116 - ความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

116 - ความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

เย่ฟ่านสงบนิ่งอย่างยิ่งในขณะที่เขารอคอยให้ถึงช่วงเวลาสำคัญเพื่อจะปลดปล่อยท่าสังหารที่แข็งแกร่งที่สุด

ผู้อาวุโสฮั่นรู้สึกราวกับว่าเขาได้รับพรจากสวรรค์และอารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านอย่างถึงที่สุด เขาเหยียดมือขวาไปจับฝาหม้อแล้วยกขึ้นอย่างแรง

ในความคิดของเขารูปลักษณ์ของเม็ดยาอันล้ำค่าสามารถพร่างพรายและเจิดจรัสได้อย่างแน่นอนด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องไปทั่วทุกทิศทุกทาง

อันที่จริงแสงสีทองอันตระการตาก็พุ่งเข้าหาผู้อาวุโสฮั่นในทันที ในขั้นต้นผู้อาวุโสฮั่นคิดว่ายาเม็ดล้ำค่าได้รับการตระหนักรู้ทางวิญญาณแลต้องการหนีจากหม้อยาด้วยตัวเอง

แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าวิญญาณของเขาแทบจะหลุดออกจากร่างและมีบางอย่างพุ่งเข้าโจมตีเขาอย่างรุนแรง

เม็ดยาล้ำค่าอะไร? เห็นได้ชัดว่าเป็นชิ้นส่วนโลหะศักดิ์สิทธิ์ที่แวววาวซึ่งพุ่งมาที่คอของเขาอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกันมีเด็กหนุ่มลักษณะละเอียดอ่อนนั่งอยู่ในหม้อยาทองแดงโดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเย่ฟ่านไม่ได้ถูกกลั่นเป็นเม็ดยาตามที่เขาคิด

"แย่แล้ว!"

ผู้อาวุโสฮั่นรู้สึกถึงความหนาวเหน็บปกคลุมทั้งตัวขณะที่เขาตะโกนอยากจะถอยออกไป แต่มันก็สายเกินไป แสงสีทองส่องประกายราวกับสายฟ้าพร้อมกับ 'ชี่!' ขณะที่มันแล่ผ่านลำคอของเขาออกไปทางด้านหลัง

เลือดไหลรินออกมาเหมือนน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ผู้อาวุโสฮั่นเวียนหัว มีจุดสีดำปรากฏขึ้นในขณะที่เขาทรุดตัวลงอย่างหนักในแอ่งเลือด

กระดาษสีทองนั้นคมมากมันเฉือนคอของผู้อาวุโสฮั่นทันที มีเพียงชั้นหนังที่ยึดศีรษะไว้กับที่และเลือดก็พุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

ผู้อาวุโสฮั่นเป็นผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่งและแม้ว่าเขาจะแก่และดูเหมือนว่าเขาจะตายได้ทุกเมื่อ แต่ร่างกายของเขามีพลังงานจำนวนมาก ดังนั้นแม้ว่าคอเขาเขาจะถูกตัดขาดแต่เขาก็ยังไม่ตายทันที

ในเวลาเดียวกัน แสงสีเขียวส่องประกายภายในทะเลแห่งความทุกข์ของเขาพร้อมกับปลดปล่อยฟองอากาศออกมารวมไปถึงกระบี่ไม้หลายเล่มพุ่งเข้าหาเย่ฟ่าน

หัวใจของเย่ฟ่านสั่นสะท้านด้วยความเย็นยะเยือก อาณาจักรที่แตกต่างกันมีช่องว่างระหว่างที่กว้างใหญ่ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาระมัดระวังและอดทนทำการปลดปล่อยระเบิดทำลายล้างในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ก็ไม่มีโอกาสที่จะฆ่าผู้อาวุโสฮั่นได้เลย

เย่ฟ่านว่องไวราวกับเสือดำในขณะที่เขากระโดดกลับไปซ่อนตัวอยู่ในหม้อทองแดงอย่างรวดเร็ว

ผู้อาวุโสฮั่นได้รับบาดเจ็บสาหัสและชีวิตของเขาถูกแขวนอยู่บนเส้นด้าย กระบี่ไม้สีเขียวที่พุ่งออกมายังคงพร่างพรายเนื่องจากในตอนที่ปลดปล่อยออกมารังของเขายังคงมีอยู่

แต่หลังจากที่มันตามหาเป้าหมายอยู่ชั่วๆและพลังชีวิตของผู้อาวุโสฮั่นได้ลดลงอย่างต่อเนื่องทำให้กระบี่ไม้พวกนั้นบทเส้นพละกำลังและตกลงสู่พื้นในเวลาไล่เลี่ยกัน

“แคร้ง แครง แครง”

กระดาษสีทองนั้นคมยิ่งกว่าโลหะศักดิ์สิทธิ์ และความเปล่งประกายของมันเหมือนกับดวงอาทิตย์ที่แผดเผา จึงยากที่ผู้อาวุโสฮั่นจะต่อศีรษะกลับไปได้

เย่ฟ่านยังคงไม่ไว้วางใจ หนังสือสีทองของเขาพุ่งเข้าใส่ตันเถียนของผู้อาวุโสฮั่นอีกครั้ง

ภายใต้แสงอันเจิดจ้า แสงสีเลือดก็เปล่งเสียง 'จี้!' ขณะที่ทะเลแห่งความทุกข์ของผู้อาวุโสฮั่นถูกทำลายในทันที

ร่างกายของเขาถูกไกลในขณะที่เขากระแทกเข้ากับผนังห้องหินอย่างหนัก ทิ้งรอยประทับมนุษย์เปื้อนเลือดก่อนจะรูดลงมาอย่างช้าๆ

ถึงกระนั้นผู้อาวุโสฮั่นยังไม่ตายโดยสมบูรณ์ แขนซ้ายของเขายึดหัวไว้แน่น ไม่ยอมให้มันตกลงไปที่พื้น

สามารถจินตนาการได้ว่าผู้ฝึกตนที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งอยู่เหนือดินแดนแห่งทะเลแห่งความทุกข์นั้นเป็นอย่างไร แม้กระทั่งผู้ฝึกฝนในทะเลแห่งความทุกข์ที่ถูกตัดศีรษะก็ยังไม่ตายทันที นี่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ

เย่ฟ่านปาดเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าผากของเขา หากเขาไม่ระมัดระวังและอดทนรอเป็นเวลาเจ็ดวันโดยไม่เคลื่อนไหวอย่างประมาท ไม่มีทางที่จะกำจัดผู้อาวุโสฮั่นได้

ในขณะนี้ดวงตาของผู้อาวุโสฮั่นดูเหมือนจะพ่นไฟออกมา เขาไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงนี้ได้! เขาไม่มีโอกาสได้มองเห็นเม็ดยาล้ำค่าด้วยซ้ำ

สิ่งที่เขามองเห็นกลับเป็นคมมีดของมัจจุราชที่พรากเอาชีวิตของเขาไปในวันนี้

“อาาาา!”

คอที่ขาดของผู้อาวุโสฮั่นมีเลือดไหลรั่วขณะที่ปากของเขาก็กระอักเลือดด้วย มันยากที่จะสร้างคำพูดใดๆและดวงตาของเขาเบิกกว้างในขณะที่เขาจ้องไปที่เย่ฟ่าน

"……. ทำไม……."

ในท้ายที่สุดผู้อาวุโสฮั่นก็สามารถกล่าววาจาสุดท้ายออกมาได้ เขาไม่สามารถทนต่อสถานการณ์ปัจจุบันและไม่อยากตายในลักษณะที่น่าสมเพชเช่นนี้

“เจ้าคิดจะกินเนื้อของข้าเหมือนกินเนื้อพระถังอย่างนั้นหรือ น่าเสียดายที่เจ้าไม่ใช่ปีศาจกระทิง*”

[ล้อเลียนมาจากเรื่องไซอิ๋ว]

ผู้อาวุโสฮั่นมีเลือดไหลออกจากบาดแผลมากมายขณะที่เขาพยายามจะพูด

“เจ้า……ข้า……. เกลียด…….”

“ชิ!”

เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและสิ้นหวัง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เขาทุ่มเทความพยายามมาอย่างยาวนานแต่กลับลงเอยอย่างน่าเศร้าเช่นนี้

“เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าเป็นคนที่ถูกรังแกง่ายหรืออย่างไร?”เย่ฟ่านยืนไม่ไกลในขณะที่เขาพูดอย่างไร้อารมณ์

“การตายของเจ้าเป็นความชอบธรรมอย่างแน่แท้ ข้าอดทนมาเจ็ดวันเจ็ดคืนก่อนที่จะปล่อยท่าสังหารนี้ เมื่อเจ้าเกิดชาติหน้าก็จงทำแต่ความดีเถอะ.”

หัวใจของผู้อาวุโสฮั่นเต็มไปด้วยความโกรธในขณะที่เขากระอักเลือดออกมาไม่หยุด

“ข้า……ข้าไม่เต็มใจ……..เจ้า……. สมควรตาย……”

เย่ฟ่านมองไปที่ผู้อาวุโสฮั่นขณะที่เขาเปิดตู้ยาทั้งหมด กลิ่นหอมต่างๆจู่โจมประสาทสัมผัสในทันทีและมียามากมายอยู่ในตู้นี้ มีแม้กระทั่งยาที่ทัดเทียมกับหงส์เพลิงเก้าใบ

“ท่านผู้อาวุโสท่านมีความอุตสาหะมาทั้งชีวิตเหมือนวัวแก่ตัวหนึ่ง เพื่อรวบรวมยาจิตวิญญาณล้ำค่าพวกนี้มามอบให้ข้าจริงๆ? หากท่านยืนกรานเช่นนั้นข้าคงต้องรับไว้อย่างเสียไม่ได้แล้ว!”

"เจ้า……."

ผู้อาวุโสฮั่นพ่นเลือดออกมาเต็มปากด้วยความโกรธ ดวงตาของเขาดูเหมือนจะพ่นไฟออกมา และถ้าเขาสามารถเคลื่อนไหวได้ เขาจะกลืนเย่ฟ่านลงท้องทั้งเป็น

“ผ่อนคลายเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้งานหนักทั้งหมดของเจ้าเสียเปล่า ข้าจะใช้สมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์เหล่านี้อย่างเต็มที่และทำให้ตัวเองเข้าสู่อาณาจักรน้ำพุแห่งชีวิตภายในสองปี”

"เจ้า……. !"

คำพูดเหล่านี้พ่นออกมาจากปากของผู้อาวุโสฮั่น แม้ไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไรแต่เห็นได้ชัดจากท่าทางของเขาว่าเขาโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุดแล้ว

“คนโบราณจากดินแดนของข้าสอนไว้ว่า เราต้องมีความสงบอยู่ตลอดเวลา ในช่วงเวลาที่คนอื่นจะทำร้ายเราก็เป็นโอกาสให้เราได้ตอบโต้เช่นกัน……”

รอยยิ้มจางๆสามารถเห็นได้บนใบหน้าของเย่ฟ่านในขณะที่เขากล่าวเยาะเย้ยว่า

“คนโบราณไม่ได้หลอกลวงจริงๆ!”

เมื่อผู้อาวุโสฮั่นได้ยินคำว่า 'คนโบราณไม่ได้หลอกลวงจริงๆ' ความตั้งใจในการดิ้นรนของเขาก็หมดลงอย่างสมบูรณ์

“คนโบราณ…… ข้า……. เกลียด……”

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของผู้อาวุโสฮั่น มือของเขาที่จับศีรษะหมดแรงในขณะที่ศีรษะของเขากลิ้งไปบนพื้น

“ไปเกิดใหม่ในครอบครัวที่ดีเถอะ……”

เย่ฟ่านกล่าวคำที่ผู้อาวุโสฮั่นพูดกับเขาก่อนหน้านี้ ทั้งสองฝ่ายมีความรู้สึกเดียวกันเมื่อพวกเขาพูดคำเหล่านี้ แต่ผลลัพธ์กลับแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เย่ฟ่านก้าวไปข้างหน้าและค้นหาเมล็ดโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ของเขา เมล็ดโพธิศักดิ์สิทธิ์นี้สามารถช่วยให้เขารู้แจ้งในจารึกเต๋ามันจะต้องเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

หากข้อมูลนี้แพร่กระจายออกไปผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดภายในดินแดนรกร้างตะวันออกจะต้องมาแย่งชิงมันแน่นอน

ขอบเขตของเย่ฟ่านยังคงต่ำต้อยและไม่เข้าใจว่ามันยากแค่ไหน ที่จะฝึกฝนในระดับที่สูงกว่า ดังนั้นสมบัติชนิดนี้ซึ่งสามารถทำให้ผู้คนสามารถรู้แจ้งในเต๋าจึงเป็นของล้ำค่าที่ทุกคนต้องการ