334 - ปีศาจ

334 - ปีศาจ

"น่ากลัวขนาดนั้นเลย?" เย่ฟ่านถาม

“แน่นอน! สิ่งมีชีวิตที่ถูกปิดผนึกโดยเปลือกเปล่าของต้นกำเนิดสวรรค์จะต้องแข็งแกร่งอย่างไม่มีใครเทียบ ต่อให้พวกมันตายไปแล้วแต่พลังศักดิ์สิทธิ์ที่กระจายออกมายังสามารถสร้างความหายนะได้อย่างใหญ่หลวง”

"ข้าแนะนำให้เจ้าโยนทิ้งด้วยตัวเองดีกว่าก่อนที่เจ้าจะถูกทำลายไปด้วย"

"เป็นเรื่องจริงเหรอ" เย่ฟ่านพูดขณะแตะคางของตัวเอง

ของชิ้นนี้มีค่าอย่างยิ่ง ตัวอย่างเช่นหากเขาถูกไล่ล่าจากผู้อาวุโสตระกูลจี้หรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วง หากของชิ้นนี้สามารถช่วยชีวิตเขาได้สักครั้งมันก็ควรค่าที่จะนำติดตัวไปด้วยแล้ว

อีกอย่างหนึ่งเนื่องจากผนึกของเปลือกเปล่าของต้นกำเนิดสวรรค์นั้นมีค่าอย่างยิ่งสิ่งที่ถูกปิดผนึกอยู่ด้านในย่อมมีค่ามากกว่า

หลังจากที่ทั้งเจ็ดคนไม่สามารถหว่านล้อมเย่ฟ่านให้ละทิ้งของอัปมงคลนี้ได้พวกเขาจึงทำได้เพียงเดินออกจากดินแดนมรณะแห่งนี้ โดยที่ทิ้งระยะห่างจากเย่ฟ่านค่อนข้างไกล

แต่เมื่อพวกเขากำลังจะออกจากชายขอบของเหมืองโบราณต้นกำเนิดพวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆดังมาจากด้านหลังของพวกเขา

ในคืนที่แสงจันทร์สลัวสาดส่องลงมา เด็กน้อยวัยสี่ห้าขวบที่มีใบหน้าน่ารักอย่างยิ่งกำลังเดินตามพวกเขาด้วยรอยยิ้มสดใสในขณะที่มือของเขาโบกพัดขนนกเล็กๆไปด้วย

เด็กคนนี้ไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างแน่นอน เพราะที่ด้านหลังของเขามีปีกสีดำและขาวคู่หนึ่งในขณะที่ดวงตาของเขาแต่ละข้างก็มีในตาดำหนึ่งคู่

"สวรรค์ทรงโปรด!"

ใบมีดผุหน้าเปลี่ยนสี สตรีศักดิ์สิทธิ์ทะเลสาบหยก บุตรศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงและเหยาซีต่างก็หวาดกลัว มันเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะสงบสติลงได้

ตั้งแต่สมัยโบราณน้อยคนนักที่จะได้เห็นสิ่งมีชีวิตจากเมืองโบราณต้นกำเนิด ไม่ว่าผู้ใดได้พบพวกมันทุกคนล้วนเสียชีวิตอย่างน่าสังเวช

เหมืองโบราณต้นกำเนิดดำรงอยู่ในโลกนี้มานานแล้วไม่มีผู้ใดทราบว่าตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานเผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ด้านในเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใด

บนพื้นสีแดงเลือดนก เด็กตัวเล็กๆซึ่งมีผิวสีขาวอมชมพูเดินตามพวกเขามาราวกลับว่าให้ความสนใจอะไรบางอย่าง ปีกเล็กๆสีดำและขาวคู่นั้นโบกสะบัดเบาๆไม่ได้สร้างความรู้สึกอันตรายต่อทุกคนเลย

แต่ถึงกระนั้นคนทั้งเจ็ดก็ตกใจเป็นอย่างมาก พวกเขาถอยห่างอย่างช้าๆในขณะที่สายตาจับจ้องไปยังเด็กน้อยด้วยความระมัดระวัง

เด็กชายก้าวออกมาข้างหน้า สายตาของเขามองทุกคนด้วยความสงสัย ลักษณะที่เขาแสดงออกมานั้นบริสุทธิ์ไร้เดียงสายากที่จะเห็นความชั่วร้ายใดๆ

"บางทีเจ้าอาจฆ่ามันได้ด้วยหมัดเดียว" บุตรศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงยิ้มเหมือนเช่นปกติแน่นอนว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

"ข้าไม่คิดว่าเจ้าควรจะทำแบบนั้น" ใบมีดผุกระซิบ

"ปลอม นี่มันของปลอม!"

หลี่เต๋อซ่งกระซิบอย่างน่ากลัวดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นมืดมนอย่างยิ่ง เขาชี้ไปข้างหน้าในขณะที่เดินถอยหลังด้วยใบหน้าซีดเผือด

"เจ้าเห็นอะไร?" เหยาซีถาม

"นี่ไม่ใช่ร่างจริง นี่คือปราณที่ไม่บริสุทธิ์ข้าเห็นปีศาจร้ายที่อยู่ข้างใน เขาไม่ใช่เด็กน้อยอย่างที่พวกเราเห็น” หลี่เต๋อซ่งสั่นเทา

"ถอยไป" เย่ฟ่านตะโกนและหม้อในมือก็พลิกคว่ำในทันที

หม้อที่ดูเหมือนธรรมดาปลดปล่อยเปลวไฟลุกท่วมเต็มพื้นที่

"กรี๊ด!."

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและไม่พอใจดังขึ้นเด็กน้อยที่ดูน่ารักก็ขยายร่างใหญ่ขึ้นกว่าห้าวา ผิวของมันที่เคยเป็นสีชมพูอ่อนๆกลับกลายเป็นสีฟ้าปีกสีขาวมีหนามแหลมปกคลุมทั้งหมดในขณะที่ดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงกระหายเลือด

ยังจะมีเด็กน้อยที่น่ารักอยู่ที่ไหน? นี่มันเป็นปีศาจร้ายชัดๆ

"โฮก!"

แขนขวาของมันขวางท้องฟ้าและหม้อใบใหญ่ของเย่ฟ่านก็ถูกกระแทกจมลงไปในพื้นดิน

โฮก!

ทุกคนต่อสู้อย่างสิ้นหวัง สิ่งมีชีวิตตัวนี้มีพลังมากกว่าผู้ฝึกตนอาณาจักรตำหนักเต๋าชั้นสี่ด้วยซ้ำ

เหยาซีลอยขึ้นไปด้านบน มือของนางประสานอินพร้อมกับปลดปล่อยขวานเล่มยักษ์ตกลงมาจากท้องฟ้า ขวานยักษ์ขยายใหญ่กว่าร้อยวาก่อนที่มันจะผ่าเข้าใส่ปีศาจร้ายที่เหมือนกิ้งก่า

"ปัง!"

สิ่งมีชีวิตตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป มือสีฟ้าขนาดใหญ่ของมันกระแทกเข้าใส่ขวานเล่มยักษ์จนแหลกสลายกลายเป็นละอองแสง

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ทุกคนใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เหยาซีในฐานะสตรีศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงนางอยู่ในจุดสูงสุดของอาณาจักรลับที่สามต่อให้เป็นยอดฝีมืออาณาจักรลับที่สี่ก็ใช่ว่าจะจัดการนางได้ง่ายๆ

แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่สามารถต่อต้านการโจมตีของปีศาจร้ายตัวนี้ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

มือสีฟ้าของกิ้งก่าขยายใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง เล็บของมันโค้งงอเหมือนกับเคียวเล่มใหญ่ที่พร้อมจะตัดร่างกายของทุกคนออกเป็นสองส่วน

เฉินฮวยหยวนสะบัดตะเกียงโบราณสีเขียวของตัวเองออกไปข้างหน้า เปลวไฟสีแดงฉานถูกปลดปล่อยออกมาจากตะเกียงและล้อมรอบร่างกายของปีศาจกิ้งก่า

"แดง แดง"

เล็บที่แหลมคมกว่าจะขึ้นไปข้างบนและตะเกียงสีเขียวก็แหลกสลายในทันที

"ปู!"

ฝนโลหิตกระจัดกระจาย

มันเร็วเกินไปทุกคนไม่สามารถหยุดมันได้เลยและหน้าอกของเฉินฮวยหยวนถูกกรีดเป็นแผลขนาดใหญ่ในขณะที่อวัยวะภายในของเขาทะลักออกมาโดยไม่สามารถควบคุมได้

"คะ คะ"

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงร่างของเฉินฮวยหยวนก็ถูกยัดเข้าไปในปากของปีศาจในขณะที่มันเคี้ยวร่างไร้วิญญาณของเขาราวกับเป็นขนม!

ทุกคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ปีศาจตัวนี้น่ากลัวอย่างยิ่งมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่พวกเขาจะสามารถต่อต้านได้

"ปัง!"

เทพอัคคีของเย่ฟ่านถูกปลดปล่อยออกมาจากทะเลแห่งความทุกข์ เตาขยายใหญ่ขึ้นในทันทีและสูงถึงมากกว่าสามสิบวาในคราวเดียว

เมื่อเตาใหญ่ขึ้นไม่หยุดยั้งมันก็ตกลงมาจากท้องฟ้าด้วยน้ำหนักเท่าขุนเขาก่อนจะกระแทกเข้าใส่ร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักนั้น

สิ่งมีชีวิตสีฟ้าตัวนี้ที่มีปีกกระดูกที่ยาวกว่าสิบวา มันพลิกร่างกายกลับในท่าสะพานโค้งเพื่อหลีกเลี่ยงการชนด้านหน้าของเตาในขณะที่มือขนาดใหญ่ของมันก็ฟาดเข้าใส่เตาทองแดงโดยตรง

"ปัง!"

แสงสีฟ้าแวบวาบอยู่ด้านหน้าของเตาทองแดงในขณะที่คลื่นกระแทกอันทรงพลังกระจัดกระจายออกไปรอบข้าง

เตาทองแดงสูงสามสิบวามีรอยยุบเข้าไปด้านในกว่าสิบวา มันถูกกระแทกลอยละลิ่วไปไกลกว่าหนึ่งลี้ เย่ฟ่านรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอย่างยิ่งความเสียหายในครั้งนี้ไม่ทราบว่าจะกู้คืนได้หรือไม่

เย่ฟ่านมีใบหน้าซีดเผือด เตาทองแดงเมื่อสักครู่นี้เป็นท่าไม้ตายลับของเขาที่เอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน

ตอนนี้เตาทองแดงถูกทำลายไปแล้วและเขารู้ดีว่าด้วยญาณวิเศษทั้งหมดในร่างกายของเขาไม่สามารถรักษาชีวิตของตัวเองไว้ได้อย่างแน่นอน

สิ่งมีชีวิตที่ไม่ปรากฏชื่อซึ่งมีความสูงมากกว่าห้าวากางปีกกระดูกของมันเพื่อใช้บินขึ้นไปบนท้องฟ้า หลังจากนั้นไม่กี่ลมหายใจมันก็โฉบเข้าหาเย่ฟ่านอย่างรวดเร็วและรุนแรง

เย่ฟ่านรู้สึกแสบร้อนราวกับถูกแล้วไฟเผาผลาญ พลังศักดิ์สิทธิ์และเลือดในร่างกายของเขาดูเหมือนจะถูกเผาไหม้ไปด้วยแรงลมที่ถูกตีออกมาจากปีกของฝ่ายตรงข้าม

เมื่อคมปีกของปีศาจร้ายมาถึงเย่ฟ่านก็แสดงญาณวิเศษลึกลับทั้งเก้าเพื่อหลอมรวมกับธรรมชาติ ฝ่ามือสีทองของเขาตบเข้าใส่ด้านข้างของปีกสีดำที่พุ่งเข้ามา

“ปัง!”

เย่ฟ่านกระอักเลือดคำใหญ่พร้อมกับกระเด็นออกไปไหล แม้ว่าการโจมตีครั้งนี้จะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเปิดโอกาสให้เขารอดชีวิตเช่นกัน

"ปัง!"

บุตรศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงยิงดวงอาทิตย์ขนาดเล็กออกมาจากหน้าอกกระแทกเข้าใส่ด้านหลังของปีศาจตัวสีฟ้าอย่างรุนแรง

"โฮก!"

ปีศาจร้ายส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดก่อนที่มันจะถอยกลับอย่างรวดเร็ว

"ดูเหมือนว่ามันจะกลัวญาณวิเศษที่เกี่ยวข้องกับดวงอาทิตย์!" ใบมีดผุอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

แน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตตัวนั้นพยายามถอยห่างจากบุตรศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงอย่างรวดเร็ว

บุตรศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงในเวลานี้องอาจกล้าหาญราวกับสุริยเทพ ร่างกายของเขาส่องแสงสว่างเจิดจ้าแทบจะไม่สามารถมองดูด้วยตาเปล่า