บทที่ 87: เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงบังอาจสงสัยในตัวผู้นำตระกูลหลู่?

บทที่ 87: เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงบังอาจสงสัยในตัวผู้นำตระกูลหลู่?

การที่ผู้นำตระกูลหลู่มาถึงด้วยตนเอง ในที่นี้ไม่มีสำนักใดกล้าเมินเฉยแน่นอน

พวกเขาอาจจะเมินเฉยต่อราชสำนักได้ แต่ไม่มีทางกล้าเมินเฉยต่อตระกูลหลู่

นั่นเพราะตระกูลหลู่ยิ่งใหญ่เกินไป การสืบทอดนับพันปีมีอิทธิพลมหาศาลไปทั่วใต้หล้า ในขณะเดียวกัน สำนักที่อยู่ที่นี่มีสำนักใดบ้างที่ไม่เคยติดต่อค้าขายกับตระกูลหลู่?

เพียงคำพูดเดียวของตระกูลหลู่ ต่อให้เป็นวัดเส้าหลินที่เป็นหนึ่งในผู้นำยุทธจักรก็ยังแบกรับไม่ไหว ย่อมต้องประสบกับความสูญเสียอย่างหนักแน่นอน

ทว่าสีหน้าของบรรดาเจ้าสำนักที่เดินออกไปนั้นดูไม่ค่อยดีนัก

พวกเขาไม่ทราบว่าการที่ผู้นำตระกูลหลู่มาที่นี่มีจุดประสงค์อันใด มาเพื่ออวยพรวันเกิด หรือมาเพื่อเรื่องเจี่ยซุ่น?

หากมาเพื่อเรื่องเจี่ยซุ่นก็ดูจะไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก 'ดาบฆ่ามังกรล้ำค่า สั่งการทั่วหล้า' คำนี้อาจเป็นสิ่งล่อใจที่ยากจะต้านทานสำหรับสำนักธรรมดา

ทว่าสำหรับสำนักที่มีการสืบทอดมายาวนานอย่างเส้าหลินหรือง้อไบ๊ ย่อมทราบดีว่าเรื่องดาบฆ่ามังกรเพิ่งจะเริ่มแพร่หลายในช่วงร้อยปีมานี้เอง คงไม่เพียงพอที่จะดึงดูดตระกูลหลู่ได้

ดังนั้นสิ่งที่พวกเขากังวลที่สุดไม่ใช่เรื่องนี้ แต่พวกเขากังวลว่าหากตระกูลหลู่มาที่นี่เพื่อหนุนหลังบู๊ตึ๊ง พวกเขาควรจะทำอย่างไรดี

สำนักบู๊ตึ๊งนั้น พวกเขาอาจจะไม่แยแสได้

แม้บู๊ตึ๊งจะมีจางซานฟงที่เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของใต้หล้าอยู่ แต่จางซานฟงย่อมไม่ลงมือง่ายๆ มิเช่นนั้นจะถือเป็นการรังแกผู้น้อย

แต่ตระกูลหลู่นั้นต่างออกไป พวกเขาจำเป็นต้องใส่ใจ

ไม่ต้องพูดถึงว่าความแข็งแกร่งของตระกูลหลู่จะมีมากเพียงใด ลำพังเพียงตระกูลหลู่เป็นผู้นำของเหล่าตระกูลขุนนาง ตระกูลหลู่พูดเพียงคำเดียว มีตระกูลขุนนางใดในใต้หล้ากล้าไม่ปฏิบัติตาม? เหล่าตระกูลขุนนางกุมอำนาจเกือบทุกอย่างในใต้หล้า แม้คนในยุทธจักรจะไม่นอบน้อมต่อราชสำนัก แต่หากต้องเป็นศัตรูกับเหล่าตระกูลขุนนางทั่วใต้หล้าจริงๆ พวกเขาก็ย่อมไม่กล้าเป็นแน่

บรรดาเจ้าสำนักต่างๆ ที่พกพาความคิดมากมาย ล้วนเดินออกมาจากตำหนักเจิ้นอู่

ในตอนนี้ ณ ด้านนอกตำหนักเจิ้นอู่ จางซานฟงได้ออกมาต้อนรับหลู่หยางแล้ว

เมื่อหลู่หยางเห็นจางซานฟง เขารีบตรวจสอบค่าสถานะของจางซานฟงทันที

ชื่อ: จางซานฟง

อายุ: 100 ปี

สถานะ: ผู้ก่อตั้งสำนักบู๊ตึ๊ง, ยอดฝีมืออันดับหนึ่งฝ่ายธรรมะของใต้หล้า

ความแข็งแกร่ง: ครึ่งก้าวขอบเขตก่อนสวรรค์บังเกิด (ขาดเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขอบเขตก่อนสวรรค์บังเกิด)

พลังต่อสู้: เก้าหมื่นแปดพันแต้ม

...

“ครึ่งก้าวขอบเขตก่อนสวรรค์บังเกิด? พลังต่อสู้เกือบหนึ่งแสนแต้ม? ความแข็งแกร่งระดับนี้เกรงว่าในดันเจี้ยนมังกรหยกคงเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทานอย่างแท้จริง” หลังจากอ่านค่าสถานะของจางซานฟง หลู่หยางก็แอบคิดในใจ

ในขณะเดียวกัน หลู่หยางก็ตรวจสอบความแข็งแกร่งของเจ็ดจอมยุทธ์บู๊ตึ๊งที่อยู่เบื้องหลังจางซานฟง ซ่งเอี้ยงเกียอยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นปลาย ส่วนคนอื่นๆ ส่วนใหญ่อยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นกลางและขั้นต้น

พวกมิกจ้อ คงบุ๋น และคนอื่นๆ หลู่หยางก็ตรวจสอบความแข็งแกร่งเช่นกัน ส่วนใหญ่อยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นปลาย ส่วนระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดนั้นไม่มีเลย

ซึ่งก็ไม่แปลก ระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดคือรากฐานที่แท้จริงของแต่ละสำนัก หากไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ ย่อมไม่ปรากฏตัวง่ายๆ แม้แต่เจ้าสำนักเองก็อาจสั่งการยอดฝีมือรุ่นอาวุโสในระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดไม่ได้

“งานวันเกิดของท่านปรมาจารย์จาง ดูเหมือนข้าจะมาสายไปสินะ?” เมื่อหลู่หยางเห็นจางซานฟง เขาก็ชี้ไปยังพวกมิกจ้อที่เดินตามหลังมาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ไม่สาย ไม่สายเลย มาได้จังหวะพอดี งานวันเกิดของข้าผู้เฒ่าได้รับเกียรติจากท่านผู้นำหลู่มาด้วยตนเอง นับเป็นวาสนาอย่างยิ่ง” จางซานฟงกล่าวกับหลู่หยางด้วยรอยยิ้ม

“งานวันเกิดของผู้อื่นอาจเชิญข้าไม่ได้ ทว่างานวันเกิดของท่านปรมาจารย์จาง มีหรือที่ข้าจะไม่มา?” หลู่หยางมองจางซานฟงพลางยิ้มกล่าว

“จริงด้วย ข้าได้ยินมาว่าบู๊ตึ๊งมีสระปลดกระบี่ หมายความว่าผู้ที่เข้าสู่บู๊ตึ๊งต้องปลดอาวุธออก เหตุใดวันนี้ผู้ที่มาอวยพรวันเกิดท่านปรมาจารย์จางจึงพกพาอาวุธกันมาถ้วนหน้าเล่า?” หลู่หยางมองไปยังพวกมิกจ้อที่อยู่เบื้องหลังจางซานฟงพลางยิ้มถาม

“ทำให้ท่านผู้นำหลู่ต้องขบขันแล้ว นับเป็นเพียงเรื่องบาดหมางเล็กน้อยเท่านั้น” จางซานฟงมองหลู่หยางพลางส่ายหน้ายิ้มกล่าว

“ท่านปรมาจารย์จาง เรื่องบาดหมางเล็กน้อยรึ? เรื่องของเจี่ยซุ่นก็นับเป็นเรื่องบาดหมางเล็กน้อยด้วย?” ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ขั้นต้นที่เอ่ยปากคนแรก ตะโกนขึ้นเสียงดังในตอนนี้

“สายลับของราชวงศ์หยวน? ดูท่าจะอยากยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งระหว่างบู๊ตึ๊งกับสำนักต่างๆ สินะ?” หลู่หยางปรายตามองยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ขั้นต้นคนนี้พลางแอบคิดในใจ

ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ขั้นต้นคนนี้มีนามว่า หลี่ว่าง สถานะระบุว่าเป็นสายลับของราชวงศ์หยวน

หลังจากหลี่ว่างพูดจบ คนจากสำนักต่างๆ ต่างพากันมองไปที่จางซานฟงพลางกล่าวว่า “ท่านปรมาจารย์จาง เจี่ยซุ่นเข่นฆ่าผู้คนไปมากมาย โปรดอย่าได้ปกป้องคนผู้นี้เพียงเพราะเห็นแก่จอมยุทธ์ห้าเตียเลย”

“ปกป้องเจี่ยซุ่นรึ? ท่านปรมาจารย์จาง เรื่องนี้เป็นมาอย่างไรเล่า?” หลู่หยางแกล้งถามจางซานฟง

“ทำให้ท่านผู้นำหลู่ต้องขบขันแล้ว ศิษย์คนที่ห้าของข้าหายสาบสูญไปสิบปี ในช่วงสิบปีนี้เขาไปติดอยู่บนเกาะร้างร่วมกับเจี่ยซุ่น ด้วยวาสนาชักนำจึงได้สาบานเป็นพี่น้องกัน ศิษย์คนที่ห้าของข้ายึดถือคุณธรรมน้ำใจเป็นสำคัญ จึงไม่ยินยอมบอกที่ซ่อนของเจี่ยซุ่นออกมา” จางซานฟงมองหลู่หยางพลางส่ายหน้ายิ้มกล่าว

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” หลู่หยางพยักหน้า

จากนั้นหลู่หยางก็หันไปมองสำนักง้อไบ๊ เส้าหลิน และสำนักอื่นๆ พลางกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของท่านปรมาจารย์จาง พวกท่านก็อย่าได้บีบคั้นซักไซ้กันเช่นนี้เลย มีเรื่องอันใดค่อยว่ากันวันหลังเถอะ”

หากวันนี้การเจรจากับจางซานฟงเป็นไปได้ด้วยดี เรื่องของเตียชุ่ยซัวหลู่หยางย่อมจะรับประกันให้เอง ทว่าหากไม่ราบรื่น งั้นก็ปล่อยให้เหตุการณ์ในต้นฉบับดำเนินต่อไป

“ในเมื่อท่านผู้นำหลู่เอ่ยปาก พวกเราย่อมต้องปฏิบัติตาม”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลู่หยาง พวกมิกจ้อแม้ในใจจะไม่ยินยอม แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากคัดค้านอันใด

ทว่าหลี่ว่างคนนั้นกลับไม่ยินยอม หากต้องรอวันหลัง เรื่องนี้อาจจะเงียบหาย บู๊ตึ๊งกับสำนักต่างๆ ก็คงไม่ได้ปะทะกัน

“รอวันหลังรึ? หากเตียชุ่ยซัวหายสาบสูญไปอีกสิบปีเล่า? ใครจะรับประกันได้!” หลี่ว่างตะโกนขึ้นเสียงดัง

“บังอาจ! เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงบังอาจสงสัยในตัวผู้นำตระกูลหลู่ของข้า?”

ทันทีที่หลี่ว่างพูดจบ หลู่เม่าจงก็สีหน้าเย็นเยียบ ตะโกนขึ้นเสียงดัง