บทที่ 29 - สร้างจักรวรรดิฉินยุคใหม่ เริ่มจากการสร้างโรงอาบน้ำ

บทที่ 29 - สร้างจักรวรรดิฉินยุคใหม่ เริ่มจากการสร้างโรงอาบน้ำ

ฝูซูเห็นท่าไม่ดี จึงต้องแอบไปเคาะหน้าต่างกระซิบ "ท่านอาจารย์ น้องสาวข้าอยากจะดู... สภาพแวดล้อมตอนที่ข้าติดคุกน่ะ พอจะอนุโลมให้หน่อยได้ไหม"

เจียงไป๋เพิ่งจะหลับไปก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกรอบ หงุดหงิดจนแทบจะระเบิด

"นายเป็นถึงองค์ชายแห่งจักรวรรดิฉิน อย่างแย่ที่สุดก็ต้องคุ้นเคยกับการกินหรูอยู่สบาย แล้วจะวิ่งโร่มาติดคุกทำซากอะไร นายป่วยหรือไง" เจียงไป๋นั่งด่าอยู่บนเตียง "เข้ามาสิ ใส่เสื้อผ้าอยู่จะกลัวอะไร"

องค์หญิงแคว้นจ้าวมองหน้าฝูซู นี่ท่านพี่ไม่โกรธหรือ

นางเป็นคนมีวาทศิลป์ พอเดินเข้าไปก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทันที "ท่านอาจารย์ ข้ามีเรื่องอยากจะถามสักหน่อย เดิมทีท่านพี่ของข้าเป็นบัณฑิตผู้รักการอ่าน แต่ไฉนพอมาอยู่กับท่านอาจารย์ถึงได้กลายเป็นคนหยาบกระด้างไปเสียได้ นี่เป็นความผิดของใครกัน"

เจียงไป๋หาวหวอดๆ อีกรอบแล้วปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจนัก

โอ้โห เด็กสาวคนนี้สวยจริงๆ แฮะ

สวยกว่าเหยียนหลิงจีอีก

ยีนตระกูลจิ๋นซีฮ่องเต้นี่ดีจริงๆ

จากนั้นเขาก็ตอบอย่างไม่แยแส "ไปถามพ่อนายสิ"

องค์หญิงแคว้นจ้าวถึงกับอึ้งไปเลย

นี่ นี่ท่านปฏิบัติต่อสาวงามแบบนี้งั้นหรือ

"มองฉันทำไม ก็พี่ชายนายทิ้งชีวิตสุขสบายของการเป็นองค์ชาย แล้ววิ่งโร่มาขลุกอยู่กับฉันที่นี่ นายคิดว่าเป็นความผิดของใครล่ะ" เจียงไป๋ย้อนถาม

แต่พอเขาสังเกตดูดีๆ จู่ๆ ก็กระโดดลงจากเตียง เดินวนรอบตัวเด็กสาวหนึ่งรอบ แถมยังทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นอีกต่างหาก

องค์หญิงแคว้นจ้าวโกรธจัด

"น้องสาวนายสุขภาพไม่ค่อยดีนะ กลิ่นสมุนไพรที่ติดตัวมาก็มีปัญหา แถมอาการป่วยของเธอน่าจะเกิดจากพฤติกรรมในภายหลังด้วย ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้ยาสมุนไพรแปลกๆ พวกนั้นเลย" เจียงไป๋หันไปบอกฝูซูก่อน แล้วค่อยหันมาถามเด็กสาว "ตื่นเช้ามาต้องอาบน้ำด้วยหรือ"

ใบหน้างดงามขององค์หญิงแคว้นจ้าวเย็นชาลงทันที

"อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่สนใจเด็กกะโปโลที่ยังไม่โตเต็มวัยอย่างเธอหรอก" เจียงไป๋พูดตรงๆ "แต่การตื่นมาอาบน้ำตอนเช้า ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอเป็นทุนเดิมอย่างเธอแล้ว น่าจะอาบน้ำอุ่นสินะ ซึ่งในยุคสมัยนี้มันถือเป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือยมากเลยนะรู้ไหม"

แล้วยังไงล่ะ

"ฉันรู้สึกอยู่ตลอดว่าการออกแบบลานบ้านนี้มันขาดอะไรไปบางอย่าง พอคิดไปคิดมา อ้อ ขาดโรงอาบน้ำนี่เอง" เจียงไป๋ตบหน้าผากตัวเอง "เด็กสาวพวกนี้ต่างก็เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ คนอื่นอาจจะมองพวกเธอเป็นแค่ทาสรับใช้ แต่ฉันทนไม่ได้หรอกนะ ต้องออกแบบสถานที่ที่ให้พวกเธออาบน้ำได้ทุกเมื่อที่ต้องการสักหน่อยแล้ว"

ฝูซูประหลาดใจ "จำเป็นถึงขนาดนั้นเลยหรือ"

"ไอ้หนู จำไว้เลยนะ สุขอนามัยนี่แหละคือยารักษาโรคที่สำคัญที่สุด" เจียงไป๋สอน "การหมั่นอาบน้ำ อย่างน้อยเดือนละสี่ครั้ง จะช่วยลดความเสี่ยงในการเกิดโรคระบาดได้เยอะมาก รู้จักโรคระบาดไหม"

สีหน้าของฝูซูเปลี่ยนไปทันที

"นายจะหน้าตื่นทำไม โรคระบาดก็คือ... ช่างเถอะ อธิบายแบบนี้นายคงเข้าใจง่ายกว่า ถ้าเราจัดการเรื่องสุขอนามัยได้ดี มันก็จะไม่เกิดการแพร่เชื้อเป็นวงกว้าง โรคระบาดหลายๆ โรคก็จะถูกกำจัดไปตั้งแต่เนิ่นๆ"

"แน่นอนว่านี่เป็นงานระบบที่ต้องทำอย่างครอบคลุม และเป็นโครงการใหญ่ การจะสร้างระบบสุขอนามัยที่ดีให้กับคนทั้งแผ่นดินได้นั้น มีเพียงราชสำนักเท่านั้นที่ทำได้ แต่มันก็คุ้มค่ามากนะ"

"นายอย่ามัวแต่คิดว่าพูดถึงการก่อสร้างทีไรก็ต้องนึกถึงเรื่องเสียเงินเสียทอง การใช้เงินน่ะมันแน่อยู่แล้ว แต่นายรู้ไหมว่าโครงการขนาดใหญ่โครงการหนึ่งมันสามารถสร้างมูลค่าได้มหาศาลขนาดไหน"

"โครงการใหญ่ๆ หนึ่งโครงการสามารถสร้างการจ้างงานและกระตุ้นห่วงโซ่อุตสาหกรรมได้ในระดับที่นายคาดไม่ถึงเลยล่ะ แถมการสร้างระบบสุขอนามัยนี้ ยังช่วยสร้างงานสร้างอาชีพ กระตุ้นเศรษฐกิจ หรือแม้กระทั่งปลุกพลังความมีชีวิตชีวาให้กับชาวจักรวรรดิฉินทุกคนได้เป็นอย่างดีอีกด้วย"

"อีกอย่าง พวกนายคิดว่าการสร้างโรงอาบน้ำ ก็แค่เลียนแบบพวกชนชั้นสูงอย่างพวกนาย ที่ชอบสร้างบ่อน้ำพุร้อนอะไรพวกนั้นหรือไง ในเมื่อตอนนี้ปัญหาเรื่องเชื้อเพลิงก็มีทางแก้แล้ว การจะทำโครงการนี้ให้สำเร็จก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป"

เจียงไป๋ร่ายยาวเป็นชุด ทำเอาสองพี่น้องถึงกับงุนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่

ใช้เงินแล้วยังสร้างมูลค่าได้อีกหรือ

แถมยังจะสร้างโรงอาบน้ำให้กับทาสรับใช้ที่กระทั่งข้าวจะกินยังแทบไม่มีเนี่ยนะ

บ้าไปแล้วหรือเปล่า

"ท่านอาจารย์ น้องสาวข้าสุขภาพอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ในเมื่อท่านอาจารย์มีความรู้เรื่องวิชาแพทย์ ได้โปรดช่วยตรวจดูอาการให้นางสักหน่อยเถิด ข้าจะซาบซึ้งในบุญคุณของท่านอย่างหาที่สุดไม่ได้เลย" ฝูซูพยายามพูดเบี่ยงประเด็นเพื่อหยุดเจียงไป๋

เจียงไป๋เบ้ปาก "บอกไปนายก็ไม่เชื่อ อาการป่วยของน้องสาวนายมันเกิดจากพฤติกรรม จะรักษาให้หายขาดน่ะง่ายนิดเดียว"

ฝูซูไม่เชื่อ

"เอาแต่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่แต่ในบ้าน ถ้าไม่ป่วยสิสวรรค์คงไม่มีตาแล้ว" เจียงไป๋พูด "เต้นกายบริหารเป็นไหม เต้นตามลานกว้างเป็นหรือเปล่า แล้วก็ ไอ้เครื่องสำอางขยะราคาแพงหูฉี่พวกนั้นน่ะ เลิกใช้ได้ไหม ถ้าทำไม่ได้แต่อยากมีสุขภาพแข็งแรง เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เป็นผู้วิเศษหรือไง"

องค์หญิงแคว้นจ้าวแทบจะเป็นบ้า

นี่ข้าอุตส่าห์มาที่นี่เพื่อมาให้เขาด่างั้นหรือ

แต่ว่า กายบริหารคืออะไร

แล้วเต้นตามลานกว้างล่ะ มันคืออะไรอีก

"ไม่เข้าใจล่ะสิ ฉันจะบอกให้ กายบริหารก็คือการทำให้เด็กนักเรียน... เด็กๆ สามารถปีนเขาหลีซานรวดเดียวได้โดยไม่หอบแฮ่กๆ ส่วนเต้นตามลานกว้างก็คือการทำให้ยายแก่แปดสิบขวบมีแรงมาแย่งซื้อผักราคาถูกกับผู้ชายตัวโตๆ อย่างฉันได้ ฉันยังแย่งแพ้พวกยายแกเลย" เจียงไป๋ทำหน้าดูถูก "เธอจะไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร แต่หยุดมองฉันด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อนสักที ไม่งั้นฉันจะคิดว่าเธอต่างหากที่ปัญญาอ่อน"

องค์หญิงแคว้นจ้าวโกรธจนเดินหนีออกไปเลย

แต่พอออกไปพ้นประตู นางก็ชะงักฝีเท้าลงทันที

ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะเก่งกาจขนาดนั้น นอกเสียจากเจ้าจะทำให้ข้าเห็นกับตา

แล้วก็ มันทำให้ข้าสุขภาพแข็งแรงได้จริงๆ งั้นหรือ

งั้นข้าขอยืนดูอยู่แถวนี้เงียบๆ ก็แล้วกัน

"ช่างเถอะ ยังไงก็ตาสว่างแล้ว ไปเตรียมตัวดีกว่า วันนี้พวกเราจะเริ่มสร้างโรงอาบน้ำกันก่อน" เจียงไป๋ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด "ฉันก็ว่าอยู่ทำไมสองสามวันมานี้ถึงได้มีกลิ่นเหม็นตุๆ ลอยมาเตะจมูกตลอด ที่แท้ก็มีคนตั้งเยอะแยะอยู่รวมกันแต่ไม่ได้อาบน้ำนี่เอง แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน"

ไม่นาน หัวหน้ากองร้อยทั้งสิบสองคนก็มารวมตัวกันพร้อมหน้า

"ภารกิจของวันนี้คือ ขุดรากฐาน แต่ต้องขยายพื้นที่ให้กว้างขึ้นอีกหน่อย ฉันจะสร้างที่อาบน้ำให้พวกเธอ" เจียงไป๋ปรึกษากับเด็กสาวทั้งสิบสองคน "พวกเธออยากอาบน้ำอุ่น หรือว่าอยากอาบน้ำอุ่นล่ะ"

ถามอะไรแปลกๆ ใครจะไม่อยากอาบน้ำอุ่นล่ะ

"ดีมาก ฉันเองก็ชอบอาบน้ำอุ่นเหมือนกัน พวกเธอไปขุดรากฐานกันก่อน ฉันจะไปออกแบบโรงอาบน้ำตามหลักวิทยาศาสตร์ โดยจะใช้วัสดุที่มีอยู่มาสร้างเป็นกลไกจ่ายน้ำอัตโนมัติ" พูดจบเจียงไป๋ก็เกาหัวแกรกๆ "เรื่องนี้ก็ไม่ได้ยากอะไรหรอกนะ ปัญหาคือ ถ้าเราสร้างเสร็จแล้ว ฉินอ๋องจะยอมให้พวกเธอใช้หรือเปล่าเนี่ยสิ"

"ข้ารับประกันเอง" ฝูซูรีบตบหน้าอกรับรองทันที

"ไอ้หนู นายอย่าดีแต่รับปากส่งเดชไปหน่อยเลย นายคิดว่าตัวเองเป็นฝูซูหรือไง" เจียงไป๋หัวเราะเยาะ

ฝูซูโมโห "แล้วฝูซูมันทำไมล่ะ"

"นั่นลูกชายคนโปรดของฉินอ๋องเลยนะเว้ย ส่วนนาย" เจียงไป๋มองตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฟ้าเท่านั้นแหละที่รู้ว่าฉินอ๋องยังจำได้หรือเปล่าว่ามีลูกชายหน้าตาแบบนายอยู่บนโลกด้วย"

ฝูซูไม่โกรธ ข้าจะคอยดูว่านายจะทำได้อย่างที่คุยโวไว้หรือเปล่า

เจียงไป๋ไม่ได้พูดเล่นๆ นะ

เด็กหนุ่มที่โตมาจากชนบท แถมยังเรียนจบสายวิศวะมา อย่างเขาก็คือวิศวกรโยธาดีๆ นี่เอง เรื่องการก่อสร้างน่ะไม่แปลกใหม่สำหรับเขาเลย

เจียงไป๋ร่างแบบโรงอาบน้ำที่เหมาะสมออกมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วก็เดินสำรวจตำแหน่งที่จะสร้างอย่างละเอียด

ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างต่ำของวังหลวงฉินอ๋อง

แต่มันก็ยังต่ำไม่พอที่จะทำระบบจ่ายน้ำอัตโนมัติ โดยเฉพาะน้ำร้อนที่ต้มเสร็จแล้วมันไม่สามารถไหลขึ้นไปบนโรงอาบน้ำเองได้

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องยาก แค่ใช้หลักการของระหัดวิดน้ำ ผนวกกับหลักการของแรงดันไอน้ำอย่างง่าย ก็สามารถสร้างอุปกรณ์จ่ายน้ำอัตโนมัติแบบบ้านๆ ได้แล้ว

แต่ปัญหาใหม่ก็ผุดขึ้นมาอีก

การสร้างของพวกนี้มันต้องใช้วัสดุ เขาไม่สามารถเดินไปซื้อแผ่นเหล็กมาใช้ได้ง่ายๆ เสียหน่อย

"แค่นี้คิดว่าเป็นปัญหาสำหรับฉันงั้นหรือ" เจียงไป๋ยิ้มอย่างมั่นใจ "การจะสร้างมาตรฐานด้านสุขอนามัยให้กับชาวจักรวรรดิฉิน มันต้องเริ่มจากการสร้างโรงอาบน้ำกึ่งอัตโนมัตินี่แหละ คอยดูฝีมือฉันให้ดี"

[จบแล้ว]