติทหารใจเพชรอย่างเขา กำลังถูกเด็กสาวอายุสิบเก้าขอแต่งงาน

ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ทั้งกองทัพเขตเอคงได้หัวเราะกันฟันร่วงแน่

ฉินจิ่วเลี่ยรู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้มันค่อนข้างจะพิลึกพิลั่น

แต่มันกลับทำให้หัวใจของเขา... เต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

อกข้างซ้ายเต้นโครมคราม

เขาหวั่นไหวเสียแล้ว

ชายหนุ่มรู้สึกหวั่นไหวอย่างรุนแรงกับคำขอแต่งงานของเจียงหนิง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นฉินจิ่วเลี่ยนิ่งเงียบไป เจียงหนิงจึงทึกทักเอาเองว่าเขาคงไม่ตกลง

เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ

เจียงหนิงช้อนตากลมโต ขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดแล้วอธิบายอย่างระมัดระวัง

"พี่สาวหง... ที่เป็นแม่สื่อ ได้บอกเรื่องของฉันให้คุณฟังบ้างไหมคะ?

ฉันชื่อเจียงหนิง เป็นสาวโรงงานทอผ้า พ่อแม่ของฉันก็ทำงานที่โรงงานเหล็กของรัฐ ถึงจะไม่ใช่ครอบครัวร่ำรวย แต่ประวัติฉันขาวสะอาด พ่อแม่รักใคร่กลมเกลียว ส่วนตัวฉันก็สุขภาพแข็งแรง อาการครบสามสิบสอง

ปีนี้ฉันอายุสิบเก้า ถึงวัยแต่งงานพอดี และ... ฉันคิดว่าเราเหมาะสมกันมากนะคะ ฉันพอใจในตัวคุณมากๆ เลย"

ตอนที่พูดประโยคสุดท้าย

สายตาของเจียงหนิงกวาดมองเรือนร่างของฉินจิ่วเลี่ยอย่างมีความนัย

มันอ้อยอิ่งอย่างเย้ายวนอยู่แถวๆ เอวสอบและกล้ามหน้าท้องทั้งแปดลอนของเขา

เราต่างก็แนบชิดกันลึกซึ้งถึงขั้นนั้นแล้ว

จะเหมาะสมกันหรือไม่ มันก็น่าจะชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

เธอจะพอใจหรือไม่ มันก็ควรจะชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือไง?

ใบหน้าของเจียงหนิงยิ่งร้อนผ่าวขึ้นไปอีก

ในโลกเดิมของเธอ เธอเป็นถึงสาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมาตอนนี้ เธอกลับกำลังเต๊าะหนุ่มล่ำกล้ามแน่นซะงั้น

เธอก็เขินเป็นเหมือนกันนะยะ!

แต่เพื่อชีวิตอันแสนหวานในอนาคต เธอต้องพยายามให้หนักและพิชิตใจฉินจิ่วเลี่ยให้จงได้

สายตาของเจียงหนิงที่ตวัดมอง แฝงไปด้วยความขวยเขินของหญิงสาวสลับกับเสน่ห์อันเย้ายวนของสตรี

ฉินจิ่วเลี่ยรู้สึกได้ถึงกล้ามท้องที่หดเกร็งภายใต้สายตาของเธอ

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกประเมินราคาเพื่อวางขายซะงั้น

ราวกับว่าถ้าไม่มีกล้ามหน้าท้องแปดลอนนี่ เจียงหนิงก็คงจะคิดว่าเราไม่เหมาะสมกัน

ความรู้สึกพิลึกพิลั่นนี้ทำให้ฉินจิ่วเลี่ยเกิดความขบขันขึ้นมาเล็กน้อย

สีหน้าที่เคยเคร่งขรึมในตอนแรกอ่อนลงเล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของเจียงหนิงยังเตือนให้เขานึกถึงความจริงข้อหนึ่ง

พวกเขาไม่ใช่แค่ชายหญิงธรรมดาทั่วไปอีกต่อไปแล้ว

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉินจิ่วเลี่ยก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ผมจะรับผิดชอบคุณเอง"

นั่นแหละคือสิ่งที่เจียงหนิงอยากได้ยินที่สุด!

เธอรีบรุกฆาตทันที

"คุณตกลงแต่งงานกับฉันแล้วใช่ไหมคะ?"

"ใช่ พอกลับไป ผมจะทำรายงานแจ้งกองทัพทันที"

"เยี่ยมไปเลย! งั้นตกลงตามนี้นะคะ พอรายงานของคุณผ่านการอนุมัติเมื่อไหร่ เราค่อยไปจดทะเบียนสมรสกัน"

ขั้นตอนการแต่งงานของทหารนั้นค่อนข้างซับซ้อน มันไม่ง่ายเหมือนแค่เดินไปจดทะเบียนที่สำนักงานกิจการพลเรือน

มันต้องมีการยื่นรายงาน ตรวจสอบประวัติ จากนั้นก็ต้องได้รับการอนุมัติจากกองทัพ และสุดท้ายถึงจะไปรับทะเบียนสมรสได้

เจียงหนิงเข้าใจกฎเกณฑ์ข้อนี้ดี

เมื่อได้คำสัญญาจากฉินจิ่วเลี่ย เจียงหนิงก็รู้สึกโล่งใจ

ความกังวลเดียวที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็คือเจียงซินโหรว ซึ่งอาจจะพังประตูเข้ามาได้ทุกเมื่อ

และในตอนที่เธอกำลังคิดอยู่นั้นเอง

ชายหนุ่มข้างกายก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"มีคนกำลังมา เราต้องรีบใส่เสื้อผ้าแล้วลงจากเตียงเดี๋ยวนี้"