ตอนที่ 3 ไว้แกกลายเป็นผีแล้วค่อยมาหาฉัน

ตอนที่ 3 ไว้แกกลายเป็นผีแล้วค่อยมาหาฉัน

ทักษะพลังวิญญาณแปลงโลหิตช่วงชิงนั้น ถูกแบ่งออกทั้งหมดเป็น 9 ขั้น

เมื่อฝึกฝนเคล็ดลับวิชานี้ในขั้นแรก มันก็จะสอดคล้องกับขั้นแรกผู้บำเพ็ญช่วงกลั่นลมปราณ

ในทำนองเดียวกัน หากว่าได้ฝึกฝนเคล็ดลับวิชานี้ไปจนถึงขั้นที่เก้า ก็เท่ากับว่าอยู่ในชั้นที่ 9 ของช่วงกลั่นลมปราณ

ในจำนวนนี้ ขั้นที่ 1 ขั้นที่ 2 และขั้นที่ 3 ของช่วงกลั่นลมปราณ จะเรียกว่าช่วงเริ่มต้นของการกลั่นลมปราณ

ขั้นที่ 4 ที่ 5 และ 6 จะเรียกว่าช่วงกลางของการกลั่นลมปราณ

ขั้นที่ 7 ที่ 8 และ9 เรียกว่าช่วงปลายของการกลั่นลมปราณ

ขณะนี้ ฉู่เสวียนได้ฝึกฝนเทคนิคพลังวิญญาณแปลงโลหิตช่วงชิงมาถึงขั้นที่ 4 แล้ว และกำลังอยู่ในระหว่างการกลั่นลมปราณขั้นที่ 4

ตราบใดที่เขาสามารถฝึกฝนไปจนถึงขั้นที่ 5 เขาก็สามารถทะลวงขอบเขตไปได้ไกลกว่านั้น

และยังสามารถเรียนรู้เคล็ดลับวิชาใหม่ๆ ได้อีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นซอมบี้ก็ไม่ใช่มนุษย์

การฆ่าซอมบี้ไม่ถือว่าทำผิดกฎของสวรรค์ ไม่สูญเสียบุญ และจะไม่ถูกลงทัณฑ์จากสวรรค์อีกด้วย

สวรรค์ของผู้บำเพ็ญมาร!

ยอดเยี่ยมจริงๆ!

จู่ๆ ฉู่เสวียนก็ตระหนักได้ว่าเขาได้มายังสวรรค์สำหรับผู้บำเพ็ญมารแห่งนี้เข้าโดยบังเอิญ!

ไม่ใช่แค่การตามหาแก่นโลหิตเพื่อฝึกฝนพลังมารเท่านั้น แต่จากนี้ไปหากเขาจะใช้เทคนิคพิษ แมลงกู่ การปลอมตัว หุ่นเชิดหรือการกลั่นศพ  ก็ไม่จำเป็นจะต้องกังวลอีกต่อไป

เพราะซอมบี้จำนวนมากเหล่านี้ ก็ไม่ต่างจากทรัพยากรธรรมชาติ ที่ใช้อย่างไม่มีวันหมดไม่ใช่หรือ?

“ยิ่งกว่านั้น ด้วยการฝึกฝนในปัจจุบันของข้า แม้ว่าข้าจะกลับไปยังทวีปชางเสวียนในตอนนี้  มันก็ยังเป็นอันตรายอยู่ดี”

“แต่บนดาวเคราะห์โลกาวินาศแห่งนี้ ข้าคือผู้ที่แข็งแกร่ง และเป็นนิรันดร์!”

ฉู่เสวียนยิ้มออกมา

เขาสามารถหาแก่นโลหิตได้จากซอมบี้ และฝึกฝนเคล็ดลับวิชาอยู่ที่นี่ได้อย่างเปิดเผย

เมื่อเขามีความแข็งแกร่งขึ้นมาในระดับหนึ่งแล้ว ก็ไม่สายที่จะกลับไป

“ออกล่าซอมบี้ต่อไป”

ฉู่เสวียนเดินไปตามถนน และเลือกห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเป็นฐานที่มั่นชั่วคราวของเขาในไม่ช้า

“ห้างสรรพสินค้าเสี่ยวหรันฟา…”

เขามองขึ้นไปที่ป้ายโฆษณา  แล้วเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า

บนชั้นแรกของห้างสรรพสินค้า มีซอมบี้จำนวนมากกำลังคำรามและเดินเตร่ไปมาอย่างไร้จุดหมาย

การปรากฏตัวของฉู่เสวียนดึงดูดความสนใจของพวกมันทันที

วินาทีต่อมา  พวกมันก็พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง

ฉู่เสวียนยิ้มอย่างมีความสุข “ไม่ต้องกังวล ทุกคนจะได้กลายมาเป็นทรัพยากรของข้าอย่างแน่นอน”

ครู่ต่อมา ที่ชั้น 5 ของห้างสรรพสินค้า

ฉู่เสวียนจ้องมองถังเลือดทั้งหกถังตรงหน้าเขา ใบหน้าของเขาที่เดิมทีดูเหนื่อยล้าจากการปล่อยเส้นลวดโลหิตออกมา ก็แสดงรอยยิ้มอันน่าพอใจออกมาในเวลานี้

เลือดจำนวนมากเหล่านี้ เพียงพอให้เขาฝึกฝนไปได้เป็นเวลานาน

“อย่างไรก็ตาม การปล่อยเส้นลวดโลหิตออกมาจัดการอย่างเดียว ถือเป็นเรื่องยุ่งยากเกินไป ถึงเวลาที่ข้าจะต้องกลั่นศพหยินสักสองสามศพเพื่อใช้งานดูบ้างแล้ว”

ฉู่เสวียนมองไปทั่วห้างสรรพสินค้าแต่ก็ไม่พบซอมบี้ที่เหมาะสมเลย

การกลั่นศพ จำเป็นต้องใช้ศพที่มีร่ายกายแข็งแรง  ทรงพลัง  มีกล้ามเนื้อ และวัตถุดิบจะต้องมีความเคียดแค้นที่ลึกซึ้ง ถึงจะกลั่นศพหยินออกมาได้สำเร็จ

ด้วยวิธีนี้ หลังจากการกลั่นแล้ว ศพหยินจะมีพลังมหาศาลและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

เมื่อใช้พวกมันป้องกันศัตรู ก็จะยิ่งได้เปรียบมากยิ่งขึ้น

เพียงแต่ว่าซอมบี้ในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ก็ไม่มีตัวไหนที่ดูแข็งแกร่งเอาเสียเลย ตัวหนึ่งก็แก่ อีกตัวก็ผอมแห้ง แม้กระทั้งพิการ

พวกมันแต่ละตัวที่อยู่ตรงหน้านี้ ต่างก็เป็นไม้ผุที่แกะสลักไม่ได้

ขนาดเป็นถึงซอมบี้ ก็ยังแทบจะเอาตัวเองไม่รอดเลย ?

“ลืมมันไปซะ พักผ่อนก่อน แล้วค่อยมองหาในภายหลัง ข้าเชื่อว่าไม่นานคงจะพบเป้าหมายที่แข็งแกร่งได้เสมอ”

ฉู่เสวียนเลื่อนเก้าอี้ออกมาและเอนตัวนอนลงไป

เขาไม่กังวลว่าจะถูกซอมบี้โจมตีแม้แต่น้อย

เพราะเส้นลวดโลหิตจะออกมาปกป้องร่างกายของเขาตลอดเวลา

เมื่อซอมบี้แอบเข้ามา เส้นเลือดโลหิตจะตอบสนองเร็วกว่าซอมบี้อย่างแน่นอน

ตลอดปีมานี้  เขาต้องกังวลเรื่องการหลบหนีการจับกุมตลอดทั้งวันทั้งคืน

คนอื่นอาจจะมองว่าเขาสงบและเยือกเย็น แต่นั่นคือสิ่งที่เขากำลังแสร้งทำเป็น

ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยอันตรายมากมายเช่นนี้ เขาจำเป็นจะต้องมีสติและสงบนิ่งมากขึ้น เพื่อให้สามารถอยู่รอดได้

และในที่สุดตอนนี้ก็มาถึงช่วงเวลาแห่งความสงบแล้ว ฉู่เสวียนไม่สามารถระงับความเหนื่อยล้าในใจของเขาได้อีกต่อไป

จึงได้เผลอหลับไป

ในอีกด้านหนึ่ง

ด้านนอกห้างสรรพสินค้าเสี่ยวหรันฟา...

มีชายสองคน  กำลังเดินตรงมาทางนี้ คนแรกเป็นชายร่างใหญ่ มีกล้ามเป็นมัด ส่วนอีกคนที่อยู่ข้างหลัง มีรูปร่างผอมแห้ง

ชายร่างผอมพูดด้วยเสียงเกรงกลัวออกมาว่า “พี่หู่ คุณสั่งมาเถอะ ตราบใดที่มันสามารถช่วยแม่และน้องสาวของผมได้ ผมยอมทำให้ทั้งหมด!”

แววตาเยาะเย้ยปรากฏชัดขึ้นใต้ดวงตาของถังหู่ จากนั้นเขาก็กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม “อย่ากังวลไป ฉันจะไม่ปล่อยให้แม่ของแกตายหรอกน่า”

“ในห้างแห่งนี้ยังมีทรัพยากรเหลืออยู่บ้าง แกไปดึงดูดความสนใจของซอมบี้ซะ ฉันจะได้เข้าไปขนอาหารออกมา”

“หากว่าแกถูกซอมบี้ล้อมรอบ ก็อย่ากลัวไป ฉันจะออกมาช่วยอย่างแน่นอน”

ชายร่างผอมพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เอาล่ะ ผมเชื่อคุณ”

หลังจากนั้นชายร่างผอมก็เดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าเสี่ยวหรันฟาอย่างระมัดระวัง

ครู่ต่อมา ซอมบี้จำนวนมากก็ถูกดึงดูดเข้ามาหาเขา

จากนั้นถังหู่ก็เดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า

ไม่รอช้า เขารีบกวาดเอาอาหารกระป๋อง ยา และของใช้จำเป็นอื่น ๆ ลงในกระเป๋าเป้ของเขาอย่างรวดเร็ว

สิ่งเหล่านี้มีอายุการใช้งานยาวนาน และสามารถใช้งานได้ตราบเท่าที่ไม่พัง

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงตกใจดังมาจากไม่ไกลนัก

“พี่หู่! ซอมบี้เยอะมาก! รีบมาช่วยผมเร็วเข้า!

ชายร่างผอมถูกร่ายล้อมไปด้วยฝูงซอมบี้จำนวนนับไม่ถ้วน เขาดูตกใจและหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ถังหู่หัวเราะออกมาในขณะที่ยังคงโยนสิ่งของต่างๆ ลงไปในกระเป๋าเป้ของเขา

เขาไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปช่วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“พี่หู่ ช่วยผมด้วย!”

ชายร่างผอมพยายามปัดป้องฝูงซอมบี้เหล่านั้น

ถังหู่ยิ้ม “ใช่สิ ดูเหมือนว่าฉันลืมบอกแกไปงั้นสินะ”

“แม่ของแกตายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทำไมแก๊งหลิงฉวนของเราถึงต้องสิ้นเปลืองยาเพื่อช่วยเหลือหญิงชราวัย 60 ปีด้วยวะ!”

ดวงตาของชายร่างผอมเบิกกว้าง เขาดูตกใจเป็นอย่างมาก

ซอมบี้ใช้ประโยชน์จากตอนที่ชายร่างผอมเผลอ กระโจนเข้าไปกัดเข้าที่หน้าอกของเขา

“เหตุผลที่ฉันหลอกแกให้มาที่นี้ก็เพื่อจะให้แกได้ทำประโยชน์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนตายยังไงล่ะ”

“ยังไงก็ตาม แกก็ถูกฉันหลอกใช้มาหลายครั้งแล้ว คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว”

ถังหู่หัวเราะออกมาอย่างแรง “ขอบคุณที่ใช้ชีวิตของแกมาล่อซอมบี้ให้ฉัน”

“อ๋อ อีกอย่าง แกยังมีน้องสาวอยู่ใช่ไหม ฉันจะช่วยดูแลเธอให้ก็แล้วกัน”

ในขณะนี้ชายร่างผอมถูกกลุ่มซอมบี้ล้อมรอบอยู่นั้น

สัตว์ประหลาดกระหายเลือดพวกนี้ก็ได้ฉีกเนื้อของเขาออกเป็นชิ้นๆ

ด้วยกำลังสุดท้ายที่มี ชายร่างผอมก็ได้คำรามออกมาว่า “ถังหู่! ฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไป แม้ว่าฉันจะกลายเป็นผีก็ตาม!”

ถังหู่ยิ้มออกมาอย่างโอหัง “โอเค ได้เลย  มาหาฉันเมื่อแกกลายเป็นผีแล้วก็ได้”

จากนั้นเขาก็รีบใช้ประโยชน์จากความโกลาหลที่นี่ ซอมบี้จำนวนมากกำลังหันไปให้ความสนใจกับร่างที่พวกมันกำลังดึงรั้งอยู่  ได้รีบวิ่งไปที่ชั้นสองทันที

ผู้รอดชีวิตจำนวนมาก ส่วนใหญ่ได้บุกเข้ามาถึงแค่ชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าเท่านั้น

แต่บนชั้นสองหรือชั้นที่สูงกว่านั้นมีคนเพียงไม่กี่คนที่กล้าเข้าไป เนื่องจากจะต้องฝ่าด่านของฝูงซอมบี้จำนวนมาก

เขาจึงเชื่อว่าที่นั่นจะต้องมีทรัพยากรอีกมากมายแน่นอน

"สวรรค์!"

ถังหู่เก็บทรัพยากรไปตลอดทาง และดวงตาของเขาก็ฉายแสงสีเขียวออกมา

ปู๊ฟ ปู๊ฟ!

ซอมบี้บางตัวถึงกับกระโดดลงมาจากชั้นที่สูง  และพุ่งตรงไปยังจุดที่มีการดึงรั้งร่างของชายร่างผอมอยู่

เมื่อเห็นเช่นนี้ ถังหูก็ยิ่งโลภมากขึ้น และมุ่งตรงไปที่ชั้นที่ห้าทันที

แน่นอนว่าตลอดทางที่ขึ้นมา เขาแทบไม่ได้เจอกับซอมบี้เลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามาถึงชั้นห้า เขาก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง

เพราะมีศพซอมบี้จำนวนมาก นอนอยู่เกลื่อนกลาดบนพื้นเต็มไปหมด

เมื่อมองดูจากการแห้งเหือดของเลือดแล้ว ก็ดูเหมือนว่าพวกมันเพิ่งถูกกำจัดไป

หรือว่าก่อนหน้านี้ จะมีคนขึ้นมาถึงชั้น 5 ของห้างสรรพสินค้าก่อนหน้าของเขาแล้ว?

ถังหู่มองไปรอบๆ และพบทันทีว่าตรงหน้าของเขา มีคนนอนอยู่บนเก้าอี้เอนกายด้วยท่าทางสบายใจ

ชายคนนี้แต่งตัวดูประหลาด  กำลังนอนพิงกายอยู่บนนั้น

รอบๆ ตัวของชายคนนั้น ยังมีอ่างน้ำใบใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยเลือดอยู่ถึง 6 ถังเลยทีเดียว

เมื่อเห็นฉากประหลาดเช่นนี้ตรงหน้า ถังหู่ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายของเขาลงคอ

“อึก...!”

ในตอนนั้นถังหู่ยังสังเกตเห็นอาหารกระป๋องหลายสิบกระป๋องตกอยู่ข้างๆ ของชายคนนี้ จึงทำให้ความโลภของเขาเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง

เขารีบเก็บอาหารกระป๋องลงในกระเป๋าเป้ของเขาอย่างรวดเร็ว

“เจ้ามีรูปร่างที่ดีมาก”

จู่ๆ ก็มีเสียงอันเยือกเย็นดังขึ้น

ถังหู่ตกใจเป็นอย่างมาก  เขารีบชักมีดออกจากเอวแล้วฟันออกมาอย่างไม่รีรอทันที

รนหาที่ตาย!

เสียงมีดถูกปัดออกดังขึ้น

ถังหู่อ้าปากค้างอย่างไม่สามารถหุบลงได้  มีดในมือของเขาตกลงไปบนพื้น

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา  เขาก็เห็นว่าชายหนุ่มลุกขึ้นยืน และมองมาที่เขาด้วยความสนใจ

สายตาของเขาดูแปลกมาก

ราวกับว่าชายหนุ่มคนนี้ ไม่ได้มองเขาเป็นเหมือนมนุษย์  แต่เหมือนกับมองดูวัตถุมากกว่า

และสิ่งที่ทำให้ถังหู่หวาดกลัวมากขึ้นไปอีก ก็คือหนอนตัวยาวสีเลือดที่สั่นอยู่บนฝ่ามือของชายหนุ่มคนนั้น

เขากลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่

นับตั้งแต่ที่ซอมบี้ระบาดขึ้นมา มีปริศนาที่ไม่มีใครรู้อีกมากมายบนโลกใบนี้

คนๆนี้สามารถอยู่ร่วมกับหนอนได้ เขาต้องเป็นผู้วิเศษแน่ ฉันไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างแน่นอน!

ถังหู่วางเป้สะพายหลังของเขาลงด้วยสีหน้าข่มขื่น และยกมือขึ้นเหนือศีรษะ "พี่ใหญ่ ทุกอย่างในนี้เป็นของคุณ"

“พี่เขยของผมคือลูกพี่จ้าว แห่งแก๊งหลิงฉวน เพื่อเห็นแก่ลูกพี่จ้าว ได้โปรดปล่อยผมได้เถอะ ”