บทที่ 251 กระจกมายา

บทที่ 251 กระจกมายา

“ท่านพ่อ?”

เฉินโส่วเหิงหันกลับมามองตามเสียง

เฉินลี่เอ่ยถาม “การบำเพ็ญเพียรของเจ้าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉินโส่วเหิงตอบกลับ “ข้าได้หลอมอวัยวะภายในทั้งห้าแล้ว พลังปราณแห่งม้าม ปอด และตับได้รวมตัวกันในระดับเบื้องต้น เหลือเพียงหัวใจและไตที่ยังต้องใช้เวลาขัดเกลาอีกสักระยะ”

เฉินลี่พยักหน้าเล็กน้อย วิชาที่บุตรชายคนโตฝึกฝนนั้นจำเป็นต้องหลอมอวัยวะภายในทั้งห้าตามลำดับ

ซึ่งแตกต่างจากเคล็ดวิชาห้าธัญชาติหลอมรวมปราณของเขาเอง ที่มุ่งเน้นการฝึกฝนอวัยวะภายในและธาตุทั้งห้าไปพร้อมกันตั้งแต่เริ่มต้น

ดังนั้น เมื่อถึงขั้นด่านอวัยวะภายใน เขาจึงสามารถใช้ทางลัดสร้าง ‘โลกใบเล็กแห่งอวัยวะภายใน’ ได้โดยตรง

เขาถามต่อ “แล้วการบำเพ็ญเพียรเจตจำนงแท้จริงล่ะ ได้รับรู้อะไรบ้างหรือไม่?”

ใบหน้าของเฉินโส่วเหิงปรากฏแววละอายใจ เขาฉีกยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าช่างโง่เขลา จนถึงตอนนี้ยังไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ตอนอยู่ที่สำนักศึกษา ข้าเคยฝึกฝนเคล็ดวิชาฝ่ามือพิชิตมังกรอย่างหนัก ทั้งยังไปชมภาพเจตจำนงแท้จริงของเพลงฝ่ามือที่หอคัมภีร์อยู่หลายครั้ง แต่กลับรู้สึกเหมือนมีหมอกบางๆ กั้นอยู่เสมอ ยากที่จะเข้าถึงแก่นแท้ได้จริงๆ”

เฉินลี่เองก็ไม่ทราบว่าเหตุใดระบบถึงไม่ได้มอบรางวัลด้านเจตจำนงแท้จริงให้กับบุตรชายคนโต

เพราะทั้งตัวเขาและบุตรชายคนรองอย่างเฉินโส่วเย่ ต่างก็ได้รับเจตจำนงแท้จริงที่สอดคล้องกันมาแล้ว รอเพียงก้าวสู่ด่านเปลี่ยนความว่างเปล่าก็สามารถหลอมรวมได้ทันที

เมื่อเทียบกันแล้ว เส้นทางแห่งวิถียุทธ์ของบุตรชายคนโตดูจะลำบากกว่าเล็กน้อย

แต่ความลำบากก็ไม่ใช้เรื่องเลวร้ายเสมอไป เพราะมันช่วยขัดเกลาจิตใจได้ดียิ่งขึ้น

เฉินลี่ลุกขึ้นยืนทันที พลางส่งสัญญาณให้เฉินโส่วเหิงตามเขาเข้าไปในห้องลับของห้องหนังสือ

เฉินโส่วเหิงเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องลับ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็บิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลงไปในพริบตา

เบื้องหน้าไม่ใช่กำแพงหินอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าสีขาวโพลนที่ไร้ขอบเขต ไม่ว่ามองไปทางใดก็มีแต่ความว่างเปล่า จนเขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ใด

“นี่คือ?”

ในใจของเฉินโส่วเหิงสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น เขาโคจรพลังปราณภายในโดยสัญชาตญาณเพื่อเตรียมพร้อมรับมือภัยอันตราย

ในขณะนั้นเอง ความว่างเปล่าที่อยู่ไม่ไกลก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ควบแน่นรวมตัวกันเป็นรูปร่างคน

เมื่อรูปร่างนั้นชัดเจนขึ้น ม่านตาของเฉินโส่วเหิงก็หดเล็กลงด้วยความตกตะลึง

ใบหน้า รูปร่าง และเครื่องแต่งกายของคนผู้นั้น เหมือนกับตัวเขาไม่มีผิดเพี้ยน!

แม้แต่สีหน้าและท่าทางก็ถูกเลียนแบบได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“โส่วเหิง”

ท่ามกลางความตื่นตระหนก เสียงของเฉินลี่ก็แว่วมา ราวกับดังมาจากสวรรค์ชั้นเก้า “ไม่ต้องตกใจ นี่คือภาพลวงตาเพื่อการฝึกฝน คู่ต่อสู้ของเจ้าก็คือตัวเจ้าเองที่อยู่ตรงหน้า จงต่อสู้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องออมมือ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินโส่วเหิงก็สงบใจลง เขาทำตามคำสั่งและเตรียมพร้อมต่อสู้

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งท่าเริ่มต้นของหมัดฝูหู่ ก่อนจะตะโกนก้องและทะยานร่างออกไปราวกับเสือร้ายกระโจนเข้าใส่เหยื่อ โจมตีใส่ ‘ตัวเขาเอง’ ก่อนเป็นอันดับแรก

เสียงลมหมัดหวีดหวิวพุ่งตรงเข้าจู่โจมจุดยุทธศาสตร์กลางลำตัวของอีกฝ่าย

ทว่าร่างจำลองนั้นกลับไม่หลบเลี่ยง แต่มันกลับใช้ท่าเสือร้ายลงจากเขาแบบเดียวกันเข้าปะทะ สองหมัดปะทะกันอย่างรุนแรงโดยไม่มีลูกเล่นพลิกแพลงใดๆ

เปรี้ยง!

พลังมหาศาลปะทะกันจนเกิดเสียงดังกึกก้อง

เฉินโส่วเหิงรู้สึกได้ถึงพลังที่มาจากแหล่งเดียวกันแต่กลับแข็งแกร่งกว่า พุ่งย้อนกลับมาจนแขนของเขาชาหนึบ พลังปราณโลหิตในร่างปั่นป่วน ร่างของเขาถูกกระแทกถอยหลังไปครึ่งก้าว

ในขณะที่ร่างจำลองของเขากลับยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยสายตาที่เย็นชา

“เป็นไปได้อย่างไร?”

ในใจของเฉินโส่วเหิงเต็มไปด้วยความตกใจ

เขาไม่ยอมแพ้ พลิกแพลงเพลงหมัดจู่โจมไปทางด้านข้าง เข้าหาซี่โครงของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

ทว่าร่างจำลองกลับเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว มันใช้กระบวนท่าเดียวกันสวนกลับมา แต่กลับชิงโจมตีไปที่ข้อมือของเฉินโส่วเหิงก่อนเพียงก้าวเดียว

บีบให้เขาต้องเปลี่ยนกระบวนท่ากลับมาตั้งรับอย่างกะทันหัน

ยิ่งต่อสู้ เฉินโส่วเหิงก็ยิ่งตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ร่างจำลองไม่เพียงแต่จะมีระดับพลังและกระบวนท่าเหมือนกับเขาเท่านั้น แต่แม้แต่ความเข้าใจในหมัดฝูหู่ และการโคจรวิชาพิชิตมังกรสยบพยัคฆ์ ก็ดูเหมือนจะเหนือกว่าเขาไปอีกขั้น

การเชื่อมต่อกระบวนท่าอันยอดเยี่ยมหลายอย่าง เป็นสิ่งที่แม้แต่เขาเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะสามารถนำมาใช้ได้เช่นนี้

ไม่เพียงเท่านั้น ในการต่อสู้จริง การตอบสนองของร่างจำลองยังแม่นยำและเหมาะสมอย่างยิ่ง ราวกับมันสามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงล่วงหน้าของเขาได้ มันมักจะลงมือทีหลังแต่ถึงก่อนเสมอ บีบให้เขาตั้งรับจนมือไม้ปั่นป่วน

เพียงไม่กี่สิบกระบวนท่า เฉินโส่วเหิงก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง เขาทำได้เพียงป้องกันมากกว่าโจมตี หลายครั้งเกือบจะถูกโจมตีเข้าจุดตาย

สถานการณ์นี้ทำให้เขาเหงื่อไหลพรากด้วยความเครียด

“ไม่ได้การ ต้องเปลี่ยนเพลงฝ่ามือ!”

เฉินโส่วเหิงกัดฟันกรอด

เขาใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาฝ่ามือพิชิตมังกร ลมฝ่ามือหวีดหวิวแฝงไปด้วยเสียงคำรามของมังกรอย่างเลือนราง

ทว่าร่างจำลองก็ใช้เคล็ดวิชาฝ่ามือพิชิตมังกรสวนกลับมาเช่นกัน แต่เจตจำนงฝ่ามือของมันกลับยิ่งใหญ่ไพศาลกว่า กดดันเขาไว้อย่างแน่นหนาจนแทบหายใจไม่ออก

การต่อสู้อันดุเดือดนี้ดำเนินไปนานถึงสองชั่วยาม

เฉินโส่วเหิงเหงื่อท่วมกาย เสื้อผ้าเปียกโชก เขาหอบหายใจอย่างหนักปราณภายในใกล้จะเหือดแห้ง

ในทางตรงกันข้าม ร่างจำลองนั้นกลับยังคงสงบนิ่ง ลมหายใจภายในยังคงสม่ำเสมอราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

ในที่สุด ภายใต้การโจมตีอันเหนือชั้นของร่างจำลอง เฉินโส่วเหิงก็ป้องกันไม่ทัน เขาถูกฝ่ามือหนึ่งประทับลงบนหน้าอกอย่างจัง

“พรวด!”

เขารู้สึกเหมือนถูกพลังมหาศาลกระแทกจนกระอักเลือด รสคาวหวานคลุ้งไปทั่วลำคอ ร่างทั้งร่างกระเด็นถอยหลังไปกระแทกเข้ากับความว่างเปล่าอย่างแรง

และในวินาทีที่เขาถูกโจมตีนั้น พื้นที่สีขาวรอบข้างก็แตกสลายลงราวกับกระจกที่แตกละเอียด

ภาพลวงตาทลายลงราวกับระลอกคลื่นน้ำ ภาพรอบกายกลับคืนสู่กำแพงหินของห้องลับดังเดิม

เขาพบว่าตนเองกลับมานั่งอยู่ที่ห้องลับอีกครั้ง

บิดาของเขา เฉินลี่ ยืนอยู่ไม่ไกล พลางมองมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ส่วนตัวเขา นอกจากความเหนื่อยล้าทางจิตใจและพลังปราณที่หมดสิ้นแล้ว ร่างกายกลับไม่มีบาดแผลรุนแรงใดๆ

เฉินโส่วเหิงนั่งขัดสมาธิเพื่อปรับลมหายใจ

ในหัวของเขายังคงฉายภาพย้อนกลับไปยังทุกรายละเอียดของการต่อสู้เมื่อครู่

โดยเฉพาะการใช้กระบวนท่าที่ก้าวข้ามขีดจำกัดความเข้าใจเดิมของเขา และการตีความเจตจำนงแห่งวิถียุทธ์อันลึกซึ้งของร่างจำลองนั้น

เนิ่นนานกว่าที่เขาจะหยุดการฝึกฝนและลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงพลางมองไปที่บิดา “ท่านพ่อ… นี่มันคืออะไรกัน? ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!”

เฉินลี่เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจและอธิบายว่า “นี่คือของวิเศษชิ้นใหม่ที่พ่อเพิ่งได้มา มีชื่อว่า กระจกมายา กระจกนี้มีความลึกลับยิ่งนัก มันสามารถสะท้อนรูปร่างและจิตวิญญาณของผู้ที่เข้าไป สร้างคู่ต่อสู้จำลองที่มีฝีมือ ระดับพลัง หรือแม้แต่ความเข้าใจในวิทยายุทธ์เหมือนกับเจ้าทุกประการ เหมาะสำหรับการฝึกฝนการต่อสู้แบบเสี่ยงตาย”

ความจริงก็คือ เมื่อวานนี้ตอนที่หลานชายคนโตเกิด เสียงแจ้งเตือนของระบบที่เงียบหายไปนานได้ดังขึ้นในสมองของเฉินลี่

[ขอแสดงความยินดีกับการถือกำเนิดของหลานชายคนโตของโฮสต์ การสืบทอดของตระกูลได้ก้าวไปอีกขั้นอย่างมั่นคง รางวัลที่มอบให้: กระจกมายา และอายุขัยเพิ่มขึ้น 10 ปี]

หลังจากตรวจสอบคำอธิบายอย่างละเอียด เขาพบว่าของสิ่งนี้เป็นของวิเศษที่ยอดเยี่ยมมาก

น่าเสียดายที่การใช้งานกระจกมายานั้น ผู้ที่มีระดับพลังสูงกว่าต้องใช้พลังปราณภายในและจิตสัมผัสในการกระตุ้น ไม่สามารถปล่อยให้ผู้ฝึกฝนเข้าไปใช้งานได้เองตามลำพัง

แต่ถึงอย่างนั้น กระจกนี้ก็ถือเป็นสมบัติล้ำค่าในการวางรากฐานให้กับตระกูล

ในอนาคต ลูกหลานในตระกูลก็ไม่จำเป็นต้องออกไปเสี่ยงอันตรายต่อสู้ภายนอกเพื่อหาประสบการณ์

เพราะในกระจกมายานี้สามารถให้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมกว่า

เนื่องจากการต่อสู้เสี่ยงตายภายนอก หากเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าก็อาจถึงแก่ชีวิต แต่หากเจอคนที่อ่อนแอกว่าก็แทบไม่ได้ผลการฝึกฝน

ทว่าการต่อสู้เสี่ยงตายกับ ‘ตัวเอง’ ในกระจกมายาเช่นนี้ ย่อมทำให้การเติบโตและความก้าวหน้าเป็นไปได้อย่างรวดเร็วที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

…

สองวันต่อมา เฉินโส่วเหิงและโจวซูเวย์ลากลับบ้าน ทั้งคู่เดินทางออกจากหมู่บ้านหลิงซีมุ่งหน้าสู่เมืองลี่หยาง

เมื่อถึงเมืองหลวงของมณฑลก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว

ทั้งสองพักผ่อนหนึ่งวัน ก่อนจะตรงไปยังจวนว่าการเจ้าเมืองในวันรุ่งขึ้น

เป้าหมายคือสำนักงานของกรมพิธีการที่รับผิดชอบการตรวจสอบเอกสารการสอบขุนนาง

ในห้องพักเวร เสมียนน้อยในชุดข้าราชการสีเขียวกำลังก้มหน้าอยู่หลังโต๊ะ มือหนึ่งเท้าคางท่าทางง่วงเหงาหาวนอน อีกมือพลิกสมุดบัญชีเก่าๆ ไปมาอย่างไม่มีจุดหมาย

เฉินโส่วเหิงก้าวเข้าไปหาพลางประสานมือกล่าว “ท่านเสมียน พวกเรามาทำเอกสารเพื่อลงทะเบียนสอบบัณฑิตยุทธ์ระดับมณฑล”

เสมียนน้อยเหลือบตามองอย่างเกียจคร้าน กวาดสายตามองทั้งสองคนแล้วก็ก้มหน้าลง ลากเสียงยาวอย่างรำคาญ “โอ้ เอกสารสอบบัณฑิตยุทธ์รึ… รอไปก่อน ไม่เห็นรึไงว่าข้ากำลังยุ่งอยู่?”

พูดจบ เขาก็หยิบสมุดบัญชีเล่มเดิมขึ้นมาทำทีเป็นตรวจอ่านอย่างตั้งใจ

เฉินโส่วเหิงเข้าใจสถานการณ์ทันที เขาไม่ได้คัดค้านอะไร เพียงแค่หยิบเงินห้าตำลึงออกมาจากอกเสื้อ แล้วยัดเข้าไปที่ข้างมือของเสมียนน้อยอย่างแนบเนียน “รบกวนท่านเสมียนด้วย พวกเรายังต้องเดินทางต่อ ช่างลำบากท่านจริงๆ”

เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับเนื้อเงินที่เย็นเฉียบ ดวงตาของเสมียนน้อยก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที เขาใช้ท่าทางที่ชำนาญม้วนเงินเข้าแขนเสื้อพลางเอ่ยเปลี่ยนท่าที “โอ๊ย ดูข้าสิ ยุ่งจนสับสนไปหมดแล้ว เรื่องแค่นี้เอง สองท่านรอสักครู่ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ!”

เขารีบหยิบเอกสารเปล่าออกมาทันที พร้อมขอใบรับรองบัณฑิตของเฉินโส่วเหิงไปกรอกข้อมูลอย่างรวดเร็ว ท่าทีช่างแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ไม่นานนัก เอกสารของเฉินโส่วเหิงก็เสร็จสมบูรณ์

เสมียนน้อยหยิบตราประทับของกรมพิธีการออกมา แล้วประทับลงไปดัง “ปัง!”

“คุณชายท่านนี้ ของท่านเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

เขายิ้มร่าพลางยื่นเอกสารให้ จากนั้นก็หันไปมองโจวซูเวย์ “คุณหนูท่านนี้ล่ะ ใบรับรองบัณฑิตของท่านอยู่ไหน?”

โจวซูเวย์ยื่นส่งให้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“โจว… ซูเวย์?”

เสมียนน้อยยกพู่กันเตรียมจะเขียน แต่ปลายพู่กันกลับชะงักงันกลางอากาศในวินาทีที่เห็นชื่อ

เขาราวกับถูกวิชาสะกดร่าง มือที่ถือพู่กันสั่นเทาอย่างรุนแรงจนหยดหมึกเข้มข้นหยดลงบนกระดาษและซึมเปื้อนเป็นวงกว้าง

เขามองจ้องชื่อนั้นตาไม่กะพริบ ใบหน้าพลันซีดขาวราวกับกระดาษ เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก แม้แต่ลมหายใจก็ยังหอบถี่ขึ้นมาทันที

เฉินโส่วเหิงสังเกตเห็นความผิดปกติจึงขมวดคิ้วถาม “มีอะไรไม่ถูกต้องอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่… ไม่มีอะไร”

เสมียนน้อยได้สติขึ้นมาทันที เขาทิ้งพู่กันลงแล้วใช้สองมือกุมท้อง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย โอ๊ย! ขออภัยทั้งสองท่านด้วย ข้าคงกินอะไรผิดสำแดงมาเมื่อเช้า ตอนนี้ปวดท้องเหลือเกินจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ สองท่านนั่งรอสักครู่ ดื่มชาไปก่อน เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา”

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้เฉินโส่วเหิงหรือโจวซูเวย์ได้ตอบโต้ ราวกับกระต่ายที่ตื่นตูม เขาวิ่งพรวดออกจากประตูข้างหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

เฉินโส่วเหิงและโจวซูเวย์สบตากัน ในใจของทั้งคู่เริ่มเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

ฝ่ายเสมียนน้อยที่วิ่งออกมาจากกรมพิธีการนั้นไม่มีท่าทีของคนป่วยเลยสักนิด เขาเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็วตรงไปยังห้องทำงานของหลี่ซือเย่ ผู้เป็นหัวหน้า

“ท่าน… ท่านหลี่ ไม่ดีแล้วขอรับ!”

เสมียนน้อยหอบหายใจอย่างหนักจนลืมลำดับอาวุโส

หลี่ซือเย่ที่กำลังตรวจเอกสารเงยหน้าขึ้นตวาดด้วยความไม่พอใจ “ลนลานอะไรขนาดนี้! เสียกิริยาข้าราชการหมด มีเรื่องอะไร?”

“คือ… คือตระกูลโจว คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลโจว โจวซูเวย์… นางมาทำเอกสารสอบบัณฑิตยุทธ์ระดับมณฑลขอรับ!”

เสมียนน้อยรีบรายงาน

“อะไรนะ?”

สีหน้าของหลี่ซือเย่เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นมา “เจ้าแน่ใจนะว่าเป็นโจวซูเวย์?”

“แน่นอนที่สุดขอรับ! ทั้งเอกสารภูมิลำเนาและใบรับรองบัณฑิตตรงกันทุกประการ ตอนนี้นางรออยู่ที่ห้องพักเวรของข้าน้อยขอรับ”

หลี่ซือเย่เดินไปมาในห้องด้วยความกังวล เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับประเด็นใหญ่เกินกว่าที่ซือเย่อย่างเขาจะกล้าตัดสินใจเอง

เขาหันไปสั่งเสมียนน้อยทันที “เจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้ หาวิธีถ่วงเวลาพวกเขาก่อน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ห้ามออกเอกสารให้เด็ดขาด บอกให้พวกเขารอไปก่อน ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้ต่อท่านรองเจ้าเมืองเดี๋ยวนี้!”

เสมียนน้อยได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็พลันบิดเบี้ยวราวกับเพิ่งกินบอระเพ็ดเข้าไปทั้งต้น

ถ่วงเวลาอย่างนั้นรึ?

เสมียนตัวเล็กๆ อย่างเขา จะเอาเหตุผลอะไรไปถ่วงเวลาได้นานขนาดนั้นกัน!

แต่ในเมื่อคำสั่งของเจ้านายไม่อาจขัดขืน เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันรับคำ “รับทราบขอรับ… ข้าน้อยจะพยายามอย่างสุดความสามารถ…”