บทที่ 1 ห้องไลฟ์สดชนบท

บทที่ 1 ห้องไลฟ์สดชนบท

หมู่บ้านชาวประมง

หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ที่ยากจนและล้าหลัง ตั้งอยู่พิงขุนเขาและหันหน้าสู่ท้องทะเล ผู้คนในหมู่บ้านล้วนมีนิสัยซื่อสัตย์และเรียบง่าย

"เฮ้อ!"

"เก้าโมงกว่าแล้วเหรอเนี่ย!"

"เป็นเพราะเจ้ากังแท้ๆ!"

หวังเทียนฮุยบ่นพึมพำออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะเลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นจากเตียง

เมื่อคืนนี้ เฉินกังเพื่อนสนิทของเขาดื่มเหล้าหนักไปหน่อย เลยลากเขามานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระสารพัด แถมยังนัดเขาไปเล่นบาสเกตบอลตอนบ่ายอีกด้วย

ไม่นึกเลยว่าเขาจะคุยกับผู้ชายอกสามศอกได้นานขนาดนั้น...

เฮ้อ!

ช่างน่าเศร้าจริงๆ!

คนที่ควรจะคุยโทรศัพท์ด้วยจนดึกดื่นควรจะเป็นสาวๆ สิถึงจะถูก!

แต่น่าเสียดายที่ไม่มี!

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อย ในขณะที่เขากำลังกินมื้อเช้า ก็มีเสียงดังแว่วเข้ามาจากในลานบ้าน

เมื่อเงี่ยหูฟังดู ก็พบว่าเป็นสวีหุ้ยฟางผู้เป็นแม่กำลังนั่งคุยกับป้าเฟิ่งแม่สื่อประจำหมู่บ้าน

"ป้าเฟิ่งช่วยดูให้หน่อยสิจ๊ะ ว่ามีลูกสาวบ้านไหนที่เหมาะสมบ้าง ช่วยแนะนำให้เทียนฮุยของฉันสักคนเถอะ ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ฉันมีซองแดงให้ป้าแน่นอนจ้ะ" สวีหุ้ยฟางถอนหายใจออกมาเบาๆ ทั้งรู้สึกจนปัญญาและร้อนใจ

"โอย หุ้ยฟาง ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยนะ แต่มันลำบากจริงๆ"

ป้าเฟิ่งแม่สื่อมีสีหน้าที่ลำบากใจมาก เธอฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า "เรื่องดีๆ ไม่เคยพ้นประตูบ้าน แต่เรื่องร้ายๆ กลับลือไปไกลนับพันลี้ เรื่องที่เทียนฮุยถูกบริษัทไล่ออกแล้วกลับมาตกงานอยู่บ้านน่ะ เขารู้กันไปทั่วแล้ว

ตอนนี้พอฉันไปทาบทามบ้านไหน พอเอ่ยชื่อลูกชายเธอขึ้นมา เขาก็รีบปฏิเสธทันทีเลย"

สวีหุ้ยฟางได้ยินดังนั้นก็รู้สึกน้อยใจแทนลูกชาย "พวกเขาดูถูกคนกันเกินไปหรือเปล่า? เทียนฮุยของฉันยังไงก็เรียนจบมหาวิทยาลัยมานะ ถ้าพูดเรื่องวุฒิการศึกษา ในละแวกสิบหมู่บ้านนี้จะมีสักกี่คนที่เก่งกว่าเขา"

"เฮ้อ มันก็เสียตรงที่จบมหาวิทยาลัยมานี่แหละ!"

ป้าเฟิ่งส่ายหัว "คนที่ไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ เขาไปแบกอิฐในเขตก่อสร้างหรือเข้าโรงงานทำงาน เดือนหนึ่งก็ได้เงินห้าหกพัน ถ้าขยันหน่อยก็ได้ถึงแปดเก้าพัน

แต่เงินเดือนของเทียนฮุยแค่สามพันกว่าหยวนเองนะ สู้คนอื่นเขาก็ไม่ได้!

ยิ่งตอนนี้เขายังตกงานอยู่บ้าน ไม่มีรายได้เลยสักนิด แล้วเธอจะให้ใครเขากล้ายกลูกสาวให้แต่งงานด้วยล่ะ!"

เมื่อสวีหุ้ยฟางได้ยินแบบนี้ เธอก็เถียงไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจยาวๆ

หวังเทียนฮุยที่นั่งฟังอยู่ก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน

โดยธรรมชาติแล้วเขาเป็นคนรักสงบ ไม่ชอบแก่งแย่งกับใคร และไม่มีเล่ห์เหลี่ยมมากนัก ในโลกของการทำงานที่เต็มไปด้วยการทรยศหักหลัง เขาจึงใช้ชีวิตอยู่ได้ค่อนข้างลำบาก

อย่างเรื่องนี้เป็นต้น ทั้งที่เขาไม่ใช่คนผิด แต่กลับถูกโยนความผิดให้รับไปแบบงงๆ จนเป็นเหตุให้ถูกเจ้านายไล่ออก

"อยู่ชนบทนี่แหละดีที่สุดแล้ว!"

เขากลับมาได้เดือนกว่าแล้ว หวังเทียนฮุยรู้สึกสงบใจมากและผ่อนคลายไปทั้งตัว

จังหวะชีวิตในเมืองมันเร็วเกินไป แม้ชนบทจะไม่รุ่งเรืองเท่าในเมือง แต่ที่นี่คือสถานที่ที่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการใช้ชีวิตจริงๆ

เพียงแต่ว่า สาขาชีววิทยาที่เขาเรียนจบมาจากมหาวิทยาลัยนั้นเป็นสาขาที่ค่อนข้างเฉพาะทางและหางานยาก ในบ้านเกิดแห่งนี้จึงไม่มีงานที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขาเรียนมาเลย

"อยู่ต่ออีกสักสองวันค่อยออกไปหางานใหม่แล้วกัน!"

แม้ชนบทจะดี แต่เรื่องซุบซิบนินทาก็รุนแรงมากเช่นกัน เพียงแค่มีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถลือกันไปจนเกินความจริงได้

สำหรับเขาแล้วเขาไม่สนใจอะไรหรอก แต่พ่อกับแม่ของเขาสิที่ต้องลำบากใจ

เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกที่ออกมาจากละแวกสิบหมู่บ้านนี้ ตอนแรกเขาได้รับคำชมเชยจากผู้คนมากมาย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนตกงาน พ่อกับแม่ของเขาคงจะเสียหน้าไม่น้อย

เขารู้สึกเศร้าใจอยู่ลึกๆ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เขาก็นั่งลงที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น

ในยุคสมัยนี้ การไลฟ์สดกำลังเป็นที่นิยมอย่างมาก

หู่ยวี่ เป็นหนึ่งในแพลตฟอร์มไลฟ์สดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศในขณะนี้ เวลาที่เขาว่างเขามักชอบเข้าไปดูไลฟ์สดในนั้น

จริงๆ แล้วเขาค่อนอย่างอิจฉาพวกสตรีมเมอร์ชื่อดังเหล่านั้นมาก เพราะพวกเขามีเวลาอิสระ ทำงานได้อย่างเสรี ไม่ต้องทำงานเช้าชามเย็นชาม แถมยังได้ใช้เวลากับครอบครัวอีกด้วย

เขาใช้นิ้วเลื่อนเปิดเข้าไปในห้องไลฟ์สดห้องหนึ่งที่แนะนำอยู่บนหน้าแรก

เห็นสตรีมเมอร์สาวคนหนึ่งที่เป็นแม่ครัว กำลังไลฟ์สดขั้นตอนการทำอาหาร ในห้องไลฟ์มีข้อความเด้งขึ้นมามากมาย แต่เนื้อหาส่วนใหญ่แทบจะไม่เกี่ยวกับเรื่องการทำอาหารเลย

ก็ไม่แปลก!

คนที่เข้ามาดูไลฟ์แบบนี้ ส่วนใหญ่ก็หวังจะมาดูคนสวยทั้งนั้น ใครจะมีอารมณ์มานั่งดูว่าเขาจะผัดหรือจะต้มอาหารอย่างไรกัน?

หวังเทียนฮุยก็มองดูสตรีมเมอร์สาวคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เธอมีใบหน้าแบบสาวสวยออนไลน์ ใส่เสื้อผ้าที่รัดรูปมากจนโชว์ส่วนโค้งส่วนเว้าของร่างกาย ถึงแม้จะไม่ได้เปิดเผยเนื้อหนังตรงไหนเลย แต่ก็ดูยั่วยวนชวนให้สะดุดตาผู้ชายได้เป็นอย่างดี

เขาไม่ใช่พวกที่ชอบดูเรื่องแบบนี้ จึงไม่มีความสนใจที่จะดูต่อ และรีบเปลี่ยนห้องไลฟ์ทันที

ทั้งเกม ความบันเทิง กิจกรรมกลางแจ้ง...

มีการไลฟ์สดหลากหลายรูปแบบจนทำให้เขารู้สึกละลานตาไปหมด

หลังจากที่กดเข้าไปดูแบบผ่านๆ ไปรอบหนึ่ง เขาก็ลองล็อกอินเข้าห้องไลฟ์สดของตัวเองดูบ้าง

ห้องหมายเลข 20203014

ส่วนชื่อสตรีมเมอร์นั้น เขาตั้งใจตั้งให้มันดูตลกๆ ว่า "เหล่าหวังข้างบ้าน"

ห้องไลฟ์นี้เขาลงทะเบียนไว้ตอนที่รู้สึกเบื่อๆ นานๆ ทีจะเข้ามาไลฟ์บ้าง ส่วนใหญ่ทำไปเพราะความสนุก ข้อมูลยอดผู้ชม ผู้ติดตาม หรือของขวัญจึงค่อนข้างต่ำมาก

แต่ในขณะที่เขาเพิ่งจะเริ่มไลฟ์สด ก็มีกระแสไฟฟ้าสายหนึ่งไหลทะลักเข้ามาอย่างรุนแรง จนทำให้ร่างกายของเขารู้สึกชาไปทั้งตัว

"เชี่ย! ไฟรั่ว!"

"ตอนชาร์จแบตนี่เล่นมือถือไม่ได้จริงๆ ด้วย!"

"จบเห่แล้ว!"

หวังเทียนฮุยเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง เขาคิดว่าตัวเองคงจะไม่รอดแน่ๆ แต่แล้วกลับมีเสียงประหลาดดังขึ้นในหูของเขา

"ยินดีด้วยกับโฮสต์ การผูกมัดห้องไลฟ์สดชนบทสำเร็จแล้ว!"

"แพ็กของขวัญมือใหม่ถูกส่งมอบเรียบร้อย!"

"ภารกิจมือใหม่ถูกประกาศ — ดำเนินการไลฟ์สดในหัวข้อชนบทหนึ่งครั้ง โดยต้องมียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมากกว่าหนึ่งพันคน!"

หลังจากที่เสียงนั้นหายไป กระแสไฟฟ้าก็หายไปตามไปด้วย

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือหน้าจออินเทอร์เฟซที่ดูคล้ายกับหน้าจอของหู่ยวี่แต่ดูหรูหรากว่ามากปรากฏขึ้นมาในหัวของเขา

"ระบบเหรอ?"

หวังเทียนฮุยรู้สึกตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก เขาเริ่มศึกษาข้อมูลในทันที

เขาสามารถผูกมัดห้องไลฟ์สดชนบทเข้ากับแพลตฟอร์มไลฟ์สดที่มีอยู่ในโลกความเป็นจริงแพลตฟอร์มใดก็ได้ เช่น หู่ยวี่ เพื่อให้ข้อมูลของห้องไลฟ์สดชนบทและห้องไลฟ์สดหู่ยวี่เชื่อมโยงกัน

นอกจากนี้ เพียงแค่เขาใช้ความคิดในการอนุญาต สิ่งที่ดวงตาของเขามองเห็นและคำพูดที่เขาพูดออกมา ก็จะปรากฏอยู่ในห้องไลฟ์สดชนบทได้ทั้งหมด

และเนื่องจากข้อมูลเชื่อมโยงกัน ในห้องไลฟ์สดหู่ยวี่ก็จะสามารถแสดงผลเหล่านั้นออกมาได้เช่นกัน

ตอนนี้ถึงแม้เขาจะไม่ได้หยิบอุปกรณ์อะไรเลย เขาก็สามารถไลฟ์สดได้ตามปกติ

มันสะดวกสบายถึงขีดสุดจริงๆ!

แน่นอนว่าหากไม่อยากให้ใครพบเห็นความลับนี้ ทางที่ดีก็ควรจะพกโทรศัพท์มือถือ หรือคอมพิวเตอร์และหูฟังติดตัวไว้จะดีกว่า

"ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?"

หวังเทียนฮุยตะลึงไปชั่วครู่ เขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังโชคดีอย่างมหาศาล

เขาเปิดแพ็กของขวัญมือใหม่ และได้รับของสองอย่าง คือ "การ์ดปรับรูปลักษณ์" หนึ่งใบ และ "แต้มแลกเปลี่ยน" หนึ่งแต้ม

สรรพคุณของการ์ดปรับรูปลักษณ์คือการสร้างรูปลักษณ์ส่วนบุคคลใหม่ ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย หน้าตา หรือบุคลิกภาพ... ซึ่งจะมีการยกระดับในทุกๆ ด้านอย่างครอบคลุม

เขาเลือกใช้งานมันโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความเย็นสบายที่แผ่ไปทั่วร่าง ราวกับมีสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ทำให้จิตใจของเขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

เขาลองขยับแขนขยับขาดู ก็รู้สึกราวกับว่ามีพละกำลังมหาศาลที่ใช้ไม่มีวันหมด

ทั้งการตอบสนอง ความเร็ว พละกำลัง ความทนทาน และพลังการระเบิด... ทุกๆ ด้านของร่างกายได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล

เมื่อเขาลองส่องกระจกดู ก็พบว่าเมื่อเทียบกับแต่ก่อนแล้ว โครงหน้าของเขาดูคมชัดมีมิติมากขึ้น หล่อเหลาขึ้นไม่น้อย ทั้งยังดูสดใสและมีความมั่นใจ ช่วยขจัดความหดหู่ในอดีตไปจนหมดสิ้น

"สุดยอด!"

หวังเทียนฮุยอุทานออกมาในใจด้วยความประหลาดใจ

เพียงเวลาไม่กี่วินาที ตัวเขากลับมีการเปลี่ยนแปลงได้มากขนาดนี้

ห้องไลฟ์สดชนบทนี่มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ!

ส่วนแต้มแลกเปลี่ยนนั้นก็เป็นของดีเช่นกัน สามารถนำไปแลกเปลี่ยนไอเทมในร้านค้าของห้องไลฟ์สดชนบทได้

ทว่าในขณะนี้ร้านค้ายังไม่เปิดใช้งาน แต้มแลกเปลี่ยนจึงยังไม่สามารถใช้ได้ในตอนนี้

เขามองดูภารกิจมือใหม่ ภารกิจนี้ถือว่ามีความยากอยู่พอสมควร เพราะตั้งแต่เขาเริ่มไลฟ์สดมาจนถึงตอนนี้ ผู้ติดตามของเขามีแค่ร้อยต้นๆ เท่านั้น แต่ตอนนี้เขากลับต้องเพิ่มยอดผู้ติดตามให้ได้ถึงหนึ่งพันคนจากการไลฟ์เพียงครั้งเดียว...

แต่ในเมื่อตอนนี้เขามีห้องไลฟ์สดชนบทอยู่ในมือ และยังเป็นหัวข้อเกี่ยวกับชนบทที่ไม่เคยลองทำมาก่อน บางทีการทำภารกิจนี้ให้สำเร็จอาจจะไม่ใช่เรื่องยากก็ได้

"หัวข้อเกี่ยวกับชนบท... อืม การหาของทะเลตอนน้ำลด ก็น่าจะนับรวมด้วยสินะ?"

(จบบทที่ 1)