ปลุกพลังหมื่นชาติ ตอนที่ 38
ปลุกพลังหมื่นชาติ ตอนที่ 38
ปลุกพลังหมื่นชาติ ตอนที่ 38
บทที่ 38 ส่งแรงกดดันไปให้อีกฝั่ง!
ตูม! ตูม! ตูม!
งูปีศาจเก้าตัวพุ่งทะยานแหวกผิวน้ำที่กำลังเชี่ยวกรากขึ้นสู่กลางอากาศ
ดวงตาสีแดงฉานเก้าคู่ล็อกเป้าหมายไปที่หลิงเฉินในทันที
"เจ้าลิง! เป็นแกนี่เอง!"
"ลูกหลานของข้า! ลูกหลานของข้าตายหมดแล้ว! ตายกันหมดเลย! ข้าเจ็บแค้นใจยิ่งนัก!"
"เจ้าลิง! แกต้องตาย! แกต้องตาย!"
"ไปตายซะ! ไปตายซะ! ไปตายซะ!"
...
เงาร่างทั้งเก้าบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว
พวกมันต่างคืนร่างเดิม กลายเป็นงูยักษ์ที่มีขนาดตัวมหึมาพอๆ กับควายน้ำ
โดยเฉพาะสองตัวที่อยู่หน้าสุด มีขนาดใหญ่โตยิ่งกว่าช้างเสียอีก
พวกมันเรียงแถวหน้ากระดาน บิดส่ายร่างกายอย่างบ้าคลั่ง มุ่งหน้าฝ่ากระแสน้ำที่ไหลบ่าราวกับเดินบนพื้นราบ
ถึงจะมีเพียงเก้าตัว ทว่ากลับให้ความรู้สึกเหมือนคลื่นสัตว์อสูรที่ถาโถมเข้ามาเพื่อถล่มเมืองทั้งเมือง
มวลน้ำมหาศาลที่กว้างสุดลูกหูลูกตาถึงกับหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงร่ายอาถาที่ต่ำทุ้มและราบเรียบ ทว่ากลับดังกึกก้องแยกออกมาจากเสียงรอบข้างอย่างชัดเจน ดังขึ้นทีละคำ
"จงเปลี่ยน"
ซ่า—
พริบตานั้นเอง คลื่นยักษ์ที่เคยคลุ้มคลั่งราวกับเสียงกัมปนาทพลันสงบนิ่งลง และกลายเป็นเพียงสายน้ำสายเล็กๆ ที่ไหลริน
มวลน้ำทั้งหมดในพื้นที่ชุ่มน้ำ น้ำหนักของมันเบาบางลงอย่างรวดเร็ว แรงพยุงตัวก็ลดฮวบลงทันที
ซากงูที่เคยลอยเกลื่อนรวมถึงงูที่ยังไม่ตาย ต่างพากันร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่างราวกับก้อนหิน
"ฟ่อ—"
"โฮก! โฮก—"
งูปีศาจเก้าตัวที่กำลังพุ่งทะยานอยู่บนยอดคลื่นเองก็ตั้งตัวไม่ทัน พวกมันไม่อาจควบคุมร่างกายและร่วงดิ่งลงไปตามกัน
พลังปีศาจมหาศาลภายในร่าง ในเวลานี้กลับดูเหมือนไร้ที่ยึดเหนี่ยวและไม่อาจสำแดงฤทธิ์เดชออกมาได้เลย
ไม่รอให้งูปีศาจทั้งเก้าปรับตัวได้ทัน
เสียงร่ายครั้งที่สองก็ดังขึ้น ราวกับปลายพู่กันสีชาดของพญายมที่ขีดเขียนคำตัดสินลงมาทีละอักษร
"จงเปลี่ยน"
สิ้นเสียงร่าย
เสียงสายน้ำที่ไหลรินพลันเปลี่ยนไปอีกครั้ง
เสียงกัมปนาททึบๆ ระเบิดขึ้นจากใต้ก้นน้ำ
พื้นที่ชุ่มน้ำที่มีอาณาเขตกว้างขวางเกือบห้าพันตารางลี้ ทรุดตัวลงเบื้องล่างอย่างรุนแรงด้วยความเร็วหนึ่งจั้งต่อหนึ่งอึดใจ
มวลน้ำที่เคยเบาบางลงอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้กลับหนักอึ้งขึ้นมาทันที
กระแสน้ำที่แม้แต่ฟองอากาศก็ยังลอยได้ พลันเปลี่ยนสภาพเป็น 'น้ำหนัก' ที่เข้มข้นราวกับปรอท
ทุกสิ่งทุกอย่างที่จมอยู่ในนั้น ไม่ว่าจะเป็นเลือดเนื้อ ดินโคลน เศษหิน หรือพงหญ้า ต่างก็ถูกบดขยี้และอัดแน่นจนหดตัวลง
แม้แต่เลือดก็ยังถูกบีบคั้นออกมา จนลอยขึ้นมาเคลือบอยู่บนผิวน้ำเป็นชั้นหนาสีแดงคล้ำ
ร่างกายของงูปีศาจทั้งเก้าบิดเบี้ยวจนเสียรูปทรงไปนานแล้ว
ทว่าพวกมันยังคงดิ้นรนอย่างรุนแรง ร่างกายสมานแผลอย่างรวดเร็วและพยายามงอกเลือดเนื้อใหม่ออกมา
"จงเปลี่ยน"
หลิงเฉินร่ายคำสุดท้ายจบลง
มวลน้ำมหาศาลที่ดูเหมือนจะแข็งตัวและหยุดนิ่งพลันกลับคืนสู่สภาพเดิม และกลับมาไหลเชี่ยวกรากอีกครั้ง
สิ่งของที่หนักก็จมลง สิ่งที่เบาก็ลอยขึ้น
ทว่าสรรพสิ่งทุกอย่างที่ร่วงหล่นลงไปในนั้น กลับเริ่มหดตัวและแห้งเหี่ยวลงอย่างประหลาด
ราวกับถูกสูบเอาน้ำออกจากร่างกายจนหมดสิ้น
ด้วยความเร็วขนาดนั้น
งูปีศาจทั้งเก้าที่เพิ่งจะดิ้นรนสุดชีวิตเมื่อครู่ พลันกลายเป็นศพที่แห้งกรังและไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ ในทันที
[โฮสต์สังหารมหาปีศาจเก้าตัว!]
[ระดับความเข้ากันกับซุนหงอคง: +9%!]
[ระดับความเข้ากันปัจจุบัน: 74%!]
...
"ฟู่ว—"
หลิงเฉินระบายลมหายใจยาวออกมา เขาเก็บขนลิงเข้าที่ และพยายามสงบพลังที่พุ่งสูงขึ้นภายในร่างกาย
ศัสตราพันกลกลับคืนสู่สภาพขนสีทองเส้นหนึ่ง และแปะกลับลงบนตัวของเขาตามเดิม
กระแสน้ำที่ไร้ขอบเขตซึ่งเกิดจากการพลิกทะเลสาบให้ไหลบ่าลงมานั้น ความเร็วในการไหลเริ่มช้าลงแล้ว
นั่นเป็นเพราะวังโคลนที่อยู่เบื้องล่าง รวมถึงผืนดินที่เคยอ่อนนุ่ม ในเวลานี้ถูกน้ำหนักมหาศาลของน้ำกดทับจนพังทลายและยุบตัวลงไป
ความลึกของมันนั้นไม่ด้อยไปกว่าทะเลสาบขนาดยักษ์ที่อยู่ห่างออกไปสิบลี้เลย
พื้นที่ชุ่มน้ำที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยพงหญ้าคา บัดนี้ได้กลายเป็นผืนน้ำลึกอันมืดมิดไปโดยสมบูรณ์
การเปลี่ยนแปลงจากแผ่นดินเป็นผืนน้ำ ซึ่งปกติต้องใช้เวลาสร้างสรรค์ตามธรรมชาติถึงหลายแสนปี กลับถูกทำให้เสร็จสิ้นภายในชั่วระยะเวลาสั้นๆ
ทว่าหลิงเฉินรู้ดีว่า เขาเพียงแค่หยิบยืมความได้เปรียบของภูมิประเทศมาใช้เท่านั้น
หากไม่มีทะเลสาบขนาดยักษ์ที่อยู่ห่างออกไปสิบลี้ เขาก็คงทำถึงขั้นนี้ไม่ได้
'ยกเว้นแต่ว่าจะเปิดการปลุกพลังครั้งที่สี่ และเลื่อนขั้นขึ้นสู่ขั้นที่ห้า...'
หลิงเฉินพึมพำกับตัวเอง
เขาสะบัดมือซ้ายปล่อยแสงสีทองออกมา ม้วนเอาซากงูที่แห้งกรังทั้งเก้าตัวที่ลอยไปตามน้ำกลับมา
มือขวาขยับกระบองทองเบาๆ สะบัดเจ้าขนแดงที่ห้อยอยู่บนหางหมูให้ร่วงลงมา แล้วสั่งการว่า
"ไปควักแกนวิญญาณของพวกมันออกมา"
เจ้าขนแดงที่หวาดกลัวจนตัวแข็งทื่อราวกับซากงูแห้ง พยายามบิดกล้ามเนื้อที่แข็งเกร็งอย่างสุดชีวิต มันพูดไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงฟ่อๆ ออกมา
หลิงเฉินไม่ได้สนใจมัน เขาหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมา
แล้วเข้าไปในเครือข่ายภายในของกรมที่เจ็ด
เมื่อมองไปยังอันดับหนึ่งของทำเนียบสยบปีศาจ ในดวงตาของเขาก็ฉายแววผิดหวังออกมาวูบหนึ่ง
อันดับที่หนึ่ง: วานรหลังแดง
แต้มเกียรติยศ: 280,110,000!
'เพิ่งจะสองร้อยแปดสิบล้านแต้มเองเหรอ...'
หลิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางมองไปยังอันดับของตัวเอง
อันดับที่ยี่สิบ: หลิงหมิงสือโหว
แต้มเกียรติยศ: 134,034,000!
เห็นได้ชัดว่าอันดับของเขาร่วงลงมาหนึ่งอันดับ ทว่าแต้มเกียรติยศพุ่งขึ้นมาถึงหนึ่งร้อยสามสิบสี่ล้านสามหมื่นสี่พันแต้มแล้ว
ตามเงื่อนไขภารกิจของระบบ—คือการขึ้นสู่อันดับหนึ่งของทำเนียบ
รางวัลคือระดับความเข้ากันเพิ่มขึ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และทุกครั้งที่สังหารมหาปีศาจได้หนึ่งตัว ระดับความเข้ากันจะเพิ่มขึ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์
พูดง่ายๆ ก็คือ ขอแค่แต้มเกินสองร้อยแปดสิบล้านแต้มก็พอ
แม้ว่าทั้งคู่จะยังห่างกันเกือบหนึ่งร้อยห้าสิบล้านแต้ม แต่ถ้าเขายืนยันการส่งภารกิจครั้งนี้ล่ะก็...
หลิงเฉินเลื่อนไปที่แถบภารกิจ
แล้วหาภารกิจ [กวาดล้างอาณาจักรพิษ] ที่อยู่ตรงมุมล่างสุดจนเจอ
รายละเอียดภารกิจระบุว่า: มหาปีศาจขั้นสี่ระดับสูงสองตัว, ขั้นสี่ระดับกลางสี่ตัว, ขั้นสี่ระดับต่ำสามตัว...
รางวัล: 140,000,000!
...
'ถ้าฉันส่งภารกิจนี้ไป ฉันก็จะตามหลังอันดับหนึ่งแค่สิบล้านแต้ม'
'ขอแค่ฆ่ามหาปีศาจเพิ่มอีกตัวเดียวเป็นอย่างมาก ก็จะสามารถขึ้นสู่อันดับหนึ่งได้ทันที และภารกิจก็จะเสร็จสิ้น'
'ทว่ารางวัลจากการสังหารมหาปีศาจของระบบนั้น จำกัดอยู่แค่ในช่วงระยะเวลาทำภารกิจเท่านั้น...'
'ตอนนี้ระดับความเข้ากันของฉันอยู่ที่เจ็ดสิบสี่เปอร์เซ็นต์ รางวัลภารกิจอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์'
'ยังขาดอีกหกเปอร์เซ็นต์ ถึงจะครบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เพื่อเปิดการปลุกพลังครั้งที่สี่'
'นั่นหมายความว่า ฉันต้องฆ่ามหาปีศาจเพิ่มอีกหกตัวในช่วงที่ทำภารกิจอยู่นี้...'
...
'ขาดอีกหกตัว'
หลิงเฉินคำนวณเสร็จสรรพ ก็ยิ่งรู้สึกผิดหวังในตัวอันดับหนึ่งมากขึ้นไปอีก
เขาอยากจะเปิดการปลุกพลังครั้งที่สี่ในศึกครั้งนี้เลย ทว่าอันดับหนึ่งคนนั้นดูเหมือนจะยังเก่งไม่พอ
เพดานสูงสุดของอีกฝ่าย กลายเป็นตัวจำกัดโอกาสในการได้รับรางวัลของเขา
ทว่าเรื่องแบบนี้เขาก็บังคับใครไม่ได้
หลิงเฉินส่ายหน้า พลางถ่ายรูปซากงูปีศาจทั้งเก้าตัวส่งเข้าไปในระบบจัดการภารกิจ
ขณะที่ปลายนิ้วกดส่งภารกิจ เขาก็แอบคาดหวังอยู่ในใจว่า
'หวังว่าการที่ฉันพุ่งขึ้นไปแบบนี้ จะช่วยกดดันนายได้บ้างนะ...'
ในตอนนั้นเองเจ้าขนแดงก็ทำงานเสร็จพอดี
"ทะ... ท่านมหาเซียน!"
มันค้อมตัวลง ใช้หัวขนฟูๆ ค่อยๆ ดันแกนวิญญาณทั้งเก้าชิ้นเข้ามาให้อย่างระมัดระวัง
หลิงเฉินสะบัดมือเบาๆ เก็บแกนวิญญาณใส่ถุงหนังสัตว์ แล้วเอ่ยถามว่า
"ยังมีจุดนัดรวมพลที่อื่นอีกไหม?"
ตุบ!
เจ้าขนแดงถึงกับร่างกายแข็งทื่อและล้มพับลงกับพื้น
"ปีศาจ!"
"เขาคือปีศาจตัวจริง!"
...
เมืองหลวง
กรมที่เจ็ด ชั้นสามสิบเอ็ด
เสียงชนแก้วในห้องโถงเงียบหายไปตั้งแต่เมื่อสองชั่วยามก่อนแล้ว
ขุนพลสยบปีศาจหน้าใหม่ห้าสิบสองคน กับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเงียบงันห้าสิบสองใบ
กำลังใจที่ทุกคนพยายามปลุกปั้นมาเกือบเดือน บัดนี้ได้มลายหายไปพร้อมกับเสียงแก้วเหล้าที่ตกแตกไปก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น
บรรยากาศแห่งความอับอาย ความผิดหวัง และความตกตะลึงแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
การจ้องมองทำเนียบสยบปีศาจต่อไปเริ่มกลายเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่าย
ทว่าในช่วงสองชั่วยามที่ผ่านมา อันดับในทำเนียบมีการเปลี่ยนแปลงน้อยมาก
ด้วยเหตุนี้ บางคนจึงเริ่มมีความคิดที่จะเดินออกจากห้องโถงไป
"คุณหลิน! คุณไช่! ไปหาอะไรเล่นแก้เซ็งกันหน่อยไหม?"
หลู่ไห่เฟิงลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
"ก็ดีเหมือนกัน"
หลินเจียงหน่วนนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน
เขาเองก็อยากจะออกไปจากสถานที่แห่งความช้ำใจนี้เต็มทน
ทว่าไช่เหวินจีที่อยู่ข้างๆ ยังคงจ้องมองทำเนียบสยบปีศาจเงียบๆ พลางส่ายหน้าปฏิเสธ
หลินเจียงหน่วนและหลู่ไห่เฟิงสบตากัน ในใจก็ยิ่งรู้สึกห่อเหี่ยวเข้าไปใหญ่...
"ไปกันเถอะ"
ทั้งคู่มองดูคนรอบข้างที่เริ่มทยอยลุกขึ้นทีละคน สองคน จึงไม่ลังเลอีกต่อไป
ไม่นานนัก ทุกคนก็พากันเดินออกจากห้องโถงไปเป็นกลุ่มๆ
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงอุทานอย่างตกใจดังลั่นมาจากข้างใน!
"อ๊า! เป็นไปได้ยังไง!"
"อันดับสอง! เขา!"
...
กลุ่มคนที่เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าลิฟต์ต่างพากันหันกลับไปมองด้วยความฉงน
สายตามองผ่านประตูเข้าไป เห็นหน้าจอทำเนียบสยบปีศาจที่ยังคงแสดงผลอย่างชัดเจน:
อันดับที่หนึ่ง: วานรหลังแดง แต้มเกียรติยศ: 280,110,000!
อันดับที่สอง: หลิงหมิงสือโหว แต้มเกียรติยศ: 274,034,000!
...
"???"
"???"
ทุกคนจ้องมองชื่อที่อยู่ในอันดับสองด้วยความอึ้งกิมกี่
ผ่านไปนานพักใหญ่ ถึงได้ละสายตากลับมาอย่างเหม่อลอย
จากนั้นต่างก็หันไปมองหน้ากัน แล้วถามกันไปทีละคนว่า
"ฉันตาฝาดไปเองใช่ไหม?"
"ฉันตาฝาดไปเองใช่ไหม?"
"ฉันตาฝาดไปรึเปล่า?"
...
ในชั่วพริบตา รอบข้างก็ราวกับมีเครื่องเล่นแผ่นเสียงเสียเปิดทิ้งไว้พร้อมกันนับสิบเครื่องที่เล่นประโยคเดิมซ้ำๆ อย่างไร้วิญญาณ
...
ในเวลาเดียวกัน
ที่ชั้นสามสิบสามก็มีเสียงอุทานดังขึ้นตามมาติดๆ
"อันดับสอง!"
"เจ้าเด็กนี่!"
ท่านเซียนทั้งสองถึงกับแสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"แต้มเกียรติยศพุ่งพรวดเดียวหนึ่งร้อยสี่สิบล้านแต้มเลยเหรอ?!"
นางเซียนหลิวเฟิงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
"เขาไปทำ... ภารกิจอะไรสำเร็จมากันแน่?"
เซียนฉี่เย่วหยิบรีโมตขึ้นมากดสั่งการอย่างรวดเร็ว
พริบตาเดียว แผนที่บนหน้าจอก็ถูกแทนที่ด้วยข้อมูลเบื้องหลังของเครือข่ายภายในกรมที่เจ็ด
"ที่แท้ก็ภารกิจ [กวาดล้างอาณาจักรพิษ] นี่เอง! มิน่าล่ะ มิน่าล่ะ!"
นางเซียนหลิวเฟิงพึมพำกับตัวเอง ทว่าความสงสัยบนใบหน้าอันงดงามกลับยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น
"งูปีศาจเก้าตัวนั้น เขาทำยังไงถึงได้ฆ่าล้างบางไม่ให้เหลือรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว?"
งูปีศาจเก้าตัว มีทั้งขั้นสี่ระดับสูงสองตัว และระดับกลางอีกสี่ตัว
ต่อให้เป็นวานรหลังแดงที่แข็งแกร่งที่สุด และได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งของขั้นที่สี่ หากต้องเผชิญหน้ากันตรงๆ และคิดจะสังหารให้หมดเกลี้ยง ก็ยังถือเป็นงานที่หนักหนาสาหัสเอาการ
ทว่าพวกงูพวกนั้นถนัดแต่การซ่อนตัวอยู่ในวังโคลนใต้ดิน แล้วพวกมันจะยอมออกมาสู้กันตรงๆ ได้ยังไง?
นางเซียนหลิวเฟิงรู้ดีว่า การจะสังหารงูทั้งเก้าตัวและกวาดล้างอาณาจักรพิษให้สิ้นซากได้นั้น ยกเว้นเสียแต่เซียนอย่างพวกเธอจะเป็นคนลงมือเอง
"ล่องูทั้งเก้าออกมางั้นเหรอ?"
เธอเอะใจอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงรีบเอ่ยว่า
"ดูหลักฐานการส่งภารกิจของเขาเร็ว!"
ไม่รอให้เธอพูดจบ เซียนฉี่เย่วก็ได้เปิดหลักฐานการส่งภารกิจที่ผ่านการรับรองจากระบบสมองกลอัจฉริยะออกมาแล้ว
บนหน้าจอปรากฏรูปภาพที่เรียงรายกันอยู่หลายใบ
"เป็นการโจมตีด้วยน้ำ!"
ท่านเซียนทั้งสองถึงกับบางอ้อ
ทว่าสิ่งที่ตามมาคือความงุนงงที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
"น้ำแค่ระดับนี้ จะไปฆ่างูทั้งเก้าตัวได้ยังไง?"
นางเซียนหลิวเฟิงและเซียนฉี่เย่วพยายามเปรียบเทียบรูปภาพเหล่านั้นอย่างละเอียด
ทว่าก็น่าเสียดายที่ยังมองไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"หลิงเฉิน!"
เงานร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้ ได้สร้างความประทับใจและความรู้สึกที่เหนือการควบคุมเป็นครั้งแรกในใจของคนทั้งคู่
...
มณฑลฉีโจว
ห่างจากเทือกเขาไท่เย่วออกไปสามร้อยลี้
วานรหลังแดงจ้องมองเครื่องมือสื่อสารในมือขวาด้วยอาการอึ้ง
มือซ้ายถือแว่นตากันแดดที่เพิ่งถอดออก ดวงตาสีทองเบิกกว้างจนถึงขีดสุด
เขายังคงค้างอยู่ในท่าเดิมนั้นมาพักใหญ่แล้ว
เครื่องมือสื่อสารสั่นเตือนอย่างต่อเนื่องไม่หยุด
กลุ่ม WeChat [ขุนพลสยบปีศาจ] (สมาชิกยี่สิบสี่คน) กำลังมีการส่งข้อความใหม่ด้วยความเร็วสามข้อความต่อหนึ่งวินาที
"...หลังจากข้อความที่หนึ่งพันสามสิบสี่..."
"เป็นภารกิจ [กวาดล้างอาณาจักรพิษ] นั่นเอง! ฉันเช็คดูแล้ว ภารกิจหายไปแล้ว!"
"ดุจริง! ดุจัง! โหดจัด!"
"ปกติเวลาฉันทำธุระส่วนตัวยังไม่ยอมก้มหัวให้ใครเลย แต่วันนี้ขอยอมรับจากใจจริงๆ!"
"คลื่นเดียวฆ่าเก้าตัว! นี่มันฝืนลิขิตสวรรค์ชัดๆ!"
"นี่น่ะเหรออัจฉริยะเหนือโลก? ฉันนี่ดูด้อยไปเลย!"
"นี่มันเป็นการท้าชิงอันดับ! เป็นการท้าชิงอันดับชัดๆ! หมอนี่จงใจท้าทายตำแหน่งอันดับหนึ่งของลูกพี่! นี่มันเป็นการประกาศสงครามอย่างโจ่งแจ้งและไม่ไว้หน้ากันเลยนี่นา!"
"ลูกพี่! จัดการมันเลย! อย่าปล่อยให้มันมาเหยียบหัวพวกเราได้! ต่อให้เป็นอัจฉริยะเหนือโลกก็เถอะ!"
"ลูกพี่! ลุยเลย!"
"ลูกพี่! ลุยเลย!"
...
ผ่านไปครู่ใหญ่
วานรหลังแดงปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางพึมพำเบาๆ ว่า
"ห่างกันแค่สิบล้านแต้ม..."
เขาหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวมอีกครั้ง ริมฝีปากค่อยๆ แสยะยิ้มออกมา เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมยาวสี่ซี่
"อยากเล่นงั้นเหรอ? งั้นก็มาเล่นกันหน่อย"
...
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ห่างจากเทือกเขาไท่เย่วออกไปสองร้อยลี้
หมีขนาดยักษ์สูงเจ็ดจั้งถูกฉีกแขนฉีกขาออกทั้งเป็น
หัวกะโหลกที่แข็งแกร่งถูกฉีกแยกออกจากกันตรงกลางอย่างบ้าคลั่ง
วานรหลังแดงชุ่มไปด้วยเลือดไปทั้งตัว
เขาก้มลงหยิบแกนวิญญาณขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาจากกองเลือด แล้วมองไปยังทิศทางของมณฑลเจียงโจว
"เข้ามาเลย"
...
ในเวลาเดียวกัน
ณ สถานที่แห่งหนึ่งในมณฑลเจียงโจวซึ่งอยู่ห่างออกไปสี่ร้อยลี้
หลิงเฉินถือเครื่องมือสื่อสารพลางพยักหน้าเล็กน้อย
"ไม่เลว ในที่สุดก็ขยับขึ้นมาบ้างแล้ว"
เขาหันไปมองมหาปีศาจสี่ตัวที่ถูกมัดเป็นบะจ่างอยู่ตรงหน้า แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"จะเชือดตัวไหนก่อนดีนะ?"