บทที่ 38 - วันสถาปนาตระกูลผู้ฝึกตนสกุลโหลว

บทที่ 38 - วันสถาปนาตระกูลผู้ฝึกตนสกุลโหลว

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ตาเฒ่าหลิวสอบถามเรื่องค่าก่อสร้างบ้านอยู่หลายครั้ง

เพราะเขาก็อยากจะออกหินปราณช่วยจ่ายสักส่วนหนึ่ง

แต่โหลวฉางอันกลับปฏิเสธ "ต่อไปพวกเราก็ครอบครัวเดียวกันแล้ว ย่อมต้องเป็นข้าที่ออกหินปราณสิ"

ตาเฒ่าหลิวเป็นท่านปู่ของว่าที่คู่บำเพ็ญเพียร ย่อมถือเป็นผู้อาวุโสของเขาเช่นกัน

แต่ตาเฒ่าหลิวก็ยังไม่วางใจ จึงซักไซ้ต่อ "แล้วเจ้าตั้งใจจะจัดพิธีรับคู่บำเพ็ญเพียรเมื่อใด"

ข้าวสารยังไม่ทันกลายเป็นข้าวสุก เขากลัวว่าโหลวฉางอันจะเปลี่ยนใจ

"วันย้ายบ้าน ก็คือวันจัดพิธี"

โหลวฉางอันหรือจะเป็นคนกลับกลอก

เขาวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วว่าหลังจากย้ายมาที่เนินเขาชิงผิง เขาจะจัดพิธีรับหลิวชิงชิงเป็นคู่บำเพ็ญเพียร

บ้านใหม่ คนใหม่ เป็นตัวแทนของการเริ่มต้นใหม่

นี่ไม่ใช่เรื่องของพิธีรีตองแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะกระท่อมหญ้าคานั้นคับแคบอึดอัดจนเกินไป

จะให้คู่บำเพ็ญเพียรของตนต้องมาแต่งเข้าในบ้านโกโรโกโสเช่นนี้ได้อย่างไร

แม้ว่าการแต่งงานในโลกผู้ฝึกตนจะไม่ได้มีพิธีรีตองมากมายนัก

แต่ค่านิยมบางอย่างจากโลกบลูสตาร์ในชาติก่อนก็หยั่งรากลึกและไม่เคยเลือนหายไปจากจิตสำนึกของเขา

แม้จะมีที่ดินเป็นของตนเองแล้ว

แต่ก็ยังต้องดูแลจัดการนาปราณทางฝั่งนั้นต่อไป

ดังนั้นในช่วงหลายเดือนต่อมา หลังจากโหลวฉางอันจัดการงานในนาเสร็จ เขาก็จะวิ่งมาที่เนินเขาชิงผิงเพื่อควบคุมดูแลการก่อสร้าง

สี่เดือนต่อมา

การเก็บเกี่ยวข้าวปราณดำเนินไปอย่างราบรื่น

และบ้านบนเนินเขาชิงผิงก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ในที่สุด

อิฐสีฟ้าและกระเบื้องสีเทา รูปลักษณ์ภายนอกดูเรียบง่ายแตะตากลับดูใหม่เอี่ยมอ่อง

หลังจากโหลวฉางอันจัดวางค่ายกลของทั้งสองบ้านเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองครอบครัวก็ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน

ช่วงเที่ยงพวกเขาดื่มฉลองกันที่บ้านของจ้าวต้าลี่

พอตกเย็น ทั้งห้าคนก็มาเตรียมอาหารเย็นกันที่ลานบ้านของโหลวฉางอัน

โหลวฉางอันลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง ทำอาหารรสเลิศออกมาสิบกว่าอย่าง

"ขอแสดงความยินดีกับสหายนักพรตโหลวที่ได้รับคู่บำเพ็ญเพียร"

จ้าวต้าลี่หยิบกล่องผ้าไหมสีดำออกมาจากถุงยังชีพแล้วยื่นให้โหลวฉางอัน

"นี่เรียกว่ายาต่อกระดูกเทียนหยวน ตอนนั้นจางหยวนเซิ่งให้ข้ามาสองเม็ด ข้ากินไปเม็ดเดียวก็เกือบจะหายดีแล้ว จึงยังเหลืออยู่อีกหนึ่งเม็ด ยาเม็ดนี้สรรพคุณเป็นเลิศ วันนี้ขอมอบให้สหายนักพรตโหลวเพื่อเป็นของขวัญแสดงความยินดีจากข้า"

ที่แท้ยาเม็ดนี้ก็คือยาวิเศษที่จ้าวต้าลี่ใช้รักษาซี่โครงงั้นหรือ

ของชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไปแล้ว

โหลวฉางอันขมวดคิ้วปฏิเสธ ไม่ยอมรับไว้ แต่สุดท้ายเมื่อถูกจ้าวต้าลี่ยัดเยียด เขาก็จำต้องรับยาเม็ดนี้ไว้ในที่สุด

พิธีรับคู่บำเพ็ญเพียรเป็นไปอย่างเรียบง่าย

มีเพียงคนสองครอบครัวห้าชีวิตมาร่วมดื่มสุราและรับประทานอาหารด้วยกันเท่านั้น

เดิมทีจ้าวต้าลี่อยากจะเชิญเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ในเขตนาปราณมาร่วมเป็นสักขีพยานด้วย เพราะเขามักจะคิดเสมอว่าคนเยอะๆ จะได้ครึกครื้น

แต่โหลวฉางอันกลับปฏิเสธ

เพราะเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ในเขตนาปราณยังไม่รู้ว่าพวกเขาสองครอบครัวย้ายมาอยู่ที่เนินเขาชิงผิง

ในเวลาที่ยังไม่มีพลังแข็งแกร่งพอ การทำตัวกลมกลืนไม่ทำตัวโดดเด่นย่อมเป็นการดีที่สุด

หากให้พวกผู้ฝึกตนอิสระเหล่านั้นรู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนได้รับที่ดินมาจากสำนักอวิ๋นสุ่ย ก็อาจจะเกิดความอิจฉาริษยาขึ้นมาได้

โลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้

เวลาตกระกำลำบากมาพบกัน อาจจะเห็นอกเห็นใจกันได้

แต่เมื่อใดที่ท่านได้ดิบได้ดี ทิ้งห่างผู้อื่นไป ผู้อื่นก็จะร่วมมือกันต่อต้านท่านโดยปริยาย นี่คือสันดานดิบของมนุษย์

ดังนั้นการย้ายบ้านครั้งนี้ โหลวฉางอันจึงกำชับจ้าวต้าลี่หลายครั้งหลายหนว่าต้องทำตัวให้เงียบเชียบ อย่าป่าวประกาศไปทั่ว

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เป็นการสร้างความลำบากแก่สองสามีภรรยาตระกูลจาง

แต่จ้าวต้าลี่นั้นเป็นคนปากเปราะมาแต่ไหนแต่ไร

เขาเล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟังไปตั้งนานแล้ว

โชคดีที่เขายังพอมีสมองอยู่บ้าง ไม่เคยปริปากพูดถึงเรื่องโฉนดที่ดินกับใครเลย เพียงแค่บอกว่าตนเองรังเกียจที่บ้านพักนาปราณคับแคบเกินไป จึงย้ายออกมาอยู่ข้างนอกเท่านั้น

เมื่อกินอิ่มดื่มเมาแล้ว

โหลวฉางอันก็จูงมือหลิวชิงชิงเข้าไปในเรือนหลัก

ทิ้งให้จ้าวต้าลี่กับตาเฒ่าหลิวนั่งดื่มกันต่อไปตามลำพัง

...

ภายในเรือนหลัก

เมื่อมองดูคู่บำเพ็ญเพียรที่งดงามหยดย้อยตรงหน้า โหลวฉางอันที่เริ่มเมามายไปสามส่วนก็อดไม่ได้ที่จะเลือดลมสูบฉีด

แต่เขาก็ยังสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้

นั่งประจันหน้ากับหลิวชิงชิงที่โต๊ะ แล้วเอ่ยขึ้น

"วันนี้เป็นวันแห่งการเริ่มต้นชีวิตคู่บำเพ็ญเพียรของพวกเรา และยังเป็นจุดเริ่มต้นของตระกูลโหลวอีกด้วย"

"นับจากนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือนายหญิงแห่งตระกูลโหลว"

"ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร ข้าปรารถนาที่จะร่วมเป็นร่วมตายไปกับเจ้า และจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า"

พูดถึงตรงนี้ เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลิวชิงชิง พลางเอ่ยถามช้าๆ

"เจ้ายินดีที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับข้า และจะไม่มีวันหักหลังหรือปิดบังหลอกลวงกันหรือไม่"

ดวงตาของหลิวชิงชิงเป็นประกายวิบวับ นางเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

นางมองเห็นความจริงใจในแววตาของโหลวฉางอัน จึงพยักหน้าตอบอย่างไม่ลังเล "ข้ายินดี"

"ดี"

โหลวฉางอันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นเขาก็ถามต่อ "ถ้าเช่นนั้นเจ้าช่วยบอกข้าหน่อยเถิด เจ้ากับตาเฒ่าหลิวมีความสัมพันธ์อันใดกันแน่"

พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหลิวชิงชิงก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจทันที

"ท่าน... ท่านดูออกหรือว่าเขาไม่ใช่ท่านปู่ของข้า"

โหลวฉางอันพยักหน้า

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่รู้จักกัน เขาก็พอจะสังเกตเห็นความผิดปกติได้บ้าง

แม้ว่าตาเฒ่าหลิวกับหลิวชิงชิงจะทำทีเป็นปู่หลานกันต่อหน้าคนนอก

แต่ระหว่างทั้งสองคนกลับดูห่างเหินไร้ความสนิทสนม

อีกอย่างเวลาเกิดเรื่องสำคัญ ตาเฒ่าหลิวมักจะไม่สามารถตัดสินใจได้ในทันที มักจะหาข้ออ้างปลีกตัวไปครู่หนึ่ง แต่พอกลับมาก็มักจะมีข้อสรุปอย่างกะทันหัน โหลวฉางอันสงสัยว่าเขาแอบวิ่งกลับบ้านไปปรึกษาหารือกับหลิวชิงชิงหรือไม่

สิ่งที่ทำให้โหลวฉางอันแปลกใจมากที่สุดก็คือ

การจัดการงานในนาปราณ แทบทั้งหมดล้วนเป็นหน้าที่ของตาเฒ่าหลิว หลิวชิงชิงแทบไม่เคยออกมาช่วยเลย

ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

โดยเฉพาะตาเฒ่าหลิว เขากลับดูเหมือนมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมควรแล้ว โลกของผู้ฝึกตน ผู้อาวุโสล้วนแต่เสวยสุข ส่วนผู้น้อยต้องทำงานหนัก เหตุใดพอมาถึงตระกูลหลิวกลับตาลปัตรไปเสียได้

และอีกเรื่อง การที่ตาเฒ่าหลิวเป็นคนเสนอเรื่องการรับคู่บำเพ็ญเพียรของพวกเขาสองคนเมื่อคราวก่อน

ทำให้โหลวฉางอันยิ่งมั่นใจว่าทั้งสองคนไม่ใช่ปู่หลานกัน

เพราะตาเฒ่าหลิวดูไม่เหมือนคนที่จะเป็นฝ่ายออกความคิดเห็นเลย

ครั้งนี้ที่โหลวฉางอันเป็นฝ่ายเสนอตัวสู่ขอ

ตาเฒ่าหลิวก็ไม่กล้าแสดงท่าทีในทันที

แต่กลับวิ่งกลับไปถามหลิวชิงชิงเสียก่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก เพราะในตระกูลของผู้ฝึกตนนั้น ให้ความสำคัญกับเรื่องลำดับอาวุโสเป็นอย่างยิ่ง

แรงจูงใจในการรับคู่บำเพ็ญเพียรและสร้างครอบครัว มักจะมาจากเรื่องผลประโยชน์ และล้วนเป็นการตัดสินใจของผู้อาวุโสทั้งสิ้น

ผู้น้อยไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นหรือปฏิเสธเลยสักนิด

"เขาชื่อหลิวฝู"

หลิวชิงชิงตระหนักได้ทันทีว่าเหตุใดเมื่อครู่โหลวฉางอันจึงถามนางว่ายินดีที่จะไม่ทรยศและปิดบังเขาหรือไม่

ดูเหมือนว่าต่อไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

นางต้องจริงใจให้มาก

ดังนั้นนางจึงตัดสินใจอธิบายเรื่องนี้ให้กระจ่าง "ความจริงแล้วเขาไม่ใช่ท่านปู่ของข้า แต่เป็นคนรับใช้ในตระกูลของข้า ที่พวกเราอ้างว่าเป็นปู่หลานกันก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้อื่นสงสัยเท่านั้น"

"ที่แท้เขาก็ชื่อหลิวฝู..."

นี่เป็นครั้งแรกที่โหลวฉางอันได้ยินชื่อของตาเฒ่าหลิว

ความจริงแล้วในเขตนาปราณทั้งหมด ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อจริงของตาเฒ่าหลิวเลย เพราะโดยปกติทุกคนจะเรียกเขาว่าสหายนักพรตหลิวหรือตาเฒ่าหลิว แม้แต่ในรายชื่อผู้ชำระค่าเช่านาปราณของสำนักไท่ชิงก่อนหน้านี้ ก็ยังเขียนไว้เพียงว่า "นาปราณหมายเลขหกสิบสี่ ตาเฒ่าหลิว"

เมื่อมองสีหน้าของหลิวชิงชิงที่ไม่เผยพิรุธใดๆ ออกมา

โหลวฉางอันก็รู้สึกว่านางไม่น่าจะโกหก

ในเมื่อทั้งสองคนเป็นนายบ่าวกัน เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็สมเหตุสมผลไปเสียหมด

"ตอนที่หลิวฝูมาหาข้าคราวก่อนแล้วบอกว่าอยากให้ข้ารับเจ้าเป็นคู่บำเพ็ญเพียร ก็น่าจะเป็นความคิดของเจ้าใช่หรือไม่"

"ใช่แล้ว"

"เหตุใดต้องเป็นข้า ข้าก็เป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระระดับหลอมปราณช่วงกลางที่ต่ำต้อยเท่านั้น"

นี่คือข้อสงสัยที่ใหญ่ที่สุดของโหลวฉางอัน

เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลิวชิงชิงจึงถูกใจเขา

หลิวชิงชิงมีรูปร่างหน้าตางดงาม ไม่ธรรมดา อีกทั้งยังมีเบื้องหลังมาจากตระกูลใหญ่ แม้ว่าตอนนี้จะตกต่ำลงไปแล้วก็ตาม

แต่หากนางต้องการรับคู่บำเพ็ญเพียร เพียงอาศัยแค่รูปร่างหน้าตาของนาง ก็สามารถหาผู้ฝึกตนที่คู่ควรและเหมาะสมกว่าเขาได้อย่างสบายๆ

หากไม่ทำความเข้าใจเรื่องนี้ให้กระจ่าง

คืนนี้โหลวฉางอันคงนอนไม่หลับอย่างสงบแน่

[จบแล้ว]