ตอนที่ 35 นั่นมันดาบบินได้อย่างนั้นเหรอ?

ตอนที่ 35 นั่นมันดาบบินได้อย่างนั้นเหรอ?

พวกเขาทั้งสามเข้าไปในบริษัทรถทัวร์ภายใต้การนำของถังจินชวน บริษัทรถทัวร์ในปัจจุบันก็ไม่แตกต่างจากที่อื่นมากนักเนื่องจากว่ามีวัชพืชขึ้นรก ปกคลุมเต็มไปหมด และก็ไม่รู้ว่าวัชพืชเหล่านี้เติบโตขึ้นได้อย่างไร ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วพวกมันจะต้องดันผ่านพื้นคอนกรีตแข็งๆนี้ขึ้นมา  หรือว่าบางทีแม้แต่วัชพืชเหล่านี้ก็ยังได้รับผลกระทบจากพลังวิญญาณเหมือนมนุษย์และสัตว์ก็เป็นได้

บริษัทรถทัวร์เงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีเสียงอะไรเลยจนดูผิดปกติ ไม่ต่างจากใยแมงมุมขนาดใหญ่ที่คอยดักคนโง่ให้เข้ามาติดกับดักของพวกมันอย่างไรอย่างนั้น ถังจินชวนรู้สึกกังวลเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ เขาไม่เห็นซอมบี้อยู่แถวนี้แม้แต่ตัวเดียว ซึ่งมันถือว่าเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากๆ

“ออกไป!” จู่ๆ ชายคนหนึ่งก็ตะโกนออกมาด้วยความตกใจกลัว

ถังจินชวนมองย้อนกลับไปและเห็นว่าชายคนนี้กำลังกระทืบแมงมุมตัวขนาดเท่าฝ่ามือจนกระทั่งตัวของมันตายคาเท้า

"เฮ้ ยังมีแมงมุมห้อยลงมาตรงหน้าฉันอีกตัวงั้นเหรอ อึ้ย มันน่าเกลียดน่ากลัวมาก" ชายคนนั้นพูดออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างต่อเนื่อง

“ขนาดแมงมุมยังทำให้นายกลัวได้แบบนี้ แล้วถ้าซอมบี้ระดับสูงปรากฏตัวขึ้นมา นายไม่กลัวจนตายไปเลยหรือ?” ชายสองคนที่อยู่ข้างๆ พูดและหัวเราะเยาะออกมาเสียงดัง

จู่ๆชายคนนั้นก็หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ถังจินชวนจึงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "หยุดพูดกันได้แล้ว  พวกนายลืมสิ่งที่ฉันบอกก่อนจะเข้ามาที่นี่แล้วเหรอ?"

เมื่อได้ยิน ชายทั้งสามก็เงียบไปทันที

“มีรถบัสสามคันจอดอยู่ที่นี่ พวกนายขึ้นไปตรวจสอบดูคนละคัน ส่วนฉันจะไปดูโกดังตรงนั้นสักหน่อย” ถังจินชวนชี้ไปที่รถบัสสามคันที่ค่อนข้างอยู่ในสภาพดีซึ่งจอดอยู่ในโกดังข้างๆ

รถบัสเหล่านี้จอดอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ต้องเผชิญกับสภาพอากาศต่างๆอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้วิ่งไปไหน  จึงมีโอกาสน้อยมากที่จะวิ่งได้ แต่ยังไงก็ต้องลองตรวจสอบดูก่อนว่าจะสามารถซ้อมได้ไหม มันคงจะดีหากว่าพอจะสามารถซ้อมได้จริงๆ?

ทั้งสามคนรับภารกิจและแยกย้ายกันออกไปตรวจสอบรถโดยสารทั้งสามคันทันที ส่วนถังจินชวนเดินตรงไปที่โกดัง เขาคาดการณ์ว่าในนั้นน่าจะมีรถโดยสารสำรองหลายคันจอดไว้อยู่

ทว่า เมื่อเขาเพิ่งเดินมาถึงประตูโกดัง ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากด้านหลังเขา หัวใจของถังจินชวนเต้นรัวขึ้นมาทันที เขารีบหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ส่วนชายอีกสองคนก็รีบเดินไปตรงนั้นเช่นกัน

“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...” ชายคนหนึ่งตะโกนและเดินโซซัดโซเซลงมาจากรถบัส ข้างหลังของเขามีแมงมุมเปื้อนเลือดตัวขนาดเท่าอ่างล้างหน้าเกาะอยู่ ดวงตาขนาดเท่าหัวแม่มือทั้งแปดดวงของมันกวาดไปรอบๆ  เขี้ยวอันแหลมคมแทงทะลุเข้าไปในเส้นเลือดใหญ่ที่คอของชายคนนั้นอย่างชัดเจน

ใบหน้าของชายคนนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วง  ดูเหมือนว่ามันได้ฉีดพิษบางอย่างเข้าไปในร่างกายของเขาจนร่างของชายคนนั้นเริ่มเป็นสีเขียว

ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถังจินชวนได้แต่มองดูด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว แค่แมงมุมที่ใหญ่เท่ากับอ่างล้างหน้าก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้  พวกเขาไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดเช่นนี้มาก่อน

ทว่าปฏิกิริยาของถังจินชวนก็รวดเร็วมาก

ทันใดนั้นเขาก็ดึงมีดออกจากเอวและเฉือนผิวหนังบริเวณท้องของเขาไขมันสีเหลืองไหลออกมาแล้วควบแน่นกลายเป็นหอกยาวหนึ่งเมตรภายใต้การควบคุมของเขา

ถังจินชวนคำรามออกมาด้วยความโกรธและขว้างหอกออกไปด้วยพละกำลังทั้งหมดที่เขามี

ฟุบ! หอกพุ่งไปในอากาศอย่างรวดเร็ว  แมงมุมตัวใหญ่ยังคงงุ่มง่ามอยู่กับการฉีดพิษเข้าไปในร่างของเหยื่อ จึงไม่ทันได้เห็นว่าอีกฝ่ายจะมีวิธีการเช่นนี้

ทันใดนั้นมันก็ถูกหอกแทงทะลุศีรษะออกไป จนร่างของมันปลิวกระเด็นไปตามแรงของหอก

ร่างของมันตกลงกับพื้น ร่างกายของชายคนนั้นเดินกะโผลกกะเผลกมาสองสามก้าวแล้วเขาก็ล้มลงกับพื้น

ชายสองคนเห็นแบบนั้นก็รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยสหายของพวกเขา  อย่างไรก็ตาม ชายที่ถูกกัดกลับมีดวงตาว่างเปล่าและได้แต่อ้าปากค้างราวกับว่าเขาไม่รู้สึกตัวแล้ว

ถังจินชวนถอนหายใจออกมาเบา ๆ “วิธีที่แมงมุมล่าเหยื่อคือการฉีดเอนไซม์ย่อยสลายเข้าไปในร่างของเหยื่อ ตอนนี้อวัยวะภายในของเขากำลังถูกย่อยอย่างช้าๆ ที่เห็นภายนอกนี้เป็นเพียงเปลือกเปล่าเท่านั้น รีบส่งเขาไปสู่สุขคติเถอะ เขาจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป”

ชายทั้งสองมีสีหน้าเศร้าหมอง แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงชักดาบออกมาแล้วส่งสหายของตนให้ไปสู่สุขคติ

จากนั้นถังจินชวนก็เข้าไปผ่าท้องของแมงมุมเพื่อควานหาแก่ปราณ แต่เขาก็ไม่พบแก่นปราณแม้แต่น้อย ซึ่งก็หมายความว่าแมงมุมตัวนี้ไม่แม้แต่จะเป็นสัตว์พิเศษขั้นที่ 1 ด้วยซ้ำ

หัวใจของถังจินชวนจมลงในทันที มันไม่ได้นับว่าเป็นสัตว์พิเศษขั้นที่ 1 ด้วยซ้ำ แต่มันกลับฉีดพิษเข้าไปจนชายร่างใหญ่ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ยังล้มตายได้อย่างง่ายดาย

หากมีแมงมุมที่แข็งแกร่งกว่ามันอยู่ในบริษัทรถทัวร์แห่งนี้อีก พวกเขาทั้งหมดอาจจะต้องตายลงที่นี่ก็เป็นได้

“พี่ถัง รถบัสคันนั้นสตาร์ทไม่ติด แต่ผมคิดว่าน่าจะพอซ้อมได้อยู่ พี่ต้องไปดูก่อนว่าพอจะเปลี่ยนอะไรได้ไหม ผมเอากล่องเครื่องมือซ่อมมาแล้ว” ชายผิวดำสูดหายใจเข้าลึกๆ และพูดออกมาอย่างจริงจัง

ถังจินชวนพยักหน้า "เดี๋ยวฉันจะไปดูให้เอง ส่วนนายก็ยืนเฝ้าที่นี่ไว้ อาจมีแมงมุมตัวอื่นซ่อนตัวอยู่ นายยืนอยู่ในที่โล่งและอย่าเข้าใกล้รถบัสเป็นอันขาด"

ทั้งสองคนพยักหน้าตอบรับทันที

พูดจบถังจินชวนก็รีบตรวจสอบรถบัสคันอื่นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาตรวจสอบรถบัสคันที่สอง จู่ๆ ร่างสีดำขนาดเท่าอ่างล้างหน้าก็กระโดดออกมาจากมุมมืดพุ่งไปที่คอของเขาโดยตรง

ถังจินชวนที่ระมัดระวังอยู่ตลอดเวลาก็ได้หยิบเบาะรถยนต์พลาสติกที่ชำรุดข้างๆ ขึ้นมาแล้วฟาดไปทันที

ปัง!  เขี้ยวของแมงมุมชนเข้ากับเบาะรถยนต์จนมันเกิดเสียงดังขึ้นมา เมื่อเห็นว่าการโจมตีล้มเหลว แมงมุมก็ส่งเสียงร้องอันแหลมคมทันที  เสียงของมันแหลมจนเจาะลึกเข้าไปในประสาทของคนแถวนั้น

จี๊ดด!  ในไม่ช้า เสียงกรีดร้องของมันก็ดังก้องไปทั่วจัตุรัส

ฟิ้ว! ถังจินชวนแทงหอกของเขาออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว จนมันพุ่งออกไปแทงที่ตัวของแมงมุมอย่างจัง จากนั้นเขาก็วิ่งลงจากรถทันที

"วิ่ง! วิ่งเร็วเข้า!" ถังจินชวนตะโกน

เขาไม่มีเวลาที่จะบอกรายละเอียดให้คนอื่นๆได้รู้  เนื่องจากว่าก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าบริษัทรถบัสแห่งนี้คือรังของแมงมุมจริงๆ! ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาคงไม่มาที่นี่! เพราะสถานที่แห่งนี้น่ากลัวเกินไป!

เมื่อชายทั้งสองเห็นดังนั้น พวกเขาก็รีบวิ่งออกไปให้เร็วที่สุด ไม่มีเวลามาซ้อมรถอีกต่อไปแล้ว เพราะชีวิตของตัวเองนั้นสำคัญที่สุด!

ไม่นานหลังจากนั้น...แมงมุมขนาดเท่าฝ่ามือก็เริ่มทยอยออกมาจากมุมมืดในทุกทิศทาง ราวกับคลื่นยักษ์

ในจำนวนนี้ ก็มีแมงมุมสีเลือดจำนวนมาก ที่มีขนาดเท่ากับอ่างล้างหน้าปรากฏออกมา

ถังจินชวนเหลือบมองกลับไปและเห็นว่ามีราชาแมงมุมสองตัวที่ขนาดลำตัวของมันใหญ่ยิ่งกว่าโต๊ะ

พวกมันมีดวงตาประกอบจำนวนมาก มีเขี้ยวที่แหลมคมงอกออกมา  และขนแปรงที่ตั้งตรงก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่เห็นขนลุกขนชันไปตามๆกัน

ในเวลานี้ ทันใดนั้นก็มีเงาสีดำขนาดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้า

ปัง

ทางออกของบริษัทรถทัวร์ถูกปิดกั้นไว้จนหมด ฝุ่นและควันฟุ้งกระจายไปทั่ว

ถังจินชวนพยายามที่จะปัดฝุ่นพวกนี้ออกเพื่อให้มองเห็นเส้นทางได้  แต่ก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าจริงๆ แล้วมันคือใยแมงมุมจำนวนมาก

เขารีบหันกลับมาทันที  และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามีใยแมงมุมมากกว่าหนึ่งโหลที่หนาพอๆ กับต้นขาของผู้ใหญ่ยื่นออกมาจากโกดังของบริษัทรถทัวร์  เห็นแค่นี้ก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่ามันคืออะไร..

จู่ๆ ใยแมงมุมเส้นใหญ่ก็พุ่งออกจากโกดังและกระแทกเข้าที่ประตู

ถังจินชวนเห็นเช่นนั้นก็รีบปาดไขมันของเขาออกมาทันทีเพื่อควบแน่นให้กลายเป็นหอกและขว้างมันออกไปเพื่อตัดใยแมงมุมให้ขาด

แกร็ง!  เขาขว้างหอกออกไปตัดใยแมงมุมเส้นใหญ่ แต่เสียงที่เกิดจากการกระทบกันดังราวกับเสียงเหล็กชนกันอย่างไรอย่างนั้น

ส่งผลให้หอกที่เขาขว้างออกไปกระเด็นไปอีกฝั่ง แล้วกลายเป็นไขมันนุ่นลื่นทันทีที่มันตกลงไปกับพื้น

ถังจินชวนไม่ละทิ้งความพยายาม เขาจึงคงตัดไขมันออกมาอย่างต่อเนื่องเพื่อควบแน่นให้กลายเป็นอาวุธ เช่น ดาบและขวานยักษ์ หวังว่าจะตัดใยแมงมุมนั้นให้ขาด

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ไขมันในร่างกายของเขาถูกตัดออกไปสองในสามแล้วจนเลือดของเขาไหลออกมาเป็นจำนวนมาก

ทว่าใยแมงมุมยังคงอยู่ในสภาพเดิม  โดยไม่มีร่องรอยของความเสียหายแม้แต่น้อย

“ช่างเป็นใยแมงมุมที่ทั้งใหญ่และเหนียวจริงๆ! แม่แมงมุม...มันต้องเป็นของแม่แมงมุมแน่ๆ!”

ถังจินชวนเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที ใยแมงมุมเหล่านี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเชือกเหล็กเสียอีก

คิดได้แบบนั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองยังโชคดีด้วยซ้ำ  เพราะเห็นได้ชัดว่าโกดังนี้จะต้องเป็นรังของแม่แมงมุมอย่างแน่นอน โชคดีที่ตอนนั้นเขาไม่ได้เข้าไปในโกดัง  ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะตายในทันที

และแล้วในเวลานี้ จู่ๆก็มีใยแมงมุมขนาดใหญ่อีกอันหนึ่งถูกปล่อยออกมาจากในโกดัง ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดไป แม้ว่าถังจินชวนจะต้องการซ่อนตัวอย่างไร  แต่เขาก็ทำไม่ได้

ปัง

ในตอนนั้นใยแมงมุมก็พุ่งเข้ามารัดทั้งสามคนเอาไว้  ยิ่งพวกเขาดันทุรังมากเท่าไหร่ ใยของมันก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น

“ให้ตายเถอะ ฉันจะต้องมาตายลงที่นี่จริงๆเหรอ...” ถังจินชวนดูสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

ทว่าทันใดนั้นก็มีเสียงดาบดังมาจากบนท้องฟ้า  ถังจินชวนเงยหน้าขึ้นไปมองและเห็นว่ามีร่างร่างหนึ่งกำลังเหยียบบนดาบบินที่ลอยอยู่กลางอากาศ!

ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที หรือว่านี่จะเป็น? ดาบบินได้อย่างนั้นเหรอ?