75 - อาวุธสุดล้ำค่าของจักรพรรดิอสูร

75 - อาวุธสุดล้ำค่าของจักรพรรดิอสูร

แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องผ่านท้องฟ้า มีพลังงานที่แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบมิได้และมันสามารถบังคับให้ผู้เชี่ยวชาญทั้งห้าต้องล่าถอย ทำให้แม้แต่อาวุธในมือของพวกเขากลับมัวหมองและพ่ายแพ้!

แสงศักดิ์สิทธิ์ที่เจิดจ้าส่องผ่านท้องฟ้าทำให้เกิดความผันผวนของพลังงานที่น่ากลัวซึ่งทำให้ผู้ฝึกฝนหลายคนในบริเวณโดยรอบตกลงมาจากท้องฟ้า

“มันเป็นอาวุธที่จักรพรรดิอสูรผู้ยิ่งใหญ่เคยใช้มาก่อน! เปรียบได้กับสมบัติล้ำค่าที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์แห่งดินแดนรกร้างตะวันออก!”

ผู้เชี่ยวชาญทั้งห้าคนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของพวกเขา ขณะที่ทั้งสามคนเริ่มไล่ตามทันที ในขณะที่ 2 คนที่เหลือยังคงเฝ้าสมบัติในบริเวณนั้นและไม่ได้ไล่ตามไป

ในระยะไกลเย่ฟ่านพูดไม่ออกเพราะเขาสังเกตเห็นว่าแสงเจิดจ้ากำลังพุ่งเข้าหาภูเขาหินแห่งนี้อีกครั้ง

นักพรตอ้วนที่อยู่ด้านข้างเริ่มถูมือของเขาในขณะที่เขาหัวเราะอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

“นักพรตผู้ต่ำต้อยคนนี้โชคดีจริงๆ อาวุธของจักรพรรดิอสูรผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่ด้อยกว่าสมบัติล้ำค่าของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในดินแดนรกร้างตะวันออก ถ้าข้าได้มา……”

“เจ้าจับมันได้หรือ?”

เย่ฟ่านถามอย่างเย็นชา สมบัติล้ำค่าที่สุดของจักรพรรดิอสูรกำลังเร่งความเร็ว และหากนักพรตอ้วนไม่สามารถจับมันได้แม้แต่ร่างกายของเขาก็ต้องถูกบดอย่างละเอียด

“เจ้าพูดถูก นักพรตผู้ต่ำต้อยผู้นี้ไม่มีโชคลาภมากนัก แม้ว่าข้าจะจับมันได้ ผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ทั้งสามคนที่ไล่ตามมันจะฆ่าข้าอย่างแน่นอน ไปกันเถอะ!”

พูดจบเขาก็ดึงเย่ฟ่านออกไปจากที่นี่ด้วยความเร็วยิ่งกว่ากระต่าย

“หว๋า”

แสงศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นพุ่งออกมาจากอาวุธของจักรพรรดิอสูรผู้ยิ่งใหญ่ เป็นประกายระยิบระยับและเจิดจ้าจนมองไม่เห็นสิ่งใดชัดเจน

แสงจ้าทำให้ยากต่อการลืมตา ราวกับว่าดวงดาวหลายพันล้านดวงกำลังระเบิดพร้อมกัน ทำให้โลกทั้งโลกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขณะที่มันกระแทกเข้ากับภูเขาหิน

“บูม!”

“มันจบแล้ว……” นักพรตอ้วนยังคงถูมือของเขาต่อไป

“เรื่องนี้ซับซ้อน มีสมบัติล้ำค่าอยู่ใต้ภูเขาหินอย่างแน่นอน แต่มันจะไม่สามารถรองรับผลกระทบจากสมบัติล้ำค่านี้ ทำให้มันถูกทำลายไปอย่างน่าเสียดาย”

พื้นที่ทั้งหมดถูกแสงกลืนหายไปและคลื่นพลังงานอันยิ่งใหญ่ก็ซัดออกมาอย่างไร้ขอบเขต ทำให้ฝึกฝนที่อยู่รายล้อมถูกเหวี่ยงออกไป

ผู้ฝึกฝนบางคนที่อยู่ใกล้เกินไปก็ร่างกายแหลกสลายกลายเป็นหมอกเลือดทันที

ณ จุดนี้ มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ทำให้ทุกคนตกใจ ภูเขาหินพังทลายลงและแสงสีเขียวที่สดใสอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

หม้อสมบัติสีเขียวขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาจากพื้นดินขณะที่มันดูดอาวุธของจักรพรรดิอสูรผู้ยิ่งใหญ่เข้าไปภายใน

“อาวุธระดับเทพเจ้า!”

ในขณะนั้นนักพรตอ้วนหอบหายใจด้วยความปรารถนา ในขณะเดียวกันดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“มันเป็นหม้อเก็บสมบัติของเผ่าพันธุ์ปีศาจ!”

“มีคนเตรียมหม้อเก็บสมบัติและซ่อนไว้ที่นั่น ช่างเป็นการวางแผนที่ดีจริงๆ!”

นักพรตอ้วนเข้าใจทันทีว่าทำไมอาวุธจำนวนมากจึงถูกดึงดูดมาที่หน้าผาหิน

ที่จริงมีหม้อเก็บสมบัติของตำนานอยู่ที่นั่น แม้ว่าหม้อใบนี้จะไม่ได้ทรงพลังเหมือนกับครั้งอดีต แต่ก็ยังดึงดูดอาวุธทางจิตวิญญาณมากมายที่นี่

หม้อเก็บสมบัติดูเหมือนจะถูกแกะสลักจากหยกสีเขียว มันส่องแสงสว่างไสวและเจิดจ้าอย่างน่าอัศจรรย์ แสงสีเขียวบริสุทธิ์สาดกระจายไปทั่วท้องฟ้าทำให้ทุกคนรู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ในขณะนี้ มีแสงจ้าแวบวาบจากภายในหม้อเก็บสมบัติ มันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเผ่าอสูรอย่างแม่นยำ แสงแวบวาบทะลุทะลวงอย่างยิ่ง

เนื่องจากมันเป็นสมบัติอันยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิอสูรดังนั้นมันจะยอมสยบอยู่ในหม้อได้อย่างไร ในเวลานี้อาวุธชิ้นนั้นก็ต่อสู้กับหม้อทำให้ความสดใสถูกยิงออกไปทุกทิศทาง

หัวใจของเย่ฟ่านสั่นสะท้าน ตอนนี้มีใครบางคนยืนอยู่หน้าหม้อเก็บสมบัติ นางคือหญิงสาวที่งดงามซึ่งไม่มีใครเปรียบเทียบได้อย่างแท้จริงคนนั้นนั่นเอง

ในเวลานี้นางดูสบายๆและบริสุทธิ์สมบูรณ์แบบไร้ตำหนิเหมือนแต่ก่อน นางรีบเก็บหม้อเก็บสมบัติและกลายเป็นแสงวาบก่อนจะหายตัวไปในระยะไกลพร้อมกับมีเสียงที่อ่อนหวานดังขึ้นมาว่า

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือผู้อาวุโส หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากท่านแม้แต่ข้าที่เป็นทายาทของจักรพรรดิอสูรก็คงไม่มีปัญญาได้มันมาครอง……”

ยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้สามคนที่ไล่ตามที่นี่มีการแสดงออกที่เย็นชาบนใบหน้าของพวกเขา พวกเขาได้ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายของตัวเองมากมายเพื่อทำลายหลุมศพจักรพรรดิอสูร

แต่เมื่อสมบัติที่อยู่ภายในหลุดรอดออกมาพวกเขากลับไม่สามารถครอบครองมันได้ มิหนำซ้ำคนที่ได้ครอบครองมันกลับกลายเป็นว่าเป็นทายาทของจักรพรรดิอสูรอีกด้วย

ผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้สามคนไม่ได้พูดอะไรแต่ลงมือจู่โจมไปยังลำแสงที่กำลังบินหายไปจากท้องฟ้า

การโจมตีครั้งนี้รุนแรงมากจนแม้แต่เทพหรือปิศาจก็ยังยากต่อการสกัดกั้น คลื่นพลังอันรุนแรงกระจายออกไปทุกทิศทาง ผู้ฝึกฝนมากมายที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงต่างก็สูดลมหายใจเข้าไปอย่างหนาวเหน็บ

ถึงกระนั้น การโจมตีที่รุนแรงนี้ดูเหมือนจะพลาดไปเพราะในเวลานี้หญิงสาวคนนั้นได้เปิดประตูมิติและหายตัวไปจากโลกนี้อย่างไรต้องลอย

“ปีศาจน้อยตัวนี้ได้เตรียมการมานานแล้ว แม้กระทั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ยังถูกนางวางไว้ด้วย ถ้าคิดว่าในเวลานี้นางคงอยู่ห่างออกไปนับล้านลี้แล้ว”

ผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ทั้งสามพูดอย่างเย็นชา มีใครบางคนที่วางแผนร้ายกับพวกเขา ขโมยอาหารจากปากของเสือ เรื่องนี้ทำให้ใบหน้าของพวกเขาถูกทำลายอย่างยับเยิน

“มันง่ายที่จะเปิดหลุมฝังศพของจักรพรรดิอสูร แต่การขัดขวางสมบัติล้ำค่าไม่ให้หนีไปนั้นเป็นเรื่องที่ยากมากเกินไป ความพยายามทั้งหมดของเรากลับเป็นการช่วยเหลือปีศาจน้อยตัวนั้น……”

แสงสว่างวาบขึ้นเมื่อผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบทั้งสามคนหายตัวไป ขณะที่พวกเขารีบเร่งไปยังใจกลางของพื้นที่ฝังศพของจักรพรรดิอสูร

สมบัติล้ำค่าที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์แห่งดินแดนรกร้างตะวันออกยังไม่ปรากฏ และนี่คือสิ่งของที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดของพวกเขา

“ทำไมถึงไม่มีสมบัติล้ำค่าที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในดินแดนรกร้างตะวันออก…..” นักพรตอ้วนพึมพำเบาๆ

เย่ฟ่านเองก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เขาเคยได้ยินคนพูดถึงสมบัติล้ำค่าในตำนานมาโดยตลอด แต่จนถึงตอนนี้เขาไม่รู้ว่าของชิ้นนั้นคืออะไร

ดูเหมือนว่าแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงเช่นบุคคลสำคัญพวกนั้นต่างก็กระหายในการค้นหามัน

…………

“ชิ! จิ! ชิ!”

ได้ยินเสียงริ้วสายขณะที่แสงศักดิ์สิทธิ์ยังคงพุ่งไปที่ภูเขาหิน ราวกับว่ามีฝนดาวตกผ่านไป

ในตอนที่วิหารโบราณถูกทำลายยังคงมีสมบัติจำนวนมากที่สามารถหลบหนีออกมาได้

“เวรกรรม เวรกรรม!”

นักพรตอ้วนมีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาพาเย่ฟ่านวิ่งเข้าหาสายฝนแห่งแสงนั้น

ในเวลาเดียวกัน รุ้งลึกลับมากมายก็พุ่งเข้ามาในทิศทางนี้โดยต้องการที่จะรวบรวมอาวุธวิเศษที่กระจัดกระจายออกมาเช่นกัน

“อ๊าาาา!”

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่งานฉลองที่อุดมสมบูรณ์ เนื่องจากอาวุธจิตวิญญาณที่บินเร็วนั้นเป็นสิ่งชั่วร้าย มันทำให้ผู้คนหลายสิบคนล้มตายลงทอดร่างกายเป็นซากศพ

นักพรตอ้วนส่งเสียงร้องอย่างน่าสังเวชขณะที่เขาวิ่งหนีและกระเด้งถอยหลัง ดาบสั้นสีทองแทงเข้าที่ก้นของเขาในขณะที่มือของเขาก็คว้าโล่สีแดงอันหนึ่งโดยไม่คิดที่จะปล่อยมันให้หลุดมือ

แม้ว่าเขาจะทำหน้าบูดบึ้งด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีบาดแผลบนร่างกายของเขา หลังจากดึงดาบออกจากก้นก็ไม่มีเลือดแม้สักหยดเดียวไหลออกมา เขากล่าวด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวว่า

“อาวุธที่ได้รับการตระหนักรู้ทางวิญญาณ หากพวกมันไม่หยุดเอง ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะจับพวกมันได้”

เมื่อเทียบกับผู้ฝึกฝนคนอื่นๆ เขาถือว่าโชคดีเพราะมีคนจำนวนมากถูกอาวุธพวกนี้ฆ่าตายมาตลอดเส้นทาง