บทที่ 1: จับชู้คาหนังคาเขา กับจุดเริ่มต้นสุดเร้าใจ
บทที่ 1: จับชู้คาหนังคาเขา กับจุดเริ่มต้นสุดเร้าใจ
"จับชู้! จับชู้! หลีกไป! อย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่!"
"สหายหน่วยตรวจการ ทางนี้ครับ ตามฉันมาเร็วเข้า"
"สหาย ฉันเห็นพวกเขาเข้าไปด้วยตาตัวเองเลย ชายหญิงสองต่อสองดึงดันกันไปมาตลอดทาง อูย—เห็นแล้วรับไม่ได้จริงๆ!"
"ชายหญิงเข้าไปในบ้านพักรับรองด้วยกัน จะไปทำอะไรได้ล่ะ? พวกเขาต้องกำลังทำเรื่องบัดสี ทำลายศีลธรรมอันดีของสังคมแน่ๆ! สหาย พอจับตัวได้นะ ต้องจับทั้งคู่ใส่กรงหมูถ่วงน้ำให้เข็ด!"
...เสียงพูดคุยดังปะปนมากับเสียงฝีเท้า
ความรู้สึกเร่งรีบกำลังคืบคลานใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เจียงหนิงสะดุ้งตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายนั้น
ศีรษะของเธอปวดตุบๆ ราวกับมีใครมาตีที่ขมับ
เมื่อสติเริ่มกลับมาแจ่มใส ความเจ็บปวดตามร่างกายก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
แขนขาของเธออ่อนแรง ไร้เรี่ยวแรง เอวก็ปวดเมื่อยไปหมด และยังรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งตัวเหมือนถูกฉีกทึ้ง
มันไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนถูกทุบตี แต่เหมือนกับว่าเธอเพิ่งผ่านเรื่องอย่างว่ามาต่างหาก
และมันคือครั้งแรกเสียด้วย
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ เจียงหนิงก็พยายามข่มอาการปวดหัวแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
แต่ภาพอันงดงามที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้เธอต้องตกตะลึง
ผู้ชาย!
ผู้ชายเปลือยเปล่า ล่อนจ้อนไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว!
ข้างกายเธอ มีผู้ชายแก้ผ้านอนหลับอยู่
ถึงแม้จะรู้ว่านี่คือการทะลุมิติ
แต่จุดเริ่มต้นนี้มันจะเร้าใจเกินไปหน่อยไหม!
ชายคนนั้นหลับตาพริ้ม โครงหน้าด้านข้างที่เผยให้เห็นนั้นคมคาย สันจมูกโด่ง นัยน์ตาลึกซึ้ง ดูออกเลยว่าเป็นผู้ชายที่เคร่งขรึมและเย็นชาเอามากๆ
แต่สิ่งที่สะดุดตายิ่งกว่าหน้าตาก็คือเรือนร่างของเขา
ไหล่กว้าง เอวสอบ กล้ามเนื้อแน่นตึง
แผงอกล่ำสันและกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามชัดเจน
บนผิวกายยังมีรอยข่วนกระจัดกระจาย ชวนให้จินตนาการเตลิดไปไกล
ไล่สายตาลงมา... ร่างกายท่อนล่างของเขาถูกผ้าห่มคลุมไว้อย่างหมิ่นเหม่ แต่ก็ยังพอมองเห็นโครงร่างของท่อนขาเรียวยาว
ถ้าไม่ติดว่าสถานการณ์ตอนนี้มันบ้าบอคอแตกสุดๆ เจียงหนิงก็คงอยากจะเอื้อมมือไปลูบกล้ามหน้าท้องของเขาดูสักที อยากรู้จังว่าสัมผัสแล้วจะรู้สึกยังไง
แต่เดี๋ยวก่อน... ผู้ชายคนนี้คือใครกันล่ะ?!
ความคิดของเจียงหนิงล่องลอยไปไกล
วินาทีต่อมา ความทรงจำมากมายก็ถาโถมเข้าใส่สมองของเธอราวกับคลื่นพายุคลั่ง
เธอ... ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย!
โลกใบนี้คือนิยายอิงประวัติศาสตร์คู่ขนานเรื่อง 'ยอดรักยุค 80 แต่งงานสายฟ้าแลบกับนายทหารสุดแกร่ง'
เธอไม่ได้ทะลุมิติมาเป็นนางเอกผู้มีรัศมีตัวเอกอันเจิดจ้า หรือเป็นนางร้ายที่คอยตบหน้าคนอื่นและก้าวขึ้นสู่อำนาจ
แต่เธอกลับกลายเป็นเพียงตัวประกอบระดับสิบแปดที่มีบทออกโรงแค่ไม่กี่ฉาก รวมตัวอักษรแล้วไม่กี่ร้อยคำ แถมยังมีชื่อเดียวกับเธออีกต่างหาก
เจ้าของร่างเดิมคือ เจียงหนิง ตัวประกอบที่มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อเป็นบันไดให้นางเอกเหยียบย่ำขึ้นไป
เธอคือเครื่องมืออย่างแท้จริง
และจุดจบของเธอก็คือการตายอย่างอนาถระหว่างทางไปชนบทในฐานะยุวชนปัญญา
เจียงหนิงยอมรับโลกทัศน์ของนิยายต้นฉบับเป็นอันดับแรก
จากนั้นความทรงจำส่วนตัวของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามา
ปีนี้เจ้าของร่างเดิมอายุสิบเก้าปี พ่อของเธอชื่อ เจียงหยวนซาน และแม่ชื่อ กู้หยุนซู ทั้งคู่เป็นคนงานในโรงงานเหล็กของรัฐ และเธอคือลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกเขา
แม้จะไม่ได้ร่ำรวย แต่ครอบครัวที่พ่อแม่มีรายได้ทั้งคู่แบบนี้ก็หาได้ยากในยุคนี้
ชีวิตของพวกเขาน่าจะสุขสบายดี
ทว่า... ครอบครัวตระกูลเจียงยังไม่ได้แยกบ้านกันอยู่
หัวหน้าครอบครัวไม่ใช่เจียงหยวนซานผู้เป็นลูกชายคนโต แต่เป็นแม่เฒ่าเจียงในวัยหกสิบปี
แม่เฒ่าเจียงไม่เพียงแต่มีนิสัยสุดโต่งและชอบวางอำนาจ คอยหาเรื่องทะเลาะหยุมหยิมอยู่เสมอ
เธอยังลำเอียงขั้นสุดอีกด้วย
แม่เฒ่าเจียงมีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน
ลูกสาวแต่งงานออกเรือนไปเมื่อสามสิบปีก่อน ส่วนลูกชายสองคนคือ เจียงหยวนซาน คนโต และ เจียงเอ้อไห่ คนรอง
แม่เฒ่าเจียงลำเอียงรักเจียงเอ้อไห่ลูกชายคนเล็กมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
ของกินของใช้ดีๆ ล้วนประเคนให้ลูกคนเล็กจนหมดสิ้น โดยไม่เห็นหัวเจียงหยวนซานลูกคนโตเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่เรื่องสำคัญอย่างการแต่งงานของลูกชายทั้งสอง เธอก็จัดการหาภรรยาให้เจียงเอ้อไห่ก่อน ถึงขนาดยอมทุ่มเงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวเป็นค่าสินสอด
แต่พอถึงคราวเจียงหยวนซานแต่งงานกับกู้หยุนซู เธอกลับไม่ยอมออกค่าสินสอดให้เลยแม้แต่แดงเดียว
ต่อมา
ครอบครัวของเจียงหยวนซานมีเพียงเจียงหนิงที่เป็นลูกสาว
แต่ครอบครัวของเจียงเอ้อไห่มีทั้งลูกชายและลูกสาว
ในที่สุดตระกูลเจียงก็มีหลานชายไว้สืบสกุล
ใจของแม่เฒ่าเจียงจึงยิ่งเอนเอียงไปทางครอบครัวของเจียงเอ้อไห่อย่างสมบูรณ์
อาสะใภ้รองของเจ้าของร่างเดิมและสามีวันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่นั่งกินนอนกินอยู่บ้าน
แต่เงินเดือนของเจียงหยวนซานและกู้หยุนซูกลับต้องนำมาประเคนให้แม่เฒ่าเจียงทุกบาททุกสตางค์
แม้แต่ความเป็นอยู่ของเจ้าของร่างเดิมในบ้านก็ยังสู้ลูกพี่ลูกน้องหญิงของตัวเองไม่ได้
เธอต้องทำงานหนักและสกปรกมาตั้งแต่เด็ก ทั้งซักผ้า ทำอาหาร เช็ดโต๊ะ ปะถุงเท้า แม่เฒ่าเจียงมักจะพร่ำบอกเสมอว่าผู้หญิงเกิดมาก็ต้องทำงาน
แต่ เจียงซินโหรว ลูกพี่ลูกน้องหญิงของเจ้าของร่างเดิมกลับได้นั่งไขว่ห้างแทะเมล็ดแตงโมสบายใจเฉิบ
เจ้าของร่างเดิมเรียนเก่งสอบได้ที่หนึ่งของชั้น แต่กลับเรียนได้แค่ชั้นมัธยมปลายแล้วก็ต้องออกไปเป็นสาวโรงงานทอผ้า
ทั้งหมดนี้ก็เพราะครอบครัวต้องเก็บเงินไว้เป็นค่าเทอมมหาวิทยาลัยให้ลูกพี่ลูกน้องชายของเธอนั่นเอง
ชีวิตที่ต้องทำงานหนักและคอยรับใช้ผู้อื่นเยี่ยงทาส
เจ้าของร่างเดิมทนมีชีวิตแบบนี้มาได้ถึงสิบเก้าปี!
ส่วนเรื่องในวันนี้... เป็นเพราะความขยันขันแข็งของเจ้าของร่างเดิม ทำให้หัวหน้าฝ่ายสตรีในโรงงานทอผ้าเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ
ดังนั้น เธอจึงใช้เส้นสายจัดการดูตัวให้เจ้าของร่างเดิม
รายละเอียดของการดูตัวไม่ได้บอกอะไรมาก บอกแค่ว่าเป็นทหาร
แต่ไม่รู้ว่าเจียงซินโหรว ลูกพี่ลูกน้องหญิงของเธอไปรู้เรื่องนี้เข้าได้อย่างไร
เจียงซินโหรวเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและโกรธแค้น
เธอคิดว่าตัวเองสะสวย แต่กลับไม่มีใครแนะนำคู่ดูตัวให้ ผิดกับเจ้าของร่างเดิมที่เธอแสนจะดูถูกดูแคลนกลับได้ไปดูตัวก่อนเสียนี่!
เจียงซินโหรวผู้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม จึงเริ่มเป่าหูเจียงหนิงอยู่ทุกวี่ทุกวัน
บอกว่าพวกทหารน่ะต้องพิการแขนขาขาดแน่ๆ ถ้ายังปกติดี กองทัพคงจัดหาคู่ให้ตั้งนานแล้ว จะมาหาเมียตามโรงงานทอผ้าทำไม?
แถมยังบอกอีกว่าพวกทหารที่เคยผ่านสนามรบมาน่ะ มีแต่กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ดุร้ายป่าเถื่อนเหมือนคนฆ่าหมูที่ตลาดไม่มีผิด
เธอยังขู่เก่งอีกว่าผู้ชายคนนั้นต้องเป็นตาแก่ตัณหากลับ พอเห็นสาวน้อยวัยสิบแปดสิบเก้าอย่างเธอ ก็ต้องรีบฉวยโอกาสล่วงเกิน ทำลายความบริสุทธิ์ของเธอ ต่อให้เธอไม่ยอม เขาก็จะบังคับขืนใจให้เธอแต่งงานด้วยอยู่ดี!
เจียงหนิง เจ้าของร่างเดิมเติบโตมาภายใต้การถูกกดขี่
เธอไม่เพียงแต่ขี้ขลาด แต่ยังชินกับการเชื่อฟังคำพูดของเจียงซินโหรวไปเสียทุกอย่าง
เธอเชื่อสนิทใจ!
แถมยังทำตามคำแนะนำของเจียงซินโหรว โดยการแอบใส่ยานอนหลับลงในน้ำชาของคู่ดูตัว
กะว่าพอผู้ชายคนนั้นสลบไป เธอจะสามารถหนีเอาตัวรอดออกมาได้อย่างปลอดภัย
แต่ใครจะไปรู้ล่ะ
สิ่งที่เจียงซินโหรวให้มาไม่ใช่ยานอนหลับ แต่เป็นยาปลุกกำหนัดขนานเอก
แค่เพียงนิดเดียว
ก็มากพอที่จะทำให้เรื่องราวเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่!
ด้วยความตื่นตระหนก เจ้าของร่างเดิมดันหยิบแก้วผิด และเผลอดื่มชาผสมยานั้นเข้าไปเสียเอง
หลังจากนั้น
แน่นอนว่ามันกลายเป็นค่ำคืนอันเร่าร้อน
สองหนุ่มสาวที่เพิ่งเคยพบหน้ากันครั้งแรกในนัดดูตัว กลับต้องมาลงเอยกันบนเตียง
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้
แต่ในฐานะผู้ทะลุมิติ เจียงหนิงรู้ดีว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น
แผนการอันชั่วร้ายของเจียงซินโหรวไม่ได้มีแค่การทำลายความบริสุทธิ์ของเจ้าของร่างเดิม แต่เธอยังต้องการป่าวประกาศเรื่องนี้ให้รู้กันไปทั่ว เพื่อให้เธออับอายขายหน้าจนไม่มีที่ยืน
ดังนั้นเธอจึงจงใจพาหน่วยตรวจการมาจับชู้ถึงที่
และในบรรดาเสียงที่ดังอยู่หน้าประตูเมื่อครู่นี้ ก็มีเสียงของเจียงซินโหรวรวมอยู่ด้วย
เนื้อเรื่องหลังจากนี้... คือการที่เจ้าของร่างเดิมถูกตราหน้าว่าทำเรื่องบัดสี ต้องเสียงานที่โรงงานทอผ้า ต้องหนีหน้าผู้คนไปอยู่ชนบท และสุดท้ายก็ไปตายเอาดาบหน้าระหว่างทาง
ส่วนเจียงซินโหรวน่ะหรือ
ไม่เพียงแต่จะไม่ถูกลงโทษใดๆ แต่เธอยังบังเอิญได้พบกับคู่ดูตัวของเจ้าของร่างเดิมเพราะเหตุการณ์นี้อีกด้วย
แล้วพระเอกของนิยายยุคนี้คือใครกันล่ะ—
ฉินจิ่วเลี่ย
ฉินจิ่วเลี่ยคนนี้ไม่ใช่ทหารแก่พิการอย่างที่โดนใส่ร้ายหรอกนะ แต่เขาคือผู้บังคับการกรมทหารแห่งเขตเอ แดนใต้ตั้งแต่อายุยังน้อย!
เขาคือหนุ่มหล่ออนาคตไกลตัวจริงเสียงจริง!
ต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งแปดหมู่บ้านสิบลี้ ก็ไม่มีทางหาผู้ชายแบบเขาได้อีกแล้ว
หลังจากรู้ฐานะที่แท้จริงของฉินจิ่วเลี่ย เจียงซินโหรวก็เริ่มวางแผนเข้าใกล้เขา
และในที่สุด เธอก็สมหวังได้กลายเป็นภรรยาท่านผู้บังคับการ
เธอใช้ชีวิตอย่างหรูหรา หวานชื่น และมีความสุข
ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะเจียงซินโหรวคือนางเอกผู้มีรัศมีตัวเอก ตามที่นักเขียนได้ลิขิตเอาไว้!
เจียงหนิงเพิ่งจะอ่านไปได้แค่ตอนต้นเรื่อง เธอก็รู้สึกขยะแขยงกับพล็อตเรื่องแบบนี้เต็มทน
ผู้หญิงที่ดูใสซื่อแต่จริงๆ แล้วร้ายลึกแบบนี้ ทำไมถึงโชคดีนักนะ?!
และตอนนี้ หลังจากได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาทั้งหมด
พอเจียงหนิงได้รู้ซึ้งถึงธาตุแท้ของเจียงซินโหรว เธอก็ยิ่งอยากจะเหมาใบมีดโกนส่งไปให้คนเขียนมันซะเดี๋ยวนี้เลย!
ปัง ปัง ปัง!
ปัง ปัง ปัง!
"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! หน่วยตรวจการขอตรวจค้น!"
นอกห้องมีเสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าว ราวกับว่าพวกเขากำลังตรวจค้นไปทีละห้อง
เห็นได้ชัดว่าพวกนั้นกำลังจะมาถึงห้องของพวกเขาแล้ว!