ตอนที่ 23 ทางหลวงที่ล้อมรอบด้วยหมาป่า

ตอนที่ 23 ทางหลวงที่ล้อมรอบด้วยหมาป่า

หลังจากคิดอยู่นาน หวังหยงก็กล่าวว่า "สัตว์ประหลาดเหล่านั้นปิดกั้นทางหลักระหว่างบริษัทรักษาความปลอดภัยเฮยเฟิงของเราไปยังค่ายทหารหลินเจียง  แม้แต่หน่วยกองทัพหลินเจียงก็ถูกพวกมันโจมตี และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รอดชีวิตกลับไปได้  ผมคิดว่าเราทำได้  แค่อย่าใจร้อนและประมาทก็พอ  สิ่งที่เราควรทำมากที่สุดในตอนนี้คือรวบรวมข่าวกรองและยืนยันจำนวนและที่อยู่ที่แน่ชัดของพวกมัน  เมื่อกองทัพหลินเจียงส่งคนมาเพิ่ม เราก็จะสามารถล้อมพวกมันและสังหารพวกมันทั้งหมดลงในคราวเดียวได้!”

เมื่อหวังกังเจี้ยนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็พยักหน้า "เป็นความคิดที่ดี งั้นก็เอาตามนี้ก็แล้วกัน เอาเหล่าซงออกไปสำรวจกับเราด้วย"

หวังหยงพยักหน้าแล้วออกไปเตรียมการทันที

สักพักทั้งสามก็ขึ้นรถหวูหลิงออกไป

ทั้งสามคนคือ หวังกังเจี้ยน, หวังหยงและซงต้ายี่  และในบริษัทนี้ ยังมีถังจินชวนอยู่อีกคน

พวกเขาทั้งสี่เป็นผู้มีพลังพิเศษของบริษัทรักษาความปลอดภัยเฮยเฟิง อย่างไรก็ตามที่บริษัทจำเป็นจะต้องมีคนประจำการอยู่ตลอดเวลา ความรับผิดชอบนี้จึงตกไปที่ถังจินชวนอย่างช่วยไม่ได้

ในตอนนั้น ก่อนที่รถหลิงฉวนจะขับออกไป ก็มีร่างหนึ่งมาสะดุดล้มอยู่ตรงหน้าพวกเขา โดยที่มีชายร่างอ้วนวิ่งตามมาข้างหลัง  กำลังหอบหายใจอยู่

“พี่เจี้ยน เขายืนกรานที่จะไปด้วย” ถังจินชวนพูดอย่างช่วยไม่ได้

หวังกังเจี้ยนมองไปที่ชายหน้าซีดตรงหน้าเขา แล้วถอนหายใจออกมา "จ้วงเฉียง คุณได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ อย่าตามเราไปเลย "

ชายคนนั้นคือจ้วงเฉียง

หลังจากที่เขาและซุนเหมิงพาเจิ้งเป่าซานกลับไปที่สถาบันวิทยาศาสตร์ประจำมณฑลหลินเจียงแล้ว พวกเขาก็ได้รับคำสั่งให้นำทีมกองทัพหลินเจียงไปทางใต้อีกครั้ง เพื่อสนับสนุนบริษัทรักษาความปลอดภัยเฮยเฟิงในการกวาดล้างซอมบี้ระดับสูงที่ออกอาลาวาดในเมืองตงหู

อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาขับผ่านทางหลวงในครั้งนี้ พวกเขาก็ถูกฝูงหมาป่ายักษ์ซุ่มโจมตี

เหลือแค่เขารอดมาเพียงคนเดียว สมาชิกคนอื่นๆในทีมอีกหกคนไม่มีใครรอดชีวิต

จ้วงเฉียงเป็นผู้เหนือธรรมชาติที่มีสมรรถภาพทางกายแข็งแกร่ง เขาวิ่งหนีและซ่อนตัวมาตลอดทาง จากนั้นเขาก็หลบหนีการไล่ล่าของหมาป่ายักษ์จนแทบจะมาไม่ถึงที่ทำการของบริษัทรักษาความปลอดภัยเฮยเฟิง

เขาคำรามออกมาอย่างไม่พอใจ "ฉันจะไป พี่น้องของกองทัพหลินเจียงจะต้องไม่ตายฟรีแบบนี้ "

หวังกังเจี้ยนส่ายหัวอย่างแน่วแน่ "ไม่ อาการบาดเจ็บของคุณสาหัสเกินไป วิธีที่ดีที่สุดคือการพักฟื้นอยู่ที่นี่ รอจนกว่าอาการบาดเจ็บของคุณจะหายดี ถ้าหายดีแล้ว คุณก็มีโอกาสที่จะแก้แค้นได้ด้วยตัวเอง”

จ้วงเฉียงกัดฟัน “พรสวรรค์ของฉันคือวิญญาณไม้  ฉันสามารถตรวจจับข้อมูลผ่านการสัมผัสต้นไม้ได้”

“แล้วคุณก็จะสามารถค้นหารังของหมาป่ายักษ์เหล่านั้นได้ไม่ใช่เหรอ?” หวังกังเจี้ยนกล่าวถามออกมา

ทั้งสามคนมองหน้ากันและเลิกคิ้ว

มีความสามารถพิเศษหลายประเภท และพรสวรรค์ของทุกคนก็แตกต่างกัน

จ้วงเฉียงสามารถใช้พืชเป็นหูตาให้เขาได้ ซึ่งเหมาะกับงานนี้จริงๆ

หวังกังเจี้ยนจึงพยักหน้า "เอาล่ะ งั้นคุณก็ตามเรามา เราจะพยายามดูแลความปลอดภัยของคุณตลอดกระบวนการนี้เอง"

จ้วงเฉียงยิ้ม จากนั้นก็ขึ้นรถไป

รถหวูหลิงได้ขับออกไปและมุ่งหน้าไปยังทางเหนือของเมืองตงหู

เมืองตงหูเป็นเพียงเมืองเล็กๆ และทางหลวงสายนี้เป็นเพียงสะพานที่เชื่อมระหว่างเมืองตงหูและกองทัพหลินเจียง

ฉะนั้นกองทัพหลินเจียงจึงจำเป็นจะต้องเดินทางผ่านทางหลวงสายนี้เพื่อมายังเมืองตงหู

หากเปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่น  ระยะทางก็จะเพิ่มขึ้น และความปลอดภัยก็จะลดลงอย่างมาก

ดังนั้นอะไรก็ตามที่มากีดขวางทางหลวงสายนี้จึงต้องเคลียร์ออกไปให้หมด

รวมถึงสัตว์เหนือธรรมชาติเหล่านี้ที่มีวิวัฒนาการมาจากพลังปราณที่พวกมันดูซับไป

ในเวลาเดียวกันกับที่หวังกังเจี้ยนและอีกสามคนออกจากบริษัทรักษาความปลอดภัยเฮยเฟิง  เสียงดาบก็ดังขึ้นที่ทางหลวงทางตอนเหนือ

ร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากเมฆและหมอก

เขามีใบหน้าที่หล่อเหลา รูปร่างสันทัด และมีพลังที่ชั่วร้ายแผ่ซ่านออกมาจากร่ายกายของเขา

ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น  นอกจากผู้บำเพ็ญสายมารของนิกายอู๋จี๋,ฉู่เสวียน!

ฉู่เสวียนเลือกที่ราบในการลงจอด

ทางหลวงสายนี้ดูเหมือนจะมียานพาหนะสัญจรผ่านบ่อยครั้ง เห็นได้ชัดจากการลากรถที่พังไปไว้ข้างทางจนหมด

เมื่อลงจอดเรียบร้อยแล้ว เขาก็เอาเสี่ยวหลง เสี่ยวหู และศพหยินทั้งหกออกมาจากหอเลี้ยงศพ มาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ เขา

“เจ้าถูกซุ่มโจมตีที่ไหน” ฉู่เสวียนถาม

เสี่ยวหูคำรามและชี้ไปข้างหน้า

ฉู่เสวียนพยักหน้าและเดินไปตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

ฝีเท้าของเขาเร็วมาก เขาสามารถเดินเป็นระยะทางหลายร้อยเมตรได้ในพริบตาเดียว

จริงๆแล้วเมื่อดูจากสภาพร่องรอยของรถกระบะที่เสียเหล่านี้ คงไม่น่าจะเกินสามวัน

นอกจากนี้ยังมีอักษรสามตัวที่ติดบนตัวรถกระบะ  "กองทัพหลินเจียง"

เมื่อเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ก็เห็นรอยขีดข่วนมากมายที่เกิดจากกรงเล็บหมาป่าตรงบริเวณพื้นผิวของรถ และยังมีร่องรอยการต่อสู้และเลือดติดอยู่ตามพื้นและรถ  นอกจากนี้เขายังเห็นขนหมาป่าจำนวนมากอีกด้วย

ในเวลานี้ ทันใดนั้นก็มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากป่าทางด้านขวาริมถนน ดูเหมือนจะเป็นการร้องขอความช่วยเหลือ ฉู่เสวียนเลิกคิ้ว  แล้วเดินเข้าไปดู เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ยิ่งได้ยินเสียงนั้นชัดเจนมากขึ้น จริงๆแล้วมันเป็นเสียงร้องไห้ของเด็กทารก

ดวงตาของเขามองผ่านป่าออกไปรอบๆ ก่อนจะไปเห็นกองผ้าที่เปื้อนเลือดอย่างรวดเร็ว

กองผ้าสั่นเล็กน้อย และเสียงร้องก็ดังมาจากกองเสื้อผ้ากองนั้น

ฉู่เสวียนจึงเดินเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวหลง เสี่ยวหู่ และศพหยินตัวอื่นๆ เห็น พวกเขาก็ตามเข้ามาด้วย ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็มักจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจเสมอเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กทารก แม้แต่ฆาตกรที่ชั่วร้าย ก็ยังต้องลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ฉู่เสวียนนั้นเป็นคนที่แน่วแน่

เมื่อเขาอยู่ห่างจากกองผ้าประมาณห้าสิบเมตร มือขวาของเขาก็ลดลง และเริ่มสะสมกระสุนเพลิงนรกไว้แล้ว

ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นแล้วขว้างกระสุนเพลิงนรกออกไปโดยตรง

บูม!

เสียงระเบิดที่รุนแรงดังขึ้น กองผ้าและต้นไม้ปลิวว่อน นอกจากนี้ยังมีเศษชิ้นเนื้อสีแดงสดปลิวออกมาอีกด้วย

แบะ!

ชิ้นส่วนของผิวหนังที่มีขนตกลงมาที่เท้าของฉู่เสวียน

ขนยาวและบาง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เส้นผมของมนุษย์..แต่มันเป็นขนของหมาป่า

“พลังปราณที่แผ่ออกมานั้นแปลกจริงๆ แต่ก็ฉลาดดีที่ใช้เสียงเด็กทารกเป็นเหยื่อล่อ แต่คงจะดึงดูดได้แค่ผู้ที่โง่เขลาเท่านั้น น่าเสียดายที่เจ้ายังไม่ฉลาดพอจะหลอกข้าได้” ฉู่เสวียนพูดอย่างใจเย็น “ทางหลวงแห่งนี้ไม่มีผู้คนอยู่เลย เหตุใดจึงมีทารกมาร้องไห้อยู่ตรงนี้?”

ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีร่างหลายสิบร่างโผล่ออกมาจากส่วนลึกของป่า แต่ละร่างอยู่ห่างออกไปสามเมตร และท่าทางของพวกมันดูดุร้ายและแข็งแกร่งมาก ด้วยการกระโดดครั้งหนึ่ง พวกมันสามารถกระโดดได้ไกลห้าถึงหกเมตรเลยทีเดียว

เพียงชั่วพริบตา ฉู่เสวียนและศพหยินของเขาก็ถูกล้อมรอบจากทุกทิศทุกทาง

บนก้อนหินที่อยู่ไม่ไกล

มีหมาป่าตัวใหญ่ที่มีความยาวมากกว่าห้าเมตรและสูงเท่าคนสองคนต่อกันยืนเงียบ ๆ มองมาที่ฉู่เสวียน

ดวงตาที่เหลืออยู่ข้างเดียวส่องประกายด้วยแสงที่เย็นชาและกระหายเลือด

แน่นอนว่ามันคือราชาหมาป่ายักษ์

ฉู่เสวียนมองไปที่กล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของราชาหมาป่าด้วยความสนใจ และแสดงรอยยิ้มที่พึงพอใจออกมา

ราชาหมาป่าตัวนี้น่าจะเป็นสัตว์พิเศษระดับ 2

นอกจากนี้ยังมีสัตว์พิเศษระดับ 1 หลายตัวในกลุ่มหมาป่าที่อยู่ภายใต้คำสั่งของเขา

แม้ว่าหมาป่ายักษ์ที่เหลือจะไม่ใช่สัตว์พิเศษ แต่พวกมันก็เหนือกว่าหมาป่าธรรมดามากในแง่ของขนาดและความดุร้าย

ด้วยรังหมาป่าขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่ใกล้กับทางหลวง จึงไม่น่าแปลกใจที่พวกมันจะสามารถปล้นและสังหารทหารของกองทัพ หลินเจียงที่สัญจรผ่านไปมาตามทางหลวงได้

ในขณะที่ฉู่เสวียนกำลังมองไปที่ราชาหมาป่า ราชาหมาป่าก็มองมาที่เขาเช่นกัน มนุษย์คนนี้แตกต่างจากมนุษย์หลายๆ คนที่มันเคยเห็นมา เขาสามารถใช้ลูกไฟอันทรงพลังและยังมีซอมบี้หลายตัวตามหลังเขามาด้วย

ทำให้ราชาหมาป่าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่อันตราย

แต่หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง สัญชาตญาณโดยกำเนิดก็เอาชนะเหตุผลต่างๆลงไปได้

มันได้พาหมาป่าเหล่านี้หนีจากเมืองซวงหลงที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองตงหู มาด้วยความหิวโหยเป็นเวลานาน

ทหารของกองทัพหลินเจียงห้านายที่ถูกสังหารไปเมื่อสองวันที่ผ่านมา แทบจะทำให้พวกมันไม่รู้สึกอิ่มท้องเลย

ตอนนี้เมื่อมีคนมาอยู่ตรงหน้าแล้ว  มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้นี้