บทที่ 15 จากลา

###

"เทพแท้ชั่วนิรันดร์" ขุนนางอ้วนกล่าวแนะนำ "ที่นครหู่หยาง เราได้เตรียมที่พักสำหรับเทพแท้ชั่วนิรันดร์ไว้ในเขตวงแหวนที่อยู่ใกล้กับแดนรกร้างแห่งความโกลาหล ตรงนั้น การสัมผัสกฎแห่งความโกลาหลจะชัดเจนที่สุด"

เหตุผลที่นครขนาดใหญ่สามารถดึงดูดเทพแท้ชั่วนิรันดร์ได้ ก็เพราะที่นี่มีแดนรกร้างแห่งความโกลาหล ซึ่งเป็นจุดที่สามารถสัมผัสกฎแห่งความโกลาหลได้ชัดเจนที่สุด เทพแท้ชั่วนิรันดร์ย่อมต้องการพำนักอยู่ใกล้ที่แห่งนี้

แดนรกร้างแห่งความโกลาหล ยังสามารถสร้างผลึกแห่งความโกลาหลและหินแห่งความโกลาหลจำนวนมากได้

ผลึกแห่งความโกลาหลและหินแห่งความโกลาหลทั้งหมดในแผ่นดินต้นกำเนิด ล้วนมาจากแดนรกร้างแห่งความโกลาหลทั้งสิ้น

"เทพแท้ชั่วนิรันดร์โปรดดู เขตวงแหวนของแดนรกร้างแห่งความโกลาหลยังมีที่พักมากกว่าหมื่นแห่งให้เลือก" ขุนนางอ้วนกล่าวพลางแสดงภาพจำลองของนครหู่หยางให้ปรากฏขึ้นภายในท้องพระโรง พร้อมทั้งระบุตำแหน่งที่พักจำนวนมากในเขตวงแหวน

"หากรู้สึกว่าที่พักเล็กเกินไป ก็สามารถซื้อเพิ่มอีกหลายแห่งเพื่อรวมกันเป็นที่พักขนาดใหญ่ได้" ขุนนางอ้วนยิ้มกล่าว "ตระกูลใหญ่หลายแห่งในนครหู่หยางก็มักจะซื้อที่พักในเขตนี้"

"เอาที่นี่แล้วกัน" ลั่วเฟิงเลือกที่พักแห่งหนึ่งซึ่งมีขนาดค่อนข้างเล็ก เขาสามารถเห็นข้อมูลทั้งหมดของที่พักแห่งนี้ได้ในทันที

ที่พักแห่งนี้มีความยาวและกว้าง 200,000 กิโลเมตร ภายในมีภูเขาสูง 128,000 กิโลเมตร มีทะเลสาบและแม่น้ำที่สวยงาม และมีอาคารต่าง ๆ กว่าพันหลัง ใต้พื้นดินยังมีท้องพระโรงขนาดใหญ่

ท้องพระโรงใต้ดินแห่งนี้มีความยาวและกว้างถึง 100,000 กิโลเมตร ถูกปกคลุมไปด้วยกลไกป้องกันและค่ายกลหลายชั้น เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการปิดด่านฝึกฝน

"ที่พักแห่งนี้ค่อนข้างเล็ก หากเทพแท้ชั่วนิรันดร์เผยร่างแท้เพื่อฝึกฝนวิชาลับ อาจรู้สึกอึดอัดไปบ้าง" ขุนนางอ้วนเตือน

"เพียงพอแล้ว" ลั่วเฟิงยิ้ม

สำหรับเทพแท้ชั่วนิรันดร์ การเผยร่างแท้เพื่อฝึกฝนวิชาลับย่อมต้องใช้พื้นที่กว้างขวาง แต่ร่างกายของตนเองสามารถปรับขนาดได้ตามต้องการ ต่อให้ฝึกฝนในร่างเล็ก ก็ไม่มีปัญหาอะไร หากต้องเผยร่างออกมาอย่างเต็มที่ ต่อให้เป็นที่พักขนาดใหญ่เพียงใด ก็ยังเล็กเกินไปอยู่ดี

"ราคาของที่พักหมายเลข ‘เกราะโกลาหล913’ แห่งนี้คือ 500 เม็ดทรายแห่งจักรวาล" ขุนนางผอมที่อยู่ข้าง ๆ กล่าว

(เกราะนะไม่ใช่เกาะ ไม่ได้พิมพ์ผิด)

ลั่วเฟิงโบกมือเบา ๆ เม็ดทรายแห่งจักรวาลจำนวน 500 เม็ดลอยออกมาทันที เขาเลือกที่พักขนาดเล็กก็เพราะเม็ดทรายแห่งจักรวาลที่เฮยตัวม่อทิ้งไว้ให้มีจำนวนจำกัด

ที่พักขนาดใหญ่เกินไป เขาไม่สามารถซื้อได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของเขาสามารถปรับขนาดได้ อีกทั้งยังมีเพียงตนเองและโมหลัวซาอาศัยอยู่ ไม่จำเป็นต้องเลือกที่พักขนาดใหญ่

"เทพแท้ชั่วนิรันดร์โปรดแจ้งนามของท่าน" ขุนนางผอมถาม

"ลั่วเหอ" ลั่วเฟิงตอบ เพื่อป้องกันข้อมูลรั่วไหลไปถึงบรรพชนจื่อเย่ว์ เขาจึงต้องใช้ชื่อปลอม

"ข้อมูลทั้งหมดได้รับการบันทึกลงทะเบียนแล้ว" ขุนนางผอมกล่าว ก่อนจะส่งยันต์หนึ่งให้ลั่วเฟิง "ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ที่พักหมายเลข ‘เกราะโกลาหล913’ แห่งนี้เป็นของท่านแล้ว"

"ดี" ลั่วเฟิงรับยันต์อย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันหลังและเดินจากไปพร้อมกับโมหลัวซาและม่อหยู่หู่

ขุนนางทั้งสองยืนส่งเทพแท้ชั่วนิรันดร์ผู้นี้จนถึงประตูท้องพระโรง มองดูพวกเขาบินจากไป

"รีบรายงานไปยังจวนเจ้าเมือง" ขุนนางอ้วนเร่งเร้า

"เทพแท้ชั่วนิรันดร์ที่มาซื้อที่พักอย่างเปิดเผยเช่นนี้ โดยทั่วไปไม่น่าจะมีเจตนาร้าย" ขุนนางผอมกล่าวพลางส่งข้อมูลรายละเอียดไปยังจวนเจ้าเมือง

.....

เมื่อออกจากวิหารแห่งความโกลาหล

"ม่อหยู่หู่ เจ้าได้ช่วยนำทางมาตลอดหลายวัน ถือว่าเหนื่อยไม่น้อย หากวันใดมีปัญหา สามารถส่งสาส์นหาข้าได้" ลั่วเฟิงกล่าวพลางยิ้ม และส่งตราสื่อสารให้เขา

ม่อหยู่หู่ทั้งตกใจและยินดี "การได้รับใช้ท่านเป็นเกียรติของข้ายิ่ง" เขารับตราสื่อสาร และส่งสาส์นกลับไปให้ลั่วเฟิงทันที ทำให้ทั้งสองสามารถติดต่อกันได้

ตราสื่อสารธรรมดานี้มีขอบเขตการสื่อสารจำกัด เล็กกว่านครหู่หยางเพียงเล็กน้อย

ลั่วเฟิงเผยรอยยิ้ม แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเพียงเทพแท้สุญตา แต่ก็รับใช้ตนมาหลายวันแล้ว และเขาไม่ชอบเอาเปรียบผู้อื่น

"เด็กน้อย ไว้พบกันใหม่" โมหลัวซายิ้มพลางกล่าว ก่อนจะจากไปพร้อมลั่วเฟิง

ม่อหยู่หู่มองดูร่างทั้งสองที่บินจากไปอย่างเงียบงัน ในใจรู้สึกซาบซึ้ง "ข้าช่างโชคดีนัก ที่ได้พบกับเจ้านายผู้เมตตาถึงเพียงนี้! ไม่เพียงแต่ไม่ฆ่าข้า ไม่ปล้นสมบัติข้า กลับให้ข้าได้ช่วยเหลือและยังเปิดโอกาสให้ข้าร้องขอความช่วยเหลืออีก เทพแท้ชั่วนิรันดร์แต่ละคน ช่างแตกต่างกันจริง ๆ "

ม่อหยู่หู่คิดอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะบังคับเรือเหาะมุ่งหน้ากลับบ้าน "กลับไปดูสักหน่อยว่าเจ้าสามตัวน้อยก่อเรื่องหรือไม่"

เมื่อนึกถึงลูก ๆ ทั้งสามของตน ม่อหยู่หู่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลาบปลื้ม

บัดนี้เขากลับมาพร้อมสมบัติมากมาย ชะตากรรมของลูก ๆ ก็จะเปลี่ยนไปเช่นกัน